ဝိမုတ္တိရသ (The Flavour Of Liberation): Aug 25, 2009

Tuesday, August 25, 2009

Bhutan Teacher visit…

Following event is announced by the 1000 stars Tibetan group - in English stopping for translation into Thai:

The Thousand Stars Foundation is pleased to invite interested persons to attend a dharma teaching by Tertoen Chador Lingpa from Bhutan on Saturday August 29, 2009, 10-12 am. at the Foundation House, 695 Ladprao Soi 11. There will be a translation into Thai. There is no registration fee. Rinpoche will also do some chanting for happiness and long life. Please reply to this message or call 0814585871 for reservation.
TERTOEN CHADOR LINGPA

He was reborn as a combination of Guru Rinpoche (Padmasambhava) and Channa Dorji (Vajrapani) known as Tertoen Chador Lingpa (treasures discoverers).
The present reincarnation was born in Belung village, Trongsa region, Bhutan. He had meditated in cave of Sangye phu(loin cave) for two month at Taktshang Goemba, Taktshang is the famous of Bhutan’s monasteries, perched on the side of a cliff 900m above the floor of Paro valley. It is believed that the important saint Guru Rinpoche (Padmasambhava) have flown to the site of the monastery on the back of a tigress. He then meditated in cave here for three months.

Source: http://www.bhutanpeaceful.com/profile.html

Click here for more information and background on the Thousand Stars group

မဂဓတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား

(၁)
သူေငးေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိေသာဂယာသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ဆယ့္ငါးရာစုေက်ာ္ဆီက ညေနခ်မ္တစ္ခုႏွင့္ ကြဲျပားျခားနားေနေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာလွပါသည္။ ဤေနရာသည္ တစ္ခိ်န္က ၀ိေ၀ကျမတ္ႏိုးသည့္ သူေတာ္စင္တို႕အတြက္ ဆိတ္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေသာ ဥရုေ၀လေတာအုပ္ေလးျဖစ္သည္။ ေနရဥၹရာျမစ္ကမ္းပါးဆီက ေျခကြ်ံလာေသာ ေလေအးေအးသည္ ဤေတာအုပ္ေလးကို ဓမၼသိဂၤါရျဖင့္ ေထြးေပြ႕ထားေပမည္။

ယခုဂယာသည္ ရာစုသစ္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ျပကြက္ထဲက တဖ်တ္ဖ်တ္လက္ေနေသာ ဂယာျဖစ္ေနသည္။
အထြတ္အထိပ္အသိၪာဏ္သီးပြင့္ရာ ေညာင္ျမတ္မဟာသည္ပင္ ဗုဒၶအရွင္ကို အလြန္အကြ်ံေလးျမတ္သူတို႕၏ သဒၶါယိုစီးမႈျဖင့္ ယိမ္းယိုင္ေနခဲ့ၿပီ။ ယမန္ေန႕က အိႏၵိယတိုင္းသတင္းစာ( ၁၇၊၃၊၂၀၀၈)တြင္ မဟာေဗာဓိေညာင္ပင္ျမတ္သည္ အတိုင္းအဆမဲ့စြာ မီးပူေဇာ္ၾကသည့္အတြက္ ကာဗြန္ဒုိင္ေအာက္ဆိုဒ္လြန္ကဲေသာ ဒဏ္ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ့ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို႕ေၾကာင့္ အျခားေနရာတစ္ခုကို ပူေဇာ္ရာေနရာတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္သင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၾကသည့္ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရသည္။

တစ္ကမၻာလံုး၏ သဒၶါအနမ္းေအာက္က ေညာင္ပင္အိုသည္ သူကိုယ္တုိင္ မနာယူလိုက္ရေသာ အနတၱလကၡဏသုတ္ကိုသာ ဆင္ျခင္ဖို႕ရွိေတာ့သည္။မည္သုိ႕ျဖစ္ေစ သူသည္လည္း ပုထုဇဥ္ရဟန္းတစ္ပါးပီပီ သစၥာဓါတ္စီးခဲ့ဖူးေလသည့္ ေညာင္ရြက္ေလးတစ္ရြက္ပူေဇာ္ခြင့္ရဖို႕ ေလညွင္းခခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရသည့္ ရသကိုေတာ့ ခံုမင္ေနဆဲပင္။

သူသည္ ပညာသင္ရဟန္းတစ္ပါးအျဖစ္ ငယ္စဥ္က တိုးတိတ္စြာ လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ မဇၥ်ိမေဒသႏွင့္ ကြၽမ္း၀င္ခြင့္ရလာသည့္အခါ ဂယာ၏ ဆီးၾကိဳမႈက အိက္မက္ပမာျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူေမွ်ာ္လင့္ပံုေဖာ္ထားသည့္ ဂယာေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ သူကုိယ္တိုင္ကပင္ ၀ိေ၀ကကို မရႈျမင္တတ္သည္လား၊ ဂယာသည္ ေရာင္စံုဂိုဏ္းဂဏႏွင့္ ဒႆနေရာယွက္မႈတို႕ျဖင့္ ရႈပ္ေထြးၿငိကပ္ကာ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ဆူညံေနေလသည္။

ၾကီးျမတ္ေသာ အရွင္ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ လမ္းတြင္ လူသူစိမ္းတို႕၏ ေျခသံကို ၾကားေနရသလိုပင္၊ သို႕ေသာ္ အရွင့္ဓမၼ၊ အရွင့္အသံကို ဖြင့္ဆိုပံု ကြဲျပားေနၾကသည့္တုိင္ အရွင္ျမတ္၏ အမည္ေတာ္ကို ျမတ္ႏိုးတသ တဖြဖြ ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ေနၾကသူတို႕၏ မ်က္၀န္းတြင္ရႊန္းျမၾကည္လဲ့ေသာ ျဗဟၼစိုရ္ ရိပ္ကို ဖမ္းဆုပ္မိျပန္သည္။

ဂယာသည္ ျပည့္စံုေသာ ရႈေမွ်ာ္ခင္းဖန္သားျပင္တစ္ခ်ပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ျငင္းကြယ္မရ၊ သံျပိဳင္တရားဓမၼရြတ္ဖတ္သံမ်ား၊ ထူးေထြဆန္းျပားစြာ ပံုဟန္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းေနၾကသူမ်ား၊ ဖိတ္စင္ၾကလာမည့္ ေစတနာအပိုင္းအစေလးအတြက္ မြတ္သိပ္စြာ တုိးေ၀ွ႕ေနေသာ သူဖုန္းစားမ်ား၊ ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းဆီက တေရြ႕ေရြ႕ျပန္ထြက္သြားေသာ လူစုလူေ၀းမ်ား၊ ထည္၀ါေသာဘာသာေရးခန္းေဆာင္မ်ား၊ ညစ္ေထးေထးကေလးသူငယ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာဆန္ေသာ အေငြ႕အသက္မ်ားၾကားက ဖံုးဖိမထားႏိုင္ေသာ ရြံရွာဖြယ္အနံ႕မ်ား၊ စာသင္ေက်ာင္းမွိန္မွိန္ေလးမ်ား၊ ေနပူက်ဲက်ဲဂ်ံဳစိုက္ခင္းထဲက ဆာရီ၀တ္ေကာက္ရိတ္သမမ်ား၊ ခြန္အားခ်ိနဲ႕ေနသည့္တိုင္ ဆိုက္ကားနင္းေနရရွာေသာ ရစ္က္ေရွာ၀ါလားအဖိုးအိုမ်ား၊

ဂယာသည္ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ေန႔စြဲမ်ားထဲက ေက်းလက္အေသြးအသားႏွင့္ အင္တာနက္ကေဖး ေရာယွက္ထားေသာ သရုပ္မွန္ခ်င္ရွာေသာ ရပ္၀န္းေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ဂယာကို ပတ္ေခြစီးေနေသာ ဤညေနခင္းနာရီလက္တံေရြ႕လ်ားမႈမ်ားႏွင့္အတူ မဟာေဗာဓိပရိ၀ုဏ္၏ မိွန္လိုက္လင္းလိုက္ သမိုင္းေဆးသားမ်ားက ေရာေႏွာပ်က္ပ်ယ္မသြားခဲ့။ ရႈပ္ေထြးနက္ရႈိင္းလွေသာ အိႏၵိယ၏ သမိုင္းအခ်ိဳးအေကြ႕မ်ားၾကားတြင္ ကိုယ္ပိုင္အမည္ႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ကို ခိုင္ခံ့လွေသာ ေက်ာက္သားထုထည္ျဖင့္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ဆဲျဖစ္သည္။

ဂယာေလယာဥ္ကြင္းသည္ ဓမၼခရီးသည္အတြက္ နိဗၺာန္ဆိပ္ျဖစ္ေနသည္။ ဂယာကို ေပးဆပ္လိုသူမ်ား၊ ဂယာကို ထုပ္ပိုးယူငင္လိုသူမ်ား၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုသူတို႕၏ ေျခလွမ္သည္ တစ္စံုတစ္ခုကို အရယူဖို႕ျဖစ္ေၾကာင္းေသခ်ာလွပါသည္။

သူကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘာမ်ားရယူဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့မိပါလိမ့္၊

(၂)

သူ႕ကို မဇၥ်ိမေန႕ရက္မ်ားထဲ သိမ္းသြင္းခဲ့ေသာ အဓိကအရာသည္ သူကိုယ္တိုင္၏ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုးႏိုင္ေသာ အသိပညာငတ္မႈဆာေလာင္မႈပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႕ျဖင့္ သူသည္ မဂဓတကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ဇယားမ်ားႏွင့္ အသားက်ေအာင္ ၾကိဳးစားရေလ့ရွိေသာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားစာရင္းတြင္ သူ႕အမည္ကို ေရးထိုးျဖစ္သြားသည္။ မဂဓတကၠသိုလ္သည္ ဗုဒၶဂယာႏွင့္ ႏွစ္ကီလိုမီတာခြဲခန္႕အကြာအေ၀းတြင္ တည္ရွိသည့္ ဘီဟာရ္ျပည္နယ္၏ ဂုဏ္ေဆာင္တကၠသိုလ္ၾကီးျဖစ္သည္။

ဤတကၠသိုလ္ၾကီးတြင္ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ရ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားတက္ေရာက္သင္ယူႏိုင္သည့္ ပါဠိဌာန၊ ဗုဒၶဒႆနိကဌာနႏွင့္ ဗုဒၶသမိုင္းသုေတသနဌာနဟု ဌာနသံးခုရွိရာတြင္ သမိုင္းမ်က္လံုးမႈံ၀ါးလြန္းသည့္ သူ႕အေနျဖင့္ ေနာက္ဆံုးဘာသာရပ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေလသည္။

ကုသိုလ္ပညာ ဥစၥာရဖို႕ သင္ရာအရပ္အျမဲေန ဟူေသာ ငယ္စဥ္က စြဲျမဲခဲ့ရေသာ မဂၤလာနီတိ၏ တြန္းအားျဖင့္သာ မဂဓတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀စဦးေန႕ရက္မ်ားကို ၾကိတ္မွိတ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။
ကုသိုလ္ရဖို႕ မဟာေဗာဓိေစတီအရိပ္ေအာက္မွာ။
ပညာရဖို႕ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ တကၠသိုလ္ၾကီးတစ္ခု၏ စာသင္ခန္းထဲမွာ။
ဥစၥာရဖို႕ကေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ေဆာ္ၾသ၍ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ရပ္ရြာဒကာဒကာမမ်ား က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုထုပ္ေပးလိုက္ေသာ ၀တၳဳေငြစေၾကးစေလးကို ေလာက္ငွေအာင္ သံုးစြဲရံုကလြဲ၍ ဘာမွေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိ။ သို႕ေသာ္ သီတင္းသံုးေဖာ္ မိတ္ေဆြမ်ား၏ ကံသံုးပါး ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈက သူ႕အတြက္ လံုၿခံဳခဲ့ပါသည္။

