ရုန္းတက္ မွန္ရမယ္။

ရုန္းတက္ မွန္ရမယ္။ (တိပိဋကဓရ၊ ေယာဆရာေတာ္)

လူတိုင္းရုန္းတက္သမားခ်ည္းပါ။ ေသးေသးတင္ ရံုးေတာ့ မဟုတ္၊ နသတ္ ရုန္းပါ။ ေန႕တိုင္း ရုန္းတက္ေနၾကတယ္။ မနိုင္မနင္း ရုန္းျပိးတက္ေနၾကတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူး။ ဒါန၊သီလ၊ ၀ိပႆနာပံုစံနဲ႕ စြမ္းအားေပၚေအာင္ ရုန္းျပီး တက္ေနၾကတာပဲ ျဖစ္ေစ ရမယ္။ ၀ီရိယစြမ္းအား နဲ႕ စိတ္အပူ အခိုးအေငြ႕ေတြထဲက ကြၽတ္ထြက္ေအာင္ ရုန္းျပီး တရားစြမ္းရည္ ေပၚေအာင္ တက္ ရမယ္။ ၀ီရိယဟာ စိတ္ရဲ႕ အပူေတြကိုလည္း ကန္ထုတ္ပစ္ရတယ္။ စြမ္းအားေပၚေအာင္ ေရွ႕ကိုလည္း တြန္းျပီး ရုန္းတက္ရတယ္။ ကန္တာ အားေကာင္းမွ ရုန္းတက္ မွန္သြားမယ္။ လိုရင္းကေတာ့ သတိပါပဲ။

ဓာတ္လံုးေပးရမယ္
ဖိုးထူး ဆိုတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ဦးပဥၡင္းထံေရာက္လာတယ္...သူက...

အရွင္ဘုရားတို႕မွာ ဓာတ္လံုးရွိသလား၊ ရွိရင္ တပည့္ေတာ္ကိုလည္းေပးပါဘုရားတဲ့။

ရွိပါတယ္ကြယ္၊ လိုခ်င္ရင္ ၃လံုးေပးရမွာေပါ့။

၃လံုးၾကီးေတာင္ ေပးမယ္ ဆိုေတာ့ သိပ္၀မ္းသာလိုက္တာ ဘုရားတဲ့။

ကဲ ဖိုးထူး၊ ဓာတ္လံုးေပးမယ္၊ လိုက္ဆိုပါ။ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ ဆိုေတာ့ ဖိုးထူးက ဒီသရဏဂံု၃ပါး ကို တပည့္ေတာ္ငယ္ငယ္ကေလးက စရျပီးသားပါ။ လိုက္ဆို စရာ မလိုပါဘူးတဲ့။

ဟဲ့...ဖိုးထူး၊ အဲဒီ ႏႈတ္က်ိဳးလို႕ရေနတာက ဓာတ္မပါဘူးကြဲ႕၊ ရတနာသံုးပါး ရဲ႕ ေကာင္းတဲ့ အံ့ဖြယ္စြမ္းအားဓာတ္ေတြ ကိုယ္သႏၱာန္မွာ၊ ကိုယ္စိတ္ႏွလံုးမွာ ကူးစက္ျပီး က်န္ေနခဲ့မွ ဓာတ္လံုးျဖစ္မ်ာေပါ့။ ေကာင္းတဲ့ စြမ္းအားဓာတ္ေတြ ကူးေနခဲ့ဖို႕ ဆိုရင္ စစ္မွန္သန္႕စင္ေလးနက္တဲ့ သဒၶါ၊ သတိ၊ ပညာ လိုတယ္။ အေကာင္းဓာတ္ေတြ ႏွလံုးသား အေရာက္ပို႕ေဆာင္ထည့္သြင္း ေပးနိုင္မွ ဓာတ္လံုးေခၚရတယ္။ ဒီဓာတ္လံုးေတြက တကယ္စြမ္းတာကြဲ႕၊ တစ္ဘ၀တြင္မကဘူး၊ နိဗၺာန္အေရာက္ သံသရာ တေလွ်ာက္ ေၾကာက္တာလည္း အကုန္လြတ္ေစ၊ လိုတာမွန္သမွ်လည္း အကုန္ရေစနိုင္တဲ့ အံ့ဖြယ္ ဓာတ္လံုးေတြျဖစ္လို႕ တစ္သက္လံုးလက္မလြတ္ဘဲ အျမဲေဆာင္ထားစမ္းပါ။

ေဗဒင္ေကာ ေဟာသလား

ဓာတ္လံုး၃လံုးရလို႕ အားတက္၀မ္းသာလွတဲ့ ဖိုးထူးက ဆက္ေဆးတယ္။ အရွင္ဘုရား.... ေဗဒင္ေကာေဟာ သလား ဘုရားတဲ့။

ေဟာေတာ့ ေဟာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဓမၼ ေဗဒင္ အတိုခ်ဳပ္ေလာက္ပဲေဟာတယ္။

စိတ္ညစ္၊ စိတ္ရႈပ္၊ စိတ္ပူစရာ မေကာင္းက်ိဳးရေနတာက မေကာင္းတဲ့ အတိတ္ကံ၊ ပစၥဳပၸန္ကံေၾကာင့္ပဲ၊ စိတ္ေအးျမ ရႊင္လန္းတက္ၾကြဖြယ္ ေကာင္းက်ိဳးရေနတာကေတာ့ ေကာင္းတဲ့ အတိတ္ကံ၊ ပစၥဳပၸန္ကံေၾကာင့္ပဲ။ ကံဆိုတာ အလုပ္ပဲ။ အလုပ္မွားရင္ မလိုတာေတြ ရတယ္။ အလုပ္မွန္ေတာ့ လိုတာရတယ္။ အတိတ္ကံ ကိုသာ ကံလို႕ေခၚတာ မဟုတ္ဘူး။ ပစၥဳပၸန္ကံကိုလည္း ကံလို႕ေခၚတာပဲ။ အတိတ္ကံေကာင္းလ်က္ နဲ႕ ပစၥဳပၸန္ကံညံ့လို႕ မျဖစ္သင့္တာ ျဖစ္ရတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အခ်ဳပ္ကေတာ့ မေကာင္းက်ိဳးရတာ မွန္သမွ် အတိတ္ကံနဲ႕ ပစၥဳပၸန္ကံေကာင္းလို႕ ပါပဲ။

ယၾတာေတြေကာ ေခ်သလား

ဖိုးထူး ဆက္ေမးတယ္။
ယၾတာေကာ ေခ်ေပးသလား ဘုရားတဲ့။

ဗုဒၶဓမၼ ယၾတာေတာ့ ေခ်ေပးပါတယ္။ ေအာက္က် ဆင္းရဲ မလိုခ်င္ရင္ မေကာင္းတဲ့ အလုပ္၊ အေျပာ၊ အေတြးကိုေရွာင္၊ အဆင့္ျမင့္ ခ်မ္းသာတာ လိုခ်င္ရင္ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ အေျပာ၊ အေတြးကို ေဆာင္ထား၊ လိုရင္းကေတာ့ သတိပညာပါပဲ။


တိပိဋကဓရ၊ ေယာဆရာေတာ္ ၏ တရားေတာ္
အပၸမဒ ဓမၼရသမဂၢဇင္း တြင္ေဟာၾကားေသာ ႏွလံုးသား၀ယ္ဘုရားတည္ (၈) မွ ကူးယူတင္ျပပါသည္။


ညခင္း
တရားအစစ္-အမွန္ခ်စ္-ႏွစ္ျခိဳက္က်င့္သံုးနိုင္ပါေစ။

Read more...

