ခရမ္းသီး ကြၽန္ မဟုတ္သူ ေပၚဦး

Posted by ညခင္း ႏွင့္ လမင္း Oct 10, 2009 Comments (1)

တစ္ရံေသာအခါ အမရပူရေရႊနန္းေတာ္ရွင္ ဘိုးေတာ္မင္းတရားၾကီးသည္ ပြဲေတာ္တည္ရာတြင္ ျမိန္ရွက္ေတာ္မမူသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္၍ ခရမ္းသီးကိုေၾကာ္ ၍ပြဲေတာ္တည္လိုေသာ ဆႏၵျဖစ္ေတာ္မူတယ္။ သို႕ေသာ္ မင္းတရားမွာ သလိပ္ထေခ်ာင္းဆိုးေသာေရာဂါမွာလည္း သက္သာေတာ္မူခါစ ျဖစ္သျဖင့္ အခက္ေတြ႕ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္အနားရွိတဲ့ အမတ္ၾကီးေပၚဦး ကိုလွမ္း၍မိန္႕ေတာ္မူလိုက္သည္။

ေပၚဦး...ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ပြဲေတာ္တည္ရာမွာ မျမိန္ရွက္တာၾကာေခ်ျပီ။ ခရမ္းသီးကိုေၾကာ္ခ်က္၍ပြဲေတာ္တည္ရန္ ဆႏၵရွိေလတယ္။ ဒါေပမဲ့ေခ်ာင္းဆိုးမွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေတာ္မူတယ္။ ဒီရာသီနဲ႕ ကိုက္မကိုက္ခ်င့္ခ်ိန္ျပီး ပြဲေတာ္တည္သင့္မတည္သင့္ ေလွ်ာက္တင္ေစ ေမာင္မင္း...

ထိုကဲ့သို႕ ဘိုးေတာ္မင္း က အမိန္႕ေတာ္ရွိလိုက္သည္ႏွင့္ ဦးေပၚဦးကလည္း ဥပမာ၊ ဥပေမယ်ေတြနဲ႕ ေဆးက်မ္း၊ ဓာတ္က်မ္း၊ ဗိေႏၶာက်မ္းမ်ားကို ကိုးကားျပီး ခရမ္းသီးကိုခ်ီးမြမ္းေလသည္။ မင္းၾကီး မိန္႕ေတာ္မူလိုက္ကတည္းက မင္းၾကီး ဆႏၵကို သိကာ အၾကိဳက္လိုက္၍ေျဖေလသည္။

ထိုအခါ ဘိုးေတာ္မင္းတရားၾကီးလည္း စားေတာ္၀န္ကို ခရမ္းသီးေၾကာ္ႏွင့္ပြဲေတာ္တည္ လိုေၾကာင္းမိန္႕ေတာ္မူေလသည္။ သို႕ျဖင့္ညဥ့္အခါပြဲေတာ္တည္ရာ ခရမး္သီးေၾကာ္ႏွင့္ ႏွစ္သက္အားရစြာ ပြဲေတာ္တည္ေတာ္မူေလသည္။

ထို႕ေနာက္ ညအခါတြင္ စက္ေတာ္ေခၚရာ၌ လြန္စြာေခ်ာင္းဆိုးေတာ္မူ၍ တစ္ခဏမွ်ပင္ စက္ေတာ္မေခၚနိုင္ခဲ့ေပ။ ထို႕ေၾကာင့္ ခရမ္းသီးပြဲေတာ္တည္သင့္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ေသာ ဦးေပၚဦးအား အလြန္အမ်က္ထြက္ေတာ္ မူသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕ ညီလာခံေရာက္ေတာ့ ဟဲ့ ေပၚဦး ...ေမာင္မင္းက သင့္ေတာ္လွျပီဆို၍ ပြဲေတာ္တည္ရာ တစ္ညလံုးအိပ္မရေအာင္ ေခ်ာင္းဆိုးေတာ္မူလွတယ္။ ေမာင္မင္းကို သတ္သင့္လွျပီ မဟုတ္လား ေပၚဦး...

မွန္လွပါ ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္ ထားလွ်င္လည္း ေနရပါမည္။သတ္လွ်င္လည္း ေသရပါမည္ဘုရား၊ ယခု ဘုန္းေတာ္ကြၽန္ ေပၚဦးသည္ ရာထူး ဌာနႏၱရ ႏွင့္ ေနထိုင္စားေသာက္ရျခင္းမွာ ခရမ္းသီး က ခန္႕ထားေသာစည္းစိမ္ မဟုတ္ပါ၊ မင္းတရားၾကီးက ခန္႕အပ္ သူေကာင္းျပဳထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား၊ ဒါေၾကာင့္ ခရမ္းသီး ၏ အလိုမလိုက္ဘဲ ဘုန္းေတာ္ကြၽန္ပီပီ မင္းတရားၾကီး အလိုအတိုင္း ေလွ်ာက္တင္ခဲ့ရေၾကာင္း သံေတာ္ဦးတင္ရပါတယ္ဘုရား...

ကဲကဲ... ေတာ္ပါေတာ့ ေပၚဦးရယ္..ေမာင္မင္း ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြကေတာ့ ကုန္နိုင္ဖြယ္ မျမင္ပါဘူး။

ဘိုးေတာ္မင္းတရားၾကီးလည္း ေရႊမ်က္ႏွာေတာ္ညိဳရာမွ ျပံဳးေတာ္မူလွ်က္ ေျပာေျပာဆိုဆို မိန္႕ေတာ္မူလွ်က္ႏွင့္ပင္ အတြင္းေဆာင္သို႕ ၀င္ေတာ္မူေလသည္။ ညီလာခံတြင္ ျငိမ္သက္ေနၾကေသာ မွဴးမတ္ဗိုလ္ပါ အေပါင္းလည္း ရယ္ပြဲဖြဲ႕နိုင္ၾကေလသည္။ ဦးေပၚဦးကား ဘာမွ မလုပ္သူလို တံုဏွိဘာေ၀။


ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
ညခင္း

Read more...

ဒဏ္ရာနဲ႕ ငွက္

ငွက္တစ္ေကာင္
အျဖဴေရာင္အေတာင္ပံ
မိုင္ေထာင္ခ်ီပ်ံ
ေလဆန္ပ်ံ၀ဲ
အျမဲၾကိဳးကုတ္
လုံ႔လထုတ္ကာ
ပန္းေနရွာလဲ
အံခဲဇြဲတင္း ေရွ႕ဆက္ရင္းေလ။

ငွက္တစ္ေကာင္
အျဖဴေရာင္ကိုယ္လံုး
အနီဖုံးလြမ္း၊ ဘယ္လိုႏြမ္းလဲ
ရင္ထဲမထား၊ဖယ္ရွားအတၱ
ပရေရွ႕တင္၊ျငိမ္းေစခ်င္စိတ္
ထိုတိဟိဟ္ေၾကာင့္၊ျမွားေျငာင့္စိုက္၀င္
ရင္ဖတ္ဒဏ္ရာ၊ၾကီးလြန္ရွာလဲ

သူျပန္ေနဆဲ..ျပန္ဆဲေလ။

ဖ်ားနာေနေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးငွက္ သို႕ရည္ညြန္း ပါသည္

ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ

ဥပသကာ။

Read more...

ေျပာမယံု ၾကံဳဖူးမွသိ ရင္နာမိပါ၏...

ဒီတိုင္းျပည္ခို၊ ဒီေရကိုေသာက္၊
ဒီေျမေအာက္က၊ ကူေထာက္စီးပြား၊
ထုတ္ယူစားၿပီ၊ ျပည္ဖြားအိမ္ရွင္၊
ရန္သူထင္၊ အသင္မွားေနၿပီ.

အိမ္ရွင္႐ိုက်ဳိး၊ အိမ္ရွင္ကိုးေသာ၊
မ်ဳိး႐ိုးဘာသာ၊ သာသနာကို၊
ေျခရာနင္းလွ်က္၊ အတင္းဖ်က္၊
ရက္စက္လြန္းေနၿပီ။

အိမ္ရွင္ကဖြား၊ သမီး သားကို၊
ဇနီးအျဖစ္၊ လင္အျဖစ္ျဖင့္၊
အႏွစ္ကိုႏႈတ္၊ အညစ္ျမႇပ္လွ်က္၊
ေမြးထုတ္ကေလး၊ စပ္တူေသြးတြင္၊
အေရးခ်က္ခ်ာ၊ မ်ဳိးဘာသာအား၊
လုယူထား၊ ေစာ္ကားလြန္းေနၿပီ။

သင့္အိမ္ခိုလွ်က္၊ သင့္ကိုဖ်က္၊
သင္လက္ခံမည္ေလာ...?
သမီးေပ်ာ္ပါး၊ သားေပ်ာ္ပါး၊
ေစာ္ကားခံမည္ေလာ...?

ဖုိးပေညာ

Read more...