ဂယာေရာက္စေန႕ရက္မ်ားသည္ သူ႕အတြက္ မွတ္မွတ္ရရရွိလြန္းလွသည္။ တကၠသိုလ္အေဆာင္က ခ်က္ခ်င္းမရခဲ့။ အခန္းေလွ်ာက္လႊာ ပံုစံျဖည့္ၿပီး တင္ထားျဖစ္ခဲ့သည္။ လပိုင္းႏွင့္ ရလွ်င္ ရမည္။ သို႕မဟုတ္ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီၿပီးလည္း ေစာင့္ရတတ္သည္ဟု မိတ္ေဆြမ်ားက အၿပံဳးတစ္၀က္ျဖင့္ အားေပးၾကေလသည္။ ႏိုင္ငံသားဦးစားေပးစနစ္ကိုသာ က်င့္သံုးသျဖင့္ သူ႕လိုတိုင္းတစ္ပါးသားတစ္ဦးအတြက္ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ဇာတ္၀င္ခန္းထဲေမ်ာပါရေခ်ဦးမည္။ (အမွန္တကယ္ပင္ ပညာသင္ႏွစ္တစ္ခုကုန္ဆံုးသြားေသာအခါမွသာ သူသည္ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားဘ၀ကို ရဲ၀ံံ့စြာ ေၾကျငာျဖစ္ေလသည္။ ယခု သူေရးျခစ္ေနေသာ စာေၾကာင္းမ်ားသည္ မဂဓတကၠသိုလ္အေဆာင္တံခါးခ်ပ္မ်ားကို တိုးေ၀ွ႕၀င္ေရာက္လာေသာ အေတြးစမ်ားကို လိုက္ေကာက္ေနမိျခင္းသာျဖစ္ေလသည္)

အေဆာင္မရေသာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မဟာေဗာဓိေစတီအနီးရွိ ေစ်းႏႈံးခိ်ဳသာေသာ ပုဂၢလိကအေဆာင္တစ္ခုတြင္ ငွားရမ္းေနထိုင္ခဲ့ရသည္။ ထုိအေဆာင္၏ အမည္မွာ ဗုဒၶရိပ္သာျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္ ေစ်းႏႈံးခ်ိဳသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သူေပးႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆံုးေစ်းႏႈံးႏွင့္ အဆင္သင့္သြားျခင္းသာျဖစ္ေလသည္။

သူ႕အတြက္ ပထမဆံုးအခက္အခဲသည္ ဆြမ္းဟင္းခ်က္တာ၀န္ျဖစ္၏။ ရန္ကုန္မႏၱေလး စာသင္သားဘ၀က ဆြမ္းဆြမ္းဟင္းဆိုသည္မွာ သပိတ္တစ္လံုး၏ အေရးသာျဖစ္သည္ စာခ်ဆရာဘ၀မွာေတာ့ ဆြမ္းကြမ္းကိစၥက ပူစရာမလိုၿပီ။ သို႕ေသာ္ ယခုသူသည္ စာခ်ဆရာေတာ္တစ္ပါးဟူေသာ အေရခြံကို ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာပင္ ခြာခ်ထားခဲ့ရသည္။လမ္းမၾကီးငယ္ေတြေပၚမွာ ဆြမ္းခံၾကြႏိုင္သည့္ ရဟန္းတစ္ပါး၏ အခြင့္အလမ္းသည္လည္း ဘာသာမတူ လူမ်ိဳးကြဲျပားသည့္ တိုင္းတစ္ပါးတြင္ မရွိႏိုင္ေတာ့ေလၿပီ။

အိႏၵိယသို႕ပညာသင္သြားမည္ကိုသိေသာ အဖြားအိုတစ္ေယာက္က သပိ္တ္ေလးတစ္လံုး လာေရာက္လွဴဒါန္းသည္ကို သတိရေနမိသည္။ အိႏၵိယ၏ အေျခအေနမွန္ကို သိၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း အလြန္ရိုးသားရွာသည့္ အဖြားအို၏ သဒၶါတရားကို သူမပစ္ပယ္ရက္၊ သင့္ေတာ္သလို အသံုးျပဳပါမည္ ဟု ၀န္ခံကာ အလွဴခံခဲ့သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ကိုရင္ေလးတစ္ပါးကေတာ့ ထိုသပိတ္ေလးကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်ေနေပေတာ့မည္။

ယခုေတာ့ သူသည္ အဆင့္ျမင့္တကၠသိုလ္ပညာေရးဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ ၀ိနည္းက်င့္၀တ္ကို ယြင္းပ်က္ေစႏိုင္ေသာ အျပဳအမူ အေျပာအဆိုမွလြဲ၍ အရာရာကို မ်က္စိမွိတ္ထားရမည့္ မဇၥိ်မပညာေတာ္သင္ျဖစ္ေနၿပီ။ ပညာေရးမျပည့္စံု မထင္ေပၚလွေသးေသာ ရွင္ငယ္ရဟန္းငယ္တစ္ပါးကိုပင္ ႏွစ္ရွစ္လမ်ားဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကသည့္ သူ႕ဒကာဒကာမမ်ား၏ ေက်းဇူးတရားသည္ ယခုလိုအေျခအေနမ်ိဳးတြင္ ပို၍ပင္ လင္းလက္ေတာက္ပလာေလသည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာပင္ သူေနထိုင္ရာအေဆာင္တြင္ စုေပါင္းခ်က္ျပဳတ္သည့္ စနစ္ကို က်င့္သံုးသည္မို႕ ဆြမ္းဟင္းမခ်က္တတ္ခင္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရသည္။ ပထမတစ္ပတ္ခန္႕ ဂယာေစ်းထဲ ဦးဇင္းတစ္ပါး၏ ေနာက္က ေစ်းျခင္းဆြဲ၍ လိုက္ရသည္။ ထိုတစ္ပတ္အတြင္းမွာပင္ေစ်း၀ယ္ရန္လံုေလာက္သည့္ ေ၀ါဟာရအခ်ိဳ႕ကို ေလ့က်က္မိသြားသည္။

“ေယး၀ါလား ဧကီလို ကစ္တနားဟဲ”
(ဒါ တစ္ကီလို ဘယ္ေလာက္လဲ)
လက္ညႈိးတစ္ေခ်ာင္းကူလိုက္လွ်င္ သူ႕ေစ်းျခင္းထဲတြင္ ခ်က္ျပဳတ္စရာ ဟင္းအမယ္မ်ားျပည့္သြားေပမည္။
ဧ၊ဒိုး၊တီးန္၊က်ားစသည့္ ဂဏန္းအေရအတြက္မ်ားကိုေတာ့ အပိုင္က်က္ထားၿပီးျဖစ္၏။ ေစ်း၀ယ္သင္တန္းတက္ေနခ်ိန္မွာပင္ ဟင္းခ်က္သင္ခန္းစာမ်ားကိုလည္း ဆည္းပူးေနရသည္။ ၾကက္သြန္လွီး၊ အာလူးအခြံႏႊာ။ငရုပ္သီးေထာင္းစေသာ အေျခခံေလ့က်င့္ခန္းမ်ား။

သီတင္းသံုးေဖာ္ မိတ္ေဆြတို႕ အလွည့္က်ခ်က္ျပဳတ္ကာ စုစုေ၀းေ၀းေ၀းဘုန္းေပးေနၾကသည္ကို ျမင္ေတာ့ သူသည္လည္း ထုိေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ကို ျပဳလုပ္ရန္ လက္ယားေနမိိသည္။ ထိုဆႏၵကို ရိတ္မိေသာ စီနီယာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးက “ ငါ့ရွင္ေရ ဟင္းခ်က္တာ ငယ္ငယ္က သၿဂႋဳဟ္သရုပ္ခြဲသေလာက္မခက္ပါဘူး၊ အခုတကၠသိုလ္မွာ သင္ရတဲ့ ဘာသာတြဲထဲက သဒၵေဗဒ၊ ဘာသာေဗဒစကားလံုးအရင္းအျမစ္ရွာေဖြ ဆက္စပ္ရသလိုမ်ိဳးပဲ၊ ဟုိစင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ဆားဗူး၊ နႏြင္းဗူး၊ ငရုပ္သီးမႈန္႕ဗူး၊ အခ်ိဳမႈန္႕ဗူးေတြ ေတြ႕လား၊ ခ်က္မယ့္ ဟင္းထဲ အဲဒါေတြ ေရာထည့္လိုက္၊ အစပ္တည့္သြားရင္ ဟင္းျဖစ္ၿပီ။”
သူ႕ၾသ၀ါဒအတိုင္း ခ်က္ျပဳတ္ၾကည့္ရာ လအနည္းငယ္ၾကာသည္အထိ အစပ္မတည့္ခဲ့၊ မိတ္ေဆြရဟန္းမ်ား၏ ေကာင္းခ်ီးေပးသံသည္သာ သူ႕အတြက္ ဟင္းျဖစ္ခဲ့သည္။ သူအလြန္အမင္းခ်က္ျပဳတ္လိုမွန္းသိ၍ ဟင္းခ်က္အလွည့္က်စာရင္းတြင္ ထည့္သြင္းထားရေသာ္လည္း သူ႕အမည္ေနာက္တြင္ (စမ္းသပ္ဆဲကာလ) ဟု မွတ္ခ်က္ေပးထားေလသည္။ သူဟင္းခ်က္အလွည့္က်သည့္ ေန႕တြင္ အျခားကြ်မ္းက်င္အဆင့္ ရဟန္းတစ္ပါးက ေစာင့္ၾကပ္ေနေပေတာ့မည္။

အိႏၵိယပညာသင္ရဟန္းေတာ္တို႕ေလာကတြင္ “မငတ္ေျခာက္လ ငတ္ေျခာက္လ” ဟူေသာ ေ၀ါဟာရရွိသည္။ ေအာက္တိုဘာလမွ မတ္လအထိ ဗုဒၶဂယာဘုရားဖူးရာသီကို မငတ္ေျခာက္လဟု တင္စားလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဘုရားဖူးအဖြဲ႕အသီးသီးႏွင့္အတူ ျမန္မာျပည္မွ ေစတနာရွင္တို႕ စုေပါင္းလွဴဒါန္းလိုက္ၾကသည့္ ေကာ္ဖီမစ္ထုပ္၊ လက္ဖက္ထုပ္လို စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ား၊ ငါးေျခာက္ငါးျခမ္း၊ပုန္းရည္ၾကီးလို ခ်က္ျပဳတ္ဖြယ္ရာမ်ား ေရာက္ရွိလာၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ျမန္မာရဟန္းေတာ္အခ်င္းခ်င္း ေ၀ၾကငွၾက ၾကည္ႏူးစရာျဖစ္သည္။ သူတို႕ ျမန္မာစာအုပ္စာေပငတ္မည္ကို စဥ္စားမိဟန္တူေသာ ေစတနာရွင္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္အတူ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းမ်ား၊ ဂ်ာနယ္မ်ား ထည့္သြင္းေပးပို႕ၾကေလသည္။
ထိုေန႕ရက္မ်ားတြင္ သူ႕အခန္းေလးသည္ ျမန္မာ့ရနံ႔ ျမန္မာ့အေငြ႕အသက္တို႕ျဖင့္ ေႏြးေထြးလံုျခံဳေနေလသည္။ ဘုရားဖူးရာသီတြင္ ဆြမ္းအတြက္ လစဥ္ေၾကးအနည္းငယ္အသက္ရဴေခ်ာင္သြားသည့္အတြက္ ဖတ္ခ်င္သည့္ စာအုပ္အခ်ိဳ႕ကို တိုး၀ယ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ စာေရးဆရာၾကီးပါရဂူ၏ သွ်ႏၱိနိေကတန္စာၾကည့္တိုက္လို သူလည္း တစ္ခုခုေတာ့ ေပးဆပ္လိုပါေသးသည္။

