ပုတီးစိပ္ျခင္း(၂)မ်ိဳး
၁။ သာမန္ပုတီးစိပ္ျခင္း
(ကုသိုလ္ရႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးေကာင္းကို လက္လြတ္မခံဘဲ ေနရာမေရြး၊
အခ်ိန္မေရြး ပုတီးစိပ္ျခင္းမ်ိဳးကို ဆိုလိုသည္။)
၂။ အဓိ႒ာန္ ပုတီးစိပ္ျခင္း
(ပုတီးစိပ္ျခင္းကို သီးျခားလုပ္ငန္းတစ္ခုအျဖစ္ သပ္သပ္အခ်ိန္ေပးၿပီးအဓိ႒ာန္
က်၍ က်က်နန စိပ္ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။)
.....................................................................................................
ပုတီးမစိပ္မီ က်င့္၀တ္(၁၀)ပါး
၁။ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္မႈကင္းေအာင္ တစ္ခုခုစားထားပါ။
၂။ ကိုယ္ခႏၶာ အ၀တ္အစား သန္႔ျပန္႔ပါေစ၊ ပုတီးစိပ္ေသာေနရာလည္း သန္႔ရွင္းပါေစ။
၃။ မိမိႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အခ်ိန္ကို ေရြးပါ။
၄။ ေနရာစနစ္တက်ယူၿပီးမွ ပုတီးစိပ္အလုပ္ခြင္ စပါ။
၅။ သရဏဂံု သီလ ခံယူ ေဆာက္တည္ပါ။
၆။ ေမတၱာပို႔ပါ။
၇။ ေမတၱာပို႔ၿပီးေနာက္ ဘုရားပင့္ပါ။
၈။ ဘုရားကို မိမိခႏၶာကိုယ္ကို လွဴဒါန္းလိုက္ပါ။
၉။ ပုတီးစိပ္ရန္ ကမၼ႒ာန္း ေတာင္းပါ။
၁၀။တတ္ႏိုင္သေလာက္ အဓိ႒ာန္ျပဳပါ။
..............................................................................................................
ပုတီးစိပ္စဥ္ က်င့္၀တ္(၅)ပါး
၁။ ကိုယ္ကိုမတ္၍ တင္ပလႅင္ေခြ သို႔မဟုတ္ ပုဆစ္ဒူးတုပ္ထိုင္ပါ။
၂။ ပုတီးကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ကိုင္စိပ္ပါ။
၃။ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ စိပ္ပါ၊ မိမိအႏွစ္သက္ဆံုး အရာတစ္ခုခုကို စိပ္ပါ၊
သမာဓိရရန္ ႀကိဳးစားပါ။
၄။ ပုတီးစိပ္ေနဆဲကာလမွာ အက်ိဳးတရားကို ေမွ်ာ္လင့္သည့္ လိုခ်င္စိတ္လံုး၀မထားရပါ။
၅။ မဆိုင္သည့္ စိတ္ကူးေတြ ၀င္လာလွ်င္ အျမန္ဖယ္ရွားပစ္ပါ။
...............................................................................................................
ပုတီးစိပ္ၿပီး က်င့္၀တ္(၂)ပါး
၁။ မိမိစိပ္ခဲ့သည့္ လုပ္ငန္းကို ျပန္လည္ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ပါ။
၂။ နိဗၺာန္ကို ဆုေတာင္းပါ။
Monday, November 01, 2010 
ေတာသားေလး , Posted in ဓမၼအေတြးစာစုေလးမ်ား , 1 Comment 
The Story of Samanera Samkicca
While residing at the Jetavana monastery, the Buddha uttered Verse (110) of this book, with reference to Samanera Samkicca.