*က်ဲေကာင္းက်ဲမည့္ သကာရည္*

မဂၤလာပါ ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔.. ဒီစာစုေလးဟာ (31.07.2010) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔ရွင္ ကို၀ိမုတၱိသုခ အတြက္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရည္ရြယ္ ေရးသားထားတာပါ။ သို႔ေပမယ့္လည္း စာရွဳသူအားလံုးကို ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ အတြက္ ဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာေပၚ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္.. ဖရန္စစ္ ေဘကြန္ရဲ႕ စာဖတ္ျခင္းဟာ ျပည့္၀ေစတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို သတိမူမိရင္ျဖင့္ စာရွဳသူ သင့္အေနနဲ႔ ႏွလံုးသြင္း ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဖတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္..။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အစ္ကိုေရ..

ၾကည္လင္ ေအးျမေသာ ေမြးေန႔ပါ။ မႏွစ္က ညီ့ေမြးေန႔တုန္းက အစ္ကိုက ပံုျပင္ေတြ ေျပာျပၿပီး အသိေတြေပးခဲ့ သလို ညီကလည္း အစ္ကို႔ေမြးေန႔ ေရာက္ေတာ့ အစ္ကို႔နည္းကို ျပန္မွီၿပီး ပံုျပင္ႏွစ္ပုဒ္ ျပန္ေျပာျပမိတယ္.. ဒီႏွစ္ ည့ီေမြးေန႔မွာေတာ့ အစ္ကိုက ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ထဲက မွတ္သားဖြယ္ရာေတြကို ထုတ္ႏုတ္ေရးသားၿပီး လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေပးခဲ့ျပန္တယ္..။ အဲ.. အစ္ကို႔ ေမြးေန႔က်ေတာ့ ညီဘာ ျပန္ေပးရမလဲ စဥ္းစားေတာ့ ဟဲ ဟဲ ငါၾကင္းဆီနဲ႔ ငါၾကင္း ျပန္ေၾကာ္တယ္ပဲ ေျပာရမလား.. ဒါမွ မဟုတ္ အလွဴ႕လက္ဖက္နဲ႔ ဧည့္ခံတယ္ပဲ ဆိုရမလား.. မႏွစ္ကလိုပဲ အစ္ကို႔နည္းကို ျပန္တုလို႔ ညီ ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ထဲက မွတ္သားမိတာေတြကို ညီ့အေတြးေတြနဲ႔ ေရာေမႊ သမၿပီး ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးလိုက္တယ္ အစ္ကို..

တစ္ခု ရွိတာက ညီဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြက ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အေစာပိုင္းေလာက္ ညီ ဘာသာေရးနဲ႔ အလွမ္းေ၀းတုန္းက ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ဆိုေတာ့.. ဘာသာေရး နယ္ပယ္က စာအုပ္ေတြနဲ႔ေတာ့ ယွဥ္လို႔ မရပါဘူး.. ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒီ စာအုပ္ေတြထဲက မွတ္သားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုပဲ ညီသိထားတာေတြနဲ႔ ထပ္ခ်ဲ႕လို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ေတြးေပး ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ အစ္ကိုေရ.. သိၿပီးသားေတြ ပါခဲ့ရင္လည္း နာဖူးထပ္မံ ေပါ့ အစ္ကိုရာ..

ပထမဆံုး ဟိုလွန္ဒီလွန္နဲ႔ သေဘာက်မိတဲ့ စာေၾကာင္းေလးက

“ေလာကမွာ မွားတဲ့ ကေလးသူငယ္ရယ္လို႔ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး ခင္ဗ်၊ မွားတဲ့ လူႀကီးသူမ ေတြပဲ ရွိတယ္” တဲ့။ ကဲ.. ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ အစ္ကိုေရ.. ဆရာ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ သက္ငယ္စကား စာအုပ္ထဲက ေရးသားခ်က္.. လူလတ္ပိုင္း၀င္ လူႀကီးပိုင္း နီးေနတဲ့ ညီတို႔ အစ္ကိုတို႔ကို တည့္ခြပ္လိုက္တဲ့ အတိုင္းပဲေနာ..

ဒါေပမယ့္ ညီ ဒီစာေၾကာင္းေလး ျပန္ဖတ္မိေတာ့ ျပံဳးမိတယ္.. ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဟို တစ္ေန႔ကပဲ ကေလး တရားေတြ အေဟာမ်ားတဲ့ ဆရာေတာ္ အရွင္အာစာရာ လကၤာရ ရဲ႕ ကေလးတရား တစ္ပုဒ္ နာမိလိုက္တယ္.. သဃၤန္းကၽြန္းက စာသင္ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ ေဟာခဲ့တဲ့ တရားပါ။ တရားထဲမွာ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းက ဆရာမေတြက ကေလးေတြ ဆိုးတယ္ ဆိုးတယ္ ေျပာေတာ့ ကေလးနဲ႔ လူႀကီး ဘယ္သူက ပိုဆိုးလဲကို ယွဥ္ၿပီး ေဟာျပသြားတာ.. က်န္တဲ့သူေတြေတာ့ မသိဘူး.. ညီ့အတြက္ေတာ့ တစ္ခ်က္ေဟာတိုင္း တစ္ခ်က္ ျပံဳးမိသလို တစ္သက္စာ မေမ့ႏိုင္တဲ့ အေတြးေတြလည္း ရလိုက္တယ္ အစ္ကို.. အစ္ကို႔ကို ႏွစ္ခ်က္ သံုးခ်က္ေလာက္ ညီေျပာျပဦးမယ္..

ငါးႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အသက္ ၅၀ အရြယ္ လူႀကီးတစ္ေယာက္.. ဘယ္သူက အရက္ေသာက္သလဲ တဲ့.. ဒီအေမးနဲ႔တင္ လူႀကီး ဆိုးေၾကာင္း တစ္ခ်က္ေတာ့ ေပၚသြားတယ္ ထင္တာပဲ အစ္ကို..

ေနာက္တစ္ခ်က္က ငါးႏွစ္ အရြယ္ ကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ အသက္ ၅၀ အရြယ္ အဘြားႀကီး တစ္ေယာက္ ဘယ္သူက ႏွစ္လံုး ထိုးသလဲတဲ့.. လူႀကီး သူမေတြကို ဆရာေတာ္က ႏွိပ္ကြပ္လိုတာ မဟုတ္ဘဲ လူႀကီးေတြ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ဆုံးမသြားတာပဲ အစ္ကို.. ေနာက္တစ္ခုက အစ္ကို႔ရဲ႕ ပံုျပင္ထဲကလို ကေလးကို အခ်ိဳမစားေစခ်င္ရင္ သြန္သင္မယ့္ လူႀကီးကိုယ္တိုင္ကလည္း အခ်ိဳမစား သင့္ဘူးဆိုတာကို မီးေမာင္း ထိုးျပ သြားသလိုပါပဲ အစ္ကုိေရ..

ဒီစာေရးရင္း ညီ စဥ္းစားမိသြားတာက ဆရာ အတၱေက်ာ္ ေျပာသလိုပဲ ကေလးဘ၀က အျပစ္ကင္းခဲ့ အျပစ္နည္းခဲ့တဲ့ ညီတို႔တစ္ေတြ ခုမ်ားက်မွ လူႀကီးစရိုက္၀င္လို႔ လူႀကီးမိုက္ေတြမ်ား ျဖစ္ေနၾကသလားလို႔..