(၃)

သူေနထိုင္ရာ ရိပ္သာႏွင့္ သူတက္ေရာက္ရမည့္ တကၠသိုလ္၏ အကြာအေ၀းသည္လည္း သူကိုယ္ပုိင္ န၀ကမၼေလးကို ေန႕စဥ္ညွစ္ထုတ္ၾကျပန္ေလသည္။ နံနက္ငါးနာရီတြင္ သူအိပ္ရာထမည္။ ထမင္းေၾကာ္တစ္ပြဲ သို႔မဟုတ္ ေပါင္မုန္႕ၾကမ္းႏွစ္ခ်ပ္ခန္႕သည္ သူ႕အတြက္ ေ၀စုရ နံနက္စာျဖစ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ သူေနထိုင္ရာရိပ္သာမွ ငါးမိနစ္ခန္႕ လမ္းေလွ်ာက္ရေသာ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္သို႕ ေစာေစာသြားကာ တရားဓမၼရႈမွတ္၊ သို႕မဟုတ္ သုတၱန္တစ္ခုခုကို ရြတ္ဖတ္ကာ ပူေဇာ္ေနမည္။

ဘုရားမွ ျပန္လာၿပီးခ်ိန္တြင္ ဟင္းခ်က္ရန္အလွည့္မက်လွ်င္ သူ႕အခန္းက်ဥ္းေလးထဲတြင္ ၿငိမ္ကုပ္ကာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနမည္။ သို႕မဟုတ္ မၿပီးျပတ္ေသးေသာ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမ်ားႏွင့္ လံုးေထြးေနမည္။ တစ္ခါတရံမွာေတာ့ သူ႕အဂၤလိပ္စာအသံထြက္ ပိုမိုေခ်ာမြတ္ေစရန္ ေရဒီယိုေလးတစ္လံုးျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားသတင္းဌာနမ်ား၏ သတင္းထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္မ်ားကို နားေထာင္ရင္း တီးတိုးလိုက္ဆိုေနမည္။ ကုလားစကားကေတာ့ ခါနာ ပီနား (ထမင္းစားေရေသာက္)ေျပာတတ္ေနၿပီ။ ကိုယ္ပိုင္ ကြန္ျပဴတာႏွင့္ အလွမ္းကြာေ၀းေသာ သူ႕အတြက္ အင္တာနက္ အီးေမးလ္အေရးေပၚအသံုးျပဳလိုလွ်င္ေတာ့ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ဘုရားေစာင္းတန္းက အင္တာနက္ကေဖးေလးထဲ တိုး၀င္လိုက္ရံုပင္။

ေန႔လည္စာ စုေပါင္းစားသံုးၿပီးသည္ႏွင့္ သံုးကီလိုမီတာခန္႕ေ၀းကြာေသာ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းသို႕ ရစ္က္ေရွာလ္ (ျမန္မာအေခၚ ဆိုက္ကား) ျဖင့္ သင္တန္းခ်ိန္အမီ သြားရေပမည္။ တကၠသိုလ္အသြားအျပန္ခရီးအတြက္ ကုန္က်ေသာ ရူပီးေငြ ေျခာက္ဆယ္ဟူေသာ အသျပာသည္ ျမန္မာက်ပ္ေငြျဖင့္ တစ္ေထာင့္ရွစ္ရာျဖစ္သည္။ ေန႕စဥ္ေက်ာင္းသြားစရိတ္ပင္ ဤမွ်ကုန္က်ေနလွ်င္ ပညာသင္ႏွစ္မကုန္မီမွာပင္ သူ႕အတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာတစ္ခုခုကို စဥ္းစားရေပေတာ့မည္။ ျပန္သြားမွာလား က်န္ခဲ့မွာလား၊

ေအာ္တိုသံုးဘီးလိုင္းကားေလးမ်ားက ေစ်းႏႈံးခ်ိဳသာေသာ္လည္း ဆာရီ၀တ္ကုလားမမ်ားႏွင့္ ငါးပိသိပ္ငါးခ်င္သိပ္ စီးရမည္မို႕ ရဟန္းးတစ္ပါးအတြက္ အဆင္မေျပ။ ေျခလွ်င္ေလွ်ာက္သြားရေအာင္လည္း အပူဒီဂရီျမင့္မားလွေသာ ေႏြေက်ာင္းတက္ရက္မ်ားတြင္ အပူလိႈင္းအႏၱရာယ္က မသက္သာ၊

ထုိသို႕ျဖင့္ သူသည္ တန္ဖိုးနည္းစက္ဘီးေလးတစ္စီးကို ရိုးရိုးသားသား၀ယ္ယူျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။ သိုု႕ေသာ္ ယခုအခိ်န္အထိ သူသည္ ၀ိနည္းတရားေတာ္အရ ပညတ္ခ်က္မရွိသည့္တိုင္ ထိုစက္ဘီးေလးကို ၀ံ့၀ံံ့ရဲရဲစီးနင္းရန္ စိတ္မလံုျခံဳေသးေပ။ ကမၻာ့သာသနာျပဳဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အရွင္ေသ႒ိလ၏ အဂၤလန္အေတြ႕အၾကံဳေန႔ရက္မ်ားကို တေမ့တေမာ ဖတ္ရႈကာ သူ႕စိတ္ကို လြတ္လပ္က်ယ္ေျပာေအာင္ ေမြးျမဴရေလသည္။ ဗုဒၶအရွင္၏ အဆံုးအမကို မေသြဖီေသာ၊ ကမၻာႏွင့္ ၀င္ဆန္႔ကာ သာသနာျပဳလိုေသာ ရဟန္းတစ္ပါး၏အိပ္မက္ကို ထိုစက္ဘီးေလးေပၚတြင္ ဆက္မက္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေနရဆဲျဖစ္သည္။

တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းသို႕ ေရာက္ရွိသြားသည့္အခါတြင္လည္း အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ပါေမာကၡ၏ အဂၤလိပ္စာေလယူေလသိမ္းက သူ႕ကို ၀ဋ္နယ္ကံနယ္ထဲ ဆြဲႏွစ္ျပန္ေလသည္။ ႏွစ္လသံုးလခန္႕ၾကာသည္အထိ ကုလားအဂၤလိပ္ (Hinglish)ကို နားလည္ရန္ၾကိဳးစားခဲ့ရေၾကာင္း ၀န္ခံရေပမည္။ ျမန္မာျပည္က စာသင္တိုက္ေလးတြင္ တပည့္ေက်ာ္ေမာင္ကိုရင္ ေမာင္ပဇင္းေလးမ်ားကို ပါဠိဘာသာ အသံထြက္မပီရေကာင္းလား၊နားမလည္ရေကာင္းလား ဟု ေအာ္ေငါက္ခဲ့ဖူးေသာ ၀ဋ္လည္ျပန္ေလၿပီ ဟု စာခ်ဆရာေတာ္အခ်င္းခ်င္း ၀ဋ္နာကံနာ ညွိကာ ၿပံဳးမိၾကေလသည္။

ေနာက္မ်ားမွာေတာ့ ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါ ေျပာတတ္ၾကေသာ ကုလားအဂၤလိပ္စာကို နားရည္၀လာသည္။ သို႕ေသာ္ သူတို႕အသံထြက္အတိုင္း မေျပာမိေအာင္ေတာ့ ဂရုစိုက္ရေလသည္။ သူတို႕က welcome ကို ဗဲလ္ကမ္း၊wait ကို ေဗ့ထ္၊ zero ကို ဂ်ီရိုးလုပ္ၾကတာကလား၊

(၄)

ဤႏိုင္ငံသားတို႕အျမင္တြင္ သူသည္ တုိင္းတစ္ပါးသားတစ္ေယာက္ဟူေသာ ထင္ျမင္ခ်က္တစ္ခုထက္မပို၊ တကၠသိုလ္စာသင္ခန္းတြင္ သူသည္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ နံနက္ခင္းေစ်းတြင္ သူသည္ ေစ်း၀ယ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ရထားစီးသည့္ အခါမ်ိဳးတြင္ သူသည္ ခရီးသည္တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေလသည္။

တင္ၾကိဳ၍သာ နိ၀ါတတရားကို ေမြးျမဴမထားခဲ့လွ်င္ ဘာသာျခားကုလားတို႕၏ မထီေလးစားႏိုင္လွေသာ အျပဳအမူတို႕က သည္းခံရန္ခက္ေပလိမ့္မည္။ အဆိုး၀ါးဆံုးျပႆနာမွာ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ားကို ဇာတ္နိမ့္မ်ားအျဖစ္ ရႈျမင္လိုျခင္းပင္ျဖစ္သည္။၁၉၅၀ ခုႏွစ္မ်ားဆီက အိႏၵိယဇာတ္နိမ္႔ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေဒါက္တာအမ္ေဘဒကာ၏ စည္းရံုးမႈျဖင့္ ဟိႏၵဴဇာတ္ျမင့္မ်ား၏ လူလူခ်င္းဖိႏွိပ္မႈ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမ်ားကို ေတာ္လွန္ကာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ဇာတ္နိမ့္မ်ား ဗုဒၶဘာသာသို႕ကူးေျပာင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ျခင္းက ထိုသို႕ရႈျမင္ျခင္းျခင္း၏ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ျဖစ္ေလသည္။

ဇာတ္နိမ့္မ်ားမွ သာသနာ့ေဘာင္သို႕ ၀င္ေရာက္လာၾကသူတို႕သည္လည္း ၀ိနည္းတရားေတာ္ကို စနစ္က်နစြာ သင္ယူက်င့္သံုးရန္ အခြင့္အေရးမရၾကရွာသည့္ အတြက္ ဘာသာျခားတို႕၏ အလယ္တြင္ အထင္အျမင္ေသးဖြယ္ျဖစ္ေနရသည္ဟု ေျပာျပေသာ မိတ္ေဆြအိႏၵိယရဟန္းေတာ္တစ္ပါး၏ စကားကို သူအမွတ္ရေနမိသည္။ သူ႕မိတ္ေဆြရဟန္းေတာ္က ျမန္မာျပည္တြင္ ရွင္သာမေဏဘ၀မွ ရဟန္းဘ၀အထိ ႏွစ္ရွည္လမ်ာ ပိဋကတ္စာေပသင္ယူခဲ့ဖူးသည္။

ထိုသူ႕မိတ္ေဆြကပင္ “ ျမန္မာျပည္မွာ အရည္အခ်င္းျပည့္ရဟန္းေတြ ငါအမ်ားၾကီး ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ ဗုဒၶသာသနာကို ျပန္လည္စိုက္ပ်ိဳးဖို႕ ငါ့ရွင္တို႕ ျမန္မာရဟန္းေတြရဲ႕ လက္ေတြကို ငါသိပ္လိုခ်င္တာပဲ။ ငါ့ရွင့္လည္း အိႏၵိယကို ပညာသင္ရာဌာနတစ္ခုအျပင္ သာသနာျပဳစုိက္ခင္းတစ္ခုအျဖစ္ မျမင္ႏိုင္ဘူးလား” ဟု ဆက္ေျပာေသာအခါ သူ႕ရင္ကို ထိရွေစသည္ေတာ့ အမွန္ပင္။