On one occasion, thirty bhikkhus each took a subject of meditation from the Buddha and left for a large village one hundred and twenty yojanas away from Savatthi. At that time, five hundred robbers were staying in a thick jungle, and they wanted to make an offering of human flesh and blood to the guardian spirits of the forest. So they came to the village monastery and demanded that one of the bhikkhus be given up to them for sacrifice to the guardian spirits. From the eldest to the youngest, each one of the bhikkhus volunteered to go. Among the bhikkhus, there was also a young samanera by the name of Samkicca, who was sent along with them by Thera Sariputta. This samanera was only seven years old, but had already attained arahatship. Samkicca said that Thera Sariputta, his teacher, knowing this danger in advance, had purposely sent him to accompany the bhikkhus, and that he should be the one to go with the robbers. The bhikkhus felt very bad for having let the young samanera go. The robbers made preparations for the sacrifice ; when everything was ready, their leader came to the samanera, who was then seated, with his mind fixed on jhana concentration. The leader of the robbers lifted his sword and struck hard at the young samanera, but the blade of the sword curled up without cutting the flesh. He straightened up the blade and struck again ; this time, it bent upwards right up to the hilt without harming the samanera. Seeing this strange happening, the leader of the robbers dropped his sword, knelt at the feet of samanera and asked his pardon. All the five hundred robbers were amazed and terror-stricken; they repented and asked permission from Samkicca to become bhikkhus. He complied with their request.
The young samanera accompanied by five hundred new bhikkhus returned to the village monastery and the thirty bhikkhus felt very much relieved and happy on seeing him. Then Samkicca and the five hundred bhikkhus continued on their way to pay respect to Thera Sariputta, his teacher, at the Jetavana monastery. After seeing Thera Sariputta they went to pay homage to the Buddha. When told what had happened, the Buddha said, “ Bhikkhusm, if you rob or steal and commit all sorts of evil deeds, your life would be useless, even if you were to live a hundred years. Living a virtuous life even for a single day is much better than a hundred years of a life of depravity.”
Then the Buddha spoke in verse as follows:
Verse 110. Better than a hundred years in the life of an immoral person who has no control over his senses, is a day in the life of a virtuous person who cultivates Tranquility and Insight Development Practice.