သမာနတၱတာစီးဆင္းမႈ

၁-က
'' The days of a lonely wolf are ending."
"သင္းကြဲ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ရဲ႕ ေန႕ရက္မ်ားကုန္ဆံုးသြားပါၿပီ"တဲ့။

ရားစုသစ္ေထာင့္ခ်ိဳးမွာ စီးစီးပိုးပိုး ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံတစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာေျမရဲ႕ နံရံအသီးသီးမွာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ စိန္ေခၚမႈေတြက ဆူနာမီ(Tsunami) လိႈင္းတံပိုးေတြလို ေၾကာက္မက္္ဖြယ္ ရႈပ္ေထြးျမင့္တက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ တိမ္းေရွာင္ပုန္းလို႕ မလြတ္နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဆန္းသစ္တီထြင္မႈေတြ လွ်ံက်ေနတဲ့ နည္းပညာေခတ္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္အသစ္စက္စက္ေတြက လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဒိုင္ယာရီကို မလူးလြန္႔သာေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားလိုက္ၾကပါၿပီ။

တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ေလးလံပံုက်လာတဲ့ လူေနမႈဘ၀ပံုစံသစ္ကလည္း လူသားတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ခံႏိုင္စြမ္းရည္ကို အမိ်ဳမိ်ဳးစမ္းသပ္ေနတဲ့ ဖိအားတစ္ခုျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အလံုးအဖန္က်ံဳ႕၀င္သြားေပမယ့္ အေရးအရာေတြ နက္ရိႈင္းျပန္႕ကားလာတဲ့ ကမၻာ့ကြန္ရက္ၾကီးထဲမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေကာင္းနဲ႕ေတာ့ ေျခဖ်ားေထာက္ခ်င္လို႕မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုကို သူရဲေကာင္းလြန္ေခတ္(Post Heroic Era)လို႕ ညႊန္းဆိုေနၾကရပါၿပီ။

၁-ခ

ပုဂိၢဳလ္ေရးကိုးကြယ္မႈ(Personal Cult)ကုိ ဗဟုိျပဳစံထားၿပီး တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အရည္အေသြးနဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈကိုသာ အားျပဳလည္ပတ္ေနတဲ့ ပုဂၢလိက၀ါယမစနစ္ဟာ က်ယ္ျပန္႕တဲ့ နယ္ပယ္ခ်ဲ႕ထြင္မႈနဲ႕ ခိုင္မာတဲ့ အနာဂတ္မိ်ဳးဆက္ကို ေဖာ္ေဆာင္ဖြဲ႕စည္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ေပဘူး။ အသင္းအဖြဲ႕လိုက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းလို႕ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ Team-work ဆိုတဲ့ စကားကို ဒီေန႕ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာေနၾကရပါၿပီ။

အုပ္စုဖြဲ႕ေဆာင္ရြက္ျခင္းကသာ အျမင့္မားဆံုးပန္းတိုင္နဲ႕ အက်ယ္ျပန္႕ဆံုးအင္အားကို ဆြတ္ခူးႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို စြမ္းရည္ျပည့္မ်ိဳးဆက္ကိုလည္း လက္ဆင့္ကမ္းေမြးျမဴႏိုင္ခဲ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

နံနက္ခင္းတံခါးခ်ပ္ကို တြန္းဖြင့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ
အေရာင္အေသြးမတူေပမယ့္
အုပ္စုဖြဲ႕ပ်ံသန္းေနတဲ့ ငွက္ေတြကို တစ္အုပ္ၾကီးေတြ႕ရသလို
ဟုိးအေ၀းဆီက ဧကစာငွက္ေတြရဲ႕
သင္းကြဲေတးကိုလည္း ၾကားေနရျပန္ပါတယ္။

၁-ဂ

ဘီစီေျခာက္ရာစု အိႏၵိယျပည္ၾကီးရဲ႕ နယ္ပယ္အႏွံ႕မွာ ညီညြတ္တဲ့သံဃာ့အဖြဲ႕အစည္းၾကီးရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈကို အားျပဳၿပီး က်ယ္ျပန္႔တဲ႕ ဗုဒၶႏိုင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ သက်မုနိအရွင္ဟာ အသင္းအဖြဲ႔လိုက္ေဆာင္ရြက္မႈ Team-work ရဲ႕ အားသာခ်က္ကို ယံုၾကည္ေတာ္မူခဲ့သလို မိ်ဳးဆက္သစ္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ကိုလည္း အားထားေတာ္မူခဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါတယ္။

မ်က္ေမွာက္ေခတ္တိုင္ေအာင္ သာသနာ့မီးရႈးတိုင္ကို လက္ဆင့္ကမ္းထြန္းညွိသြားမယ့္ ညီညြတ္ခိုင္မာတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္၀န္ေဆာင္သံဃာေတာ္မ်ားကို ေမြးျမဴခ်န္ရစ္ထားေတာ္မူႏိုင္ခဲ့ျခင္းက အရွင္ျမတ္ရဲ႕ " သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ '' ဆိုတဲ့ ပူေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး (Working-together) ဥပေဒသကို ေလးျမတ္နက္ရိႈင္းေစခဲ့ပါတယ္။

ဒီလို ျပည့္၀ေအာင္ျမင္လွတဲ့ အသင္းအဖြဲ႕လိုက္ ေဆာင္ရြက္မႈလမ္းစဥ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းရဲ႕ အဓိကေသာ့ခ်က္ကေတာ့ အရွင္ျမတ္က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ သမာနတၱတာ သဂၤဟတရားျမတ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

(၁)ျမတ္နိုးဖြယ္လက္ေဆာင္ေပးကမ္းမႈ(ဒါန)
(၂)စကားခ်ိဳခ်ိဳေျပာဆိုဧည့္ခံမႈ(ေပယ်၀ဇၨ)
(၃)သူတစ္ပါးအေရးကို ကိုယ့္အေရးလို သေဘာထားကူညီေဆာင္ရြက္ေပးမႈ(အတၱစရိယ)န႕ဲ

Read more...

ေဇာတိကမေထရ္ဝတၳဳ တရားေတာ္

ေဇာတိကမေထရ္ဝတၳဳ တရားေတာ္

ေဇာတိကမေထရ္ ဝတၳဳေဟာဖို႔ ဘုန္းႀကီး စဥ္းစားတယ္။
ေဇာတိကမေထရ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ဓမၼပဒ ပါဠိေတာ္ ျဗာဟၶဏဝဂ္မွာ-

ေယာ’ဓ တဏွံ ပဟႏၲာ န၊ အနာဂါေရာ ပရိဗၺေဇ။
တဏွာဘဝ ပရိကၡီဏံ၊ တ’မဟံ ျဗဴမိ ျဗာဟၶဏံ။

• ေဇာတိကမေထရ္ဝတၳဳ တရားေတာ္

• Login or register to post comments
• Read

Read more...

၉.၁၀.၂၀၀၉ အလွဴရွင္မစန္းစန္း၀င္း(ကိုရီးယား) ႏိုင္ငံ ၏အလွဴေတာ္

အာရုဏ္ မုန္႕ဟင္းခါးဆြမ္းကပ္ပါတယ္ ။ ကိုရင္ေလးေတြမနက္အေစာၾကီး ၃နာရီခြဲေလာက္ကေစာင့္ေနၾကပါတယ္
သပိတ္ေလးေတြလမ္းေပၚခ်ၿပီး ဆြမ္းေလာင္းတဲ့ေနရာမွာေနာက္က်မွာ စိုး၍ေစာင့္ဆုိင္းေနရပါတယ္။
ဆြမ္းကိုမနက္၅နာရီမွာစၿပီးကပ္ပါတယ္။အပါး၂၀၀ေလာက္ပဲလာေရာက္ဘုန္းေပးၾကပါတယ္။မုန္႕ဟင္းခါးေတြပိုေနခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ပိုင္း ကိုရင္ေလးေတြတဆင့္တဆင့္ေျပာၾကရင္း ထပ္မံေရာက္ရွိလာၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔မုန္႕ဟင္းခါးဆြမ္းကပ္ တာနံနက္ ၆ နာရီ၄၅ မွာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ေန႕ဆြမ္းအတြက္ ေတာ့ ၀က္သား+ေဂၚရခါးသီး၊ သရက္ခ်ဥ္သုတ္ႏွင့္ ပုစြန္ေျခာက္ႏွင့္ ငရုတ္သီးေၾကာ္ ေလာင္းလွဴခဲ့ပါတယ္။ မနက္ျဖန္
ေတာ့ ဒါယိကာမႀကီးေဒၚနန္းသႏၱာေအာင္ မွတဆင့္ ကိုေအာင္ႏိုင္စုိး(စင္ကာပူ)ႏိုင္ငံ ၏ ဆြမ္းအလွဴျဖစ္ပါတယ္။

အလွဴရွင္မ်ားအားလံုး ျမစၾကၤာေက်ာင္းတုိက္မွ အႏုနာယကဆရာေတာ္ ဦးေ၀ပုလႅ မွ ေအာက္ပါအတုိင္း ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။
"အလိုရွိအပ္ေတာင့္တအပ္ေသာ အလွဴရွင္၏ လုိရာဆႏၵ မွန္သမွ်တို႕သည္ လျပည့္ည၀ယ္

ထြက္ေပၚလာေသာ လျပည့္၀န္းကဲ့သို႕ လွ်င္ျမန္စြာျပည့္စံုႏိုင္ပါေစသတည္း"



ယေန႕ဆြမ္းအလွဴရွင္ ေဒၚစန္းစန္း၀င္းမွ ေ၀ယ်ာ၀စၥေဆာင္ရြက္ေနေသာ ဒါယိကာမႀကီးေဒၚၾကည္ေဌး သမီးမျငိမ္းအိေထြး သားအမိအား ေငြက်ပ္သံုးေသာင္း ကူညီလွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။

Read more...