'' I need your hands'' ဟူေသာ သူ႔မိတ္ေဆြ၏ စကားသည္ သူ႕အတြက္ အေတြးမ်ားစြာကို ေပးေလသည္။

(၅)

သို႕ေသာ္ ယခုေတာ့ သူသည္ စာသင္ခန္းေတြကို ျဖတ္သန္းရေလဦးမည္။
ကမၻာ့သာသနာျပဳခရီး၏ လမ္းခုလပ္ဟု တင္စားၾကေသာ အိႏၵိယကို ျဖတ္သန္းရေခ်ဦးမည္။
ဟုိးအေ၀း မီးေရာင္ျပျပဆီက ဂယာကို သူလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိဆဲျဖစ္သည္။

မဂဓတကၠသိုလ္ၾကီး၏ အခန္းခန္းအေဆာင္ေဆာင္သည္ တိတ္ဆိတ္မႈတို႕ျဖင့္ ဆူညံေနေလသည္။
သူတစ္ကိုယ္တည္း ျပံဳးလိုက္မိသည္ထင္သည္။
အိႏၵိယကို ျဖတ္သန္းၿပီးလွ်င္ ကမၻာသည္ ကိတ္မုန္႕တစ္ခ်ပ္သာ ျဖစ္သည္တဲ့။

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၁၁)

အရယူတတ္ၾကပါေစ

ယခုလိုရခဲလွေသာ လူ ့ဘ၀ၾကီးကို ရေနရုံတင္မကဘဲ ၾကံဳခဲလွေသာ ဗုဒၶၿမတ္စြာသာသနာေတာ္ၾကီးနဲ ့ ၾကံဳေနတုန္း ဒါနကို ဧရာတည္၊ သီလၿဖင့္ တန္ဆာဆင္၊ ဘာ၀နာၿဖင့္ အထြဋ္တင္ၿပီးေတာ့ အခြင့္ေကာင္းၾကီးကို လက္မလြတ္ၾကေစနဲ ့။ အရယူတတ္ၾကပါေစ။

ကုသိုလ္ေလရြက္ အထက္ကိုဆန္

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ တရားစခန္း၀င္ၿပီး အရိယာသူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြ နည္းမွီးၿပီး ခႏၶာဥာဏ္စိုက္၍ ၀ိပႆနာတရားေတြ ၾကိဳးစားက်င့္ၾကံေနတာဟာ မိမိတို ့ရဲ ့ ကုသိုလ္ေလွရြက္ၾကီးကို အထက္ကို ဆန္တက္ေအာင္ ၿပဳလုပ္ေနၾကတာပဲ။ နိဗၺာန္ထိေအာင္ ဆန္တက္ၾကရမယ္ မဟုတ္လား။

တရားအားထုတ္ရၿခင္းအေၾကာင္း

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ ဘာေၾကာင့္ တရားအားထုတ္ရတာလဲလို ့ ေမးရင္ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းၾကီေတြ ၿမင္ေတာ္မူ၊ ရေတာ္မူတဲ့ သႏိၱသုခ နိဗၺာနဓာတ္ (အၿငိမ္းဓာတ္) ၾကီးကို ရၿပီး အုိနာေသဇာတ္ အၿမစ္ၿပတ္ခ်င္လို ့ တရားအားထုတ္ရၿခင္း ၿဖစ္တယ္လို ့ ေၿဖရပါလိမ့္မယ္။

သီတဂူအယုဒါနေဆး႐ံုအလွဴေတာ္

ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့တခ်ိန္တုန္းက စစ္ကိုင္းေတာင္႐ုိး၌ လွ်ပ္စစ္မီးအလင္းေရာင္ ေကာင္းစြာမရေသး၊ သြားလမ္း လာလမ္း လည္း ေကာင္းစြာမရွိေသး၊ တယ္လီဖုန္းအဆက္အသြယ္လည္း မရွိေသး၊ ေဆး႐ံုလည္း မရွိေသး။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အခါက သီတဂူဆရာေတာ္ေလာင္းလ်ာ ဦးပဥၥင္းေလးသည္ ၁၀-ဝါမွ်သာ ရွိေသးသည္။ အနီးစခန္းဆရာေတာ္ထံ၌ အထက္တန္းပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ဘာသႏၱရစာေပမ်ားကို ေလ့လာဆည္းပူးေနခ်ိန္ ျဖစ္ေပသည္။

မိုးတစိမ့္ စိမ့္ရြာေနသည့္ တစ္ခုေသာ နံနက္ခင္းဝယ္ သီလရွင္ ဆရာေလးတစ္ပါးသည္ နံနက္ဆြမ္း ခ်က္ရန္အတြက္ ထင္းပံုကို လက္ႏွင့္ ႏိႈက္လိုက္ရာ အမွတ္မထင္ ေႁမြေဟာက္က ကိုက္ေလ၏။ ဆရာေလးသည္ အဆိပ္တက္ၿပီး ေမ့ေမ်ာလဲက်သြားေလေတာ့၏။ ေခ်ာင္ပုိင္သီလရွင္ နာယကဆရာႀကီးမ်ား ပ်ာယာခတ္ၿပီး ေျခ မကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ကုန္ေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္ အေလာင္းအလ်ာ ဦးပဥၥင္းေလးကုိ အကူအညီေတာင္းပါေတာ့သည္။

ဦးပဥၥင္းေလးကလည္း ခ်က္ခ်င္း လုိက္သြားၿပီး ေႁမြကိုက္သည့္ဒဏ္ရာ၏အထက္၌ ခါးပန္းႀကိဳးႏွင့္ ခ်ည္လိုက္၏။ ဒဏ္ရာကို ဓားႏွင့္ခြဲၿပီး ေသြးကို ညႇစ္ထုတ္လိုက္၏။ သံပရာသီးႏွင့္ဆားကို ေရာ၍ ဒဏ္ရာကို သိပ္ေပးၿပီး ဆရာေလးကိုလည္း ယင္းသံပရာသီးႏွင့္ဆားကိုပင္ ေဖ်ာ္၍ တိုက္ေလ၏။

ထို႔ေနာက္ လူနာကို ေစာင္ႏွင့္ထုပ္ကာ ျမင္းလွည္းဂိတ္သို႔ ထမ္းပို႔လိုက္ၾက၏။ မနက္အေစာႀကီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမင္းလွည္းသမားကိုလည္း အိမ္ထိ သြားေခၚရေသး၏။ ထိုမွတဖန္ ျမင္းလွည္းျဖင့္ ေတာင္႐ုိးမွ မိုးမလင္းမီ စစ္ကိုင္းျပည္သူ႔ေဆး႐ံုသို႔ သြားၾကရ၏။ မိုးလင္းေသာအခါမွသာ ဆရာဝန္ႏွင့္သူနာျပဳမ်ား၏ ေဆးကုသမႈကို ခံယူရေလသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဆရာေလး အသက္ ရွင္ခဲ့ေလသည္။ အကယ္၍ ဒဏ္ရာသာ ျပင္းထန္လွ်င္ အသက္ရွင္သန္ဖုိ႔မလြယ္ကူေတာ့။

ထိုအခက္ခဲတို႔ေတြ႕ရျခင္းမွာ ေတာင္႐ိုး၌ ေဆး႐ံုမရွိျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။ ေဆး႐ုံရွိလွ်င္ အလြယ္ တကူ ေဆးကုသႏုိင္ပါသည္။ ``ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုရွိသင့္တယ္´´ဟု စိတ္ထဲ၌ ေတြးမိေလသည္။ ဤကား ေဆး႐ံုေဆာက္လုပ္ ရန္စိတ္ကူး၏ ပထမဆုံး အၾကံျဖစ္၏။

ဒုတိယမၸိ ႀကံစည္မိ

သီတဂူဆရာေတာ္သည္ စစ္ကုိင္းေတာင္႐ုိး သဒၶမၼသီတဂူေခ်ာင္ကို ၁၃၃၈-ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ သည္။ ႏွစ္စဥ္ ေတာ္သလင္းလတြင္ က်င္းပသည့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ မလြန္ဆန္လွဴေရစက္ခ်ပြဲသို႔ ျမန္မာျပည္တဝွမ္း မလြန္ ဆန္လွဴ အသင္းေထာက္မ်ားမွ တခ်ိဳ႕အသင္းဝင္လူမ်ားသည္ ထုိသီတဂူေခ်ာင္သို႔ လာေရာက္ တည္းခိုၾက၏။

ဧရာဝတီတိုင္း မလြန္ဆန္လွဴအသင္းေထာက္တစ္ခုမွ ဆြမ္းဆန္အလွဴရွင္ ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္သည္ တစ္ညတြင္ ဝမ္းေလွ်ာေလ၏။ ဝမ္းအႀကိမ္ေပါင္း ၂၇- ႀကိမ္သြားေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္သည္ ထိုလူနာကို ေရေႏြးပူပူ ပ်ားရည္ခ်ိဳခ်ိဳ ႏွမ္းဆီေမႊးေမႊး ပတၲျမားေသြးေဆးတို႔ျဖင့္္ ေရာ၍တိုက္ေလသည္။ ထုိက္ သေလာက္ သက္သာသြားေလ၏။

သုိ႔ေသာ္ လူနာကို စိတ္မခ်သျဖင့္ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ အခ်ိန္ႀကီး၌ စစ္ကိုင္းေဆး႐ံုသို႔ ျမင္းလွည္း ျဖင့္ ပို႔လိုက္ေလသည္။ လူနာ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရဖို႔အတြက္ အေျပးအလႊား စိတ္ေမာကိုယ္ေမာျဖင့္ ခက္ရာ ခက္ဆစ္ပုိ႔ရ၏။ ယင္းသုိ႔ပုိ႔ရျခင္းမွာ ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုမရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ``ေတာင္႐ိုး မွာ ေဆး႐ံုရွိလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲ´´ဒုတိယမၸိ အႀကံျဖစ္မိျပန္ပါသည္။

တတိယမၸိ ႀကံစည္မိ

သီတဂူဆရာေတာ္သည္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း နမ္းခမ္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ့စဥ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳ ေဒါက္တာဆီးဂေရး၏ ေဆး႐ံုႀကီးကို ေတြ႕ခဲ့ရသျဖင့္ တအံ့တဩ ေငးေမာၾကည့္႐ႈခဲ့ရ ေပသည္။ ``ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ဘာသာျခားေဆး႐ုံေတြ ရွိေနၿပီး ငါတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာပုိင္ေဆး႐ုံမရွိတာဟာ ငါတို႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပဲ´´ဟု စဥ္းစားမိခဲ့ပါသည္။

သီတဂူဆရာေတာ္သည္ အူက်ေရာဂါျဖစ္သျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ရာမကရစ္ရွနားအသင္းပိုင္ ဂႏၶီေဆး႐ံုသို႔ တက္ေရာက္၍ ကုခဲ့ရေသးသည္။ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးအေနျဖင့္ ဘာသာျခားမ်ား၏ ေဆး႐ံု၌ တက္ေရာက္၍ ကုရျခင္းမွာ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာမ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ ေအာက္တန္းက် လွေပသည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ကိုယ့္တုိင္းျပည္မွာေန၍ ဘာသာျခားပိုင္ေဆး႐ုံမွာတက္ရသည္မွာ ေတြးၾကည့္ေလ ရွက္စရာေကာင္း ေလပင္တည္း။