At the end of the discourse, the five hundred bhikkhus attained arahatship.
Read more...
တိဘက္တကၠသိုလ္စာသင္ေဆာင္
တိဘက္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္
မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသိုလ္(ဓမၼဂဂၤါလစ္ထြက္ခဲ့ဖူးရာမုခ္ဦး)
ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ပင္မေဆာင္
ဗာရာဏသီသကၠတတတၠသိုလ္ေလာကတြင္ ဘုရားရွင္ေတာ္ ပြင္႔ထြန္းေတာ္မူခဲ႔ျခင္း၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သတၱ၀ါမ်ားကို သံသရာဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေစေရးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင္႔ပင္ ေလာကလူသားမ်ား အတြက္ မေနမနား ေဟာေျပာျပသျခင္းျဖင္႔ ေလးဆယ္႔ငါး၀ါကာလကို ကုန္လြန္ေစခဲ႔ပါသည္။ ေလာကရွိ လူသားတို႔၏ ၾကီးပါြးေၾကာင္း၊ ေလာကရွိ လူသားတို႔ ခ်မ္းသာပါေစေၾကာင္းႏွင္႔ ေလာကလူသားတို႔ အေပၚတြင္ သနားၾကင္နာေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။ ၾကီးပါြးသူတိုင္း ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ မရၾက သကဲ႔သို႔ပင္၊ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာသူတိုင္းလည္း ၾကီးပါြးၾကသည္ခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ ေလာကီ ၾကီးပြါးခ်မ္းသာႏွင္႔ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာမွဳကို ရၾကပါေသာ္လည္း သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ကို မရၾကသူကလည္း မ်ားလွေလသည္။ ေလာကလူသားတို႔ ၾကီးပြါးဖို႔အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ပညာအေပၚ အမီွျပဳလွ်က္ တရားေတာ္မ်ားကို ေဟာၾကားရၿပီး ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာမွဳအတြက္ကိုမူ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲမွဳ၏ ေကာင္းက်ိဳးတရားမ်ားကို ညႊန္ျပလွ်က္ ဆံုးမရပါသည္။ ၾကီးပြါးခ်မ္းသာႏွင္႔ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာမွဳကို ရၾကပါေသာ္လည္း သတၱ၀ါမ်ားအေနျဖင္႔ အရိယာမျဖစ္ေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး သံသရာတစ္ခြင္၀ယ္ ျမဳပ္ေမ်ာၾကီး ျဖစ္ေနၾကပါမည္။ ထိုကဲ႔သို႔ မနစ္ေျမာ ေစရန္အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သားေတာ္ရာဟုလာႏွင္႔ ပမာမျခား ရင္၀ယ္သားကဲ႔သို႔ သတၱ၀ါမ်ားကို သနားေတာ္မူၿပီး ေမတၱာေရွးရွဳကာ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ႔ပါသည္။
လူအမ်ား ခ်မ္းသာေစရန္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပြင္႔ေတာ္မူသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း လူတိုင္းအတြက္ ေတာ႔မျဖစ္ပါ။ သံသရာ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ကူးသြားႏိုင္ခဲ႔သူ နည္းနည္းသာ ရွိခဲ႔သည္ဟု ဓမၼပဒတြင္ ဘုရားရွင္ကိုယ္တာ္တိုင္ မိန္႔ေတာ္မူပါသည္၊ နခသိခသုတ္တြင္မူ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္သူသည္ လက္သည္းေပၚတြင္ တင္ထားသည္႔ ေျမမွဳံ၏ အေရအတြက္မွ်သာရွိၿပီး မျပဳႏိုင္သူမ်ားမွာ ၾကြင္းက်န္ေသာ ေျမၾကီးထု၏ ပမာဏရွိသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ကို ေထာက္ဆလွ်င္ သိသာလွပါသည္။ မက်ြတ္ထိုက္သူသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ဖူးျမင္ရသည္ျဖစ္ပါေစ တရားထူးကို မရႏိုင္ပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို သက္ေတာ္ေတာ္ထင္ထင္ဖူးျမင္ရလွ်င္ က်ြတ္တမ္း၀င္မည္ဟု တစ္ခ်ိဳ႔က ယူဆ ေနၾကပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ဖူးျမင္ရသည္ပင္ ျဖစ္ေစဦး က်ြတ္တမ္း၀င္ႏိုင္ေလာက္သည္႔ ပါရမီဓာတ္ခံ မျပည္႔စံုပါလွ်င္ နိဗၺာန္ကို မရႏိုင္ပါ။ ဘုရားကိုဖူးျမင္ခဲ႔ရၿပီး အသိထူး ဥာဏ္ထူး မရခဲ႔ၾကသူမ်ားလည္း မနည္းလွပါေပ။ ဘုရားရွင္ကို မဖူးရေသးဘဲ အရိယာျဖစ္သူ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ရွိခဲ႔ဖူးပါသည္။ လိုရင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ တရားလမ္းစဥ္အတိုင္း က်င္႔သံုးမိဖို႔ အေရးၾကီးပါသည္။ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားကို ဖူးျမင္ရျခင္းႏွင္႔ ေစတီေတာ္ကို ဖူးျမင္ရျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးတြင္ ၾကည္ညိဳသည္႔ စိတ္ထားအတူတူထားၿပီး က်င္႔သံုးတတ္ပါက ကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ျခင္းမွာ အတူတူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကုသိုလ္စိတ္ကသာ ေကာင္းေသာ ဘံုဘ၀သ႔ို ပို႔ေဆာင္ေပးပါသည္။ ေစတီႏွင္႔ ဘုရားရွင္က နိဗၺာန္သို႔ ပို႔ေပးသည္ မဟုတ္ပါ။ ဘုရားရွင္ကသာ ေကာင္းေသာဘံုသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးတတ္သည္ ဆိုပါက ကံႏွင္႔ ကံ၏ အကိ်ဳးတရားကုိ ပယ္ျမစ္သလိုပင္ ျဖစ္သြားပါမည္။ ဘုရားလက္ထက္က ဘုရားကို ဖူးျမင္ရၿပီး ၾကည္ညိဳစိတ္ မထားၾကသူေတြ အမ်ားပင္ ရွိခဲ႔ၾကပါသည္။
တရားကိုျမင္က ဘုရားဖူးၿပီးသား ျဖစ္သည္
ပညာဦးစီးၿပီး မဟာကရုဏာေတာ္ျဖင္႔ အမ်ားသူငါတို႔အား သနားေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္သည္ ေမတၱာစိတ္ျဖင္႔ လူ၊ နတ္အမ်ားတို႔၏ အကိ်ဳးကို သည္ပိုးေဆာင္ရြက္ေတာ္မူသည္႔အခါ က်င္႔စဥ္ကို ညႊန္ျပၿပီးလွ်င္ တရားကို လက္ေတြ႔က်င္႔ၾကံရန္ တိုက္တြန္းေတာ္မူပါသည္၊ တရားကို ျမင္ပါမွ ဘုရားကို ျမင္ပါသည္ဟု ေဟာေတာ္မူပါသည္။ တရားကို ျမင္ရန္မွာလည္း အေျခခံျဖစ္ေသာ သီလကို လံုျခဳံေစရပါသည္။ သီလျပည္႔စံုမွ စိတ္တြင္ၾကံစည္သမွ် ခရီးေပါက္ ၿပီးေျမာက္ပါသည္။ သီလကို ျဖည႔္ေသာအခါတြင္ သမာဓိႏွင္႔ ပညာပါ တစ္ဆက္တည္း ပါ၀င္လာပါသည္၊ သီးျခားစီ ျဖည္႔က်င္႔ ေနရသည္ မဟုတ္ပါ၊ သီလပါရမီႏွင္႔ ပညာပါရမီကို အဘယ္႔ေၾကာင္႔ ႏွစ္ခုကဲြျပား ေနရပါသနည္းဟု ေမးဖြယ္ရွိေနပါသည္။ အမွန္မွာ သီလပါရမီကို ျဖည္႔က်င္႔ေသာ အခါတြင္လည္း ပညာပါသကဲ႔သို႔ပင္၊ ပညာပါရမီကို ျဖည္႔က်င္႔ရာတြင္လည္း သီလပါရမီ ပါ၀င္ရပါသည္။ သီလႏွင္႔ ပညာ အျပန္အလွန္ ေဆးေၾကာၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။
ပညာဦးစီးၿပီး အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္သူသည္ သီလကို လံုျခဳံသူျဖစ္ရပါမည္။ သီလ၏ အျမင္႔ဆံုး စံႏုန္းမွာ မွတ္သားစရာ ေကာင္းပါသည္။ လက္ေျခအဂၤါႏွင္႔ အသက္ ဆံုးရွဳံးစရာၾကံဳလာပါက လက္ေျခကို ဆံုးရွဳံးခံရပါမည္၊ ထိုနည္းတူ အသက္ႏွင္႔ သီလကို လံုျခဳံေအာင္ထိန္းသိမ္းရမည္ဆို
