| 2002-05-13_SNG_at_Hindu_Temple_Charlotte_NC | Meditation Now | S.N. Goenka |
Buddha asks that we love all beings as a mother loves her only child. Following are two forms of sending metta. In Myanmar (Burma), all yogis have to recite three times the following stanzas together:
1. May all sentient beings be cheerful and be endowed with a happy secure life.
2. May all the frail ones and the firm creatures be cheerful and be endowed with a happy secure life.
3. May all those who are seen and those unseen be cheerful and be endowed with happy secure life.
4. May all those who are dwelling far and near be cheerful and be endowed with happy secure life.
5. May all those who are already born and those still yet to be born be cheerful and be endowed with a happy secure life.
6. May all tall, short and medium-sized beings be cheerful and be endowed with a happy secure life.
7. May all big, small and medium-sized beings be cheerful and be endowed with a happy secure life.
8. May all fat, thin and medium-sized beings be cheerful and be endowed with a happy secure life.
9. Let not one be angry with one another, let them not despise anyone in anyplace.
10. By means of physical and verbal provocation or by frustrated enmity, let one not wish another’s suffering.
11. By holding the mind steadily in the light within the head, one should contemplate each stanza.
It sounds simple but is so difficult to practice. If you can practice accordingly, you will be successful in dealing with others.TRY—–TRY—–
ဇီဝက၏ပုစၧာ...
အရွင္မဟာကႆပ...
အရွင္ေဗလ႒သီသ...
အရွင္အႏု႐ုဒၶါ...
အရွင္မဟာကစၥည္း...
အရွင္သာရိပုတၱရာ...
ေကာသမၺီၿမိဳ႔ေန အရွင္တိႆ၏ တပည့္သာမေဏ...
အရွင္သာရိပုတၱရာ...
ရွင္ေရ၀တသာမေဏ (ရွားေတာေန)...
ျပည့္တန္ဆာမတစ္ေယာက္...
(အေၾကာင္းရင္းရွိသည္)
ရဟန္းတို႔…သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔သည္ ငါ့သွ်င္တို႔…တရားအားလံုးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ အေျခခံ ရွိကုန္သနည္း၊တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚကုန္သနည္း၊တရား အားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွိကုန္သနည္း။တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ ေပါင္းဆုံရာ ရွိကုန္သနည္း။တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ ေရွ႕သြားရွိကုန္သနည္း။တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ အႀကီးအကဲ ရွိကုန္သနည္း။တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ လြန္ကဲမႈ ရွိကုန္သနည္း။
တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ အႏွစ္ ရွိကုန္သနည္း။တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ သက္ဝင္ရာ ရွိကုန္သနည္း။တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ အဆုံးရွိကုန္သနည္း ဟုဤသို႔ ေမးလာၾကကုန္မူ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ အေမးခံၾကရေသာ သင္တို႔သည္ထိုသာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔အားအဘယ္သို႔ ေျဖၾကကုန္မည္နည္း ဟု ေမးေတာ္မူ၏။