ဒီေနရာမွာ ဆရာေတာ္ ဆက္ေဟာသြားတာက ကေလးဆိုတာ မဆိုးပါ၊ ကေလးဆုိတာ နားမလည္တာ၊ နားလည္သြားေအာင္ ေျပာျပပါဆိုၿပီး လကၤာေလးနဲ႔ ဆံုးမသြားတယ္ အစ္ကိုေရ..

နားလည္သြားေအာင္ ဆိုလို႔.. သတိရမိတာေလး ညီ ဆက္ေရးလိုက္ဦးမယ္.. နည္းနည္းေတာ့ ရွည္သြားမယ္ ထင္တယ္.. လူႀကီးသူမေတြ ကေလးေတြကို နားလည္သြားေအာင္ ဆိုဆံုးမရာမွာ ရိုက္ၿပီး ဆံုးမတဲ့ သူေတြက ခပ္မ်ားမ်ား အစ္ကို.. အစ္ကိုလည္း ငယ္ငယ္က အရိုက္ခံဖူးမယ္ ထင္တယ္.. ညီလည္း အရိုက္ခံဖူးတာပဲ.. ဒါေပမယ့္ ညီထင္ပါတယ္ အရိုက္ခံရတာကို ႀကိဳက္ပါတယ္ ဆုိတဲ့လူေတာ့ မရွိပါဘူး အစ္ကိုေရ..

အရိုက္ခံရတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ အရိုက္ခံရတဲ့ အခ်ိန္ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ အစ္ကိုရာ.. အစ္ကို သိၿပီးသားေတြပါပဲ.. ရိုက္တဲ့သူ ဘက္က စစဥ္းစားၾကည့္ရင္ ရိုက္တဲ့သူရဲ႕ သႏၱာန္မွာ အဲဒီအခ်ိန္ ဘာျဖစ္ေနမလဲ အစ္ကို.. ေ၀းေ၀း ေတြးစရာေတာ့ မလိုပါဘူး.. အကုသိုလ္စိတ္ပဲ ျဖစ္ေနမွာ.. အရိုက္ခံရတဲ့သူ ဘက္ကေကာ.. အကုသိုလ္စိတ္ပဲ..
အဲေတာ့ စိတ္ရဲ႕ ပ်က္ႏႈန္းက လက္ဖ်စ္တစ္တြတ္ကို ကုေဋ တစ္သိန္းေက်ာ္၊ ရုပ္ရဲ႕ ပ်က္ႏႈန္းက ကုေဋ ငါးေထာင္ေက်ာ္ ဆိုေတာ့.. အားပါးပါး အစ္ကိုေရ.. အရိုက္ခံရတာ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္္ပဲ ထားၾကည့္လိုက္.. ကုေဋတစ္သိန္း၊ ကုေဋငါးေထာင္နဲ႔ ေျမႇာက္လိုက္ရင္ နည္းနည္းေနာေနာ အကုသိုလ္ေတြမွ မဟုတ္ဘဲ..

ေဟာ.. ဒီအေၾကာင္းကို အတုမရွိ သိေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားက်ေတာ့ ဘယ္ရဟန္ုးကိုေတာ့ျဖင့္ ရိုက္ၿပီး ဆံုးမလိုက္တာ.. ဘယ္သူ႔ကိုေတာ့ျဖင့္ ရိုက္ၿပီး ဆံုးမလိုက္တာ.. အဲလိုမွ မရွိပဲ.. မဟာကရုဏာ အျပည့္နဲ႔၊ သတၱ၀ါေတြကို သနားတဲ့စိတ္ အျပည့္နဲ႔ မသိတာကို သိေအာင္ နားမလည္တာကို နားလည္ေအာင္ အထပ္ထပ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ သြန္သင္ ဆံုးမေတာ္မူတာ..

အဲလိုမ်ိဳး ပိုင္းေလာ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္တစ္ပုဒ္မွာ နာယူမိလိုက္ေတာ့ ဘုရားရွင္ကို ၾကည္ညိဳၿပီးရင္း ၾကည္ညိဳရင္းပါပဲ အစ္ကိုေရ..

အစ္ကိုေရ.. ညီတို႔လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ကေလးေတြကို သြန္သင္ ဆံုးမခြင့္ ရခဲ့ရင္.. မရိုက္ေၾကးေနာ္.. စကားနဲ႔ပဲ နားလည္ေအာင္ ဆံုးမၾကမယ္ေနာ အစ္ကို.. ေနာက္ၿပီး ညီတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဒီအသိ မရွိေသးလို႔ ကေလးေတြကို ရိုက္ၿပီး ဆံုးမေနတာ ေတြ႔ရင္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ နားလည္ေအာင္ ေျပာျပၾကရေအာင္..

****************

တစ္ခ်က္နဲ႔တင္ နည္းနည္း ရွည္သြားတယ္ထင္တယ္.. သည္းခံၿပီး ဖတ္အစ္ကိုေရ.. ေနာက္ တစ္ခ်က္ ဆက္ေရးလိုက္ ဦးမယ္.. ဆရာ မင္းလူရဲ႕ အမ်ားႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာသူ စာအုပ္ထဲက စာသားေလး..

“ေပါစိတ္ကေတာ့ လူတုိင္းမွာ ရွိေနတာ ေသခ်ာသည္။ ဂုဏ္သိကၡာေတြ ထိန္းသိမ္းေနရ လို႔သာ ေအာင့္ထားရတာ၊ တစ္ကိုယ္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရွိတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ တစ္ႀကိမ္မဟုတ္ တစ္ႀကိမ္ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းေတာ့ ေပါဖူးတဲ့ လူေတြခ်ည္း ျဖစ္မွာပါ။ အနည္းဆုံး ကိုယ့္ရုပ္ကုိယ္ မွန္ထဲ ျပန္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးျပမိတာမ်ိဳးတာ့ ရွိလိမ့္မည္။”

အစ္ကိုေရ.. မွန္ထဲ ျပန္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးျပဖူးလား.. ညီေတာ့ ခဏခဏပဲ.. ဒီေနရာမွာေတာ့ ဆရာမင္းလူရဲ႕ စာသားက ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိေတာ့ ညီ မိေက်ာင္းမင္း ေရခင္းျပသလို မရွင္းျပေတာ့ဘူးေနာ အစ္ကို.. ဒါေပမယ့္ ညီ ဆက္ေတြးမိတာကိုေတာ့ ေရးလိုက္ဦးမယ္..

ညီ ဆက္ေတြးမိတာက ရိုးသားစိတ္ အေၾကာင္းပါ.. လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ ခုန မွန္ထဲ ကိုယ့္ရုပ္ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးျပသလို အလုပ္မ်ိဳးေတာ့ လုပ္မိၾကတာခ်ည္းပါပဲ.. ဒါေပမယ့္ ရိုးသားစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အဲလိုေတာ့ ျပံဳးျပမိပါတယ္ လို႔ ၀န္ခံဖို႔က်ေတာ့.. လူတိုင္း လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား အစ္ကို.. ဘယ္လုပ္ႏိုင္ပါ့မလဲ.. လုပ္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္သူ အေနနဲ႔လည္း ခုနေျပာသလို ဂုဏ္ေတြ၊ ျဒပ္ေတြနဲ႔ ကာရံလိုက္ရင္ေတာ့ ၀န္ခံဖို႔က အခက္သား အစ္ကို.. ဒါကိုပဲ အတၱန႔ဲ ယွဥ္တဲ့ မာနလို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ ထင္ပါတယ္..