သတိႏွင္႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္းက်ိဳးရႏိုင္ပုံကို နာမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး ေဟာၾကားထားပါသည္။ သတိကို သုတၱန္ေဒသနာေတာ္မ်ားတြင္ အပၸမာဒဟူေသာ အမည္ျဖင္႔ ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီး ျမတ္ဗုဒၶ၏ အပၸမာေဒန ဘိကၡေ၀ သမၸာေဒထ ဟူေသာ စကားေတာ္သည္ ေနာက္ဆံုး ေဟာေသာ တရားေတာ္အျဖစ္ ထင္ရွားပါသည္။ ထိုတရားကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆြမ္းခံရာမွ ျပန္ၾကြလာေသာအခါလည္း ေန႔စဥ္မျပတ္ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္ဟု ဆိုပါသည္။
ဓမၼပဒတြင္လည္း အပၸမာဒ၀ဂ္ဟူေသာ အမည္တစ္ခုေပးၿပီး သတိ၏ ေကာင္းက်ိဳးကို ေဟာျပ ေတာ္မူပါသည္။
အပၸမာဒ၀ဂ္တြင္ သတိကို ၀တၳဳအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင္႔ အ႒ကထာဆရာက သရုပ္ေဖၚ ေပးထားပါသည္။ အပၸမာဒသည္ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္သလို မေသေဆးလည္း ျဖစ္ပါသည္။
အပၸမာဒသည္ အျခံအရံႏွင္႔ အေက်ာ္ေစာ တိုးတက္ေရးအတြက္ ျဖစ္သည္ဟုလည္းေကာင္း၊ အပၸမာဒသည္ ၾသဃေလးျဖာကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အရတၱဖိုလ္သို႔ ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ အပၸမာဒသည္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ခ်မ္းသာကို ျဖစ္ေစလွ်က္ ေသာကအေပါင္းမွလည္း ကင္းေ၀းေစသည္။ အပၸမာဒသည္ လွ်င္ျမန္ သြက္လက္သည္၊ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္ႏိုင္သည္ဟုလည္းေကာင္း ေဟာထားပါသည္။
အပၸမာဒကို နိဗၺာန္ႏွင္႔ နီးစြာရွိသျဖင္႔ ပညာရွင္မ်ားကလည္း ခ်ီးမြမ္းၾကၿပီး က်င္႔သံုးအပ္သည္႔ တရားျဖစ္သည္ဟု ေဟာေတာ္မူပါသည္။
သတိတရားႏွင္႔ ေကာသလဘုရင္
ျမတ္ဗုဒၶသည္ ေကာသလဘုရင္အား သတိႏွင္႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္းက်ိဳးကို ေဟာၾကား ေတာ္မူထားပါသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ေကာသလဘုရင္သည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံသို႔ ေရာက္လာခဲ႔ၿပီး သူသည္ ယခုအခါ က်န္းက်န္းမာမာ ျဖင္႔ေနရပါေၾကာင္း ေလ်ာက္ထားခဲ႔ပါသည္။ ေလ်ာက္ထားသည္႔ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ စံုလင္လွပါသည္။ သားသမင္ႏွင္႔ ျမင္းမ်ားကို အေျပးလိုက္ၿပီး ဖမ္းႏိုင္ၿပီေၾကာင္း၊ တူေတာ္ေမာင္ အဇာတသတ္မင္းႏွင္႔ စစ္ခင္းေနျခင္းကိုလည္း ေစ႔စပ္ေဆြးေႏြးျခင္းျဖင္႔ အေျဖရွာႏိုင္ ခဲ႔သျဖင္႔ ၀မ္းသာရပါေၾကာင္း ေလ်ာက္ထားသည္႔အျပင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔သည္႔ နန္းတြင္း ပတၱျမားရတနာကို ျပန္လည္ ေတြ႔ရွိခဲ႔ျခင္း၊ ဘုရားရွင္ႏွင္႔ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ႔ျခင္းစသည္႔ ေလာကီေရးရာ ၀မ္းသာစရာ မ်ားကိုလည္း ဗုဒၶထံ ေလ်ာက္ထားခဲ႔ပါသည္။ အဓိက ေလ်ာက္ထားရျခင္း အေၾကာင္းမွာ ဘုရင္သည္ အစားအေသာက္ႏွင္႔ ပတ္သက္ၿပီး မဆင္မျခင္ သံုးေဆာင္ေလ႔ရွိၿပီး စားေသာက္သည္႔ ပမာဏမွာလည္း အလြန္မ်ားျပားသျဖင္႔ အသားေတြသာ တိုးပြါးလာခဲ႔ၿပီး မည္သည္႔အရာကိုမွ ျပတ္ျပတ္သားသား မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ႔ရၿပီး ဥာဏ္တံုးသူ ျဖစ္ခဲ႔ရပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သိထားေသာ ဘုရားရွင္က ဘုရင္၏ အနီးအပါးတြင္ ျပဳစုလုပ္ေက်ြးေသာ ရွင္ဘုရင္၏ တူေတာ္စပ္သူ သုဒသနအမည္ရွိ လုလင္အား နည္းေကာင္းတစ္ခုကို သင္ယူေစခဲ႔ၿပီး ရွင္ဘုရင္ ပဲြေတာ္တည္ကာနီးတြင္ ဂါထာတစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ဖတ္ေစခဲ႔ပါသည္။
