အမုန္းမခံပါနဲ ့၊ မုန္းဖုိ ့လည္း မၾကဳိးစားလုိက္ပါနဲ ့။
စာေရးမလို ့လုပ္ေတာ့ “အစည္းအေ၀းတဲ့ဗ်ာ၊ သြားၾကစုိ ့လား” အခန္းအၿပင္ဘက္မွ အတန္းေဖာ္ မိ္တ္ေဆြ တစ္ဦးရဲ့ က်င့္သားရေနၿပီးသား ႏွဳိးေဆာ္သံ။ အစည္းအေ၀းမွတ္တမ္းဆုိၿပီး ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ထဲမွာ လက္ယား ေရးထုိးမိခဲ့ဖူးတာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။ အစည္းအေ၀းေတြ လုပ္လွပါလားလုိ ့ ညည္းေနရတာလည္း ခုိငွက္ကေလးမ်ားသာသိရင္ လက္ယားၿပီး ရမ္းသမ္းပစ္ေနတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသား ေလးသီးဆီ ကုိသာ သူတုိ ့ကုိယ္ သူတုိ ့ "ငါ့ထက္ ညည္းေနရမယ့္သူ ရွိရေကာင္းလား"ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ ့ တမင္တုိး၀င္ၿပီး အ႐ုွံးေပး သတ္ေသမိၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ့။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သြားရေပအုံးမယ္။ အစည္းအေ၀းခန္းမထဲမွာ မဂၤလသုတ္ကုိ မိနစ္ အနည္းငယ္ခန္ ့မ်ွလည္း ဟန္က်ပန္က် ႏွလုံးသြင္းကာ ရြတ္ဆုိခ်ီးေၿမာက္ရေပအုံးမယ္။ မုိင္ခရုိဖုန္း ၿမင္တုိင္း သဲသဲလွဳပ္ ထေၿပာၾကဦးမယ့္ ကုိေရႊကုလားမ်ားရဲ့ အသံေတာ္ကုိလည္း ေရႊနားေတာ္ ဘ၀င္က်ေအာင္ သည္းခံ နားေထာင္ရေပအုံးမယ္။
အစည္းအေ၀းက ၿပန္လာေတာ့ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ရဲ့ ေမးခြန္းကုိ ထပ္တလဲလဲ ၿပန္ေတြးမိၿပန္တယ္။ သူက ဘယ္လုိ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ဳိးနဲ ့ ေမးတာလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ငါ့ညီကုိ သူမ်ားက အမုန္းခံရတာရယ္၊ ငါ့ညီက သူမ်ားကုိ မုန္းတာရယ္ ဘယ္ဟာ ပုိအေၾကာက္ဆုံးလဲတဲ့။ အေျဖေတာ့ ေရေရရာရာ ၿပန္မေပးမိခဲ့ပါဘူး။
အခုထိ ဘယ္ဟာကုိ ပုိေၾကာက္ပါတယ္ဆုိတဲ့ အေျဖလည္း မထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ႏွစ္ခု စလုံးကို ေၾကာက္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ မုန္းတယ္ဆုိမွေတာ့ သူကပဲ မုန္းမုန္း၊ ကုိယ္ကပဲ မုန္းမုန္း မေကာင္းတာခ်ည္းပါပဲေလ။ ကုိယ္က မုန္းေနမိမယ္ဆုိရင္ သူ ့ကုိ ျမင္တုိင္း မုန္းတဲ့ စိတ္က အကုသုိလ္ၿဖစ္စရာေတြပဲ ေတြးမိ၊ လုပ္မိေအာင္ တြန္းပုိ ့ ့ေနေတာ့မွာပါ။ ကုိယ့္ကုိ သူမ်ားက မုန္းေနၿပီဆုိရင္လည္း သူ ့စိတ္ထဲမွာ ကုိယ္နဲ ့အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မိတုိင္း အကုသုိလ္ေတြ ကုိယ့္ေၾကာင့္ ဆက္တုိက္ ၿဖစ္ေနေတာ့မွာပါပဲ။
ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကုိယ့္ရဲ့ အေၿပာအဆုိ၊ အလုပ္အကုိင္ေလးေတြ မွားနုိင္တာရယ္ေၾကာင့္ အမုန္းေတာ့ ခံၾကရမွာပါပဲ။ အၾကီးစားအမုန္းလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္၊ အေသးစားအမုန္းလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္။ သူေရာ၊ ကုိယ္ေရာ ၿပန္ေၿဖလုိ ့မရနုိင္ေလာက္တဲ့ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ အမုန္းမ်ဳိး မၿဖစ္မိၾကေအာင္ေတာ့ ေနၾကရမယ္။ အမုန္းတရား ၿဖစ္ေပၚေစနုိင္တဲ့ အရင္းခံအေၾကာင္းေတြကုိ အသိ၊ ဥာဏ္ပညာ နဲ ့ခ်ဳိးႏွိမ္ထားရမယ္။