ဗုဒၶေခတ္ျမတ္ ေတြ႕က်ိဳးနပ္ပါေစ

ေရခ်မ္းသစ္သီး ပန္းဆီမီးကို
ခိုင္ၾကီးသဒၵါ လွဴျပီးကာမွ်
ငါ့မွာ ေကာင္းက်ိဳး အလြန္းတိုးဟု
ယံုကိုးစိတ္ထဲ မေရာင့္ရဲနွင့္ ။

မစဲည ေန႕ ဘုရားေရွ့တြင္
ေပ်ာ္ေမြ႕ျမတ္နုိး ျမဲရွိခိုး၍
ေကာင္းက်ိဳးပြားစည္ ၾကီးလာျပီဟု
ယံုၾကည္အားရ စိတ္မခ်နွင့္ ။

ဓါရဏနွင့္ ဓမၼစၾကၤာ
ေမတၱာပဌာန္း ရြတ္နုိင္စြမ္းေၾကာင့္
ရႊင္လန္းပီတိ ဂြမ္းဆီထိကာ
ၾကီးမည့္ေတေဇာ္ မေစာင့္ေမွ်ာ္နွင့္ ။


ဂုဏ္ေတာ္ပုတီး သက္ေစ့ျပီးေအာင္
ဇြဲၾကီးခိုင္မာ ျငိမ္သက္စြာျဖင့္
သဒၵါၾကည္ယံု စိတ္ျပီးရံုျဖင့္
လံုေလာက္လွျပီ မရပ္တည္နွင့္ ။

သေျပသစ္သီး ဆီမီးလွဴမ်ိဳး
ရွိခိုး၀တ္ရြတ္ ေစလႊတ္ေမတၱာ
တစ္ရာ့ရွစ္သီး စိတ္ပုတီးကို
မျငီးဆင့္ကဲ စိတ္ျမဲစိတ္ပါ မျဖတ္ပါနွင့္ ။

ဆက္ကာတစ္မ်ိဳး ေရွ့သို႕တိုး၍
အက်ိဳးနိဗၺာန္ ေမွ်ာ္ကိုးမွန္က
ရုပ္နာမ္ခြဲျခား က်င့္ပါတရားသာ
သံသရာ၀ဋ္ ထြက္လြတ္ေစေၾကာင္း လမ္းမွန္ေကာင္းဟု

ညြတ္ေျပာင္းစိတ္ထဲ ယံုၾကည္စြဲလ်က္
အျမဲေန႕ည ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာကို
ခိုင္မာဆႏၵ ၾကိဳးလံု႕လမွ
ဗုဒၶေခတ္ျမတ္ ေတြ႕က်ိဳးနပ္မည္
ၾကပ္ၾကပ္သတိ ရွိပါေစ ။


မဟာသဒၶမၺေဇာတိက ဦးေအာင္သိမ္း

စိတ္၀င္စားေသးရင္ နွိပ္လိုက္ေနာ္ ...

ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္ခင္ဗ် ...

Read more...

LEARN SANSKRIT IN 30 DAYS

သကၱတ (Sanskrit) ဘာသာရပ္ကုိ ေလ့လာေနသူတုိ႔အတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီး LEARN SANSKRIT IN 30 DAYS - ဆုိတဲ့ ဒီစာအုပ္ေလးကုိ ပညာဒါန မွ်ေ၀လုိက္ရပါတယ္။



စာအုပ္အျပည့္အစုံကုိ ဒီေနရာကေန. . . Learn Sanskrit In 30 Days ယူပါ။

ရည္မွန္းထားသည့္ ပန္းတုိင္သုိ႔ အေရာက္ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစ...

ေမတၱာျဖင့္ .... ဥတၱရ

Posted by MKT

Read more...

ဒုႆီလသို႔သာ... (အမွားႏွင့္အမွန္ (မစိုးရိမ္စာသင္သား))

အမွားႏွင့္အမွန္ (မစိုးရိမ္စာသင္သား)

ဒုႆီလသို႔သာ...

Read more...

*ျပံဳးေသ မဲ႕ေသ*

စာေရးသူ*** ေတာသားေလး at 1:07 AM 0 အႀကံျပဳပါသည္။

ဇာဏုေသာနိပုဏၰားၾကီးကဘုရားထံလာ၍ေလွ်ာက္ထား၏။“အရွင္ဘုရား...ေလာကၾကီးထဲမွာေသရမွာမေၾကာက္တဲ႔သူရယ္လို႕မရိွဘူး၊ ေၾကာက္တဲ႕သူခ်ည္းပဲဘုရား” ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက-“သည္လိုတစ္ထစ္ခ်မယူလိုက္ပါႏွင္႔၊ ေသရမွာေၾကာက္တဲ႕ပုဂၢိဳလ္လဲရိွတယ္၊မေၾကာက္တဲ႕ပုဂၢိဳလ္လဲရိွတယ္...”ဤသို႕မိန္႔ေတာ္မူသည္၊အက်ယ္ခ်ဲ႕၍လည္းရွင္းျပေတာ္မူ၏။ေၾကာက္သူ(၄)မ်ဳိးႏွင္႔မေၾကာက္သူ(၄)မ်ဳိးရိွေၾကာင္းကိုလည္းေဖာ္ျပေတာ္မူသည္။၁။...

Read more...

*လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ခလုတ္တိုက္ရင္း*

အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနၿပီ…။

အပ်က္အပ်က္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္
လုပ္ရပ္ေတြ စည္းခ်က္မညီ
အကုသိုလ္ေတြ ပလံုစီၿပီလား…။

ျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း
လုပ္မယ္ လုပ္မယ္
အားတင္းမိ၏။
မၾကာမၾကာလည္း
အားေလ်ာ့ေန၏
အားေလွ်ာ့ေန၏
အားေပ်ာ့ေန၏…။

၀ီရိယေတြ လြဲေနလို႔လား…
သံေ၀ဂေတြ က်ဲေနလို႔လား…
ယံုၾကည္မႈေတြ နည္းေနလို႔လား…။

လုပ္ရပ္ေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့
အပုပ္အစပ္ေတြကမ်ား…
ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့
သံသရာမွာ ႏွာေခါင္းပိတ္ၿပီး
ရွဴးရွဲ ရွဴးရွဲ ျဖစ္ရခ်ည္ရဲ႕…။

တစ္ခါတစ္ခါ အသံကုန္ပစ္လို႔
ေအာ္ဟစ္ခ်င္တယ္
ကယ္ၾကပါဦး ဆိုၿပီး…။

ဒီအေတြး ၀င္တိုင္းလည္း
သူမ်ား ကဲ့ရဲ႕မွာ အသာထား
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကဲ့ရဲ႕တာက
ခဏ ခဏ…။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း
တစ္ဘ၀တာ မေပ်ာက္ဆံုးခင္
ေလွ်ာက္ဦးဟဲ့ လို႔ အားျပန္တင္း
သႏၱာန္အတြင္း ေရရြတ္ၾကည့္
အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ ပါလား…။

လမ္းေျဖာင့္ေအာင္ ေလွ်ာက္ေနသူေတြ၊ ေလွ်ာက္ႏိုင္သူေတြ အတြက္ေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးက ရယ္စရာ ျဖစ္ေနမွာပါ...။

သို႔ေသာ္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ခလုတ္တိုက္လိုက္၊ ျပန္ထလိုက္၊ ျပန္ေလွ်ာက္လိုက္၊ ခလုတ္တိုက္လိုက္... (သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္း) ျဖစ္ေနသူမ်ား အတြက္ (ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ေပါ့) ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ေရးသားလိုက္ရျခင္းပါ...။


အားလံုးေသာ ဓမၼ ေမာင္ႏွမတို႔ လမ္းေၾကာင္းလည္း မွန္ႏိုင္ပါေစ၊ ေျဖာင့္ေအာင္လည္း ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါေစ။ လမ္းဆံုးကို ျမန္ျမန္လည္း ေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

Read more...

ကာလာမသုတ္ - ပြင့္လင္းေသာ ႏွလံုးသားျဖင့္ ေထာက္တည္ရာ ရွာမွီးျခင္း - ၃

အပိုင္း (၁)

အပိုင္း (၂)

ျဗဟၼ၀ိဟာရတရား ေလးပါး

ကာလာမတို႔အား “ယံုမွားဖြယ္ပမာဏ ၁၀-ခ်က္အား တရားေသစြဲယူျခင္း မျပဳရန္ႏွင့္ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္သိႏိုင္ေသာ အကုသိုလ္တရားတို႔အား ေရွာင္ရန္, ကုသိုလ္တရားတို႔အား ျဖည့္ဆည္းရန္” ေဟာၾကားၿပီးေနာက္၊ ထိုထက္အဆင့္ျမင့္ေသာ ျဗဟၼ၀ိဟာရတရားေလးပါးအား ဆက္လက္ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ သီလဘာ၀နာတို႔ကို ေဟာၾကားစဥ္က “သင္တို႔သည္ (တုေမွ)” ဟုသံုးႏႈန္းကား ေဟာၾကားခဲ့၍ ျဗဟၼ၀ိဟာရကထာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ “အရိယသာ၀က” ဟု ေျပာင္းလဲ ေဟာၾကားသည္။ “အရိယသာ၀က” သည္ မုခ်အားျဖင့္ ေသာတာပန္, သကဒါဂါမ္, အနာဂါမ္, ရဟႏၲာ” ဟူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သာ၀က အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ရည္ၫႊန္း၍၊ ပရိယာယ္အားျဖင့္ အရိယာတို႔အား ဖူးျမင္ေလ့ရွိ၍ အရိယာတရားတို႔၌ လိမၼာေသာ အၾကားအျမင္မ်ားေသာ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္တို႔အား ရည္ၫႊန္းသည္။