ထို႔ေၾကာင့္ ``ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶသားေတာ္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ဦးစီးတဲ့ ေဆး႐ံုရွိသင့္တယ္၊ ငါ စြမ္းႏုိင္တဲ့ တေန႔က်ရင္ ေဆး႐ုံေဆာက္မည္´´ဟူေသာ ခုိင္မာေသာ အဓိ႒ာန္ ခ်လုိက္မိပါသည္။

ဘာသာျခားမ်ား ပိုင္ဆိုင္သည့္ ထိုဆီးဂေရးေဆး႐ံုႏွင့္ ဂႏၶီေဆး႐ံုတို႔က သီတဂူဆရာေတာ္ကို သီတဂူ အာယုဒါနေဆး႐ံုေဆာက္လုပ္ဖို႔အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႔ တိုက္တြန္း ခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္သည္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္လႊားၿပီး သီတဂူအာယုဒါနေဆး႐ံုကို ၁၃၅၀-ခုႏွစ္တြင္ ပႏၷက္႐ိုက္၍ ၁၃၅၁-ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ ခဲ့ပါသည္။

ယေန႔သီတဂူေဆး႐ံု

ယေန႔အခ်ိန္၌ သီတဂူေဆး႐ုံသည္ ရဟန္း, သာမေဏ, သူေတာ္, သီလရွင္, ဗုဒၶဘာသာ၀င္ လူအမ်ား၏ အားကိုးရာျဖစ္၍ ေနေပေတာ့သည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ အထူးကုဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကလည္း ေန႕စဥ္ လုပ္အားဒါန ျပဳလုပ္၍ ကုသေပးလ်က္ ရွိေပသည္။ သဒၶါတရားေကာင္းလွသည့္ ထုိဆရာ၀န္မ်ားကလည္း ဘုရားလက္ထက္က သမားေတာ္ၾကီး ဆရာဇီ၀ကကို အားက်အတုယူဟန္ရွိေလ၏။

ျပည္ပႏိုင္ငံအသီးသီးမွ အထူးကုဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကလည္း ဤေဆး႐ံုႀကီးသို႔ လာေရာက္၍ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တုိင္း လုပ္အားဒါနျပဳေနၾကပါသည္။ ေဆး႐ံုအုပ္, ဆရာဝန္, သူနာျပဳ ဝန္ထမ္းေပါင္း ၇၀-ေက်ာ္တို႔က ေန႔စဥ္ အတြင္းလူနာ ၈၀-ခန္႔၊ အျပင္လူနာ ၂၀ဝ-ခန္႔တို႔ကို ကုသေပးလ်က္ရွိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ သီတဂူ အာယုဒါနေဆး႐ံုေတာ္မွ မ်က္စိအလင္း ရရွိသူေပါင္း ၁၅၀ဝ-ခန္႔ ရွိသြားေပၿပီ။

ယခုအခ်ိန္၌ ေဆးရံု၏ အေထြေထြကုန္က်စရိတ္မွာ တစ္လလွ်င္ ပ်မ္းမွ် က်ပ္သိန္း ၇၀-ေက်ာ္ ဝန္းက်င္ ရွိပါသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ အလွဴရွင္မ်ား၊ ျပည္ပႏိုင္ငံအသီးသီးမွ အလွဴရွင္မ်ားက ေစတနာထက္သန္စြာ လွဴ ဒါန္းလ်က္ရွိေပသည္။

-----------------

သီတဂူ အရွင္ေဒ၀ိႏၵာဘိ၀ံသ

(ashindevindabhivamsa@gmail.com)

သီတဂူကမၻာ႕ဗုဒၶတကၠသိုလ္၊ စစ္ကုိင္း

(၂၄ - ၀၈ - ၂၀၀၉)

The Lotus Sutra: A Contemporary Translation of a Buddhist Classic

Just as most people who grow up in the west become familiar with the stories and sayings of the Bible, whether or not they ever sit down to read it, so the tales and language of the Lotus Sutra infuse the culture and thinking of East Asia. And for anyone coming to Buddhism from outside, it doesn't take long before they reach a level of familiarity with the Sutra's stories and parables that they might not even initially be aware of.

Through countless conversations, Dharma talks, and book references, Buddhists will hear the stories of the father enticing his children out of a burning house, the Buddhist tale of the Prodigal Son, the parable of the hidden gem, and the simile of the phantom city long before one ever actually opens the pages of the Sutra. These teachings, first translated from Sanskrit to Chinese in 255 CE, are still very much alive for all Buddhists today.

It is also, of course, a central and essential text, an object of devotion itself in Tendai and Nichiren, and of huge importance in Zen, Pure Land and other schools. And chapter 25, often used independently of the rest of the Sutra, is the most important scriptural basis for popular and widespread devotion to the Bodhisattva Avalokitesvara. It was to this chapter that I first turned when looking at this new translation by Gene Reeves.

The Kern translation of the verse section of this chapter begins with "Listen to the conduct of Avalokitesvara. Hear from my indication how for numerous, inconceivable Æons he has accomplished his vote..." While the Burton Watson version runs "Listen to the actions of the Perceiver of Sounds,/how aptly he responds in various quarters./His vast oath is deep as the ocean;/kalpas pass but it remains unfathomable."

Reeves translates this as "Listen to the actions of the Cry Regarder./How well he responds in every region./His great vow is as deep as the sea,/Unfathomable even after eons." It is a magnificent rendering, not least because it comes closest to what is, although designed specifically for chanting, the benchmark version by the Vermont Zen Center. But the combination of accuracy and poetry that Vermont Zen achieved with this one section, Reeves has applied throughout the entire Sutra.

Mark Unno, an ordained Shin Buddhist and an assistant professor of East Asian religions at the University of Oregon, emphasises this point when he describes this new translation as "an invaluable resource for students in the classroom as well as in the meditation hall." And Taigen Dan Leighton, of Loyola University Chigago, has called it "the new standard". Another example, drawn from chapter two, Skillful Means, illustrates their point.

In place of "It is impossible to explain it; it is unutterable" (Kern) or "This Law cannot be described,/words fall silent before it" (Burton Watson), this new translation says "This Dharma is indescribable./Words must fall silent." This is a version, clearly, that can be trusted as accurate, and used with ease for inspiration and devotion. It is clear that Dr Gene Reeves, as well as a scholar, is also a practitioner.

He is, in fact, associated with Rissho Kosei-kai, a Buddhist lay movement based on the Lotus Sutra which is very active in peace projects and with other religious groups, and Japan's second-largest religious organization. Reeves himself helped found the International Buddhist Congregation that meets every Sunday at 11am on the 5th floor of Fumon Hall, the Rissho Kosei-kai International headquarters in Tokyo, for Dharma talks, sutra recitation, and 'hoza' - personal group discussions.

"The Lotus Sutra", Reeves explained to the Japan Times in an article written while working on this new translation, "teaches that we can all reach an enlightened state, and places an emphasis on devotion and faith." And Reeves expands upon this fabulous summary in his magnificent introduction to the Sutra. Reeves talks about the text itself, its name, origin, formation, and versions, and the separate sutras that the Lotus opens and closes with, and which are included in this volume.

He then explores the historical significance of the Sutra and its fantasy setting, before looking at its key teachings of the one vehicle of many means, the one Buddha of many embodiments, and wisdom, compassion and practice. Finally, Reeves concludes his introduction by looking to the positive goals of the Sutra, the goals of reaching Buddahood, joy, and peace. And he quotes the Buddha, from chapter three, referring to all people:

"It is not my intent to lead them to extinction.
I am the king of the Dharma, free to teach the Dharma,
Appearing in the world to bring peace and comfort
To all the living."

Gene Reeves has brought this sutra alive. From the well-known stories of fathers and children, hidden gems and wise kings, to the incredible scale of its cosmic setting and cast of billions, both the prose passages and the long verse sections are rendered into such easily read and understood English that, finally, we hardly even notice the translation at all. It serves entirely to allow through the brilliant wisdom, compassion, and beauty of the original text. An essential addition for your bookshelf or altar.

Links:

