meditation ဆုိရာ၀ယ္

ေကာင္းကင္ကုိေရးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ "Meditation ေတြမွာေတာင္… side effect ေတြ ရွိေသးသလား?" ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရကုိ သတိထားမိတယ္။ ေဆးပညာသုေတသီေတြက meditation ရဲ႔ side effect အေနနဲ႔ anxiety တုိ႔ panic attack တုိ႔ကေန depression တုိ႔ ဘာတုိ႔အထိ သုေတသနလုပ္မိသမွ် ခ်ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြရွိတယ္။ သူတုိ႔ထဲမွာလည္း meditation ကုိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္လာသူေတြ ပါမွာပဲ။ သူတုိ႔ေတြရဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြထဲမွာေတာ့ ဘယ္နည္းစနစ္က ဘယ္လုိျဖစ္သလဲ ဘယ္ဆရာျပတဲ့တရားကုိ အားထုတ္မိျပီး ဘယ္လုိျဖစ္သလဲ စတာေတြအထိ အေသးစိတ္မေရးသားႏုိင္ဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဒါကရွင္းပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားတာ မဟုတ္တဲ့ တရားထုိင္နည္းေတြ၊ အလုိဆုိးေၾကာင့္ နည္းဆန္းထြင္တဲ့ ဆရာဆန္းေတြရဲ႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေတြေၾကာင့္ေတာ့ တရားထုိင္သူေတြဟာ သူတုိ႔ေရးသားသလုိ ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာစစ္မွန္ရင္ေတာ့ ဒီလုိျဖစ္တာေတြ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားက သုတ္ကုိလည္း ေဟာတယ္။ ၀ိနည္းကုိလည္း ေဟာတယ္။ အဘိဓမၼာကုိလည္း ေဟာတယ္။ ဒါနကုိလည္း ေဟာတယ္၊ သီလကုိလည္းေဟာတယ္။ ဘာ၀နာကုိလည္း ေဟာတယ္။ သမထဘာ၀နာကုိ လည္းေဟာတယ္။ ၀ိပႆနာဘာ၀နာကုိလည္း ေဟာတယ္။ တရားေတာ္ေတြအားလုံးဟာ ခ်င့္ခ်ိန္ညွိႏႈိင္းႏုိင္ဖုိ႔ ေဟာၾကားထားခဲ့တာပဲ။ က်မ္းကုိသိေပမဲ့ ကုိယ္သိတဲ့တစ္ပုိင္း တစ္စိတ္ေလာက္ကုိ လုိသလုိခ်ဲ႔ထြင္ျပီး ေဟာဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒီလုိေဟာမယ္ဆုိရင္ အကုန္လဲြေခ်ာ္ျပီး ကုိယ္အလုိရွိတဲ့ လာဘ္လာဘကုိေတာင္ ဘုရားေဟာတဲ့စကားေတာ္ထဲက ထုတ္ႏုတ္ျပီး ေတာင္းဆုိဖုိ႔ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္သြားမွာပဲ။ အဲဒီလုိလုပ္တာမ်ိဳးကုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားအား စြပ္စြဲတယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္ၾကရတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အာစရိယျဖစ္တဲ့ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားက တပည့္မ်ားကုိ ၾသ၀ါဒေပးတဲ့အခါ က်မ္းသိရုံနဲ႔ လုိသလုိခ်ဲ႔ထြင္ ေဟာေျပာတာကုိ အားမေပးဘူး။ က်မ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ညွိႏႈိင္းျပီး ေဟာၾကားၾကဖုိ႔ တပည့္မ်ားကုိ သင္ၾကားေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီကေန အေျခခံျပီး က်မ္းသိလ်က္ က်မ္းညွိခက္လုိ႔ မိန္႔ဆုိၾကတာကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကားသိရေလ့ရွိတာပဲ။

ဥပမာအားျဖင့္ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာက သံဃာနဲ႔ လူပညာရွိ တရားေဟာ ဓမၼကထိကေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ သဗၺညဳတဥာဏ္ကုိ ေက်ာ္ျပီး မေဟာၾကဘူး။ ေဟာစဥ္အတုိင္းလည္း ေဟာၾကမယ္။ ပါဠိေတာ္ အနွစ္သာရကုိ ထုတ္ျပ ရြတ္ျပျပီး အ႒ကထာ ဋီကာေတြ အာစရိေယာ၀ါဒေတြနဲ႔ ညွိျပီး အက်ယ္ဖြင့္ဆုိ ေဟာၾကားၾကမယ္။ ကုိယ္ထင္တာေလး ကုိယ့္အာေဘာ္ေလး ထည့္ေျပာခ်င္ရင္ေတာင္ မိမိအာေဘာ္ပါလုိ႔ ရုိးရုိးသားသား ၀န္ခံျပီး ေဟာေျပာၾကတယ္။ သုတ္ေတာ္က အနက္ကုိလုိအပ္မယ္ဆုိရင္ ၀ိနည္း အဘိဓမၼာမ်ားကအနက္နဲ႔ ညီညြတ္ေအာင္ ဖြင့္ဆုိျပသၾကမယ္။ သစၥာေလးပါးက မလြတ္ေအာင္ ေဟာၾကမယ္။ ျမတ္စြာဘုရားမေဟာတဲ့ တရားေတာ္ေတြကုိ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာသေယာင္ေယာင္ မလိမ္လည္မလွည့္ဖ်ားၾကဘူး။

တရားျပတဲ့ သံဃာနဲ႔ လူ၀တ္ကမၼ႒ာနာစရိယေတြဟာလည္း ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ သဗၺညဳတဥာဏ္ကုိ ေက်ာ္ျပီး တရားမျပၾကဘူး။ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္တုိ႔ ၀ိသုဒၶိမဂ္တုိ႔ကုိ အတုိင္အတည္ထားျပီး တရားျပၾကမယ္။ လာဘ္လာဘ၊ ေက်ာ္ေစာမႈတုိ႔ကုိ အလုိရွိလုိ႔ ေဟာေျပာတဲ့ အလုိဆုိးမ်ိဳး မထားၾကဘူး။ ေျဖာင့္မတ္ျခင္း လြန္စြာေျဖာင့္မတ္ျခင္းဆုိတဲ့ စိတ္အရည္အေသြးနဲ႔အတူ ၾကီးမားတဲ့ အသိဥာဏ္ေတြ စိတ္စြမ္းအင္ေတြ ရွိၾကမယ္။ ေယာဂီရဲ႔ စရုိက္ကုိ ခန္႔မွန္းႏုိင္ျပီး သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ကမၼ႒ာန္းကုိေပးႏုိင္မယ္။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့တရားကုိ ေဟာႏုိင္မယ္။

အဲဒါလုိ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ အာေဘာ္ အ၀န္းအ၀ုိင္း မွ မထြက္ေစဘဲ လြန္စြာေျဖာင့္မတ္ေသာစိတ္ထားမ်ားနဲ႔ တရားေဟာေျပာ ျပသၾကတဲ့ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားရဲ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္ေၾကာင့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာရဲ႔ အရိပ္ေအာက္မွာေတာ့ ဒီလုိဆုိးက်ိဳးေတြ ျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႔မရွိဘူးလုိ႔ သေဘာရတယ္။