ကာလာမတို႔… အရိယသာ၀ကသည္ ဤသို႔ မက္ေမာျခင္းကင္းသည္, ပ်က္စီးေစလိုျခင္းကင္းသည္, ေတြေ၀ျခင္းကင္းသည္, ဆင္ျခင္တံုတရားရွိသည္ သတိရွိသည္ ျဖစ္၍ ေမတၱာျဖင့္ ယွဥ္ေသာစိတ္ျဖင့္ တစ္ခုေသာ အရပ္မ်က္ႏွာသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေစ၍ ေန၏။ ႏွစ္ခုေသာ, သံုးခုေသာ ေလးခုေသာ အရပ္မ်က္ႏွာသို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေစ၍ ေန၏။ ထို႔အတူပင္ အထက္ေအာက္ဖီလာ အလံုးစံုေသာ အရပ္မ်က္ႏွာတို႔၌ သတၱ၀ါအားလံုးအား မိမိႏွင့္အတူထား၍ က်ယ္ေျပာေသာ, ျမင့္ျမတ္ေသာ, အတိုင္းအဆမရွိေသာ, ရန္ကင္းေသာ, စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကကင္းေသာ ေမတၱာစိတ္ျဖင့္ တစ္ေလာကလံုးအား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေစ၍ ေန၏။ [ထိုအတူပင္ က႐ုဏာစိတ္, မုဒိတာစိတ္, ဥေပကၡာစိတ္ … ] (အံ-၃-၆၆၊ အဂုၤတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ မဟာ၀ဂ္၊ ေကသမုတၱိသုတ္)

သမာဓိဘာ၀နာကို ပြားမ်ားမည့္သူသည္ သမာဓိဘာ၀နာ၏ အဟန္႔အတားျဖစ္ေသာ နီ၀ရဏတရားတုိ႔ကို ပယ္စြန္႔ထားရန္ လိုအပ္သည္။ “၀ိဂတာဘိေဇၩာ ၀ိဂတဗ်ာပါေဒါ အသမၼဴေဠႇာ သမၸဇာေနာ ပတိႆေတာ - မက္ေမာျခင္းကင္းသည္, ပ်က္စီးေစလိုျခင္းကင္းသည္, ေတြေ၀ျခင္းကင္းသည္, ဆင္ျခင္တံုတရားရွိသည္ သတိရွိသည္ျဖစ္၍” ဟူေသာစကားသည္ နီ၀ရဏတရားတို႔ကို ပယ္ခြာေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ေရွးဦးျပဳဖြယ္ (ပုဗၺဘာဂဘာ၀နာ) အက်ဥ္းျဖစ္သည္။ အက်ယ္ကို သာမညဖလသုတ္အပါအ၀င္ အျခားေသာ သုတၱန္ေဒသနာမ်ားတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။

(၁) တစ္ပါးသူတို႔၏ ပိုင္ဆိုင္မႈအား မက္ေမာျခင္း အဘိဇၩာသည္ ေႂကြးၿမီးႏွင့္တူ၏။ ေႂကြးရွိသူသည္ မိမိ၏ တိုးတက္ႀကီးပြားေရးအတြက္ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပဲ ေႂကြးရွင္၏ ဆဲေရးႏွိပ္စက္မႈကို ခံကာ, ေႂကြးရွင္အတြက္သာ အလုပ္လုပ္ေပးေနရသကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ (၂) သူတစ္ပါးအား ပ်က္စီးေစလိုျခင္း ဗ်ာပါဒသည္ အနာေရာဂါႏွင့္ တူ၏။ မက်န္းမာသူအတြက္ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္တို႔၏ အရသာကို မည္မွ်ပင္ေကာင္းေစကာမူ မခံႏိုင္သကဲ့သို႔ ဗ်ာပါဒရွိသူသည္ ေလာကအား အဆိုးျမင္သည္။ ဆရာသမားတို႔၏ ဆံုးမမႈကိုလည္း မခံႏိုင္။ သာသနာ၏ အရသာကို မခံစားႏိုင္။ (၃) ေလးလံထိုင္းမိႈင္းျခင္း ထိနမိဒၶသည္ အခ်ဳပ္ေထာင္ႏွင့္ တူ၏။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ၾကခံေနရသူသည္ အခ်ဳပ္ေထာင္ အျပင္တြင္ က်င္းပေသာ ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲမ်ားကို မခံစားႏိုင္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ (၄) ပ်ံ႕လြင့္ျခင္း (ဥဒၶစၥ) ႏွင့္ ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ျခင္း (ကုကၠဳစၥ) ရွိသူသည္ ေက်းကၽြန္ႏွင့္ တူ၏။ ေက်းကၽြန္သည္ ေပ်ာ္ပြဲ႐ြင္ပြဲတြင္း၌ ေရာက္ေနခဲ့သည့္တိုင္ မိမိအားခိုင္းေစပါက သြားရသည္။ ဥဒၶစၥ ကုကၠဳစၥရွိသူသည္ ေက်းကၽြန္ကဲ့သို႔ လႊမ္းမိုး ႏွိပ္စက္ျခင္း ခံရသည္။ (၅) ကုသိုလ္, အကုသိုလ္စသည့္ တရားတို႔၌ ယံုမွားသံသယရွိျခင္း ၀ိစိကိစၧာသည္ ကႏၲာရခရီးခဲႏွင့္ တူ၏။ ၀ိစိကိစၧာရွိသူသည္ ကႏၲာရထဲတြင္ မ်က္စိလည္လမ္းမွား၍ ပင္ပန္းဆင္းရဲေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။

[…] ေႂကြးကင္းျခင္းကဲ့သို႔, ေရာဂါကင္းျခင္းကဲ့သို႔, ေႏွာင္အိမ္မွ လြတ္ျခင္းကဲ့သို႔, လြတ္လပ္သူျဖစ္ျခင္းကဲ့သို႔, ေဘးကင္းရာအရပ္သို႔ေရာက္သူကဲ့သို႔အတူ ရဟန္းသည္ မိမိ၌ အပိတ္အပင္ နီ၀ရဏတရားငါးပါးတို႔ကို ပယ္ၿပီးျဖစ္သည္ကို ေကာင္းစြာျမင္၏။

မိမိ၌ နီ၀ရဏတရားငါးပါး ပယ္ၿပီးျဖစ္သည္ကို ေကာင္းစြာျမင္ေသာ ရဟန္းသည္ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း (ပါေမာဇၨ) ျဖစ္၏။ ၀မ္းေျမာက္ေသာ္ ႏွစ္သက္ျခင္း (ပီတိ) ျဖစ္၏။ ႏွစ္သက္ျခင္းျဖစ္ေသာ္ ကိုယ္သည္ ၿငိမ္းေအး၏ (ကာေယာ ပႆမၻတိ)။ ကိုယ္ၿငိမ္းေအးသည္ရွိေသာ္ ခ်မ္းသာျခင္း (သုခ)ကို ခံစားရ၏။ ခ်မ္းသာေသာ္ စိတ္သည္ တည္ၾကည္၏ (စိတၱံ သမာဓိယတိ)။ (ဒီ-၁-၂၂၅၊ ဒီဃနိကာယ္၊ သီလကၡႏၶ၀ဂ္၊ သာမညဖလသုတ္)

ဤသို႔ နီ၀ရဏတရားမ်ားကင္း၍ စိတ္တည္ၾကည္ေသာအခါတြင္ မိမိတို႔ႏွစ္သက္ရာ ကမၼ႒ာန္ဘာ၀နာအာ႐ံု၌ စိတ္ကို စူးစိုက္ေန၏။ ဤသို႔ေနျခင္းအား စ်ာန္ဟုေခၚသည္။ ေရေမွာ္တို႔ ဖံုးပိတ္ေနေသာ ေရကန္တြင္ လက္ျဖင့္ ဖယ္ရွားလိုက္ပါက အတန္ၾကာၾကာ ၾကည္လင္မႈကိုရသကဲ့သို႔ စ်ာန္စိတ္စြမ္းအားျဖင့္ ကိေလသာတို႔အား ပယ္ခြာထားႏိုင္ပါသည္။ ယင္းကို အ႒ကထာတို႔တြင္ ၀ိကၡမၻနပဟာနဟု ေခၚသည္။ စ်ာန္စိတ္တို႔ကို ျမင့္ျမတ္ေသာ (မဟဂၢတ) စိတ္ဟုလည္း ေခၚသည္။ ကာလာမတို႔အား ပုဗၺဘာဂဘာ၀နာကို အက်ဥ္းေဟာၾကားၿပီးေနာက္ ေမတၱာ, က႐ုဏာ, မုဒိတာ, ဥေပကၡာဟူေသာ တရားေလးပါးအား ဆက္လက္ေဟာၾကားသည္။ “ေမတၱာ, က႐ုဏာ, မုဒိတာ” ဘာ၀နာတို႔သည္ တတိယစ်ာန္တိုင္ေရာက္ႏိုင္၍၊ ဥေပကၡာဘာ၀နာသည္ စတုတၳစ်ာန္တိုင္ေရာက္ႏိုင္ေလသည္။