ဒါေတာင္ ျပံဳးမိတာေလးပဲ ရွိေသးတယ္ အစ္ကို.. ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ အေတြးေတြ၊ ကာမဂုဏ္နဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ အေတြးေတြ ေတြးမိတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ရိုးသားစြာ ေျပာျပဖို႔က သာေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္ အစ္ကို..

ဆရာေတာ္ တစ္ပါး ေျပာျပတာေလး သြားသတိရမိတယ္.. ဆရာေတာ္က သူငယ္ငယ္တုန္းက တရားစခန္း၀င္ေတာ့ တရားစစ္တဲ့ အခ်ိန္ဆို တရားစစ္တဲ့ ဆရာက တစ္ေနကုန္ ေတြးခဲ့ ၾကံခဲ့ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို ေျပာခိုင္းလို႔ တအား စိတ္ညစ္ခဲ့ရဖူး တယ္တဲ့.. ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ တစ္ေနကုန္မွာက ပုထုဇဥ္သဘာ၀ ေကာင္းတာေတြခ်ည္းပဲ ဘယ္ေတြးမိမလဲ တဲ့.. အဲဒါကို တရား အစစ္ခံရေတာ့ မေကာင္းတာေတြခ်န္၊ ေကာင္းတာေတြခ်ည္း ေျပာျပေတာ့ ရိုးသားရာ ဘယ္က်ေတာ့မလဲ တဲ့..

အစ္ကို သိဖူးၿပီးသားပါပဲ.. “ယံုၾကည္၊ က်န္းမာ၊ စိတ္ေျဖာင့္စြာျဖင့္၊ ျပင္းစြာအားထုတ္၊ နာမ္ႏွင့္ရုပ္ကို၊ ျဖစ္ခ်ဳပ္ဉာဏ္ျမင္၊ ဤငါးအင္ အမွန္ပင္ မဂ္ရေၾကာင္း” ဆိုတဲ့ တရားရေၾကာင္း အဂၤါရပ္ေတြကို.. ဒီအထဲမွာ စိတ္ေျဖာင့္ရမယ္ လို႔ ဆိုထားေတာ့ တရားအသိ တိုးလိုတဲ့ ညီတို႔အေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ေလာက္မ်ား ရိုးသားေနၿပီလဲလို႔ ခဏခဏ ျပန္လွန္ စစ္ေဆးေနဖို႔ေတာ့ လိုေနၿပီထင္တယ္ အစ္ကို..

****************************

ေနာက္တစ္ခ်က္ ညီမွတ္ခဲ့မိတဲ့ စာသားက ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ေျပာၾကတဲ့ စာေၾကာင္းေလး.. အစ္ကိုက ဆင္းရဲတဲ့ ဒါဏ္ကို မခံႏိုင္၊ ဒီၾကားထဲ ဆရာ၀န္ကလည္း ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆရာ၀န္ စရိတ္အတြက္ ေထာက္ပံ့ေပးမယ့္ မိသားစုရဲ႕ သမီးနဲ႔ လက္ထပ္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ ညီကေန အစ္ကိုကို ေျပာတဲ့ စကားပါ အစ္ကို.. မစႏၵာရဲ႕ တိမ္ဖံုးပါလို႔ လမသာ စာအုပ္ထဲက..

“ေဩာ္.. ကိုကိုရာ.. တိုက္တို႔ ကားတို႔ဟာ ရွိရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြဟာ ဘ၀ရဲ႕ ျဖည့္စြက္ခ်က္ပါ၊ လိုအပ္ခ်က္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါအတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ေရာင္းစားစရာ မလိုပါဘူးကြာ” တဲ့..

ဒါကေတာ့ ေလာကီဘက္က ေရးထားတဲ့ စာသားေပါ့ အစ္ကို.. ေလာကုတၱရာဘက္က ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျဖည့္စြက္ခ်က္နဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ ဆိုတဲ့ စကားလံုး ႏွစ္လံုးကို ညီ သတိထားမိတယ္.. ဒီေနရာမွာ လုိအပ္ခ်က္က ဘာလဲ၊ ေနာက္ၿပီး ျဖည့္စြက္ခ်က္ကေကာ ဘာလဲ.. ညီေတြးမိတာေပါ့ေနာ အစ္ကို.. ဘ၀ လြတ္ေျမာက္ေရးက အဓိက လိုအပ္ခ်က္ပဲ အစ္ကို.. ညီတို႔ ေန႔စဥ္ ၾကံဳေတြ႔ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ စားေရး ေသာက္ေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ ဟိုအေရး၊ ဒီအေရးေတြကေတာ့ ျဖည့္စြက္ခ်က္ေပါ့ အစ္ကို..

အဲဒီေတာ့ကာ ညီတို႔ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ လိုအပ္ခ်က္ေနာက္ မလိုက္ဘဲ ျဖည့္စြက္ခ်က္ေတြေနာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ရင္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ အပါယ္သြားဖို႔ ေရာင္းစားေနတာ ရာခိုင္ႏႈန္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိေနသလဲလို႔.. စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္.

ဘုန္းႀကီး စာခ်သလိုေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီလား မသိဘူး.. ညီ သတိရတာေလး ဆက္ေရး လိုက္ဦးမယ္.. ေျပာသာေျပာ တာပါ။ ညီလည္း ျဖည့္စြက္ခ်က္ေတြ လုပ္ေနမိတာက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္.. တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ အခ်ိဳးမတည့္တဲ့ အခါ ဦးတည္ခ်က္ ေပ်ာက္သြားတာလည္း ပါတာေပါ့ အစ္ကိုရာ.. အဲ ဒါေပမယ့္ တေလာကပဲ အြန္လိုင္းက မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႔ ညီ စကားေျပာရင္း “ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္၊ ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းကို သိေတာ့ သိတယ္.. ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ အားေလ်ာ့ေနတယ္” ဆုိတာ ေျပာမိေတာ့ သူလည္း အဲလို ျဖစ္တာပါပဲ.. ဒါေပမယ့္ သူက အားေလ်ာ့တယ္ ဆိုတဲ့ အဆင့္ေနာက္မွာ “ငါေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းဟာ ဒီလမ္းပဲ.. ငါလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ဟာ ဒီအလုပ္ပဲ..” ဆိုၿပီး ေနာက္ထပ္ အဆင့္တစ္ဆင့္ ထပ္ခံထားလိုက္ တယ္တဲ့.. ရည္မွန္း ခ်က္ကို ခိုင္မာေအာင္ ထပ္ဆင့္ တည္ေဆာက္လိုက္တဲ့ သေဘာေပါ့ အစ္ကိုရာ.. အဲဒီေတာ့မွ “ဒီဘ၀နဲ႔ ဒီအလုပ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ပိုင္ပိုင္ခ်ထားပါ” ဆိုတဲ့ လယ္တီ ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမကို ျပန္သတိရမိ ေတာ့တယ္.. ညီေတာ့ အဲဒီစကား ၾကားၿပီးကတည္းက လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြမွာ ပိုၿပီး အားပါလာတယ္ အစ္ကို.. ဒါကေတာ့ ညီ စကားစပ္လို႔ ထည့္ေရးလိုက္တာပါ။

***************************

“သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ျဖတ္ပါမယ္ ဆိုကာမွ တိုးတိုးလာတယ္၊ သံသရာကို ေၾကာက္မိေအာင္ ႀကိဳးစားကာမွ ဘ၀ဟာ မက္ေမာဖို႔ ပိုပိုေကာင္းလာတယ္ ဟားးး ဟားးး”

သားေတာ္ေမာင္ မိန္းမ မရခင္ကေတာ့ တရားသြား သြား အားထုတ္ေနတဲ့ အေဖက သားေတာ္ေမာင္ မိန္းမရၿပီး ကေလးလည္း ရေကာ တရားဘက္ သိပ္မလွည့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္ ခ်စ္ၿပီးရင္း ခ်စ္ရင္း သံေယာဇဥ္ထဲ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ပံုကို တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္က စာျခယ္ထားတာ အစ္ကို.. သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ဆက္၍ ေခၚမည္ခိုင္ စာအုပ္ထဲကပါ။ အစ္ကို႔ စကားနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ မရွဳပ္ရင္ မေနႏိုင္တာက လြဲလို႔ေပါ့..