အသွ်င္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္တို႔အား တရားတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားလွ်င္ အရင္း 'အေျခခံ' ရွိပါကုန္၏၊ ျမတ္စြာဘုရားလွ်င္ ထုတ္ေဆာင္သူ ရွိပါကုန္၏၊ ျမတ္စြာ ဘုရားလွ်င္ လဲေလ်ာင္းရာ ရွိပါကုန္၏။ အသွ်င္ဘုရား ေတာင္းပန္ပါ၏၊ ဆိုအပ္ေသာ တရားစကား၏ အနက္သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဉာဏ္ေတာ္၌သာ ထင္ပါေစေလာ့၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ အထံမွ ၾကားနာရ၍ ရဟန္းတို႔သည္ ေဆာင္ထားၾကပါကုန္ လိမ့္မည္ဟု ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ရဟန္းတို႔ ထိုသို႔ျဖစ္လွ်င္ နာကုန္ေလာ့၊ ေကာင္းစြာ ႏွလုံးျပဳကုန္ေလာ့၊ ေဟာျပ ေပအံ့ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ''အသွ်င္ဘုရား ေကာင္းပါၿပီ'' ဟု ထိုရဟန္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ျပန္ၾကား ေလွ်ာက္ထားကုန္၏။ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤစကားကို မိန္႔ေတာ္မူ၏…ရဟန္းတို႔ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ပရိဗိုဇ္တို႔သည္ ငါ့သွ်င္တို႔ တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ 'အေျခခံ' ရွိကုန္သနည္း။ တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚကုန္သနည္း။ တရားအားလုံး တို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွိကုန္သနည္း။ တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ ေပါင္းဆုံရာ ရွိကုန္သနည္း။ တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ ေရွ႕သြားရွိကုန္သနည္း။ တရား အားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ အႀကီးအကဲ ရွိကုန္သနည္း။ တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ လြန္ကဲမႈ ရွိကုန္သနည္း။ တရား အားလုံးတို႔သည္ အဘယ္လွ်င္ အႏွစ္ရွိကုန္သနည္း။
တရားအားလုံးတို႔ သည္ အဘယ္လွ်င္ သက္ဝင္ရာ ရွိကုန္သနည္း။ တရားအားလုံးတို႔သည္ အဘယ္ လွ်င္ အဆုံး ရွိကုန္သနည္း'' ဟု အကယ္၍ ေမးလာၾကကုန္မူ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ အေမးခံၾကရေသာ သင္တု႔သိ ည္ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔အား ဤသို႔ ေျဖၾကကုန္ေလာ့။
ငါ့သွ်င္တို႔ တရားအားလုံးတို႔သည္ အလိုဆႏၵလွ်င္ 'အေျခခံ' ရွိကုန္၏။တရားအားလုံးတို႔သည္ ႏွလုံးသြင္းျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚကုန္၏။တရားအားလုံးတို႔သည္ ဖႆလွ်င္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွိကုန္၏။တရားအားလုံးတို႔သည္ ေဝဒနာလွ်င္ ေပါင္းဆုံရာ ရွိကုန္၏၊တရားအားလုံးတို႔သည္ သမာဓိလွ်င္ ေရွ႕သြား ရွိကုန္၏။တရားအားလုံးတို႔သည္ သတိလွ်င္ အႀကီးအကဲရွိကုန္၏။
တရားအားလုံးတို႔သည္ ပညာလွ်င္ လြန္ကဲမႈ ရွိကုန္၏။တရားအားလုံးတို႔သည္ ဝိမုတၱိ 'အရဟတၱဖိုလ္'လွ်င္ အႏွစ္ ရွိကုန္၏။တရားအားလုံးတို႔သည္ အၿမိဳက္နိဗၺာန္လွ်င္ သက္ဝင္ရာ ရွိကုန္၏။တရားအားလုံးတို႔သည္ နိဗၺာန္လွ်င္ အဆုံး ရွိကုန္၏ ဟု ေျဖၾကကုန္ေလာ့။ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ အေမးခံၾကရေသာ သင္တို႔သည္ သာသနာေတာ္မွ တစ္ပါးေသာ အယူရွိၾကသည့္ ထိုပရိဗိုဇ္တို႔အား ဤသို႔ ေျဖကုန္ေလာ့ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
58၈ - မူလကသုတ္၊ သစိတၱ၀ဂ္၊ ဒသကနိပါတ္၊ အဂုၤတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။
( သီလေစာင့္သူ )
အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာ အခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ စႏၵ၀တီျမိဳ႔ေတာ္ႀကီးတြင္ ေမာင္ျဖဴစင္-ဟူေသာ အမ်ိဳးသားကေလးတဦး ရွိသည္။ သူသည္ စိတ္ထားျဖဴစင္သည္။ ကိုယ္ ႏႈတ္ အမူအရာ အလြန္ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ခမ်ာ အလြန္ဆင္းရဲႏြမ္းပါးရွာသည္။ ခ်မ္းသာသူမ်ားထံတြင္ သူခစား လုပ္ရရွာသည္။ အလုပ္တာ၀န္ကို ေစ့စပ္ေသခ်ာစြာ စိတ္ေကာင္းထား ေဆာင္ရြက္တတ္သျဖင့္ အလုပ္ရွင္မ်ားက ေမာင္ျဖဴစင္ကို အထူးခ်စ္ခင္ၾကသည္။ေၾသာ္-ငါ့ဘ၀ဟာ အင္မတန္ဆင္းရဲလို႔ သူခစားလုပ္ေနရတယ္။ ဘုရားရွင္ႏွင့္ သံဃာေတာ္ေတြကို အစြမ္းကုန္ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ခ်င္ေပမယ့္ ငါ့မွာ ဥစၥာပစၥည္း လံုေလာက္ေအာင္ မရွိဘူး။
လူသားေတြအခ်င္းခ်င္း ေမတၱာအျပည့္ႏွင့္ စြန္႔ၾကဲကူညီခ်င္ေပမယ့္ ဥစၥာပစၥည္းက ရွားပါးလိုက္တာ။ ငါ့ဘ၀မွာ ဘယ္ေကာင္းမႈကို အဓိကထားျပီး အႏွစ္ထုတ္ယူရပါ့မလဲ။တရက္တြင္ ေမာင္ျဖဴစင္တေယာက္ ေလးနက္စြာ ေတြးေတာမိသည္။ ဆင္းရဲေသာ္လည္း ဘ၀၏အႏွစ္သာရ အမွန္ျဖစ္ေသာ ေကာင္းမႈတခုကို အားစိုက္ထုတ္ယူရန္ နည္းလမ္းရွာသည္။အင္း-အေနာမဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႔ တပည့္ နိသဘမေထရ္ဟာ အင္မတန္ဉာဏ္ပညာ ႀကီးမားတယ္။အဲဒီ မေထရ္ထံကို သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ ေလွ်ာက္ထားရရင္ ငါလိုခ်င္တဲ့အေျဖကို ရေလာက္တယ္။ေမာင္ျဖဴစင္သည္ ထိုသို႔ အၾကံရျပီးလွ်င္ နိသဘမေထရ္ျမတ္ထံသို႔ သြားသည္။ ရိုေသစြာ ရွိခိုးဦးခ်ျပီး မိမိ၏ အၾကံကို ေလွ်ာက္ထားေမးျမန္းသည္။
ထိုအခါ နိသဘမေထရ္ကလည္း ေမတၱာေရွ႔ထားကာ ေျဖၾကားေပးသည္။ဒကာေလး ေမာင္ျဖဴစင္က ပစၥည္းဥစၥာ ဆင္းရဲခ်ိဳ႔တဲ့ေတာ့ ဒါနဆိုတဲ့ လွဴဒါန္း ေပကမ္း စြန္႔ၾကဲတာကို တအားစိုက္ မလုပ္ႏိုင္ေပဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အားငယ္စရာ မရွိပါဘူးကြယ္။ ဒကာေလးမွာ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာ ရွိေနတာပဲ။ ဒကာေလးရဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို အရင္းအႏွီးျပဳျပီး သီလကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္တာေပါ့။ ဒီေတာ့ လူသားေတြ အျမဲရိုေသစြာ ေစာင့္ထိန္းအပ္လို႔ နိစၥဂရုဓမၼသီလ-လို႔ ေခၚတဲ့ ငါးပါးသီလကို ျမဲျမံစြာ ရာသက္ပန္ ေစာင့္ထိန္းသြားေပါ့။သီလ ပထမ၊ ဒါန ဒုတိယ-ဆိုတဲ့မူကို လက္ကိုင္ျပဳျပီး ဘ၀အႏွစ္အျဖစ္ ငါးပါးသီလကုသိုလ္ကို အဓိကထား ထုတ္ယူသြားေပါ့ကြယ္။ေမာင္ျဖဴစင္သည္ နိသဘမေထရ္ျမတ္၏ ေျဖၾကားခ်က္ကို အလြန္ႏွစ္သက္ သေဘက်သြားသည္။ ထိုမေထရ္ျမတ္ထံမွာပင္ ငါးပါးသီလကို ရိုေသစြာ ေဆာက္တည္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္လည္း လူ႔တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ရင္း ငါးပါးသီလကို လံုျခံဳေအာင္ေစာင့္ထိန္းသည္။ အႏွစ္တသိန္း သက္တမ္းကုန္သည္အထိ လံုျခံဳေအာင္ ျဖဴစင္စြာ အထူးေစာင့္ထိန္းေလသည္။သက္တမ္းကုန္၍ ေမာင္ျဖဴစင္ကြယ္လြန္ေသာအခါ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္တြင္ နတ္သားျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ လူ-နတ္ ခ်မ္းသာတို႔ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ခံစားရသည္။ သံသရာခရီးလမ္းတြင္ အထက္တန္းက်က် က်င္လည္သြားလာရသည္။ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာအခါတြင္ ေ၀သာလီျပည္ရွိ သူေ႒းမ်ိဳး၀ယ္ လူျဖစ္သည္။ ခ်မ္းသာျပည့္စံုစြာ ေနထိုင္ရသည္။ အသက္ ၅-ႏွစ္အရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဘုရားရွင္သာသနာတြင္ ၀င္ေရာက္လ်က္ တရားဘာ၀နာမ်ား အားထုတ္သည္။ ရက္ပိုင္းအတြင္း ရဟႏၲာျဖစ္ေတာ္မူသည္။ပဥၥသီလသမာဒါနိယ မေထရ္-ဟု အမည္တြင္သည္။ ဤျဖစ္ရပ္သည္ ငါးပါးသီလကို ေဆာက္တည္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့ရေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ၏ စြမ္းအားသတၱိ ႀကီးမားပံု သာဓကတရပ္ ျဖစ္ပါသည္။
အကိုး။ ေထရဂါထာပါဠိေတာ္ ပဥၥသီလသမာဒါနိယမေထရ္ ၀တၳဳကို မွီျငမ္းေရးဖြဲ႔ပါသည္။