ကုိယ့္ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကုိယ့္ကုိ မုန္းေနတဲ့သူ မ်ားေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကုိ ဘာေၾကာင့္မုန္းသလဲ ၿပန္သုံးသပ္ၾကရမယ္။ ဒီလုိပဲ ကုိယ္က သူမ်ားကုိ မုန္းေနမိၿပီဆုိရင္လည္း ဘာေၾကာင့္ သူ ့ကုိ မုန္းေနရတာလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားၾကည့္ရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ မုန္းဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ အေတြး၊ မုန္းဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ အေျပာ၊ မုန္းဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ အလုပ္အကုိင္ေလးေတြကုိ ၿပန္လည္ ၿပဳၿပင္နုိင္ေအာင္ ၾကဳိးစားရမယ္။ ဒီလုိမွ မၾကဳိးစားဘူးဆုိရင္ အမုန္းေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့ ရာဇ၀တ္မွဳေတြ၊ ကလဲ့စားေခ်မွဳေတြ တသီၾကီး ၿဖစ္လာေတာ့မွာ မလဲြပါပဲ။ အမုန္းဆုိတာနဲ ့ ၿပည္သူတစ္ရပ္လုံးရဲ့ အမုန္းေတာ္ခံ ၿဖစ္သြားရရွာတဲ့ မင္းတစ္ပါးအေၾကာင္း သတိရမိၿပန္ပါတယ္။
အဲဒီမင္းအေၾကာင္း နဲနဲေၿပာၿပရေအာင္ပါ။ တခါက ဗာရာဏသီၿပည္မွာ မဟာပိဂၤလမင္း အုပ္ခ်ဳပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ မင္းက မင္းက်င့္တရားနဲ ့ ညီညြတ္မ်ွတစြာ တုိင္းၿပည္ကို မအုပ္ခ်ဳပ္ပါဘူး။ မင္းတစ္ပါးရဲ့ ဂုဏ္ကို ညွဳိးေစတဲ့ အဂတိေလးပါးလိုက္စားတာတုိ ့၊ မတရားသၿဖင့္ အျပစ္ဒဏ္ေပးတာတုိ ့၊ ၾကံစက္ထဲက ၾကံတစ္ေခ်ာင္းလုိ လူေတြကုိ ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းတာတုိ ့၊ စတဲ့ ၿပည္သူေတြ မႏွစ္ၿမဳိ ့ဖြယ္ရာ လုပ္ရပ္ေတြနဲ ့ပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေတာ့တာပါတဲ့။
ဒီေတာ့ တုိင္းၿပည္မွာ ရွိတဲ့ သူေဌး၊ အမက္၊ ပုဏၰား ေနာက္ဆုံး အိမ္က ဇနီး၊ သားသမီး၊ အိမ္ေဖာ္ေတြက အစ သူ ့ကုိ မခ်စ္မႏွစ္သက္ၾကေတာ့ပါဘူး။ သူ ့ကုိ ဘယ္လုိၿမင္ၾကလဲဆုိရင္ မ်က္စိထဲ ၀င္တဲ့ အမွဳိက္လုိ၊ ထမင္းထဲပါတဲ့ ေက်ာက္ခဲလုိ၊ ေၿခဖေနာင့္မွာ ဆူးတဲ့ ဆူးၾကီးလုိပဲ ၿမင္ေနၾကေတာ့တာပါတဲ့။
ဒီလုိနဲ ့အဲဒီမင္းဟာ ၿပည္သူေတြ မုန္းေနတဲ့ ၾကားကပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး နတ္ရြာစံသြားပါတယ္။ သူနတ္ရြာစံေတာ့ ဗာရာဏသီတစ္ၿပည္လုံး ၀မ္းေၿမာက္ေပ်ာ္ၿမဴးေနၾကေတာ့တာပါ။ ေနာက္တစ္ခါ ၿပန္မလာရေအာင္ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ ့သူ ့ရဲ့ အေလာင္းကုိ ထင္းတစ္ေထာင္နဲ ့ သၿဂႌဳလ္၊ ၿပီးေတာ့ သခ်ႌဳင္း ေၿမကုိလည္း လွန္ပစ္လုိက္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး.........