“ေမတၱာ, က႐ုဏာ, မုဒိတာ, ဥေပကၡာ” တရားေလးပါးအား ျမတ္ေသာအက်င့္တရား (ျဗဟၼစိုရ္) ေလးပါးဟု ေခၚသည္။ ထိုေလးပါးျဖင့္ ေနထိုင္ျခင္းအား ျမတ္ေသာေနထိုင္ျခင္း (ျဗဟၼ၀ိဟာရ)ဟု ေခၚသည္။ သတၱ၀ါတို႔အား မိမိႏွင့္ ထပ္တူ သေဘာထား၍ ရန္လိုျခင္း, စိတ္ဆင္းရဲေစျခင္းမျပဳပဲ ခ်မ္းသာေစလိုျခင္းအား ေမတၱာဟုေခၚသည္။ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ သတၱ၀ါမ်ားအား ဆင္းရဲမွလြတ္ေစလုိျခင္းအား က႐ုဏာဟုေခၚသည္။ ခ်မ္းသာေနေသာ သတၱ၀ါမ်ားအား ၀မ္းေျမာက္ျခင္း, ထိုသို႔တို႔ တရားသျဖင့္ရထားေသာ စည္းဥစၥာဂုဏ္တို႔ မဆုတ္ယုတ္ မပ်က္စီးေစလိုျခင္းသည္ မုဒိတာျဖစ္သည္။ သတၱ၀ါတို႔သည္ မိမိတို႔၏ ကံအားေလ်ာ္စြာ ဆင္းရဲခ်မ္းသာခံစားၾကရသည္ဟု အညီအမွ် စိတ္ထားျခင္းအား ဥေပကၡာဟု ေခၚသည္။

ျဗဟၼ၀ိဟာရသည္ သတၱ၀ါတို႔အား မိတ္ေဆြ, ရန္သူဟု က်ဥ္းေျမာင္းစြာ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းကင္း၍၊ အတိုင္းအဆ ေဘာင္မရွိေသာ က်ယ္ေျပာေသာ စိတ္ျဖင့္ ေနထိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတစ္ပါး၏ ပိုင္ဆိုင္မႈအား မက္ေမာေသာစိတ္ (အဘိဇၩာ) ဟူေသာ ေလာဘစိတ္, သူတစ္ပါးအား ပ်က္စီးေနလိုျခင္း (ဗ်ာပါဒ) ဟူေသာ ေဒါသစိတ္, ေတြေ၀ျခင္းဟူေသာ ေမာဟစိတ္တို႔ ကင္းရွင္းေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျဗဟၼ၀ိဟာရတရားျဖင့္ ေနထိုင္သူသည္ ရန္လိုျခင္းကင္းသည္, ရန္ကင္းသည္, ပ်က္စီးေစလိုျခင္းကင္းသည္, စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကကင္းသည္, စိတ္အညစ္အေၾကး ကိေလသာတို႔ ကင္း၍ ျဖဴစင္ေနေလသည္။

တနည္းအားျဖင့္ ကာလာမတို႔အား ကိုယ္က်င့္သီလႏွင့္ ျဗဟၼ၀ိဟာရတရားတို႔ ေဟာၾကားျခင္းသည္ မ်က္ေမွာက္ အက်ိဳးခံစားမႈရေစႏိုင္ေသာ “မေကာင္းမႈ ေရွာင္, ေကာင္းမႈ ေဆာင္, ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား” ဟူသည့္ အဆံုးအမပင္ ျဖစ္သည္။

ေထာက္တည္ရာေလးပါး

ကာလာမတို႔အား ယံုမွားဖြယ္အခ်က္ ၁၀-ခ်က္ျဖင့္ စတင္၍ ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ထိုတရားတို႔သည္ အမွားျဖစ္ႏိုင္သလို အမွန္ျဖစ္ႏိုင္ေသာ အက်ိဳးႏွစ္မ်ိဳး (ေဒြဓာ ၀ိပါကာ) ရွိ၍ တစ္ထစ္ခ် အားကိုးယံုၾကည္လက္ခံႏိုင္ေလာက္ေသာ တရားမ်ားမဟုတ္ေၾကာင္း ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ “မေကာင္းမႈ ေရွာင္၊ ေကာင္းမႈ ေဆာင္၊ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား” ဟူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ အဆံုးအမကို နာယူကာ မိမိတို႔၏ စိတ္အား ျဖဴစင္ေအာင္ထားႏိုင္ေသာ “အရိယသာ၀က” တို႔၏ မလြဲေခ်ာ္ႏိုင္ေသာ အက်ိဳးကို ေဟာၾကားသည္။

ကာလာမတို႔ … ဤသို႔ ရန္ကင္းေသာ, စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကကင္းေသာ, အညစ္အေၾကး ကိေလသာကင္းေသာ, စင္ၾကယ္ေသာ စိတ္ရွိသည့္ အရိယာသ၀ကအား မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္ ေထာက္တည္ရာ (အႆာသ) ေလးပါးရ၏။

(၁) “အကယ္၍ တမလြန္ေလာကသည္ ရွိအံ၊ အေကာင္းအဆိုး ကံတို႔၏ အက်ိဳးဆက္သည္ ရွိအံ၊ ငါသည္ ကိုယ္ပ်က္စီး၍ ေသလြန္ၿပီး ေနာက္၌ ေကာင္းေသာလားရာ, နတ္ျပည္ေလာကသို႔ ေရာက္ရလိမ့္မည္” ဟူေသာ ပဌမေထာက္တည္ရာကို ရ၏။
(၂) “အကယ္၍ တမလြန္ေလာကသည္ မရွိအံ့၊ အေကာင္းအဆိုး ကံတို႔၏ အက်ိဳးဆက္သည္ မရွိအံ့၊ ငါသည္ မ်က္ေမွာက္၌ပင္ ေဘးရန္ကင္းသည္, စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကကင္းသည္, ဆင္းရဲကင္းသည္ျဖစ္၍, မိမိကုိယ္ကို ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏ (အေ၀ရံ အဗ်ာပဇၨံ အနီဃံ သုခႎ အတၱာနံ ပရိဟရာမိ)” ဟူေသာ ဒုတိယေထာက္တည္ရာကို ရ၏။
(၃) “(မေကာင္းမႈ) ျပဳေသာသူအားသာ မေကာင္းမႈျပဳသည္ မည္အံ့၊ ငါသည္ တစ္စံုတရာေသာ မေကာင္းမႈကို မျပဳခဲ့။ ထိုသုိ႔ မေကာင္းမႈ မျပဳခဲ့ေသာ ငါ့အား အဘယ္မွာ ဆင္းရဲျခင္းကို ထိေတြ႔ေစမည္နည္း” ဟူေသာ တတိယေထာက္တည္ရာကို ရ၏။
(၄) “(မေကာင္းမႈ) ျပဳေသာသူအား မေကာင္းမႈ ျပဳသည္ မမည္အံ့၊ ငါသည္ (မေကာင္းမႈ မျပဳျခင္း, ျပဳလွ်င္လည္း ျပဳသည္ မမည္ျခင္း ဟူေသာ) ႏွစ္ပါးစံုျဖင့္ စင္ၾကယ္သည္ဟု မိမိကိုယ္ မိမိ႐ႈျမင္ႏိုင္သည္” ဟူေသာ စတုတၳေထာက္တည္ရာကို ရ၏။ (အံ-၃-၆၆၊ အဂုၤတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ မဟာ၀ဂ္၊ ေကသမုတၱိသုတ္)

“တမလြန္ေလာကမရွိ (နတၳိ ပရ ေလာေကာ), အေကာင္းအဆိုးျပဳေသာ ကံတို႔၏ အက်ိဳးဆက္သည္ မရွိ (နတၳိ သုကတဒုကၠဋာနံ ကမၼာနံ ဖလံ ၀ိပါေကာ)” ဟူသည္မွာ နတၳိက၀ါဒ ျဖစ္သည္။ “ျပဳေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ ျပဳသည္မမည္ (ကေရာေတာ န ကရီယတိ ပါပံ)” ဟူသည္မွာ အကိရိယ၀ါဒ ျဖစ္သည္။ ဤမိစၧာဒိ႒ိ အယူႏွစ္ပါးအား မူတည္ကာ ယင္း၀ါဒတို႔ မွန္သည္ျဖစ္ေစ, မွားသည္ျဖစ္ေစ မခၽြတ္မယြင္းရႏိုင္ေသာ သက္သာရာ, ေထာက္တည္ရာ (အႆာသ) ေလးပါး ကို ေဟာၾကားထားျခင္းျဖစ္သည္။