( ေမာင္ေက်ာ္သန္း-ေရႊေတာင္အင္း )( ျမတ္မဂၤလာ ၁၉၉၈-ခု ဇန္န၀ါရီလ )
Posted by: mingala
တစ္ခ်ိန္ေသာအခါက ကပိလဝတ္ျပည္မွာ ေဂါပိကာဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ရိွတယ္။ အဲဒီအမ်ဳိးအမီးက အမ်ဳိးသမီးဘဝကို စက္ဆုပ္တယ္။ အမ်ဳိးသားဘဝကို အလြန္ပဲ လိုခ်င္တယ္တဲ့။ လိုခ်င္ေတာ့ ရတနာသံုးပါးကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္တယ္။ ငါးပါးသီလကို လံုျခံဳေအာင္ထိန္းတယ္။ အမ်ဳိးသမီးအျဖစ္ကုိ မလုိခ်င္တဲ့သေဘာေတြ မၾကာခဏ ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳတယ္။ အမ်ဳိးသားအျဖစ္ကုိ လိုခ်င္ၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးသားအျဖစ္ကုိ မၾကာခဏ ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳတယ္။အမ်ဳိးသမီးမ်ား အမ်ဳိးသားျဖစ္ႏိုင္ေရး အေၾကာင္းတရား (၄)ပါး ရိွပါတယ္။
(၁) ရတနာသံုးပါးကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ကိုးကြယ္တာရယ္။
(၂) ငါးပါးသီလကို လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္းတာရယ္။
(၃) အမ်ဳိးသမီးအျဖစ္ကို မလိုခ်င္တာရယ္။
(၄) အမ်ဳိးသားအျဖစ္ကို လိုခ်င္ေတာင့္တတာရယ္။ ..... အဲဒီ ေလးမ်ဳိးကို က်င့္ၾကံအားထုတ္ၿပီး ေနတယ္။သူကိုးကြယ္တဲ့ေက်ာင္းမွာလည္း အဲဒီ သူ၏ ဆုေတာင္းေတြျပည့္ရေအာင္ ရဟန္း(၃)ပါးကို ကိုးကြယ္ထားတယ္တဲ့။ အဲဒီ ရဟန္း(၃)ပါးက သာမာန္ရဟန္းေတြ မဟုတ္ဘူး။ စ်ာန္ရေအာင္က်င့္လုိ႔ ေလာကီဈာန္ရထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို က်င့္ၾကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ၿပီး၊ ဈာန္ရတဲ့ ရဟန္းေတြကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၿပီး၊ အမ်ဳိးသားအျဖစ္ကိုလည္း ေတာင့္တၿပီး ေကာင္းမႈေတြ ျပဳေနပါတယ္။ကြယ္လြန္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ တာဝတႎသာနတ္ျပည္မွာ သိၾကားမင္းရဲ႕သား ေဂါပဂနတ္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ဈာန္ရတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း သက္တမ္းကုန္ၿပီး ကြယ္လြန္သြားၾက၊ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၾကတဲ့အခါ ဘယ္မွာသြားျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ စတုမဟာရာဇ္နတ္ဘံုမွာ ဂႏၶဗၺကေခ်သည္ နတ္သားေတြ သြားျဖစ္တယ္တဲ့။တစ္ေန႔ေတာ့ ေဂါပဂနတ္သားကို အဲဒီကေခ်သည္နတ္သားေတြ ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ရာ ေရာက္လာၾကတယ္။ ေရာက္လာလို႔ ေဂါပကနတ္သားက ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အုိ ... အဆင္းကလည္းသိပ္လွ၊ အဆိုကလည္းသိပ္ေကာင္း၊ အက-ကလည္း သိပ္ေကာင္း၊ ႐ုပ္ရည္အဆင္းေတြကလည္း သိပ္လွေတာ့ ဘယ္ဘဝကမ်ား လာခဲ့ၾကသလဲလို႔ သူ႔ရဲ႕နတ္မ်က္စိနဲ႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ရဟန္းဘဝ၊ ရဟန္းသီလနဲ႔ ျပည့္စံုခဲ့လုိ႔ အခုလို ျပည့္စံုၾကတာျဖစ္တယ္။ အက-ကလည္း ေကာင္း၊ အဆိုကလည္း ေကာင္း၊ ႐ုပ္ရည္အဆင္းကလည္း ေကာင္းေတာ့ ရဟန္းသီလနဲ႔ ျပည့္စံုလို႔ပဲလို႔ သိရတယ္။ "ေၾသာ္ ... သီလႏွင့္ ျပည့္စံုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ဒီလိုခ်မ္းသာခြင့္ ရတာကိုး" ဆိုၿပီး ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာျဖစ္တယ္။ေနာက္တစ္ခါဆက္ၿပီး ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္တရားမ်ား သူတုိ႔မွာ ရိွေနၾကသလဲလို႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဈာန္ရတာကို သိရတယ္။ "ေၾသာ္ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီေလာက္တင့္တယ္ၾကတာကိုး" ဟု စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္သြားတယ္။ "ေၾသာ္ .. ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြ ဘယ္အရပ္၊ ဘယ္ေက်ာင္းကလဲ" လို႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူကိုးကြယ္တဲ့ေက်ာင္းက ရဟန္းေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ႏွလံုး မသာမယာျဖစ္တယ္။ "ေတာ္ေတာ္ညံ့တာပဲ"။ မေက်နပ္ေတာ့ဘူးတဲ့။အဲဒီနတ္ေတြကို အတင္းမာန္မဲၿပီးေတာ့ ေျပာေတာ့တာပဲ။ အရွင္ဘုရားတို႔ဟာ ျမတ္စြာဘုရား တရားေဟာတဲ့အခါ ဘယ္ဘက္ကို လွည့္ေနၾကသလဲ၊ အိပ္ငိုက္ေနၾကသလား .. စသည္ျဖင့္ ဆူပူ ႀကိမ္းေမာင္းတယ္။ ဈာန္ရ ရဟန္းေတြ အႀကိမ္းေမာင္းခံရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီေလာဘေၾကာင့္ပဲတဲ့။ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာက ျဖစ္ခဲ့ဘူးေတာ့ ေလာဘဥပါဒါန္က အဲဒီစတုမဟာရာဇ္ဘံုဘဝ ကေခ်သည္ဘဝမွာ ကပ္ေနတယ္။ ဈာန္ရရင္ အမွန္စင္စစ္ေတာ့ ျဗဟၼာျပည္မွာ သြားျဖစ္ရမွာျဖစ္တယ္။ အခုဘယ္မွာ ျဖစ္ေနသလဲ .. စတုမဟာရာဇ္နတ္၊ ေအာက္တန္းစားနတ္ သြားျဖစ္တယ္။ ကေခ်သည္နတ္ဆိုတာ ေအာက္တန္းစားနတ္ပဲ ျဖစ္တယ္။ဒီလုိ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းခံေနရေတာ့ သူတုိ႔လည္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္၊ ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္တယ္တဲ့၊ "ဒို႔က သူတစ္ပါးေတြ ခ်ီးေျမႇာက္ခံခ်င္လို႔ လာၿပီး ကေန၊ ဆိုေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။ " အခုလုိ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းခံေနရေတာ့ နတ္တို႔ရဲ႕ တန္ခိုး၊ နတ္ရဲ႕ဉာဏ္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူတုိ႔ကို ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းဒကာမပဲဆိုတာ သိရေတာ့ ရွက္လိုက္တာ။ အို .. သူကေတာ့ အထက္တန္းက်လို႔၊ ဒို႔က ဈာန္ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္လ်က္သားနဲ႔၊ ဒို႔က ကိုးကြယ္ခံရတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ ျဖစ္လ်က္သားနဲ႔ ဒီလို လားၿပီးေတာ့ ျဖစ္ရတာကိုး ... ဆိုၿပီးေတာ့ ရွက္ၾကတယ္တဲ့။အဲဒီမွာ နတ္ႏွစ္ပါးကေတာ့ သံေဝဂရၿပီး အားထုတ္လိုက္တာ အနာဂါမ္ ျဖစ္သြားတယ္။ တစ္ခါတည္း ျဗဟၼာျပည္ကို ေျပာင္းသြားတယ္။ တစ္ပါးကေတာ့ စြဲလမ္းတာ အားႀကီးလို႔ ေလာဘဥပါဒါန္ သိပ္အားႀကီးလုိ႔ အဲဒီ စတုမဟာရာဇ္နတ္ဘံုမွာပဲ ကေခ်သည္ နတ္သား အျဖစ္နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္တဲ့။ ေလာဘဟိတ္ ဆိုးပါတယ္။ ဈာန္ရတာေတာင္မွ ဒုကၡေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလာဘကို ကင္းႏိုင္သမွ် ကင္းေအာင္၊ ေဒါသလည္း ကင္းႏိုင္သမွ် ကင္းေအာင္၊ ေမာဟလည္း ကင္းႏို္င္သမွ် ကင္းေအာင္၊ ေဟတုပစၥည္း မေကာင္းတဲ့ ဟိတ္ေတြ မိမိတုိ႔ရဲ႕သႏၲာန္မွာ ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္၊ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ အားထုတ္ၾကရပါတယ္။
ကုသိုလ္ဟိတ္(၃)ပါးက သတိပ႒ာန္ ဝိပႆနာတရား အားထုတ္ရာတြင္ ေက်းဇူးျပဳပံုအေလာဘ၊ အေဒါသ ဟိတ္(၂)ပါးျပည့္စံုရင္ ေတာ္ေတာ့္ကို ေနရာၾကပါတယ္။ အေလာဘ အေဒါသ ဟိတ္(၂)ပါး ျပည့္စံုလုိ႔ရိွရင္ သတိပ႒ာန္ ဝိပႆနာတရားေတြ ပြားမ်ားအားထုတ္တဲ့အခါ ကာယာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ႏွင့္ ေဝဒနာ သတိပ႒ာန္တရားေတြ ထင္ထင္ရွားရွား ပြားမ်ားလို႔ ရေနတတ္ပါတယ္။ ျပည့္စံုတတ္ပါတယ္။ပုရိမာနံ = ေရွ႕၌ျဖစ္ကုန္ေသာ၊ ဒြိႏၷံ = ႏွစ္ပါးကုန္ေသာ အေလာဘ အေဒါသတုိ႔၏ ၊ အာႏုဘာေဝန = အစြမ္းအာႏုေဘာ္ေၾကာင့္၊ ပုရိမာနိ = ေရွ႕၌ ျဖစ္ကုန္ေသာ၊ ေဒြ = ႏွစ္ပါးကုန္ေသာ၊ သတိပ႒ာနာနိ = ကာယာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္၊ ေဝဒနာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္တို႔သည္၊ ဣဇၥ်ႏၲိ = ျပည့္စံုၾကကုန္၏။ ဣတိ = ဤသို႔၊ အ႒ကထာစရိေယာ = အ႒ကထာဆရာသည္၊ သံဝေဏၰတိ = ေကာင္းစြာမေသြ ဖြင့္ျပေတာ္မူခဲ့ပါသတည္း...။