ညီတို႔လည္း သံေယာဇဥ္ တိုးတိုင္း ရယ္မယ္ဆို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ရယ္ရမလိုပဲ.. ဒါေပမယ့္လည္း ရယ္ေတာ့ရယ္ နဂိုရွိၿပီးသား ကိုယ့္အတြင္းသားေလး ကိုေတာ့ မတိုးတက္ရင္ ေနပါေစ၊ မတူးၿဖိဳမိဖို႔ေတာ့ သတိထားၾကတာေပါ့ အစ္ကိုရာ..

အစ္ကုိေရ.. ညီေရးတာလည္း မ်ားသြားၿပီ.. အခုဆို အစ္ကိုက ၃၄ ျပည့္တာေနာ.. ၃ နဲ႔ ၄ က ေက်ာခ်င္းသာ ကပ္ေနေပမယ့္ တူရူကေတာ့ တကယ့္ကို ဆန္႔က်င့္ဘက္ပဲ.. တင္စားလိုက္ရင္ ဓမၼနဲ႔ အဓမၼေပါ့ အစ္ကိုရာ.. ဓမၼကို ဦးတည္ၿပီးသား အစ္ကို႔ အတြက္ေတာ့ ႏွလံုးသားမွာ ဓမၼ အခ်ိဳရည္ေတြ ျပည့္ေနၿပီးသားပါ.. ဒါကိုပဲ ညီက အစ္ကို႔ ေမြးေန႔မွာ အခ်ိဳေပၚ သကာေလာင္းသလို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေရးလိုက္တဲ့ သေဘာပါ အစ္ကို.. ညီ ေလာင္းလိုက္တဲ့ သကာက အခ်ိဳက်ဲေနခဲ့ရင္လည္း ငါးအရိုးထြင္သလို အစ္ကို႔အတြက္ ေကာင္းႏိုးရာရာေတြ ေရြးယူပါလို႔ ေရးသားရင္း..

ဓမၼလမ္းေၾကာင္းေပၚက အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ခရီး ေပါက္သထက္ ေပါက္ပါေစ။ Happy Everyday အစ္ကို..


ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္
ညီ
7/30/2010, FRI:, 12:40:37 PM

Posted by sonesiyar.blogspot.com at 11:15 AM

comments (1)

Read more...

Chanda Sutta

“I helped the Buddha to become the Buddha, therefore this Buddha, Dhamma and Sangha is my Buddha, my Dhamma and my Sangha” thought Venerable Chanda. This conceited thought had caused this Venerable to have no respect for the other monks during the Buddha’s time.

In tonight Dhamma talk at BMBMC, Sayadaw U Vimalacarabhivamsa explained the situation faced by Venerable Chanda as mentioned in the Chanda Sutta.
After the demise of the Buddha, Venerable Chanda who was isolated from the other monks began to feel bored. Venerable Chanda decided to proceed to a gathering of elder monks and requested them to give him a Dhamma talk.

Fearing that Venerable Chanda will blame them and every other things of suffering, the elders decided to teach him that Rupa, Vedana, Sanna, Sankhara and Vinnana are impermanent and non-self only.

Venerable Chanda is a good meditator but he has wrong views in related to self as he believes in there exist a self or ego and also there is no existence after this life.

Not satisfied and with doubt, Venerable Chanda decided to seek Venerable Ananda for advice. Venerable Ananda who is endured with wisdom and foresight, expounded the Paticca Samupada to Venerable Chanda. Paticca Samupada which tenets is based on Cause and Effect and the cessation of the cause resulted in the cessation of effect is able to eradicate the wrong views as being held by Venerable Chanda.

Realising the meaning of the Dhamma explained by Venerable Ananda, Venerable Chanda is able to attain to the First stage of Sainthood.

Sayadaw U Vimala hoped that tonight Dhamma talk will encourages members of BMBMC to try to achieve the first stage of Sainthood and not to have wrong views such as Sakayaditthi and Uccheda ditthi.

Sadhu! Sadhu! Sadhu!

Posted by 郭 Tian Soo at 23:34 0 comments

Read more...

ထြန္းဦး ႏွင့္ ထြန္းလွ

ထီးခ်ိဳင့္ တည္ေတာ ဆရာေတာ္ရဲ ့ ဒါနဟူသည္ - လို ့ေရးထားတဲ့ စာအုပ္မွ အလုံျမိဳ ့ပရမတ္ဆရာ ထြန္းဦး ႏွင့္ ထြန္းလွ ႏွစ္ဦးကို အသိေပး သတိသံေ၀ဂ စပ္ဆိုထားတဲ့ လယ္တီ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေတးထပ္ကို ဖတ္မိပါတယ္။

အဲဒီ လူ ႏွစ္ေယာက္က တကယ့္ က်မ္းတတ္အေက်ာ္ လူတတ္ၾကီးေတြပါ။ က်မ္းတတ္သလို အေဟာ အေျပာ ကလည္း ေကာင္းမွ ေကာင္းတဲ့။ လွ်ာမွာ လိုတရ ပေဒသာပင္လို ေအာ္တိုမက္တစ္ လူေငးရေလာက္ေအာင္ စကားေတြက ထြက္ေနေတာ့တာပါပဲတဲ့။

အလုပ္ တကယ္လုပ္မည့္ခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ေရွာင္ေတာင္ေရွာင္ေတာင္။ ေနာက္တြန္ ့ဆုတ္ တြန္ ့ဆုတ္ ရယ္။ အၾကြားကေတာ့ မ်က္ႏွာ ေျပာင္ေျပာင္ပဲ ၾကြားတတ္တယ္။

သူတို ့က မွားမွန္းသိလ်က္နဲ ့လည္း စကားကို ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ လွည့္ပတ္ ျပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ သံသရာမွ က်ြတ္လမ္း လြတ္လမ္း က သူတို ့ ႏွစ္ယာက္အတြက္ ေ၀းစြာ့။

သူတို ့အေၾကာင္းကို အဲဒီလို သိထားတာနဲ ့ပဲ လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး က ပရမတ္ဆရာဆိုသူ ဒကာ ႏွစ္ေယာက္ကို ဒီလိုေလး ေတးထပ္ေလးနဲ ့ ဆိုဆံုးမခဲ့ပါတယ္။

ထြန္းဦး ႏွင့္ ထြန္းလွ ဖြဲ ့ေတးထပ္

ထြန္းဦး ႏွင့္ ထြန္းလွ
လြမ္းစရာ့ ႏွစ္လူ
က်မ္းဓမၼ အဆူဆူမွာ
သူမတူ ၪာဏ္သြား
ေဟာေျပာမႈ ေထြအလာ
ပေဒသာ ႏႈတ္လွ်ာကပါး...။