“မေကာင္းမႈ ေရွာင္, ေကာင္းမႈေဆာင္, ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား” သူသည္ “တမလြန္မရွိ, ကံ-ကံ၏ အက်ိဳး မရွိ” ခဲ့သည့္တိုင္ မ်က္ေမွာက္၌ပင္ စိတ္ျဖဴစင္ခ်မ္းသာေသာ အက်ိဳးကိုရရွိၿပီး ျဖစ္သည္။ တမလြန္ဘ၀ႏွင့္ ကံ-ကံ၏ အက်ိဳးတို႔ ရွိခဲ့လွ်င္ ေကာင္းေသာ သုဂၢတိဘံုသို႔ ေရာက္ရေပမည္။ “ေကာင္းျခင္း, ဆိုးျခင္းသည္ ေနရာေဒသအေလ်ာက္ သတ္မွတ္ခ်က္သာျဖစ္၍ အေကာင္းအဆိုး ျပဳျခင္းဟု မရွိ” ဟူေသာ အကိရိယ၀ါဒ မွန္ခဲ့ပါလွ်င္ မိမိသည္ မေကာင္းမႈ မျပဳ၍ တစ္ေၾကာင္း, ျပဳခဲ့သည့္တိုင္ အေကာင္းအဆိုး ျပဳသည္ဟု မရွိ၍ တစ္ေၾကာင္း ပူပန္စရာ မလို။ ႏွစ္ပါးစံု စင္ၾကယ္ေနသည္။ အကိရိယ၀ါဒမွားခဲ့လွ်င္လည္း မိမိသည္ မေကာင္းမႈ ျပဳမထား၍ မေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳးကိုခံရမည္ကို မဟုတ္။ ယင္းအယူ၀ါဒတို႔ မွားသည္ျဖစ္ေစ, မွန္သည္ျဖစ္ေစ မုခ်သက္သာ ရႏိုင္သည္။ (မဇၩိမနိကာယ္မွ အပဏၰကသုတ္သည္လည္း အလားတူပင္ မ်က္ေမွာက္ႏွင့္ တမလြန္ႏွစ္မ်ိဳးလံုးတြင္ အ႐ႈံးမရွိႏိုင္သည့္ (အပဏၰက) အက်ိဳး ႐ႈေထာင့္မွ ေဟာၾကားထားသည္။) စင္စစ္ နတၳိက၀ါဒႏွင့္ အကိရိယ၀ါဒတို႔သည္ အလြန္ အျပစ္ႀကီးေလးေသာ နိယတမိစၧာဒိ႒ိမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုအယူတို႔အား မစြန္႔ပဲ က်င့္သံုးခဲ့ပါက မုခ်အပါယ္လားေစႏိုင္သည္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ဤသို႔ေထာက္တည္ရာ ေလးပါးအား ေဟာၾကားၿပီးေသာအခါ ကာလာမတို႔သည္ ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္၍ သရဏဂံုသံုးပါးအား အသက္ထက္ဆံုး ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ေသာ ဥပါသကာမ်ားအျဖစ္မွတ္ယူရန္ ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ ဤတြင္ သီလႏွင့္ သမာဓိဘာ၀နာကိုသာ ေဟာၾကားထား၍ သစၥာေလးပါးတရား, အနတၱတရားတို႔အား ဆက္လက္ ေဟာၾကားထားသည္ကို မေတြ႔ရေခ်။ ကာလာမတို႔သည္ ထိုတရားတို႔အား နာၾကားႏိုင္စြမ္း မရွိေသး၍ ျဖစ္ေပမည္။

ကာလာမသုတ္ကဲ့သို႔ပင္ “ယံုမွားဖြယ္ ၁၀-ပါးအား တစ္ထစ္ခ်စြဲယူျခင္း မျပဳေသးပဲ မ်က္ေမွာက္၌ပင္ ကိုယ္တိုင္သိႏိုင္ေသာ ကုသိုလ္, အကုသိုလ္စသည့္တရားမ်ားအား ေဆာင္ရန္, ေရွာင္ရန္” ေ၀သာလီျပည္ ဘဒၵိယလိစၧ၀ီတို႔အားလည္း ေဟာၾကားခဲ့ဖူးသည္ (အံ-၄-၉၃၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကနိပါတ္၊ မဟာ၀ဂ္၊ ဘဒၵိယသုတ္)။ ဤဘဒၵိယသုတ္သည္ “ရဟန္း ေဂါတမသည္ တတၳိယ (အယူ၀ါဒျခားရွိသူ) တို႔အား မိမိဖက္ ပါလာေအာင္ ေသြးေဆာင္လွည့္ဖ်ားတတ္ေသာ အာ၀႗နိမာယာ အတတ္ရွိသည္” ဟု စြတ္စြဲမႈမ်ားသည္ မွန္ကန္မႈ ရွိမရွိ ေမးေလွ်ာက္သည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ယံုမွားဖြယ္ ၁၀ပါးအား တစ္ထစ္ခ်မယူရန္ႏွင့္ ကုသိုလ္, အကုသိုလ္တရားတို႔ကို ေဟာၾကားအၿပီး၌ ဘဒၵိယလိစၧ၀ီတို႔လည္း ဥပါသကာအျဖစ္မွတ္ယူရန္ ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရားက မိမိသည္ ထိုသို႔ တပည့္ခံေစရန္ ဖိတ္ေခၚခဲ့သေလာဟု ေမးေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ဘဒၵလိစၧ၀ီတို႔က “ရဟန္း ေဂါတမသည္ တတၳိယ (အယူ၀ါဒျခားရွိသူ) တို႔အား မိမိဖက္ ပါလာေအာင္ ေသြးေဆာင္လွည့္ဖ်ားတတ္ေသာ အာ၀႗နိမာယာ အတတ္ရွိသည္ ဟူေသာ စြတ္စြဲခ်က္သည္ မွန္ေပ၏။ ျမတ္စြာဘုရား၏ အာ၀႗နိမာယာ အတတ္သည္ ေကာင္းျမတ္ပါ၏။ ျမတ္စြာဘုရားသည္တို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ခ်စ္ခင္ေသာ သားခ်င္း ေဆြမ်ိဳးမ်ားအားလည္း ဤအာ၀႗နိမာယာျဖင့္ လွည့္ပတ္ပါမူ ယင္းတို႔၏ အရွည္သျဖင့္ေသာ အက်ိဳးစီးပြားခ်မ္းသာအတြက္သာ ျဖစ္ပါမည္” ဟု ျပန္လည္ ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ ဤဘဒၵိယသုတ္တြင္ ျဗဟၼ၀ိဟာရကထာႏွင့္ ေထာက္တည္ရာေလးပါးတုိ႔ကို ဆက္လက္ ေဟာၾကားထားျခင္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ ယင္းသုတ္အ႒ကထာအရ ဘဒၵိယတို႔ ေသာတာပန္ တည္ၾကသည္ဟုသိရသျဖင့္ ေထာက္တည္ရာအစစ္သို႔ ေရာက္ရွိၾကသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

“ပြင့္လင္းေသာ ႏွလံုးသားျဖင့္ ေထာက္တည္ရာရွာမွီးျခင္း” ဟူေသာ ဤ (ေကသမုတၱိ) ကာလာမသုတ္ေဒသနာသည္ တစ္ပါးေသာအယူ၀ါဒရွိသူ တတၳိယတို႔အား ျမတ္စြာဘုရား၏ အဆံုးအမသာသနာသို႔ ေျပာင္းလဲေစေသာ အာ၀႗နိမာယာ လည္းျဖစ္ေလသည္။ အကယ္၍ ကာလာမသုတ္၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသအား မွားယြင္းစြာဆုပ္ကိုင္ကာ ပိဋကတ္က်မ္းစာတို႔အား ျငင္းပယ္လိုက္ပါက မွန္ကန္စြာ ႏွလံုးမသြင္းတတ္ျခင္း (အေယာနိေသာ မနသိကာရ) ကိုသာ အျပစ္တင္ရေပေတာ့မည္။

ဧရာ (မႏၲေလး)

စာၫႊန္း။
ေကသမုတၱိသုတ္အပါအ၀င္ နိကာယ္ငါးရပ္မွ သုတၱန္ေဒသနာမ်ားႏွင့္ Jayatilleke ၏ Early Buddhist Theory of Knwoledge ကို ပဓာနကိုးကားပါသည္။

Read more...

ေတြ႕ရွိသူမ်ား အေၾကာင္းၾကားေပးၾကပါရန္

ရွမ္းၿပည္နယ္က ေက်ာင္းသူေလး ******************************** ေတာင္ၾကီးျမဳိ ့မွ နန္းယမင္းဆုိတဲ့ေကာင္မေလး ေပ်ာက္ေနလို ့ပါခင္ဗ်ာ.. ေပ်ာက္သြားတာ ၄ ရက္ေျမာက္ရွိသြားျပီလုိ ့သိရပါတယ္ အေဆာင္မွာ ဖ်ားလုိ ့တေယာက္တည္း က်န္ေနရင္းကေပ်ာက္သြားတယ္လုိ ့လဲသိရပါတယ္ ..။ သူငယ္ခ်င္းတို႕အေနနဲ႕ ကိုယ္တိုင္မေတြ႕ခဲ႔ရင္ေတာင္ နီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္းေတြကို မွ်ေ၀ေပးဖို႕ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္ ။ ဆက္သြယ္ရန္လိပ္စာ ဦးစံဖူး+ေဒၚေအးခမ္း အမွတ္ (၁၉/365 )၊ အေ၀ရာလမ္း ဖုန္း-082-23367 လားရိႈးျမိဳ႕။ ။ **တစ္ေယာက္အားၿဖင္႔ မစြမ္းေသာ္လည္း ၊ စုေပါင္းအားၿဖင္႔ ေအာင္ၿမင္ႏိုင္မည္**ဟုေမွ်ာ္လင္႔မိပါတယ္ ။။ Forwarded message; အေ၀းဆီကမေလးေရာက္ခရီးသည္ဆီမွ..ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ ေဒါင္းမင္း

Read more...

EVOLUTION OF ABHIDHAMMA

ME02- EVOLUTION OF ABHIDHAMMA

About Evolution of Abhidhamma to know clearly, we have to analysis the early Buddhist teaching because Abhidhammic teaching is base on it.

Firstly, after the Buddha’s passing away, classifying the Buddha’s teaching for the sake of future generation was done to a certain extent at the First Buddhist Council in India.

In this Council, the teachings were mainly classified into only two sections as Dhamma and Vinaya. Dhamma was further classified into four or five sections as Nikayas and Vinaya consisted of two main parts, Bhikhu-Vinaya and Bhikkhuni-vinaya.

It is existence as Dhamma and Vinaya till not only First Buddhist Council but also Second Council which was held after one hundred years of Buddha’s passing away in the city of Visali. Therefore, Abhidhamma was not developed as a separate section of Pali canonn at the time of the First and the Second Councils.