သာဓု ... သာဓု ... သာဓု ။
အေလာဘဟိတ္ အေဒါသဟိတ္ ႏွစ္ပါးတို႔တြင္ အေလာဘ = မလုိခ်င္၊ မတပ္မက္တဲ့သေဘာ။
အေဒါသ = မျပစ္မွား စိတ္မဆိုး အမ်က္မထြက္ တတ္တဲ့သေဘာ။ ဤသေဘာမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုမယ္ဆိုရင္ သတိပ႒ာန္ဝိပႆနာ တရားပြားမ်ားတဲ့အခါ ကာယာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္ကိုလည္း ထင္ထင္ရွားရွား တရားသေဘာေတြ ျမင္ေအာင္ ပြားမ်ားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေဝဒနာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္ကိုလည္း ထင္ထင္ရွားရွား တရားသေဘာေတြ ျမင္ေအာင္ ပြားမ်ားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ တရားေတြျမင္ေအာင္ ပြားမ်ားႏိုင္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္မွာ ျဖစ္တယ္။အေလာဘ အေဒါသရိွေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အဲဒီ သတိပ႒ာန္တရား(၂)ပါးကို အဓိကထားၿပီးေတာ့ ပြားမ်ားဖို႔ရာျဖစ္တယ္။ မိမိဟာ ကာယာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ ပြားမ်ားအားထုတ္လို႔ရိွရင္ ပိုၿပီးေတာ့ ထင္ရွားတယ္။ ေဝဒနာ သတိပ႒ာန္ ပြားမ်ားအားထုတ္လုိ႔ရိွရင္ ပိုၿပီးေတာ့ ထင္ရွားတယ္ ဆိုလို႔ရိွရင္ေတာ့ မိမိတို႔သႏၲာန္မွာ ဘာဟိတ္ေတြ ျပည့္စံုလုိ႔ပါလဲ... အေလာဘဟိတ္၊ အေဒါသဟိတ္ႏွစ္ပါးနဲ႔ ျပည္စံုေနလို႔ပါ။
ပစၧိမႆ = ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ အေမာဟဟိတ္၏ ၊ အာႏုဘာေဝန = အစြမ္းအာႏုေဘာ္ေၾကာင့္၊ ပစၧိမာနိ = ေနာက္၌ျဖစ္ကုန္ေသာ၊ ေဒြ = ႏွစ္ပါးကုန္ေသာ၊ သတိပ႒ာနာနိ = စိတၱာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္၊ ဓမၼာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္တို႔သည္၊ ဣဇၥ်ႏၲိ = ျပည့္စံုၾကကုန္၏ ၊ ဣတိ = ဤသို႔၊ အ႒ာကထာစရိေယာ = အ႒ကထာဆရာသည္၊ သံဝေဏၰတိ = ေကာင္းစြာမေသြ ဖြင့္ျပေတာ္မူခဲ့ပါေပသတည္း။
သာဓု ... သာဓု ... သာဓု.။အေမာဟိတ္အစြမ္းေၾကာင့္ စိတၱာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္၊ ဓမၼာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္တို႔ ျပည့္စံုႏိုင္ၾကတယ္တဲ့။ အေမာဟဓာတ္ခံ၊ ပညာဓာတ္ခံပါတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား စိတၱာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ ပြားမ်ားလို႔ အထူးပဲ ေကာင္းေနတတ္ပါတယ္။ ဓမၼာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ ပြားမ်ားလို႔ အထူးပဲ ေကာင္းေနတတ္ပါတယ္။ စိတၱာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္၊ ဓမၼာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္ ပြားမ်ားလို႔ အထူးပဲ ေကာင္းေနရင္ ဒီပုဂၢဳိလ္ဟာ အေမာဟ = ပညာဉာဏ္ အေျခခံပါလာတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လို႔ ရပါတယ္။ ေဟတုပစၥည္းကို အ႒ကထာဆရာေတြ ဖြင့္ျပတာ ေနရာက်ပါတယ္။ေလာဘ၊ ေမာဟ၊ ေဒါသဟိတ္ေတြမ်ားေနတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ ဘယ္သတိပ႒ာန္တရားမွ ပြားမ်ားလုိ႔ ေနရာက်မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္လည္း က်တယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဟိတ္ေတြ ပယ္ႏိုင္သမွ်ပယ္၊ အေလာဘ အေဒါသ အေမာဟဟိတ္ေတြ ျဖစ္ႏို္င္သမွ် ျဖစ္ေအာင္ အခု ေယာဂီေတြ ဒါနလည္း ျပဳၾကရ၊ သီလလည္း ေဆာင့္တည္ၾကရ၊ သမထတရား ဝိပႆနာတရားေတြလည္း စြမ္းႏိုင္သမွ် အားထုတ္ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဆက္ရန္ ....