အလုပ္နဲ ့ အဟုတ္တယ္လွ်င္
ဆုတ္ျပယ္ျပယ္ လူစား
တကယ္ဆို ေရွာင္သမား
ေျပာင္ၾကြားၾကြား ဟန္ပို
ေျပာေဟာၪာဏ္ စာအေရးမွာေတာ့
လွ်ာကေလး သြက္ၾကသကို...။

သိလ်က္သားနဲ ့ အမွားပို
စကားထိုထို ရိုးမယ္ဖြဲ ့လို ့
ဘယ္တဲ့ ညာတဲ့ ေယာင္ေယာင္ေပါင္ေပါင္
ေျပာၾကဟန္ေဆာင္
နစ္ျမဲ နစ္ဖို ့ အလြတ္ေဆာင္လ်င္
အက်ြတ္ဟုိေနာင္ ကြာလွမ္း ရွာလိမ့္ေလး....။

လူတိုင္းလည္း ကိုယ့္ သေဘာနဲ ့ကိုယ္ပဲ ေတးထပ္မူရင္းကို နားလည္ နိုင္ပါတယ္။ ဒါမွ ပိုထိေရာက္ ပါ့မယ္။ ခု ကိုယ့္အေနနဲ ့ ကိုယ္နားလည္သလို ပဲ ေျပာၾကည့္တာပါ။

တကယ္တမ္းက တရားကို နာယူသင့္တယ္။ တရားဘေလာ့မ်ားကိုလည္း ဖတ္သင့္တယ္။ တရားမနာ တရားအေၾကာင္းေရးရာ မေလ့လာ မနာယူပါက ေလွာ္တာ ေလွာ္ခတ္ေနတာ ပဲ့မပါတဲ့ ေလွလို သူေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။

ျပီးေတာ့ တရားေတြ နားလည္တယ္ဆိုျပီး တကယ္ကို လက္ေတြ ့မက်င့္လည္း ေနာက္က ပဲ့ေတာ့ ပါတယ္ ၊ ေလွာ္တပ္ မရွိေတာ့ ၊ မေလွာ္ရင္ေတာ့ ကိုယ္မွန္းရာကိုေတာ့ ေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ထြန္းဦး ႏွႈင့္ ထြန္းလူ လိုသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကဲ ဒီေလာက္ဆို အားလံုး သေဘာေပါက္ ေလာက္ပါျပီေနာ္။ ဘယ္တရား နာနာ ၊ ဘယ္ဘေလာ့ ဖတ္ဖတ္ နာတဲ့ အတုိင္း က်င့္ ၊ ဖတ္တဲ့အတုိင္း က်င့္။ သို ့မဟုတ္ သင္ခန္းစာ ယူနိုင္ဖို ့ပါဘဲ။

ဗုဒၶဘာသာတို ့ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္လိုပါလ်င္...

ထြန္းဦး ႏွင့္ ထြန္းလွ လုိမ်ိဳး အသိဥာဏ္ က်မ္းမ်ားတတ္ေျမာက္ၾကျပီး ၊
တကယ့္ အလုပ္ကို အလုပ္နဲ ့ တူေအာင္ အေျပာသန္မဟုတ္ပဲ
လက္ေတြ ့ အလုပ္မ်ား က်င့္ၾကံနိုင္ၾကပါေစ...

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒႆန ခရီးစဥ္မွ တည္ေတာ ဆရာေတာ္ ဒါနဟူသည္မွ
ေတးထပ္ကိုဖတ္ရႈ ေရးသားပါတယ္။
ျပန္လည္ ေဖၚျပေပးေသာ
ဒႆန ခရီးစဥ္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္စြာ။


ျမတ္ေရာင္နီ
( ၃၁ ၊ ၀၇ ၊ ၂၀၁၀ )

.

Posted by yaungnioo at 1:52 PM 0 comments

Read more...

လူသား၊ ႏႈန္းစံမ်ားႏွင့္ တာ၀န္

ဗုဒၶစာေပမ်ားတြင္ လူကို “မႏုႆ”ဟု အသံုးမ်ားသည္။ မႏုႆ-ဟူေသာ ပါဠိကို ပါဠိဆရာမ်ားက အမ်ိဳးမ်ိဳး အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုၾကသည္။ ထိုဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ားအရ “အေကာင္း၊ အဆိုးကို သိတတ္နားလည္တတ္ေသာေၾကာင့္ လူ၊ တျဖည္းျဖည္း တိုးတက္ေနေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိေသာေၾကာင့္ လူ…”စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ႕ရသည္။ သို႔ျဖစ္၍ “လူဆိုသည္မွာ လုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္၊ ေျပာသင့္၊ မေျပာသင့္၊ ၾကံစည္သင့္၊ မၾကံစည္သင့္…စသည္တို႔ကို သိနားလည္ၿပီး မိမိတို႔၏ စိတ္ကို အျမင့္ျမတ္ဆံုးအေျခအေနေရာက္ေအာင္ ျပဳတတ္သူမ်ား”ဟု ဆိုႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ထင္သည္။

ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒမ်ားက လူကို ဘုရားသခင္မ်ားက ဖန္တီးသည္ဟု ဆုိသည္။ ခရစ္ယာန္အဆိုအရ လူ (အမ်ိဳးသား)သည္ ထာ၀ရဘုရားအကူအညီျဖင့္ ေျမၾကီးက ျဖစ္လာသည္။ လူ (အမ်ိဳးသမီး)က အမ်ိဳးသား၏ နံ႐ိုးတစ္ေခ်ာင္းမွ ျဖစ္လာသည္။ အစၥလာဟ္ဘာသာအလိုအရလည္း ထိုအဆိုႏွင့္ တူသေလာက္ပင္ ျဖစ္သည္။ အျခားေသာ ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒမ်ားသည္လည္း ဤနည္းႏွင္ႏွင္ ယူဆေျပာေဟာၾကေပသည္။ ႐ုပ္၀ါဒသမားမ်ားကမူ လူသည္ မည္သူဖန္ဆင္း၍ ျဖစ္လာသည္လည္း မဟုတ္၊ လူတြင္ မျမင္ႏိုင္ေသာအေၾကာင္းတရား ဘာမွ မရွိ။ လက္ေတြ႕မ်က္ေတြ႕ မိဘႏွစ္ပါးတို႔ စပ္ယွက္မႈေၾကာင့္ လူျဖစ္လာသည္ဟု ဆိုၾကသည္။

ဗုဒၶ၀ါဒက ဖန္ဆင္းမႈအယူအဆကို လံုး၀ပယ္သည္။ ႐ုပ္၀ါဒအဆိုကို တစိတ္တေဒသအားျဖင့္ လက္ခံသည္။ ဗုဒၶ၀ါဒအရ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖို႔အတြက္…
၁။ မိဘျဖစ္မည့္သူႏွစ္ဦး ကာမစပ္ယွက္ျခင္း၊
၂။ မိခင္ျဖစ္မည့္သူ ဥတုလာၿပီးစ ျဖစ္ျခင္း၊
၃။ ပဋိသေႏၶေနမည့္သူက အဆင္သင့္ျဖစ္ျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းသံုးခ်က္ ျပည့္စံုဖို႔ လိုသည္။ (မဟာတဏွာသခၤယသုတ္) ဗုဒၶဘာသာတစ္ဦးျဖစ္ေန၍လား မသိ၊ အလြန္သဘာ၀က်ေသာ အဆိုတစ္ခုဟု ယူဆမိသည္။ ဟုတ္ပါၿပီ။ မည္သို႔ေသာအေၾကာင္းႏွင့္ျဖစ္ေနပါေစ.. ေသခ်ာသည္က ယခု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ လူျဖစ္လာၾကေပၿပီ။