Secondly, there is a common agreement among the scholars that the four Nikayas mostly represent an earlier period of Buddha’s teachings. They are preserved as Suttapitaka in the Theravada tradition.

Suttapitaka includes frie Nikaya and the fifth Nikaya consists of fifteen texts some of which can be considered as representing an earlier period. So, the term Abhishamma occurs in the Suttapitaka but not in the sense of a separate Pitaka in that time.

Thirdly, according to Theravada Tradition, the Buddha while the Blessed One was still dwelling in the vicinity of the Bodhi Tree, sat in the jewel house (Ratanaghara) and contemplated the seven books of Abhidhamma.

Moreover, The Buddha preached Abhidhamma to His mother and the Deva at Tavatimsa heaven. So the term Abhishamma according to tradition, is preached as first Dhamma.

Fourthly, the different Buddhist sects interpreted the teachings of Buddha in various ways. These various interpretations and theories are recorded in the Kathavatthuppakarana, the last text of the Abhidhamma-Pitaka. By Shwe Zan Aung, The controversial points of the different Buddhist sects recorded in the Kathavatthu, have been classified into ten headings as follows:

(1) Of the Buddha

(2) Of other Ariyans

a. The Arhant

b. Those in the lower Path-Stages

c. Of the Ariyan Nature and Path

(3) Of the Average Man or World ling

(4) Of Devas

(5) Of the order

(6) Of the Religion or Church (Sasana)

(7) Of the Individual

(8) Of Cosmology

(9) Of the unconditioned

(10) Some ethical points

Thus the definitions were different from each other. As a result the compiled their own collections of such analyses and some of them even debated on such controversial matters. In order to establish Theravada point of view regarding such controversial point, the Kathavatthuppakarana was compiled by Ven.Moggaliputtatissa.

Further, there was no unanimity among the Buddhist sects regarding the number of doctrine aspects so far collected and classified in the course of time.

Four main processes have been carried out at the councils in order to preserve the Buddha’s teachings:

v Collection of the teachings

v Classification of the teachings

v Abstraction of the doctrinal parts from the teachings

v Definition and analysis of the doctrines.

And this also proves the fact that Abhidhamma came into being as a process of interpretation of the early Buddhist teachings by different Buddhist sects.

Finally, attempt taken by Abhidhammic traditions to fulfil the above purpose should be studied under the topic of doctrinal interpretations in the Abhidhamma. (words: 543) for the students of university of Kelaniya,in srilanka, 2009

www.setgyarwalar.co.cc

Read more...

ဓမၼေစတီ၏ ေဟာတရားအမွားမ်ား (အပုိင္း-၅-)

ဓမၼေစတီ´အမည္ရွိေခြပါ အမွတ္(၁၅)ပုဒ္၌ ဦးေကာသလႅ’က
ဤသုိ႔ ေဟာထားပါသည္။

`ဒီေနရာမွာ...ဓမၼေစတီ ဆရာစဥ္ဆက္တုိ႔ရ႕ဲ တိဟိတ္လ႔ို ယူဆ
ပံုကုိလဲ ေျပာပါ့မယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ...ရွိရွိသမွ် ဆရာေတာ္မ်ားက
လဲ သူတုိ႔ကုိယ္သူတ႔ို `တို႔က ဒြိဟိတ္။ ဒီဘ၀ေတာ့ တရားမရႏိုင္ဘူး`လိ႔ု
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။
`.ဒါေပသိ-ဘုန္းႀကီးမ်ားရဲ႕ ဆရာေတာ္ႀကီးက စကား
တစ္ခြန္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ပဋိသေႏၶတုန္းကေတာ့ ဒြိဟိတ္
ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဆရာေကာင္းသမားေကာင္းနဲ႔ေတြ႔၍ တရား
ဘာ၀နာလုပ္ေသာအခါ ပ၀တၱိမွာ တိဟိတ္ျဖစ္ခြင့္ ရွိပါတယ္။
အလြန္ရွားပါးတဲ ့ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ပ ဲ ။
`ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္က-ဒီေန႔ ၀ိပႆနာေလာကႀကီး၊ တရားဓမၼ
ေလာကႀကီးအတြက္ (အေရးႀကီးလွပါတယ္။) ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္သာ
မခ်ခဲ့ရင္ သူတုိ႔ လူထြက္ၾကရေတာ့မွာ။ မိန္းမယူရေတာ့မွာ။ ...
တို႔ဆရာေတာ္ကေတာ့ ပဋိသေႏၶတိဟိတ္၊ ပ၀တၱိတိဟိတ္။ ဒါ- ကီး။
`အဲဒါ ပစၦိမဘ၀ိကသားနဲ႔ ဗုဒၶေလာင္းပါ။ ေမြးတုန္းက ဒြိဟိတ္။
ပ၀တၱိမွာ တိဟိတ္။ အဲဒီဇာတ(ေမြးရာပါ)တိဟိတ္ကို က်ဳပ္တုိ႔ မသိ
ႏုိင္ဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ သိႏုိင္သည့္ တိဟိတ္မွာ ၀ိဇၨာဥာဏ္ သမၼာဒိ႒ိ
ကိန္းေအာင္ တရားအားထုတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားပါ။
`ဘုန္းႀကီးမ်ားရဲ႕ ဆရာေတာ္ေတြက ပ၀တၱိတိဟိတ္ျဖစ္ရင္
တရားရတယ္လုိ႔ ယူဆၾကတယ္။ ပစၦိမဘ၀ိကသားဆိုတာ ဒီဘ၀
ေသာတာပန္မတည္ဘဲ မေသဘူး။ တရားရကို ရတယ္။´

ေျဖရွင္းခ်က္............
အထက္ပါတုိ႔သည္ အဂၤုတဳိၱ ရ္ပါဠိေတာ္၊ ဆကၠနပါတ္၊ သီတ၀ဂ္၊ အာ၀ရဏသုတ္။
၀ိဘင္းပါဠိေတာ္၊ ဥာဏ၀ိဘင္း။ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ပါဠိေတာ္၊ မဟာ၀ဂ္။ ပုဂၢလပညတ္ပါဠိေတာ္။ ထုိထုိအ႒ကထာမ်ားအားလံးု ႏွင့္
ဆန္က်ငၾ္ကပါသည္။ အက်ယ္သိလုိပါက ျမတ္ပန္းရဂံု႐ုပ္စံု ဓမၼစာေစာင္၊ အမွတ္-၂၁၁၊
ဧၿပီလ၊ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္၌ ပါရွိေသာ အရွင္ေကာ၀ိဒ(ေယာ)၏ `တိဟိတ္ ကိစၥ´
ေဆာင္းပါးကို ရွာေဖြ၍ ဖတ္ရႈၾကပါကုန္။
ဤေနရာတြင္ လုိရင္းတစ္ခ်က္ေလာက္သာ ေ၀ဖန္လုိက္ရလွ်င္
`ျမတ္ဗုဒၶ၏ပါဠိေတာ္မ်ား၊ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ၏ အ႒ကထာမ်ားကို
ပစ္ ပ ယ္ ထ ားသည္´ ဟူ ၍ သာ ျဖစ္ ပ ါသည္ ။
အကယ္၍ ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာတုႏင့္ ညီညြတ္လွ်င္ အကိုးအကား အခုိင္အမာျပသင့္ပါသည္။
`ဘုန္းႀကီးမ်ားရဲ႕ အာစရိယ၀ါဒ´ဟုသာ
ကိုးကားျပ၍ မရႏုိင္ပါ။ မွန္၏။ ၄င္းဥကၠံသဗုဒၶိသည္ အဓမၼ၀ါဒီ ျဖစ္သည္။
ေရွ႕တြင္ ေဖာ္ျပခဲ႔ျပီးပါျပီ။

မွာထားခ်က္။ ။ အထက္ပါ တိဟိတ္ဆံုးျဖတ္သည့္အရာတြင္
၀ိဇၨာဥာဏ္-သမၼာဒိ႒ိ-ကိန္းေအာင္ တရားအားထုတ္နုိင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍
သံုးထားပါသည္။ ၀ိဇၨာဥာဏ္ သမၼာဒိ႒ိအရ အဘယ္ကို ယူရမည္နည္းဟု
ေမးလွ်င္- အေၾကာင္းခႏၶာ(အေတြးပံုရိပ္-ပညတ္)ကို သိျမင္ေသာဥာဏ္ဟူ၍
ယူရပါမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၀ိဇၨာဥာဏ္ဟူသည္မွာ မိစၦာဥာဏ္သာတည္း။


ဓမၼေစတီ-အမည္ရွိေခြပါ အမွတ္(၁၇)ပုဒ္၌ ဦးေကာသလႅ’က
ဤသို႔ ေဟာထားပါသည္။

`ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကတဲက ေထရ၀ါဒလမ္း
ေၾကာင္းေပၚသို႔ မ်ဳိးေစ့ခ်-စိုက္ပ်ဳိးေပးခဲ့ေသာ အေဖဦးသန္းျမင့္၊
အေမေဒၚတင္လွတို႔ကို ပထမေက်းဇူးစကား ဆုိပါ၏။
ထုိေထရ၀ါဒမ်ိဳးေစ့ကို ေရေလာင္းေပါင္းသင္၍ ႀကီးပြားေအာင္ သန္႔ရွင္းတဲ့
အပင္ကေလးတစ္ပင္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးတဲ့ ဆရာေတာ္
ဦးဥကၠံသဗုဒၶိကို ဒုတိယေက်းဇူးစကား ဆုိပါ၏။
`ဤ´ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာ အေရွ႕ေတာင္အာရွသုိ႔
ေရာက္ရွိလာပံု´ ေခါင္းစီးကို အတည္ျပဳေပးေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ သံဃ
မဟာနာယကအဖြဲ႕ကို တတိယ ေက်းဇူးစကား ဆုိပါ၏။
ႏုိင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႕ကို အားလံုးေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ပထမ
ေနရာမွာ ထားၾကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ မရဘူး။ မထားဘူး။
ကုိယ္က နဂိုကတည္းက ေထရ၀ါဒကို ကိုယ္႔အေမ အေဖက ေပးတာ။