ရြတ္ဖတ္ခအတြက္ ေငြတစ္ေထာင္ကို ဘုရင္ၾကီးက တူေတာ္ေမာင္ကို ခ်ီးေၿမာက္ေပးခဲ႔ပါသည္။ ရြတ္ဖတ္သံကို အျမဲမျပတ္ ၾကားရေသာ ရွင္ဘုရင္သည္ သတိေတြ တိုးပြါးလာခဲ႔ၿပီး အစားအေသာက္တြင္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သည္႔ အဆင္႔တစ္ခုသို႔ ေရာက္လာခဲ႔ပါသည္။ ထိုအဆင္႔သို႔ ေရာက္လာခဲ႔သျဖင္႔ ဘုရင္သည္ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ၿပီးလွ်င္ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ျဖစ္လာခဲ႔ပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံသို႔ ၀မ္းျမာက္စကားကို ေလ်ာက္ထားရန္အတြက္ ေရာက္လာခဲ႔ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ရွင္ဘုရင္အား အျမဲသတိရွိေနသူအတြက္ အစားအေသာက္ မွားမည္ကိုလည္း စိုးရိမ္ဖြယ္မလုိဘဲ သတိႏွင္႔ ယွဥ္စားေသာက္ေန မည္ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူလွ်က္ ေ၀ဒနာလည္းကင္း၊ အိုမင္းရင္႔ေရာ္ျခင္းမွလည္း ေ၀းလိုလွ်င္ သတိကို အျမဲရွိေနပါဟု ဆံုးမေတာ္မူပါသည္။
သတိတရားႏွင္႔ ရဟန္းေတာ္မ်ား
သတိသည္ အလြန္အသံုး၀င္ၿပီး သတိႏွင္႔ ေနေသာသူကို ျမင္႔ျမတ္စြာေနသူဟု အေျပာဆိုခံရပါသည္။ သတိသည္ သြား၊ ရပ္၊ ထိုင္၊ ေလ်ာင္း ေလးပါးေသာ ႒ာနတို႔တြင္ လိုအပ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ေမတၱာပြါးမ်ားေသာ သူအား သတိ ရွိေနရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေမတၱသုတ္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶက ေဟာၾကားေတာ္ မူထားပါသည္။
သက္ရွည္က်န္းမာျခင္းသည္ လိုအပ္ေသာ အရာျဖစ္ပါေသာ္လည္း သတိႏွင္႔ ဥာဏ္မပါေသာ အသက္ရွည္မွဳသည္ တန္ဖိုးမရွိ အခ်ီးႏွီးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က က်န္းမာေရးကို အေလးေပး၍ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ႏွစ္ၾကိမ္တိုင္တိုင္ ဘုရားရွင္အား ဖူးေမွ်ာ္ေလ႔ ရွိၾကေသာ ရဟန္းေတာ္တို႔အား ” ရဟန္းတို႔ က်န္းမာၾကပါရဲ႔လား၊ တစ္ဦးႏွင္႔ တစ္ဦး သင္႔သင္႔ျမတ္ျမတ္ ျဖစ္ၾက ပါရဲ႔လား၊ ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္ ၾကသည္႔အခါတြင္လည္း ဆြမ္းကြမ္းကိစၥ အဆင္ေျပၾက ပါရဲ႔လား ” ဟု ေမးေလ႔ရွိပါသည္။ ႏွစ္ၾကိမ္ ဘုရားဖူးသည္ဆိုရာ၀ယ္ ၀ါကပ္ ၀ါဆိုခါနီး တစ္ၾကိမ္၊ သီတင္း၀ါလ က်ြတ္ေသာအခါ တစ္ၾကိမ္ကို ဆိုလိုပါသည္။ ပထမအၾကိမ္ ဘုရားဖူးၾကျခင္း အေၾကာင္းမွာ တရားအားထုတ္လိုသျဖင္႔ တရားနည္းကို ဘုရားရွင္ထံမွ ေတာင္းယူၾကပါသည္။ ၀ါက်ြတ္ေသာ အခါတြင္မူ ရက္ကိုးဆယ္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ သျဖင္႔ရလာေသာ တရားထူးမ်ားကို ၀မ္းသာစြာ ေလ်ာက္ထားလို၍ ျဖစ္ပါသည္။
ဤေနရာတြင္ က်န္းမာေရး၊ တစ္ဦးႏွင္႔ တစ္ဦး အဆင္ေျပစြာေနထိုင္ေရး၊ ဆြမ္းဘုဥ္း ေပးသံုး ေဆာင္သည္႔ အရာ႒ာနတို႔တြင္ သတိ ႏွင္႔ ပညာအေရးၾကီး ေၾကာင္းကို သိနားလည္ေစရန္အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ၀ိနည္း ေဒသနာေတာ္တြင္ ေဟာၾကားေတာ္ မူၿပီးျဖစ္ပါသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင္႔ သတိကို က်န္းမာေစေၾကာင္း ေဆးေကာင္း တစ္လက္၊ မအိုေစေၾကာင္း နည္းေကာင္းတစ္ခု ဟုမွတ္ယူသင္႔ပါသည္။