လူဆိုသည္မွာ သက္မဲ့အရာ၀တၳဳမ်ားကဲ့သို႔ မဟုတ္၊ သူ႕တြင္ ခံစားတတ္ေသာ၊ ေတြးၾကံတတ္ေသာ၊ ဆံုးျဖတ္တတ္ေသာ စိတ္..ဆိုေသာအရာ ပါရွိသည္။ စိတ္ဟူသည္ ေျပာလိုက္သည္က တစ္လံုးတည္းျဖစ္ေသာ္လည္း ဗီဇႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလိုက္၍ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကဲြျပားသည္။ စိတ္ကဲြျပားသျဖင့္ ခံစားခ်က္ေတြ ကဲြျပားသြားသည္။ ခံစားခ်က္မ်ား ကဲြျပားသြားသျဖင့္ ခံယူခ်က္ေတြ ကဲြျပားသြားသည္။ ခံယူခ်က္ေတြ ကဲြျပားသြားသျဖင့္ ျပဳမႈလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ကဲြျပားသြားသည္။ ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ကဲြျပားသြားသျဖင့္ ပန္းတိုင္မ်ား သို႔မဟုတ္ ဆိုက္ေရာက္ရာ ဘ၀အေျခအေနမ်ားလည္း ကဲြျပားသြားေလေတာ့သည္။

ထိုထို ကဲြျပားခ်က္မ်ားရွိေနလင့္ကစား လူသည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကင္းကင္းကြာကြာ မေနတတ္ၾက။ အေျခခံအားျဖင့္ ေပါင္းစည္းညီညြတ္စြာ ေနလိုၾကသည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံၾကသည္။ မတူညီေသာစိတ္၊ ကဲြျပားေသာခံစားခ်က္ႏွင့္ ျခားနားေသာပန္းတိုင္တို႔အၾကား ညီညြတ္စြာေပါင္းစည္းေရးအတြက္ တာ၀န္မ်ား ခ်မွတ္လိုက္ၾကသည္။

“ဒါက မင္းတာ၀န္၊ ဒါက ငါ့တာ၀န္၊ ဒါက ဆရာ့တာ၀န္၊ ဒါက တပည့္တာ၀န္၊ ဒါက မိဘတာ၀န္၊ ဒါက သားသမီးတာ၀န္၊ ဒါက လင့္တာ၀န္၊ ဒါက မယားတာ၀န္၊ ဒါက ဆရာ့ (ၾကည္ညိဳခံဆရာ) တာ၀န္၊ ဒါက ဒကာ့တာ၀န္…..”

လူဆိုသည္မွာ ေမြးလာၿပီဆိုကတည္းက သားသမီးဟူ၍ ျဖစ္လာသျဖင့္ သားသမီးတာ၀န္က ပါလာသည္။ သားသမီးမွသည္ တပည့္ျဖစ္လာမည္၊ တပည့္တာ၀န္။ ထိုမွ ဆရာျဖစ္လာမည္၊ ဆရာ့တာ၀န္။ ထိုမွ မိဘျဖစ္လာမည္၊ မိဘတာ၀န္။ ထိုမွ ဒကာျဖစ္လာမည္၊ ဒကာ့တာ၀န္။ ဆိုေတာ့…. တာ၀န္ႏွင့္လူသားကို မည္သူက ခဲြျခားေပးႏိုင္ပါမည္လဲ။ မည္သည့္တန္ခိုးရွင္ကမွ ခြဲျခားပစ္၍ မရ။ တာ၀န္ႏွင့္လူသားသည္ ေခါင္းႏွင့္ပန္းပမာ တပူးတဲြတဲြ ျဖစ္တည္ေနရေလသည္။

တာ၀န္ႏွင့္လူသား ခဲြျခားမရတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ “တာ၀န္ဆိုတာ ဘာလဲ”။ တာ၀န္ဆိုသည္ကို မည္သူက ပညတ္ေပးသနည္း။ သတ္မွတ္ေပးသနည္း။ မည္သူသတ္မွတ္ေပးေသာ တာ၀န္ကသာ တကယ္ထမ္းေဆာင္ရမည့္တာ၀န္ျဖစ္ၿပီး မည္သူသတ္မွတ္ေပးေသာတာ၀န္က မထမ္းေဆာင္သင့္ေသာတာ၀န္ ျဖစ္ေနသနည္း။ ဥပမာအားျဖင့္ လူ႔တာ၀န္။ လူသားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မည္သို႔ေသာတာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္မွ လူ႕တာ၀န္ေက်ပြန္သည္ဟု ဆိုႏိုင္မည္နည္း။ ဥပမာ မိဘႏွစ္ပါး။ မည္သို႔ေသာတာ၀န္မ်ားကို ေက်ပြန္မွ မိဘတာ၀န္ေက်ပြန္မည္နည္း။

တစ္ဖန္ စဥ္းစားစရာ ရွိသည္မွာ… တာ၀န္ဟူသည္ အရွိတရားေလာ သို႔မဟုတ္ ဖန္တီးထည့္သြင္းထားရေသာ ပညတ္တရားတစ္ခုေလာ။ ဥပမာအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာက သိဂၤါေလာ၀ါဒစေသာာ သုတ္တို႔ျဖင့္ မေကာင္းျမစ္တား၊ ေကာင္းရာညႊန္လစ္…စေသာ မိဘတာ၀န္မ်ားကို ေဖာ္ျပေပးသည္။ ထိုသို႔ ျမတ္စြာဘုရားက သတ္မွတ္ေပးသျဖင့္ မိဘမ်ားတြင္ တာ၀န္ရွိလာသေလာ။ သို႔မဟုတ္ ျမတ္စြာဘုရားေဟာသည္ျဖစ္ေစ၊ မေဟာသည္ျဖစ္ေစ… ထိုတရားငါးပါးကိုသည္ မျဖစ္မေန ထမ္းေဆာင္သင့္ေသာတာ၀န္မ်ား ျဖစ္သေလာ။ အျမင္အမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

ခရစ္ယာန္ကလည္း ခရစ္ေတာ္ညႊန္ျပေသာ မိဘတာ၀န္၊ အစၥလာဟ္ဘာသာကလည္း မိုဟာမက္ေဟာၾကားေသာ မိဘတာ၀န္၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဘာသာကလည္း ကြန္ျဖဴးရွပ္ညႊန္ျပေသာ မိဘတာ၀န္။ ဘာသာမဲ့ကလည္း သူကိုယ္တိုင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ မိဘတာ၀န္…..။ အသီးအသီး ပညတ္ထားၾကလိမ့္မည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ တာ၀န္ဟူသည္ အရွိတရားမဟုတ္။ သတ္မွတ္ပညတ္ထားခ်က္တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။

သို႔ရာတြင္ ဤေနရာတြင္ တာ၀န္မ်ားကို မည္သို႔ေသာစံႏႈန္းမ်ားျဖင့္ သတ္မွတ္ထားၾကသနည္း။ ဒႆနပညာရွင္မ်ားက တာ၀န္မ်ားသတ္မွတ္မႈတြင္ အေၾကာင္းတရားအေျခခံႏွစ္ရပ္ကို ဆဲြထုတ္ျပသည္။
၁။ အျပဳအမူတစ္ခု၏ အက်ိဳးဆက္ကို ၾကည့္ျခင္း၊
၂။ အျခားစံႏႈန္းတစ္ခုခုကို ၾကည့္ျခင္း။
တာ၀န္ေတြကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ပညတ္ေပးထားသနည္း။ ေလာကေကာင္းက်ိဳး၊ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းက်ိဳး၊ မိမိေကာင္းက်ိဳးဟူေသာ အက်ိဳးဆက္မ်ားကို ၾကည့္၍ သတ္မွတ္ေပးထားသည္ဟု ဆိုသည္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အက်ိဳးဆက္ကို ပဓာနမထား။ လက္ရွိအေျခအေနႏွင့္အခ်ိန္အခါကို မိမိဉာဏ္ျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္သည္။ “ဒီလိုလုပ္ရင္ ဒီလိုျဖစ္မယ္။ ဒါကိုလုပ္မွ ဒီကိစၥက ၿပီးေျမာက္မယ္”စသည္ျဖင့္ မိမိယူဆသတ္မွတ္ထားခ်က္အရ တာ၀န္ေတြကို ပညတ္လိုက္သည္။