ၿပီးေတာ့မွ သူတုိ႔ သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႕က `ဟာ
ဒီေခါင္းစဥ္ သိပ္ေကာင္းတာ´လုိ႔ အသိအမွတ္ျပဳေပးတာ။ ဘုန္းႀကီး
က ေတာင္းထားတာကို သူတို႔က အသိအမွတ္ျပဳတာ ျဖစ္ျခင္း
ေၾကာင့္ သူတုိ႔ကို တတိယေနရာသို႔ ပို႔လုိက္ပါတယ္´

ဦးသန္းျမင့္+ေဒၚတင္လွ+ဦးဥကၠံသဗုဒၶိတို႔ထံမွ ဓမၼေစတီဦးေကာသလႅ’-ရရွိထားေသာ
ေထရ၀ါဒသည္ အဓမၼ၀ါဒျဖစ္ေသာ ေထရ၀ါဒ ျဖစ္သည္။
ယခုဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔-ရရွိထားေသာ ေထရ၀ါဒသည္ ဓမၼ၀ါဒ ျဖစ္ပါသည္။

reply share

Read more...

မိမိ ကုိယ္ကုိ စမ္းစစ္ပါ

၁။ ပါပိစၧာ--
အလိုဆိုးရွိေသာသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း အလိုဆိုးရွိသူ ျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ အလိုဆိုးရွိသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၂။ အတၱဳကၠံသန ပရဝမၻန--
မိမိကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္၊ သူတစ္ပါးကို ႐ႈတ္ခ်တတ္ေသာသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း မိမိကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္၊ သူတစ္ပါးကို ႐ႈတ္ခ်တတ္သူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ မိမိကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္ သူတပါးကို ႐ႈတ္ခ်သူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၃။ ေကာဓန--
အမ်က္ထြက္သူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း အမ်က္ထြက္သူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ အမ်က္ထြက္သူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၄။ ဥပနာဟီ --
အမ်က္ထြက္ျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ရန္ၿငိဳးဖြဲ႔သူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕တတ္သူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾက မည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕တတ္သူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၅။ အဘိသဂႋ --
အမ်က္ထြက္ျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အစြဲႀကီးသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း အစြဲႀကီးသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ အစြဲႀကီးသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၆။ ေကာဓေနာ ေကာဓသာမႏၲဝါစံ နိစၧာေရတာ --
ရန္စကားေျပာသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ရန္စကားေျပာသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတုိ႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ရန္စကားေျပာသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၇။ ပရိပၹရတိ--
ေစာဒက က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပဳသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္”ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပဳသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၈။ အပသာေဒတိ--
ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို ႀကိမ္းေမာင္းေသာ သူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို ႀကိမ္းေမာင္သူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို ႀကိမ္းေမာင္းသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၉။ ပစၥာေရာေပတိ--
ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို အျပစ္ျပန္တင္ေသာ သူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို အျပစ္ျပန္တင္သူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ ေစာဒကကို အျပစ္ျပန္တင္သူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၁၀။ အေညနညံ ပဋိစရတိ ဗဟိဒၶါ ကထံ အပနာေမတိ ေကာပၪၥ ေဒါသၪၥ အပၸစၥယၪၥ ပါတုကေရာတိ--
ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ စကားတစ္မ်ိဳးျဖင့္ စကားတစ္မ်ိဳးကို ဖံုးလႊမ္းတတ္ေသာ၊ စကားကို အပသို႔ လႊဲဖယ္တတ္ေသာ၊ အမ်က္ထြက္ျခင္း ျပစ္မွားျခင္း စိတ္ဆိုးျခင္းကို ထင္ရွားျပဳတတ္ေသာ သူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။

“ငါလည္း ေစာဒကက ေစာဒနာေသာ္ စကားတစ္မ်ိဳးျဖင့္ စကားတစ္မ်ိဳးကို ဖံုးလႊမ္းတတ္ေသာ၊ စကားကို အပသို႔ လႊဲဖယ္တတ္ေသာ၊ အမ်က္ထြက္ျခင္း ျပစ္မွားျခင္း စိတ္ဆိုးျခင္းကို ထင္ရွားျပဳတတ္ေသာသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ေစာဒက-က ေစာဒနာေသာ္ စကားတစ္မ်ိဳးျဖင့္ စကားတစ္မ်ိဳးကို ဖံုးလႊမ္းတတ္ေသာ၊ စကားကို အပသို႔ လႊဲဖယ္တတ္ေသာ၊ အမ်က္ထြက္ျခင္း ျပစ္မွားျခင္း စိတ္ဆိုးျခင္းကို ထင္ရွားျပဳတတ္ေသာသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၁၁။ အပဒါေန န သမၸာယတိ--
ေစာဒကက ေစာဒနာေသာ္ မိမိ၏ ျဖစ္စဥ္ အတၳဳပၸတၱိကို ေျပလည္ေအာင္ မေျဖဆို ႏိုင္ေသာသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။

“ငါလည္း ေစာဒကက ေစာဒနာေသာ္ မိမိ၏ ျဖစ္စဥ္ အတၳဳပၸတၱိကို ေျပလည္ေအာင္ မေျဖဆိုႏိုင္ေသာသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ေစာဒကက ေစာဒနာေသာ္ မိမိ၏ ျဖစ္စဥ္ အတၳဳပၸတၱိကို ေျပလည္ေအာင္ ေျဖဆိုတတ္သူ ျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၁၂။ မကၡီ ပဠာသီ--
ဂုဏ္ေက်းဇူး ေခ်ဖ်က္သူ၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္သူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ဂုဏ္ေက်းဇူး ေခ်ဖ်က္သူ၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္သူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ဂုဏ္ေက်းဇူး ေခ်ဖ်က္သူ၊ ဂုဏ္ၿပိဳင္သူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၁၃။ ဣႆုကီ မစၧရီ--
မနာလို ဝန္တိုသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း မနာလို ဝန္တိုသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾက မည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ မနာလို ဝန္တိုသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၁၄။ သေဌာ မာယာဝီ --
ဟန္ေဆာင္သူ လွည့္ပတ္သူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ဟန္ေဆာင္သူ လွည့္ပတ္သူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ဟန္ေဆာင္သူ လွည့္ပတ္သူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၁၅။ ထေဒၶါ အတိမာနီ --
ခက္ထန္ ေမာက္မာေသာသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။
“ငါလည္း ခက္ထန္ ေမာက္မာေသာသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတုိ႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ ခက္ထန္ ေမာက္မာေသာသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

၁၆။ သႏၵိ႒ိ ပရာမာသီ အာဒါနဂၢါဟီ ဒုပၸဋိနိႆဂၢီ --
မိမိအယူကို စြဲလမ္းတတ္ေသာ၊ ၿမဲၿမံစြာ ယူတတ္ေသာ၊ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသာသူကို ငါသည္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္။

“ငါလည္း မိမိအယူကို စြဲလမ္းတတ္ေသာ၊ ၿမဲၿမံစြာ ယူတတ္ေသာ ၊ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ ေသာသူျဖစ္လွ်င္ ငါ့ကိုလည္း သူတပါးတို႔ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကမည္ မဟုတ္” ဟု ႐ႈဆင္ျခင္၍ မိမိအယူကို စြဲလမ္းတတ္ေသာ ၊ ၿမဲၿမံစြာ ယူတတ္ေသာ၊ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသာသူ မျဖစ္ရေအာင္ စိတ္ကို ျဖစ္ေစရမည္။

ဤသို႔ ေန႔ေရာ ညပါ အခါမလပ္ ႐ႈဆင္ျခင္ပါက “ပီတိ ပါေမာဇၨ” တရား တေန႔တျခား တိုးပြားလာသည့္အျပင္ ေၾကးမံု မွန္ျပင္ကို ၾကည့္႐ႈေသာသူသည္ မိမိမ်က္ႏွာရိပ္ကို ထင္ရွားစြာ ေတြ႔ျမင္ရဘိသကဲ့သို႔ --
“အပါယဂမနီယ အကုသိုလ္ပါပဓမၼမ်ား” ကို “မိမိလက္ကို အတင္းအၾကပ္ ဆြဲေခၚေနေသာ သူသတ္သမား” အသြင္ ထင္ျမင္လာပါေတာ့သည္။

ထိုအခါ အကုသိုလ္တရားမ်ားကို ပယ္ရွားရန္အတြက္ “ကသိုဏ္းပရိကမ္ အလုပ္”ကို အားထုတ္လ်က္ “ ဝိပႆနာတရား” ထပ္ဆင့္ပြားမ်ားၿပီးလွ်င္ “သႏၲိသုခ အမတနန္း” သို႔ တက္လွမ္းႏိုင္မည္သာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ဘဒၵႏၲ သီရိႏၵာဘိဝံသ ၊ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီး ၏ ဩ၀ါဒကထာကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္၊

Read more...