ေဆာင္းပါးမွတ္စု
၁။ ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ အပၸမာဒ၀ဂ္
၂။ သုတၱနိပါတပါဠိေတာ္
၃။ ဒီဃနိကာယ၊ မဟာ၀ဂၢပါဠိ၊ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္
၄။ သာရတၳဒီပနီဋီကာ
၅။ ေကာသလသံယုတၱ
ေဆာင္းပါးေရးသူ၏အာေဘာ္
သတိ၏ အေရးပါပံုကို သိရွိၿပီး ေကာင္းက်ိဳးအမိ်ဳးကို ရရွိေစရန္ ရည္သန္ပါသည္။
ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵက
ဓမၼဒူတေက်ာင္း၊ ဘူေဖ်ာင္းရပ္ကြက္
Tuesday, 26 October 2010 16:36 | 
Written by Administrator | PDF | | Print | | E-mail
Notes and quotes on the talk
‘The End of the World’
at the Pharmaceutical Association of Thailand, Dhamma Talk series 2010
After reading and hearing a little about the mystical side of religion – from Christianity, Hinduism, Sufism, Buddhism or others – one gets an inkling that there is a fundamentally different experience to the normal way of life.
What’s Real
A Buddhist model that explains it, and there are countless other models that can be used, is the six sense model. The idea is that the yogi starts the path with what can actually be known. And that is very little compared to the ‘world’. All you can know is the 6 data streams that are your senses. Five common senses, and also thought – which is considered to ba a sense because it can be ‘experienced’. If you could not sense it, you’d have no idea what you are thinking, hence it is counted as a sense, even though it is of a different kind to the other senses.
Doing meditation one finds that the attention jumps between the senses incessantly. You think you cannot do meditation because the mind is so unruly. Actually this is already the first insight – seeing the mind from the ‘non-self’ aspect i.e. that the mind does not do as you wish.
The attention gets absorbed in one of the senses, in some activity and you lose the presence of mindfulness. The mind comes back, and you ‘recollect’ yourself. Making a distinction between the times of recollection/mindfulness/awareness and the times when the attention is lost makes these two modes clearer. While you are recollected, you see whatever state the mind is in. It takes a long time for yogis to really trust that the ‘knowing’ of mindfulness, the quality of attention, is what is important rather than the particular state of mind.
Therefore, in Buddhism, the ‘World’ is equated to the ‘Six Senses’.
This would not make sense to a non-meditator … The world seems vast and complicated. How can it be reduced to just the arising and ceasing of the senses in the present moment? Yet this is actually what you can know.
Creating the World
Human beings give ‘permanence’ to objects and ideas in the world.