ေနာက္ၿပီး သူ ့ရဲ့ သားေတာ္ ဘုရားအေလာင္းကုိ မင္းေၿမွာက္လိုက္ၾကပါတယ္။ တရားေစာင့္တဲ့ မင္းရၿပီဆုိၿပီးေတာ့လည္း ေအာင္ပဲြေတြခံၾကပါတယ္။ အေကြ်းအေမြးေတြနဲ ့လည္း စည္ကားလုိ ့ေနပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမ်ား ေပ်ာ္ေနၾကေပမယ့္ မေပ်ာ္နုိင္ဘဲ ငိုေနတဲ့ နန္းေတာ္ တံခါးေစာင့္ရဲ့ ငုိသံကုိ အံ့ၾသစြာ ၾကားရပါေတာ့တယ္။
ဒါနဲ ့ မင္းက တံခါးေစာင့္ကုိ ေခၚေတြ ့ၿပီး ...
“ တံခါးေစာင့္ သင္ဟာ ဘာေၾကာင့္ ငိုေၾကြးေနရတာလဲ”
“ပိလိဂၤမင္းကုိ သတိရလုိ ့ပါဘုရား”
“သူေသလုိ တစ္တုိင္းၿပည္လုံးက ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာ ေအာင္ပဲြခံေနၾကတာ
သင္က ဘာလုိ ့ ငုိေၾကြးေနရတာလဲ၊ သူ ့ကုိခ်စ္လုိ ့လား”
“အမ်ားနည္းတူ တပည့္ေတာ္လည္း မခ်စ္ပါဘူး ဘုရား”
“ဒါဆုိ ဘာလုိ ့လဲ ေလ်ွာက္တင္စမ္းပါ”
“မွန္ပါ ပိလိဂၤမင္းဟာ ၿပာႆာဒ္က ဆင္းတုိင္း အကြ်နု္ပ္ရဲ့ ဦးေခါင္းကုိ ရွစ္ခ်က္၊ ရွစ္ခ်က္ ရုိက္ႏွက္ၿပီးမွ ထြက္သြားပါတယ္ ဘုရား၊ ၿပာႆဒ္ကုိ တက္တုိင္းလည္း ရွစ္ခ်က္ ရုိက္ၿပီးမွ တက္သြားပါတယ္ဘုရား၊ အခုေတာ့ အကြ်ႏု္ပ္ေခါင္းကုိ ရိုက္မယ့္သူ မရွိလို ့ သက္သာခဲ့ပါၿပီ မင္းၾကီး”
“ပိလိဂၤမင္းၾကီးဟာ ဟုိဘက္ဘ၀ ငရဲၿပည္ေရာက္လုိ ့ ငရဲထိန္းေတြကိုလည္း အကြ်ႏု္ပ္လို အထြက္ရွစ္ခ်က္၊ အ၀င္ရွစ္ခ်က္ ရုိက္လုိ ့ မခံနုိင္ေတာ့တဲ့အဆုံး လူ ့ၿပည္ၿပန္ပုိ ့မွ ၿဖင့္ အကြ်နုိပ္ရဲ့ သက္သာေနတဲ့ ေခါင္းေလး အရုိက္ခံရ ျပန္ရင္ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ ့ စိတ္ဘ၀င္ မက်ကာ စုိးရိမ္ၿပီး ငိုမိတာပါဘုရားလို ့” ၿပန္ေလ်ွာက္လုိက္ပါေတာ့တယ္။
ဒီေတာ့မွ မင္းက တံခါးေစာင့္ကုိ ပိလိဂၤမင္းဟာ ၿပန္မလာနုိင္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္း၊ တကယ္ေသၿပီးတဲ့ သူဟာ ၿပန္လာနုိင္ရုိး မရွိလုိ ့ ေၾကာက္စရာ မလုိေတာ့တဲ့ အေၾကာင္း ေၿပာၿပလုိက္မွ တံခါးေစာင့္လည္း စိတ္သက္သာရာ ရသြားပါေတာ့တယ္။
ကဲ…..စာဖတ္သူကုိ ေမးမေနေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္ဟာကုိသာ ရွင္ေလးေမာ္ ၿပန္ေမးၾကည့္ေတာ့မယ္။ ငါေသသြားခဲ့ရင္ေရာ ေအာင္ပဲြခံေပ်ာ္ေနၾကမယ့္ သူေတြ ရွင္ေလးေမာ္ အနားမွာ ရွိေနၿပီလား၊ သူတုိ ့့့အဲသေလာက္ မုန္းရေအာင္ေရာ ငါက ဘာေတြလုပ္ခဲ့မိလုိ ့လဲ။ မုန္းတာကုိ ၿပန္ခ်စ္လာေအာင္ မၾကဳိးစားဘဲ ဘ၀ကူးရဲတဲ့စိတ္ ရွင္ေလးေမာ္မွာ ရွိသလား ဆုိတာ……..။
0 comments:
Post a Comment