Wisdom Publications: The Lotus Sutra

Go Beyond Words: The Lotus Sutra

Tricycle Blog: Lotus Sutra Review

Japan Times: Gene Reeves

On-line translations of The Lotus Sutra

The Lotus Sutra Scripture of Kanzeon Bodhisattva

Rissho Kosei-kai: Practicing the Sutra in Daily Life

သီတဂူအယုဒါနေဆး႐ံုအလွဴေတာ္

စတင္တည္ေဆာက္ဖို႔ အႀကံျဖစ္ျခင္း
ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့တခ်ိန္တုန္းက စစ္ကိုင္းေတာင္႐ုိး၌ လွ်ပ္စစ္မီးအလင္းေရာင္ ေကာင္းစြာမရေသး၊ သြားလမ္း လာလမ္း လည္း ေကာင္းစြာမရွိေသး၊ တယ္လီဖုန္းအဆက္အသြယ္လည္း မရွိေသး၊ ေဆး႐ံုလည္း မရွိေသး။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အခါက သီတဂူဆရာေတာ္ေလာင္းလ်ာ ဦးပဥၥင္းေလးသည္ ၁၀-ဝါမွ်သာ ရွိေသးသည္။ အနီးစခန္းဆရာေတာ္ထံ၌ အထက္တန္းပိဋကတ္စာေပႏွင့္ ဘာသႏၱရစာေပမ်ားကို ေလ့လာဆည္းပူးေနခ်ိန္ ျဖစ္ေပသည္။
မိုးတစိမ့္ စိမ့္ရြာေနသည့္ တစ္ခုေသာ နံနက္ခင္းဝယ္ သီလရွင္ ဆရာေလးတစ္ပါးသည္ နံနက္ဆြမ္း ခ်က္ရန္အတြက္ ထင္းပံုကို လက္ႏွင့္ ႏိႈက္လိုက္ရာ အမွတ္မထင္ ေႁမြေဟာက္က ကိုက္ေလ၏။ ဆရာေလးသည္ အဆိပ္တက္ၿပီး ေမ့ေမ်ာလဲက်သြားေလေတာ့၏။ ေခ်ာင္ပုိင္သီလရွင္ နာယကဆရာႀကီးမ်ား ပ်ာယာခတ္ၿပီး ေျခ မကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ကုန္ေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္ အေလာင္းအလ်ာ ဦးပဥၥင္းေလးကုိ အကူအညီေတာင္းပါေတာ့သည္။
ဦးပဥၥင္းေလးကလည္း ခ်က္ခ်င္း လုိက္သြားၿပီး ေႁမြကိုက္သည့္ဒဏ္ရာ၏အထက္၌ ခါးပန္းႀကိဳးႏွင့္ ခ်ည္လိုက္၏။ ဒဏ္ရာကို ဓားႏွင့္ခြဲၿပီး ေသြးကို ညႇစ္ထုတ္လိုက္၏။ သံပရာသီးႏွင့္ဆားကို ေရာ၍ ဒဏ္ရာကို သိပ္ေပးၿပီး ဆရာေလးကိုလည္း ယင္းသံပရာသီးႏွင့္ဆားကိုပင္ ေဖ်ာ္၍ တိုက္ေလ၏။
ထို႔ေနာက္ လူနာကို ေစာင္ႏွင့္ထုပ္ကာ ျမင္းလွည္းဂိတ္သို႔ ထမ္းပို႔လိုက္ၾက၏။ မနက္အေစာႀကီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမင္းလွည္းသမားကိုလည္း အိမ္ထိ သြားေခၚရေသး၏။ ထိုမွတဖန္ ျမင္းလွည္းျဖင့္ ေတာင္႐ုိးမွ မိုးမလင္းမီ စစ္ကိုင္းျပည္သူ႔ေဆး႐ံုသို႔ သြားၾကရ၏။ မိုးလင္းေသာအခါမွသာ ဆရာဝန္ႏွင့္သူနာျပဳမ်ား၏ ေဆးကုသမႈကို ခံယူရေလသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဆရာေလး အသက္ ရွင္ခဲ့ေလသည္။ အကယ္၍ ဒဏ္ရာသာ ျပင္းထန္လွ်င္ အသက္ရွင္သန္ဖုိ႔မလြယ္ကူေတာ့။
ထိုအခက္ခဲတို႔ေတြ႕ရျခင္းမွာ ေတာင္႐ိုး၌ ေဆး႐ံုမရွိျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။ ေဆး႐ုံရွိလွ်င္ အလြယ္တကူ ေဆးကုသႏုိင္ပါသည္။ ``ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုရွိသင့္တယ္´´ဟု စိတ္ထဲ၌ ေတြးမိေလသည္။ ဤကား ေဆး႐ံုေဆာက္လုပ္ ရန္စိတ္ကူး၏ ပထမဆုံး အၾကံျဖစ္၏။
ဒုတိယမၸိ ႀကံစည္မိ
သီတဂူဆရာေတာ္သည္ သီတဂူေက်ာင္းတိုက္ကို ၁၃၃၈-ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ႏွစ္စဥ္ ေတာ္ သလင္းလတြင္ က်င္းပသည့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ မလြန္ဆန္လွဴေရစက္ခ်ပြဲသို႔ ျမန္မာျပည္တဝွမ္း မလြန္ ဆန္လွဴ အသင္းေထာက္မ်ားမွ တခ်ိဳ႕အသင္းဝင္လူမ်ားသည္ သီတဂူေက်ာင္းတိုက္သို႔ တည္းခိုၾက၏။
ဧရာဝတီတိုင္း မလြန္ဆန္ လွဴအသင္းေထာက္တစ္ခုမွ လူႀကီးတစ္ေယာက္သည္ တစ္ညတြင္ ဝမ္းေလွ်ာ ေလ၏။ ဝမ္းအႀကိမ္ေပါင္း ၂၇- ႀကိမ္သြားေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္သည္ ထိုလူနာကို ေရေႏြးပူပူ ပ်ားရည္ခ်ိဳခ်ိဳ ႏွမ္းဆီေမႊးေမႊး ပတၲျမားေသြးေဆးတို႔ျဖင့္္ ေရာ၍တိုက္ေလသည္။
ထို႔ေနာင္ လူနာကို စိတ္မခ်သျဖင့္ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ အခ်ိန္ႀကီး၌ စစ္ကိုင္းေဆး႐ံုသို႔ ျမင္းလွည္း ျဖင့္ ပို႔လိုက္ေလသည္။ လူနာ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရဖို႔အတြက္ အေျပးအလႊား စိတ္ေမာကိုယ္ေမာျဖင့္ ခက္ရာ ခက္ဆစ္ သြားရျခင္းမွာ ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုမရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ``ေတာင္႐ိုးမွာ ေဆး႐ံုရွိလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲ´´ဒုတိယမၸိ အႀကံျဖစ္မိျပန္သည္။
တတိယမၸိ ႀကံစည္မိ
ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း နမ္းခမ္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ့စဥ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳ ေဒါက္တာဆီးဂေရး၏ ေဆး႐ံုႀကီးကို ေတြ႕ခဲ့ရသျဖင့္ တအံ့တဩ ေငးေမာၾကည့္႐ႈၿပီး ``ငါတို႔ရဟန္းေတာ္မ်ား လည္း အခုလို ေဆး႐ံု တည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းမွာပဲ´´ဟု အေတြးဝင္ခဲ့သည္။
သီတဂူအရွင္ အူက်ေရာဂါျဖစ္တုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ရာမကရစ္ရွနားအသင္းပိုင္ ဂႏၶီေဆး႐ံုသို႔ တက္ေရာက္၍ ကုခဲ့ရေသးသည္။ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးအေနျဖင့္ ဘာသာျခားမ်ား၏ ေဆး႐ံု၌ တက္ေရာက္၍ ကုရျခင္းမွာ ``အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာစိတ္´´ျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ ေအာက္တန္းက် လွေပသည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ကိုယ့္တုိင္းျပည္မွာေန၍ ဘာသာျခားပိုင္ေဆး႐ုံမွာတက္ရသည္မွာ ေတြးၾကည့္ေလ ရွက္စရာေကာင္း ေလပင္တည္း။
ထို႔ေၾကာင့္ ``ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ား ဦးစီးတဲ့ ေဆး႐ံုရွိသင့္တယ္၊ ငါ စြမ္းႏုိင္တဲ့ တေန႔က်ရင္ ေဆး႐ုံေဆာက္မည္´´ဟူေသာ ခုိင္မာေသာ အဓိ႒ာန္ ခ်လုိက္မိပါသည္။
ဘာသာျခားမ်ား ပိုင္ဆိုင္သည့္ ထိုဆီးဂေရးေဆး႐ံုႏွင့္ ဂႏၶီေဆး႐ံုတို႔က သီတဂူဆရာေတာ္ကို သီတဂူ အာယုဒါနေဆး႐ံုေဆာက္လုပ္ဖို႔အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႔ တိုက္တြန္း ခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ သီတဂူဆရာေတာ္သည္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္လႊားၿပီး သီတဂူအာယုဒါနေဆး႐ံုကို ၁၃၅၀-ခုႏွစ္တြင္ ပႏၷက္႐ိုက္၍ ၁၃၅၂-ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ ခဲ့ပါသည္။
ယေန႔သီတဂူေဆး႐ံု
ယေန႔အခ်ိန္၌ ရဟန္း, သာမေဏ, သူေတာ္, သီလရွင္, ဆင္းရဲသားတို႔ အားကိုးရာျဖစ္သည့္ သီတဂူ အထူးကုေဆး႐ံုႀကီးသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလ်က္ ရွိ၏။ ရန္ကုန္, မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ အထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားက ေန႕စဥ္လုပ္အားဒါနျပဳလုပ္၍ ကုသေပးလ်က္ ရွိေပသည္။
ျပည္ပႏိုင္ငံအသီးသီးမွ အထူးကုဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကလည္း ဤေဆး႐ံုႀကီးသို႔ လာေရာက္၍ လုပ္အား ဒါနျပဳေနၾကပါသည္။ ေဆး႐ံုအုပ္, ဆရာဝန္, သူနာျပဳ ဝန္ထမ္းေပါင္း ၇၀-ေက်ာ္တို႔က ေန႔စဥ္ အတြင္းလူနာ ၈၀-ခန္႔၊ အျပင္လူနာ ၂၀ဝ-ခန္႔တို႔ကို ကုသေပးလ်က္ရွိပါသည္။ သီတဂူ အာယုဒါနေဆး႐ံုေတာ္မွ မ်က္စိအလင္း ရရွိသူေပါင္း ၁၅၀ဝ-ခန္႔ ရွိသြားေပၿပီ။
ယခုအခ်ိန္၌ ေဆးရံု၏ အေထြေထြကုန္က်စရိတ္မွာ တစ္လလွ်င္ ပ်မ္းမွ် က်ပ္သိန္း ၇၀-ေက်ာ္ ဝန္းက်င္ ရွိပါသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ အလွဴရွင္မ်ား၊ ျပည္ပႏိုင္ငံအသီးသီးမွ အလွဴရွင္မ်ားက ေစတနာထက္သန္စြာ လွဴ ဒါန္းလ်က္ရွိေပသည္။

သီတဂူတပည့္ တင္ဆက္သည္။

မဟာလူသား

ထိုေန႔က …

ေကာင္းကင္ယံမွာ တိမ္ေတြကင္းစင္ေနတာမဟုတ္ေပမယ့္ ေနအလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရ ေနေတာ့ ေျခေထာက္ေတြက ပန္းျခံဆီကို ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ဦးတည္ေနပါေတာ့တယ္။ မနီးမေ၀းပန္းျခံ ဆိုေပမယ့္ ဘူတာ ၅ ခုေလာက္ေတာ့ စီးလိုက္ရ တာပါပဲ။ ဘူတာကအထြက္ မဆိုင္းမတြ မိုးကခပ္သည္းည္းေလ ရြာခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အေဆာင္ကထြက္တုန္းကေတာ့ ေနေရာင္ကိုျဖာလို႔။ ခုေတာ့လည္း မိုးေတြကို ရြာလို႔ ပါလားလို႔ အေတြးေတြက ၀င္လာျပန္ပါတယ္။ ကံ ဆိုးသူတို႔ သြားေလရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာဆိုတာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္မယ္ထင္တယ္လို႔ တစ္ေယာက္ကဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရြာဖို႔သင့္ရာ ရပ္ဌာနမွာ ေကာင္းစြာေရႊမိုး ရြာပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္။

ေရေတြ ၾကာေတြအေၾကာင္းကို တဖြဲ႔တႏြဲ႔စာမေရးတတ္ေပမယ့္ ဘ၀မွာၾကံဳေတြ႔ရသမွ် ေရနဲ႔ကင္းကြာခဲ့တယ္လို႔ကို မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေရေတြက ေက်းဇူးႀကီးၾကပါတယ္။ အသံုးခ်တတ္ သူအတြက္ ေရဟာ တန္ေၾကးႀကီးသေလာက္ အသံုးမခ်တတ္သူ အတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့အရာလို႔ေတာင္ ထင္မည္မဟုတ္ပါဘူး။ အစြမ္းအစရွိတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ေရကိုလိုသလို အသံုးခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္ကြာ… လို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူက စကားကို ထပ္ဆက္လိုက္ပါေသးတယ္။ အားေခးမီးဒီရဲ႕ အၾကပ္ရိုက္ေနတဲ့ ေရႊခိုးမႈျပႆနာကို အေျဖရွာဖို႔ရာအတြက္ အကယ္၍ ေရသာမရွိခ့ဲရင္ ဘယ္လိုမ်ား သူေဖာ္ထုတ္မလဲမသိဘူးတဲ့။ ေရလွ်ံက်ရာကေန အေျဖကိုရွာေတြတဲ့အခါမွာေတာ့ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အ၀တ္ဗလာနဲ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ပတ္ေျပးဘူးတယ္ဆိုပဲ။ ေပ်ာ္လြန္းတဲ့အခါ ဒီလိုပဲပတ္ေျပးတတ္ၾကသလားလို႔ မဆီမဆိုင္ ေတြးမိလိုက္ ပါေသးတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘုရားရွင္အစရွိတဲ့ အရိယာႀကီးေတြ ခႏၶာအိမ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္တည္ေဆာက္တဲ့ တဏွာ လက္သမားကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ေနလိုက္မလဲ။ သို႔ေသာ္ ထိုသူတို႔အေပ်ာ္ကေတာ့ သံသရာမွာ ပတ္ေျပးဖို႔ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ပတ္ေျပးခဲ့သမွ် ရပ္ခ်လိုက္တဲ့အတြက္ ေပ်ာ္တာမ်ိဳးပါ။