သဘာ၀မွာရွိတဲ့ စိတ္၊ ေတြးေခၚျခင္းနဲ႔ အသက္ဇီ၀ အပါအ၀င္ အရာအားလုံး ကုိ ရုပ္၀တၳဳေတြရဲ႔ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ႏႊယ္ တုံ့ျပန္မွဳ သေဘာတရားနဲ႔ ရွင္းျပႏုိင္ရမယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ခဲ့ၾကတယ္။
ဒက္စ္ကာတီစ္ ရဲ႔ ခြဲျခမ္းမွဳမွာကုိက သိပၸံရဲ႔ အျမစ္အေျခမွာ ေမြးရာပါအဂၤါခ်ိဳ႔တဲ့မွ ျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္တရားရဲ႔ တစ္ဖက္ျခမ္းကုိ ဖုံးပိတ္ကာထားျပီး သိပၸံပညာရွင္ေတြကုိလည္း ပရမတၱကုိ ရွာေဖြတဲ့ေနရာမွာ က်န္တဲ့တစ္ျခမ္းတည္းနဲ႔ ရွာပါလုိ႔ လုပ္တယ္ေလ။
ဒီေဘာင္ကန္႔သတ္မွဳထဲမွာ ဖြံ့ျဖဳိးလာရတဲ့ သိပၸံနည္းက် ေလ့လာမွဳဆုိတာ မွာ ဘာတစ္ခု ပါသလဲဆုိေတာ့ သိပၸံနည္းက်ပါတယ္လုိ႔ လက္ခံႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ အရင္ဆုံးအားျဖင့္ သိပၸံပညာရွင္ေတြ နားလည္ႏုိင္တဲ့ကိစၥျဖစ္ဖုိ႔ လုိအပ္တယ္ ဆုိတာပါတယ္။
သိပၸံပညာရွင္ ေတြဟာ အျဖစ္အပ်က္ တုိင္းရဲ႔ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြကုိ သူတုိ႔ဖာသာ နားလည္မဲ့ တန္ဘုိး-စံ တစ္ခု သတ္မွတ္တယ္။ ျဖစ္ရပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ ထားတဲ့ ေၾကာင္းက်ိဳး ျဖစ္စဥ္ေတြကုိ တင္ျပၾကတယ္။ ျဖစ္ရပ္နဲ႔ ေၾကာင္းက်ိဳးျဖစ္စဥ္တုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ဆက္စပ္မွဳေတြကုိ သိပၸံအဖြဲ႔အစည္းက နားလည္ၾကရတယ္။ "သိပၸံပညာရွင္ေတြက နားလည္ရျခင္း" ဆုိတဲ့ ဒီစာေမးပြဲကုိ မေအာင္ျမင္တဲ့ အရာ မွန္သမွ်ကုိေတာ့ သိပၸံနည္းမက်ဘူးလုိ႔ ဆုိၾကတယ္။
ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ သိပၸံပညာကုိ ဖ်က္ဆီးတဲ့ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မွဳ တစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္။ သိပၸံပညာရွင္ေတြဟာ လူသားေတြသာလွ်င္ ျဖစ္ျပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႔ နားလည္ႏုိင္စြမ္းဟာလည္း လူသားရဲ႔ အာရုံငါးပါး အကန္႔အသတ္မွာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္း ခံေနရတာကပဲ။ အကၽြႏု္ပ္တုိ႔ရဲ႔ အာရုံငါးပါးဟာ သုံးဖက္ျမင္(Three dimensions) အထိပဲ လက္ခံထိေတြ႔ႏုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အထက္က ျဖစ္ရပ္ဟာ သိပၸံရဲ႔ျမင္ကြင္းကုိ သုံးဖက္ျမင္မွာ ကန္႔သတ္ထားတယ္။ သုံးဖက္ျမင္ကေန ေက်ာ္လြန္ ထုိးထြက္လာတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကုိ က်ေတာ့ သိပၸံနယ္လြန္လုိ႔ ဆုိျပီး သိပၸံပညာရွင္ေတြ နားလည္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အမွန္တရား သစၥာ ကေန ထုတ္ပယ္ပစ္သတဲ့ဗ်ာ။