If you hurt your toe, you feel pain for a few hours; in the worldly view. But in the six sense view, you see your mind picking up on the pain, reacting, and then passing on to some other distraction. Every so often the mind returns to the pain, and considers it to have been there all along. It gives permanence to the pain, even though the actual experience is of it intermittent.
You relate to the pain in the toe as if it were there the whole time, but really it only ‘hurts’ when you put conscious attention on it.
This is ‘object permanence’ - a term in psychology. We create a whole world of objects. Wife/husband, house, job, self, identity, car, hobbies …. your whole world is made of objects that you necessarily relate to as ‘real’ and ‘permanent’. In fact, though you don’t think about them in this way, even roads, telephones, time – everything in society, you relate to as being there, being real. Your constructs are the filters of how you relate to the world and your expectations of it.
All this is sensible and necessary. No one could function on a level higher than a simple animal, if we did not create a world in this manner. It is a good thing.
However, the yogi view, watching things arise and cease, paying attention to the impermanent aspect, starts to deconstruct the ‘world’.
The world, the world – how far does this saying go?
What is transitory by nature is called the world in the Ariyan sense. And what is transitory by nature?
The eye, forms, eye consciousness … the ear, sounds, hearing consciousness … [nose, tongue, body] The mind, mind states, mind consciousness are transitory by nature.
Pleasant unpleasant or indifferent feeling which arise from sense contact – that also is transitory by nature.
Samyutta Nikaya, 2nd 50 (Ch IV) ‘Transitory’
The ‘Real World’
This view of the world does not mean that it does not exist. We might say the world is ‘delusion’ but it is not ‘illusion’. Floods famine, disease, as well as the beautiful aspects of the objective world are all real, and not to be ignored, or dismissed as somehow a grand illusion. Yet subjectively, it is our own delusion.
He who has seen the arising of the world, cannot say it is not real.
He who has seen the ceasing of the world, cannot say that it is real.
This delusion is generated and led by your thinking – or in modern terms, your constructs.
What is it by which the world is led? What is that whereby it plagues itself?
And what is that above all other things, that brings everything beneath its sway?
It is by thoughts the world is led, by its thoughts it ever plagues itself.
And thought it is above all other things, that brings everything beneath its sway.
The World S. I p57 (pts trans)
Cessation of the World
So the ‘World’ is reduced to the six senses - which is all you can experience and know directly. Holding the mind steady in mindfulness you do not let it get lost in a sense .. that is you can feel the mind go out and get lost in some sound, thought or feeling. Maintaining mindfulnss, the mind recollects itself (ekabhava) bit by bit. You experience spots and glimpses when the mind brightens and comes home. At those points it is self luminous, and not caught up with any object of mind. It is not thunderbolts and lightning, but the experience grows.
All the mystic traditions have to pass through this point. Anything else is another idea to hold onto, another mantra, tantra or other object in which to absorb the mind. There is no enlightenment without reaching the end of the world.
Rohitassa was a yogi who had attained the ability to [astral] travel at will, or at least so he claimed.
he was told:
Not to be reached by travelling is the world’s end
Yet there is no release for man from suffering
unless he reaches the world’s end. Then let a man
become a world knower, wise, a world-ender
Let him be one who lives the holy life
knowing the end of the world through being calmed
Then he does not long for this world or any other
Note:
The reason for this topic is the common ‘new age’ idea that you create your own world, that reality depends on your thinking. The corollary of this is you should fix your thinking to attract to you what you want.
While the ‘create your own world’ is not incongruous with Buddhism, it is still Samsara, the world of birth, death and delusion. The whole delusory world of your constructs comes tumbling down if it is cut at the right place.
The Zen commentary about the vines covering the mansions …. it is somewhat cryptic, but here goes:
Blind old futzer, down in a dark cave thick with a maze of vines and creepers. He comes back and sits stark naked in the weeds. Pity about poor Master Fu. He’s going to lose his lovely mansions. And don’t say these words are cold and indifferent, that they have no taste. One bellyful eliminates hunger till the end of time.
That is from Hakuin’s commentary on the Heart Sutra.
© Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