အဲ့သည့္မတိုင္ခင္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသာဘ၀တုန္းက သူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ က်င္လည္က်က္စားၾကတ့ဲ သူေတြအားလံုးက ကိုယ့္အတြက္ပဲ ၾကည့္တဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသာယာဖို႔၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေကာင္းစားဖို႔ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံ စစ္ေတြခင္းလို႔ ႏိုင္ရာစားေၾကးလုပ္ေနၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ အေလာင္းေတာ္မင္းသားရဲ႕ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း သားေတာ္ကို ေလးကၽြန္းလံုးအစိုးရတ့ဲ စၾကာမင္းပဲျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အားလံုးကို ငါပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္တယ္။ အားလံုး ကိုငါပဲ ႏိုင္ခ်င္တယ္၊ ငါ့ကိုပဲ ရိုေသေလးစားၾကေစခ်င္တယ္။ ငါ ေျပာတာကိုပဲ နားေထာင္ေစခ်င္တယ္။ ငါ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေတြန႔ဲပဲ ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ဖံုးအုပ္ထားခဲ့တယ္။ ငါ့ဖို႔၊ ငါ့အတြက္ဆိုတဲ့ ငါ ဆိုတဲ့ အတၱေတြ ႀကီးစိုးေနတဲ့ေနရာႀကီးဟာ တစ္ကယ္ပဲ ေနသင့္ေနထိုက္တဲ့ေနရာႀကီး ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။

အတၱေတြ၊ မာနေတြထူေျပာၿပီး မေနသင့္တဲ့အရပ္ကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ အနတၱတရားနဲ႔ ေနသင့္တဲ့အရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ မရႏိုင္တဲ့ေဒသကို ရႏိုင္တဲ့ေဒသျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့တယ္။ စြမ္းႏိုင္သူတို႔ရဲ႕ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြဟာ အ့ံမခန္းပါပဲ။ ပတိရူပ လို႔ဆိုတဲ့ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အရပ္မွာေန ျခင္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္က သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ တဲ့ေနရာမွာ ေနထိုင္တာရယ္၊ ကိုယ္က သင့္တင့္ေလ်ာက္ ပတ္တဲ့ေနရာျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္တာရယ္ဆိုၿပီး ၂ မ်ိဳးေလာက္ခြဲၾကည့္လို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ႀကီးျပင္းခ့ဲတဲ့၀န္းက်င္ဟာ ပတိရူပေဒသလို႔ မဆိုႏိုင္ေသးဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အျဖစ္ ပြင့္ထြန္းေတာ္မူလာတဲ့အခါမွသာလွ်င္ တကယ့္ကို ေနဖို႔သင့္ေလ်ာ္ တ့ဲေဒသႀကီးျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။

ပတိရူပေဒသဆိုတာ ေနရာစြမ္းပါ။ အတၱသမၼာ ပဏီဓိ စ ဆိုတာက လူစြမ္းတာပါ။ အားလံုးသိၾကတ့ဲအတိုင္း သီရိဓမၼာ အေသာကမင္းႀကီးဆိုရင္လည္း ရႈပ္ေထြလွတဲ့ ဘာသာေရး အေျခအေနၾကားထဲကေန ေထရ၀ါဒသာသနာကို ဆြဲထုတ္ႏိုင္ခ့ဲ တာကလည္း ေနရာစြမ္း ေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ လူစြမ္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္သာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ အေနာ္ရထာမင္း တရားတို႔လို တိတိၳအယူေတြၾကားထဲကေန တို႔သာသနာကို ဆြဲထုတ္ျပႏိုင္ခဲ့တာဟာ ေနရာစြမ္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး။ လူစြမ္းလို႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ ေနဖို႔ဆိုတာထက္ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာကေလး ေကာင္းေအာင္ျပဳလုပ္ေနထိုင္ဖို႔က အေရး ႀကီးမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ဆိုတဲ့ေနရာမ်ိဳးကို ရွာေဖြမေနပဲ ကိုယ္ေနတဲ့အရပ္ကို ေရကန္တူးၿပီး ၾကာေပါက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာမ်ိဳးက ပိုၿပီးသင့္ေတာ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေနရာကဘယ္ေလာက္ပင္စြမ္းေစဦးေတာ့။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ တစ္ေျမတည္း ေန တစ္ေရ တည္းေသာက္ေနရတာထက္ ဘယ္ေနရာက စြမ္းဦးမွာလဲ။ ဘယ္ေနရာကသာဦးမွာလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ေနရာတာက ႏိႈင္းလို႔မရေအာင္ သာလြန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ တို႔အတြက္ေတာ့ အဲ့ဒိေနရာက မစြမ္းျပန္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အတၱသမၼာ ပဏီဓိ စ ဆိုတဲ့ မိမိကိုယ္ကိုယ္ေကာင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ အဇာတသတ္ဆိုရင္ ဖခင္အရိယာရဲ႕ အရိပ္မွာ ခိုနားေနရတာ။ ေနရာစြမ္းလိုက္ပံုမ်ား။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ မထိန္းႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မမွားသင့္တဲ့ အမွားႀကီးကို က်ဴးလြန္းမိခဲ့ရပါတယ္။

ပုေဗၺစ ကတပုညတာ ဆိုတဲ့ ေရွးကေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီးလုပ္တဲ့အခါမွာ ေနရာေကာင္းကိုလည္း ရႏိုင္သလို၊ ဆရာေကာင္းကိုလည္းေတြ႔ႏိုင္တယ္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ လည္း ေကာင္းေအာင္ထိန္းႏိုင္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လက္ယာေတာ္ရံ၊ လက္၀ဲေတာ္ရံ အစရွိတဲ့ ပစၧိမဘ၀ိကသားလို႔ေခၚတဲ့ ဒီဘ၀မွာ မုခ်ရဟႏၱာျဖစ္မယ့္သူေတြအတြက္ေတာ့ လံုေလာက္တန္ရာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေဌးသားတို႔၊ အဇာတသတ္၊ ရွင္ေဒ၀ဒတ္ တို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္မခ် ရေသးပါဘူး။ ပင္ကိုယ္က ကုသိုလ္ကံ အဟုန္ေတြရွိပါလ်က္ႏွင့္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေဆာက္တည္ႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့အခါ ေရွးေကာင္းမႈ ကံရွိျခင္း၊ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့အရပ္မွာေနျခင္းဆိုတာေတြဟာ ေနာက္ေရာက္ သြားခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ထိန္းသိမ္းမႈဟာ အလြန္တရာ အေရးပါတယ္ဆိုတာ ပိုၿပီးထင္ရွားမွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးအတြက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ တကယ့္ကို မဟာလူသား တစ္ဦးပါပဲ။ ေကာင္းမႈကံေတြ ျပည့္စံုေအာင္ အၾကားအလပ္မရွိ ျဖည့္ဆည္းခဲ့တယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာ၊ ကိုယ္ေရာက္တဲ့ေနရာ၊ ကိုယ္ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔၊ တိုင္းျပည္ စတာေတြကိုလည္း ပတိရူပေဒသအျဖစ္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့တယ္။ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ထိန္းသိမ္းႏုိင္ခဲ့သလို ေလာကသံုးပါးအတြက္ စံျပအျဖစ္ေနထိုင္ က်င့္သံုးသြားခဲ့တယ္။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ရႈေထာင့္က ပဲၾကည့္ၾကည့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာ လစ္ကြက္၊ ဟာကြက္ရယ္လို႔ကို မရွိပါဘူး။ ဒီလို အမူအက်င့္မ်ိဳးကို အတုယူသင့္၊ ေနထိုင္က်င့္သုံးသင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြလုပ္တဲ့အခါမွာ လစ္ကြက္၊ ဟာကြက္ေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါနအမႈပဲျပဳျပဳ၊ သီလအမႈပဲျပဳျပဳ၊ သမထ၊ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ အမႈေတြပဲလုပ္လုပ္ အားလံုးစံုေအာင္ ျပဳလုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ဒါနအမႈဟာ သံသရာရွည္တယ္ဆိုၿပီး မျပဳျဖစ္လို႔ လစ္ဟာကုန္တာေတြ၊ ဘုရားဆြမ္းတင္၊ ပန္းကပ္ကစၿပီး အယူလြဲၿပီး ကုသိုလ္စဲ ကုန္တာေတြ မျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္က်င့္သံုးသင့္လွပါတယ္။

အဲ့ဒိေန႔က လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ မိုးေတြ တဖြဲဖြဲရြာေနတုန္းပါပဲ။ တစ္ေနရာမွာ လင္းၿပီး၊ တစ္ေနရာမွာ ရြာတယ္ဆိုေပမယ့္ သူရြာတ့ဲအရပ္မွာေတာ့ ဒီေနရာေတာ့ မိုးစိုပါေစ၊ ဒီေနရာေတာ့ မိုးမစိုပါေစနဲ႔လို႔ မရွိပါဘူး။ လစ္ကြက္၊ ဟာကြက္မရွိေအာင္ကို ရြာေနတာပါ။ ဒီလိုပဲ ေကာင္းမႈတရားတို႔နဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ မဂၤလာတရား ေတာ္တို႔ကို က်င့္သံုးတဲ့ေနရာမွာ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ဟာကြက္မရွိပဲ မဟာေအာင္က်င့္သံုးႏိုင္တ့ဲ မဟာလူသားေတြ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ေဆြးေႏြး လိုက္ရပါတယ္။

အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ အျမင္လည္းရွင္း စိတ္လည္းရွင္း လက္ငင္းခ်မ္းသာၾကပါေစ။

စာေရးသူ - သုခရိပ္ ၊ အခ်ိန္ - 1:42 AM

သစၥာဆုိနုိင္ေအာင္ သီလေစာင့္ထိန္းပါ

.....အခက္အခဲ၊ အၾကပ္အတည္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့ အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းျမတ္တဲ့ လုိအင္ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ခ်င္တဲ့အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္အားထုတ္ထားခဲ့တ့ဲ ကုသုိ္လ္ ေကာင္းမႈေတြ၊ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြကို ျပန္ေျပာင္းႏွလံုးသြင္းျပီး သစၥာဆုိ ဆုေတာင္းမယ္ဆုိရင္ အခက္အခဲ အၾကပ္အတညး္ေတြလည္း လြတ္ေျမာက္နုိင္သလုိ ေကာင္းျမတ္တဲ့ လုိအင္ဆႏၵေတြလဲ ျပည့္၀လာနုိင္ပါတယ္။

သစၥာဆုိစရာ အေၾကာင္းအရာ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတဲ့အထဲမွာ ကိုယ္က်င့္ သီလဟာလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္တုိင္ အထူးေၾကာင့္ၾကစိုက္၊ အထူးသတိထားျပီး ျဖဴစင္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့တဲ့၊ေစာင့္ထိန္းေ နတဲ့ ကိုယ္က်င့္သီလ တစ္ခုခု သို့မဟုတ္ ကိုယ္က်င့္သီလ တစ္စုစုဟာ အသံုးျပဳတတ္သူအတြက္ အေရးၾကံဳတဲ့အခါမွာ အမွန္တကယ္ အစြမ္းထက္တဲ့ သစၥာလက္နက္ျဖစ္သြားပါတယ္။

အနည္းဆံုး ကိုယ္က်င့္သီလ တစ္ခုခု၊ သိကၡာပုဒ္ တစ္ခုခုကို အေရးၾကံဳတဲ့အခါ သစၥာဆုိနိုင္ေလာက္ေအာင္ အသက္နဲ့လဲ ျပီးေစာင့္ထိန္း ထားနုိင္မယ္ဆုိရင္ပဲ အဲဒီလူရဲ႔ စိတ္ဓါတ္စြမ္းရည္ နဲ႔ ဘ၀တန္ဖိုး ဟာ အေတာ္ျမင့္မားေနပါျပိီ။ တစ္ခုထက္ပိုျပိး ေစာင့္ထိန္းနုိင္မယ္ဆုိရင္ ေတာ့ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပါ့။ ကုိယ့္သီလ ကိုယ္ျပန္စစ္ေဆးၾကည့္ပါ။