ဒါေၾကာင့္ ေရွးရုိးသိပၸံဟာ သဘာ၀တရားအေပၚထားတဲ့ အျမင္နဲ႔ သုံးဖက္ျမင္ကေန ေက်ာ္လြန္တဲ့ ရွဳေထာင့္ေတြ၊ ရုပ္၀တၳဳမဟုတ္တဲ့ (နာမ္တရား) ရွဳေထာင့္ေတြ အတြက္ မျမင္မကန္းျဖစ္ေနတယ္။ ပရမတၱသစၥာကုိ နားလည္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရာမွာ ဒီခ်ဳပ္ခ်ယ္ ကန္႔သတ္မွဳေတြ ၾကားမွာညပ္ေနတဲ့ သိပၸံပညာဆုိတာၾကီးနဲ႔ ၾကိဳးစားရတာဟာ အလဟသ အားထုတ္မွဳရယ္ပါ။
ဗုဒၶရဲ႔ သစၥာရွာေဖြေရး လမ္းစဥ္ မွာေတာ့ ဒီအတားအဆီးေတြ မရွိဘူး။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္ သိပၸံပညာ ရွဳံးနိမ့္ တဲ့ ေနရာမွာ ဗုဒၶ က ေအာင္ျမင္သလဲဆုိတာကုိ ရွင္းျပေနတာ။ သိပၸံဟာ သူ႔လမ္းနဲ႔သူရွိေနေသးေတာ့ ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရယ္ ကမွေတာ့ သိပၸံပညာ လုံး၀ဥႆုံ က်ရွဳံးသြားျပီလုိ႔ေတာ့ မဆုိႏုိင္ေသးပါဘူး။
Written -Dr.Granville Dharmawardena
Translated-Ahlataya
© Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
ရီဒက္ရွင္းနစ္ဇမ္
ရီဒက္ရွင္းနစ္ဇမ္အရ ရုပ္ေလာကမွာ အေျခခံအားျဖင့္ အာကာသဟင္းလင္းျပင္၊ အခ်ိန္နဲ႔ ရုပ္မွဳန္ေလးေတြ သာလွ်င္ ရွိတယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။ စၾကာ၀ဠာအတြင္းက ဒီအမွဳန္ေလးေတြဟာ နယူတန္ေျပာတဲ့ "အား" ေတြေၾကာင့္ ပူးကပ္ျပီး စုစည္းေနတယ္။
နယူတန္ရဲ႔"ဥပေဒသ"ေတြ အရ ဒီ၀တၳဳေတြဟာ အဆုံးမဲ့ အာကာသဟင္းလင္းျပင္ ထဲမွာ ေျမာေနၾကတယ္။ အရာအားလုံးရဲ႔ အျပဳအမူကုိ သခ်ာၤပညာနဲ႔ တြက္ခ်က္ၾကည့္လုိ႔ရျပီး ဒီအမွဳန္ေတြ ဘယ္လုိျပဳမူတယ္ ဆုိတာကုိ ေလ့လာတာဟာ ရူပေဗဒပဲ။ သူတုိ႔ေတြ စုစည္းေပါင္းစပ္ျပီး ဘယ္လုိၾကီးမားတဲ့ အမွဳန္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ဆုိတာကုိ ေလ့လာတာက ဓာတုေဗဒ။ ဒီအမွဳန္ေတြ ဘယ္လုိစုစည္းျပီး သက္ရွိေတြ ျဖစ္လာတယ္ဆုိတာကို ေလ့လာတာက ဇီ၀ေဗဒ။ ဒီအမွဳန္ေတြ ဘယ္လုိစုေပါင္းျပီး ခံစားတတ္တဲ့ အရွဳပ္ပုံၾကီး ျဖစ္လာသလဲဆုိတာကုိ ေလ့လာတာက ဇီ၀ကမၼေဗဒ။ ပုိရွဳပ္ေထြးတဲ့ သိမွဳလမ္းစဥ္က အျပဳအမူကုိ ေလ့လာတာက စိတ္ပညာ။
ေရွးရုိးသိပၸံ ထြန္းကားခ်ိန္က အႏုျမဴသိပၸံ ဆုိတာ မရွိေသးဘူး။ အက္တမ္ရဲ႔ ညဴကလိယပ္စ္ (Nucleus) ဆုိတဲ့ အယူအဆေတာင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေပၚေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ ေရွးရုိးသိပၸံပညာရဲ႔ အက္တမ္နဲ႔ ဆုိင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ ရွင္းျပႏုိင္စြမ္း အားနည္းမွဳဟာ သိပၸံပညာရွင္ေတြကုိ ေမာ္ဒန္သိပၸံ ရွာေတြ႔မွဳဆီ ေမာင္းႏွင္သြားေတာ့တယ္။ အႏုျမဴသိပၸံဟာ ပုိမုိျပန္႔ေျပာ အေျခခံက်ေလတဲ့ ၂၀ရာစုရဲ႔ စည္းကမ္း သစ္ျဖစ္တယ္။