ငါးပါးသီလ၊သိကၡာပုဒ္ ငါးခုထဲမွာ ဘယ္သီလ၊ ဘယ္သိကၡာပုဒ္ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး သစၥာဆုိနုိင္ေလာက္ေအာင္ ငါလံုျခံဳသလဲဆုိတာ စစ္ေဆးၾကည့္ပါ။ တစ္ခုမွ သစၥာဆုိနုိင္ေလာက္ေအာင္ မလံုျခံဳေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဟန္မက်ဘူးေနာ္။ ငါးပါးထဲက အနည္းဆံုး တစ္ပါးေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး၊ သစၥာဆုိနုိင္ေလာက္ေအာင္လံုျခံဳမ ွ ျဖစ္မယ္။ ငါးပါးသီလနဲ႔ သစၥာဆုိတဲ့ ေနရာမွာလဲ ၾကံဳေတြ႔လာတဲ့ အေျခအေနအားေလ်ာ္စြာ သူ့ေနရာနဲ့သူ ဆုိတတ္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့၊ ပိုထိေရာက္တာေပါ့၊ ပိုျပိးအစြမး္ထက္တာေပါ့။

ဥပမာ၊ က်န္းမာေ၇းနဲ့ပတ္သတ္လာရင္ ပါဏာတိပါတ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သိီလနဲ႔ သစၥာဆုိ၊ စီးပြားေရးနဲ့ ပတ္သတ္လာရင္ အဒိႏၷာ ဒါနေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလနဲ့သစၥာဆုိ၊ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္ ကာေမ သုမိစၦာစာရာ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလနဲ့သစၥာဆုိ၊ လူမႈေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္ မုသာ၀ါဒ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလနဲ႔ သစၥာဆုိ၊ ပညာေရးနဲ့ပတ္သတ္လာရင္ သုရာေမရယ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလနဲ႔ သစၥာဆုိ။

ဒါကလည္း သူ့အေၾကာငး္နဲံသူ့အက်ိဳး ေပၚေပၚထင္ထင္ လုိ္က္ဖက္ေနလုိ့သာ ေျပာရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အက်ိဳးတရားအတြက္ပဲျဖစ္ျ ဖစ္ ဘယ္သီလနဲ့မဆုိ သစၥာဆုိလုိ႔ရပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ကိုယ္ဆုိလုိက္တဲ့ သစၥာစကားအေပၚမွာ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ယံုၾကည္မႈ ရွိေနဖုိ႔နဲ႔ သစၥာတန္ခိုး ကို သံသယကင္းစြာ စိတ္ခ်အားကိုးဖုိ႔ပါပဲ။

(အရွင္ဆႏၵာဓိက ၏ ''ေလာက၌အေကာင္းဆံုးေသာအရာ'' စာအုပ္မွ

မိတ္ေဆြေကာင္းတို႔၏ စကား...

ဒုတိယေသခသုတ္...

ဤေဒသနာကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏။ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-

ရဟန္းတို႔ ဤမိတ္ေဆြေကာင္းရွိမႈသည္ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ မေရာက္ေသးေသာ အတုမရွိ ျမတ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေတာင့္တလ်က္ ေနေသာ ေသကၡရဟန္း၏ အျပင္ဗာဟိရျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအဂၤါတည္းဟု ႏွလံုးျပဳ၍ ေက်းဇူးမ်ား သကဲ့သို႔ ဤအတူ မိတ္ေဆြေကာင္းရွိမႈမွ တစ္ပါး အျခား ေက်းဇူးမ်ားေသာ တရား တစ္ခုကိုမွ်လည္း ငါဘုရား ျမင္ေတာ္မမူ၊ ရဟန္းတို႔ မိတ္ေဆြေကာင္းရွိေသာ ရဟန္းသည္ အကုသုိလ္ကို ပယ္စြန္႔၍ ကုသုိလ္ကို ပြါးေစႏိုင္၏။
ဤအနက္ သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏။

ထုိသုတ္၌ ဤအနက္သေဘာကို -

''မိတ္ေဆြေကာင္းရွိသူ အၾကင္ရဟန္းသည္ တုပ္ဝပ္ျခင္း ရွိ၏။ ႐ုိေသျခင္း ရွိ၏။ မိတ္ေဆြေကာင္းတို႔၏ စကားကို လိုက္နာ ျပဳက်င့္၏။ ပညာ အဆင္အျခင္ ရွိ၏။ သတိ အျမဲျပဳ၏။ ထုိရဟန္းသည္ ဝိပႆနာ အစဥ္အားျဖင့္ သံေယာဇဥ္ အားလံုးတို႔၏ ကုန္ရာ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ႏိုင္၏'' ဟု ဤဂါထာျဖင့္ ဆိုအပ္၏။

ဤအနက္သေဘာကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား ေဟာအပ္၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာ ခဲ့ရပါသည္။ 17

၇ - ဒုတိယေသခသုတ္၊ ဒုတိယဝဂ္၊ ဣတိဝုတ္ပါဠိေတာ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ ျပည့္စံုရမည့္အေၾကာင္း...

ပဓာနိယဂၤသုတ္

ရဟန္းတုိ႔ ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ ျပည့္စံုရမည့္အေၾကာင္း အဂၤါတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း။

အဘယ္ ငါးမ်ဳိး တုိ႔နည္း ဟူမူ -
ရဟန္းတုိ႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ယံုၾကည္မႈ 'သဒၶါတရား' ရွိ၏၊

၁...
ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္ ပူေဇာ္အထူးကုိ ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ လည္း အရဟံ မည္ေတာ္မူ၏၊

အလံုးစံုေသာ တရားတုိ႔ကုိ ကုိယ္တုိင္မွန္စြာ သိေတာ္မူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ လည္း သမၼာသမၺဳဒၶ မည္ေတာ္မူ၏၊

အသိဉာဏ္ 'ဝိဇၨာ' အက်င့္ 'စရဏ' ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ အေၾကာင္း ေၾကာင့္လည္း ဝိဇၨာစရဏသမၸႏၷ မည္ေတာ္မူ၏၊

ေကာင္းေသာ စကားကုိ ဆုိေတာ္မူတတ္ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း သုဂတ မည္ေတာ္မူ၏၊

ေလာကကုိ သိေတာ္မူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ေလာကဝိဒူ မည္ေတာ္မူ၏၊

ဆံုးမ ထုိက္သူကုိ ဆံုးမတတ္သည့္ အတုမဲ့ပုဂၢဳိလ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ အေၾကာင္း ေၾကာင့္လည္း အႏုတၱေရာ ပုရိသဒမၼသာရထိ မည္ေတာ္မူ၏၊

နတ္လူတုိ႔၏ ဆရာ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း သတၴာ ေဒဝမႏုႆာနံ မည္ေတာ္မူ၏၊

သစၥာေလးပါးကုိ သိေစေတာ္မူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶမည္ေတာ္မူ၏၊

ဘုန္းတန္ခုိး ႀကီးေတာ္မူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ဘဂဝါ မည္ေတာ္မူ၏'' ဟု
ျမတ္စြာဘုရား၏ အရဟတၱ မဂ္ဉာဏ္ႏွင့္ သဗၺညဳတဉာဏ္ကုိ ယံုၾကည္၏။

၂...
အနာကင္း၏၊ ေရာဂါကင္း၏၊ မေအးလြန္း မပူလြန္းေသာ အလယ္အလတ္ ျဖစ္၍ ကမၼ႒ာန္း စီးျဖန္းျခင္းငွါ ခ့ံေသာ အစာကုိ အညီအမွ် ေၾကက်က္ေစတတ္သည့္ ဝမ္းမီးႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

၃...
စဥ္းလဲမႈ လွည့္ပတ္မႈ မရွိ၊ ဆရာ၌ လည္းေကာင္း၊ ပညာရွိ သီတင္းသံုးေဖာ္တုိ႔၌ လည္းေကာင္း ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ မိမိကုိယ္ကုိ ထင္စြာ ျပဳတတ္၏။

၄...
အကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ပယ္ရန္ ကုသုိလ္တရားတုိ႔ကုိ ျပည့္စံုေစရန္ ထက္သန္ ေသာ ဝီရိယရွိသည္ ျဖစ္၍ ေနထုိင္၏၊ အားႏွင့္ျပည့္စံု၏၊ ျမဲျမံေသာ လံု႔လရွိ၏၊ ကုသုိလ္တရားတုိ႔၌ တာဝန္ကုိ ပစ္ခ်ထားျခင္း မရွိ။

၅...
ပညာရွိ၏၊ ျဖစ္မႈ ပ်က္မႈကုိ သိ၍ ကိေလသာတုိ႔ကုိ ေဖာက္ခြဲႏုိင္သည့္ ဆင္းရဲ ကုန္ခန္းရာ (နိဗၺာန္)သုိ႔ ေကာင္းစြာ ေရာက္ေစတတ္ေသာ ျမတ္ေသာ ပညာႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

ရဟန္းတုိ႔ (ကမၼ႒ာန္း) အားထုတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ (ျပည့္စံုရမည့္အေၾကာင္း) အဂၤါတုိ႔သည္ ဤငါးမ်ဳိးတုိ႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 53

၃ - ပဓာနိယဂၤသုတ္၊ နီဝရဏဝဂ္၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ အဂုၤတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။

ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္၏ ျပည့္စံုရမည့္အေၾကာင္း...

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ကၽြႏ္ုပ္၏ ဒႆနမ်ား (၅)...

ေမတၱာတရား ႀကီးမားလာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ သူတစ္ပါးရဲ႕ ဒုကၡေတြကို ၿငိမ္းေအး ေစခ်င္ လာတယ္။
ကရုဏာတရား ႀကီးမားလာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ သူတစ္ပါးကို အကူအညီ ေပးခ်င္ လာတယ္။
မုဒိတာတရား ႀကီးမားလာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ သူတစ္ပါး ဒုကၡၿငိမ္းတာ၊ သူတစ္ပါး ေအးခ်မ္းတာေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္လာတယ္။
ဥေပကၡာတရား ႀကီးမားလာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘာ၀နာ တရားေတြကို အားထုတ္ဖို႔ အင္အားေတြ ျဖစ္လာတယ္။
ေမတၱာတရား ေခါင္းပါးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ သူတစ္ပါး ဒုကၡေရာက္တာကို ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာေနတတ္တယ္။
ကရုဏာတရား ေခါင္းပါးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ သူတစ္ပါး ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး ေက်နပ္ ေနတတ္တယ္။
မုဒိတာတရား ေခါင္းပါးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ သူတစ္ပါး ခ်မ္းသာေနတာကို ၾကည့္ၿပီး မနာလို ျဖစ္ေနတတ္တယ္။
ဥေပကၡာတရား ေခါင္းပါးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ တို႔နဲ႔ အေပါင္းအသင္း ျဖစ္ေနၿပီး ကိေလသာနဲ႔ တြယ္တာမႈ ပိုမ်ားေနလိမ့္မယ္။

.......................................................

သစ္ပင္ျမင့္ေလ ေလတိုက္ခံရေလပဲ ဆိုတဲ့ စကားပံု ရွိတယ္။
ဒါေပမဲ့…
ေလအတိုက္ ခံႏိုင္ေအာင္ အဲဒီ သစ္ပင္က ပိုး မထိုးဖို႔ေတာ့ လိုအပ္လိမ့္မယ္။