လူနာငါးေယာက္ႏွင့္ ေဒါက္တာတစ္ဦးကို ဥပမာအျဖစ္ ျပသည္။ ေဆးခန္းတစ္ခုတြင္ လူနာငါးေယာက္ေရာက္လာသည္ဆုိပါစို႔။ ငါးေယာက္တြင္ ေလးေယာက္က ေက်ာက္ကပ္၊ ႏွလံုးစသည့္ အစားထိုးကုသမႈမ်ား ျပဳလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနသည္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒဏ္ရာအနာတရ အၾကီးအက်ယ္မျဖစ္၊ အေကာင္းပကတိနီးပါး ျဖစ္သည္။ ဆရာ၀န္၏တာ၀န္သည္ တတ္ႏိုင္သမွ် လူနာမ်ားကို အသက္ရွင္ေအာင္ ကုသေပးဖို႔ ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥတြင္ ဆရာ၀န္အေနျဖင့္ သက္သာေနသူ၏ ေက်ာက္ကပ္၊ ႏွလံုးစသည္တို႔ျဖင့္ လူနာေလးေယာက္တို႔၏ အသက္ကို ကယ္တင္ႏိုင္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ “ေလးေယာက္ကို အေသခံမလား၊ သက္သာေနသူကို အေသခံမလား”ဆိုေသာ ျပႆနာ၀င္လာသည္။ အျခားနည္းလမ္းက ေရြးစရာမရွိ။ သက္သာေနသူကို အသက္ရွင္ခြင့္ေပးလိုက္လွ်င္ က်န္ေလးေယာက္က ေသမည္။ ေလးေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ အသက္ေလးေခ်ာင္းႏွင့္ အသက္တစ္ေခ်ာင္း….မည္သည္ကို ေရြးရပါအံ့နည္း။

နံပါတ္ ၁-အက်ိုးဆက္ကိုသာ ၾကည့္သူက လူေလးေယာက္၏ အသက္သည္ လူတစ္ေယာက္၏အသက္ထက္ ပိုတန္ဖိုးၾကီးသည္။ သို႔မဟုတ္ အသက္ေလးေခ်ာင္းသည္ အသက္တစ္ေခ်ာင္းထက္ ပို၍ လူ႕ေလာကအက်ိဳးကို သယ္ပိုးနိုင္သည္။ လူတစ္ေယာက္၏လုပ္ႏိုင္စြမ္းအားႏွင့္ အက်ိဳးစီးပြားထက္ လူေလးေယာက္၏ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းႏွင့္ အက်ိဳးစီးပြားက ပို၍ သာလြန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလးေယာက္ကို အသက္ရွင္ေအာင္ကုသၿပီး တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ အဆံုး႐ႈံးခံလိုက္ဖို႔ ေျပာလိုက္မွာ ေသခ်ာသည္။

နံပါတ္ ၂- အျခားစံႏႈန္းတစ္ခုခုကို မူတည္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို ဆံုးျဖတ္သူကေတာ့ ဤအျမင္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္သည္။ အသက္ရွင္ခြင့္ရွိေနေသာလူတြင္ လူသားတစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရး ရွိေနသည္။ သူသည္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ ဒဏ္ရာ အၾကီးအက်ယ္မရခဲ့။ လူေလးေယာက္၏စြမ္းအားေလာက္ ၾကီးမားမႈမရွိႏိုင္ေသာ္လည္း သူ႕တြင္ ကိုယ္ပိုင္အသက္ရွင္ခြင့္က ရွိေနသည္။ ဆရာ၀န္သည္ အထက္ပါ အခ်က္ ၂-ခ်က္အနက္ မည္သည့္အခ်က္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္မည္နည္း။

အက်ိဳးဆက္ကိုသာ ၾကည့္ပါက ေလးေယာက္ကို အသက္ရွင္ေစၿပီး တစ္ေယာက္ကို လက္လႊတ္ပစ္လိုက္မိမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ အမွတ္ ၂-အခ်က္ျဖင့္ စဥ္းစားလိုက္ျပန္လွ်င္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္၏ တာ၀န္၊ အက်င့္…စသည့္ စံႏႈန္းမ်ားက သူ႕ကို တိုက္ခိုက္ၾကေတာ့မည္။ ေလာကျပႆနာမ်ားတြင္လည္း ထိုကဲ့သို႔ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ေစေသာ ကိစၥရပ္မ်ားစြာ ရွိေလသည္။
ဆရာ၀န္၏ ကိုယ္က်င့္ႏွင့္တာ၀န္ကို မည္ကဲ့သို႔ သတ္မွတ္ေပးမည္နည္း။ သူေလးစားအားက်ရာ၊ သူတိမ္းညြတ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္လႊမ္းမိုးမႈမ်ား၊ သူကိုးကြယ္ရာ ဘာသာတရား…..စေသာ အရာမ်ားက သတ္မွတ္ျပဓာန္းေပးလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ တာ၀န္ႏွင့္လူ၏ ျပဳမႈခ်က္ဆိုင္ရာ ကိုယ္က်င့္တရားက တရားေသမေျပာႏိုင္ေသာ ပညတ္တရားတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ စံႏႈန္းမ်ားအေပၚမူတည္၍ လူတို႔၏ တာ၀န္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကလည္း ကဲြျပားေနပါလိမ့္မည္ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ လူတို႔၏ တာ၀န္ဆိုသည္ကို မည္သို႔ ပံုေသကားခ်မွတ္ယူႏိုင္ေသာ စံတစ္ခုမွ် မရွိေတာ့ၿပီေလာ။

ျပင္သစ္ႏိုင္ငံကို ဂ်ာမန္က အသဲအသန္ ထိုးစစ္ဆင္ေနခ်ိန္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းေလးကလည္း စဥ္းစားစရာတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က လူငယ္တိုင္း လက္နက္ကိုင္ၿပီး စစ္ထဲ၀င္သည္။ တိုင္းျပည္ကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ လူတိုင္းစစ္ေျမျပင္သို႔ သြားေရာက္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ လူငယ္တစ္ေယာက္က စစ္ထဲ၀င္ၿပီး စစ္ေျမျပင္သို႔ သြားသင့္၊ မသင့္ အၾကီးအက်ယ္ ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ႕တြင္ ေရာဂါအသဲအသန္ျဖစ္ေနေသာ မိခင္အိုၾကီးက ရွိေနသည္။ ျပဳစုမည့္သူက မရွိ။ သူသာ စစ္ေျမျပင္သြားၿပီး မိခင္အိုၾကီးကို မျပဳစုလွ်င္ မိခင္အိုၾကီးခမ်ာ ေသဖို႔သာ ရွိေလသည္။ တစ္ဖက္တြင္ သူ႕လိုပဲ လူငယ္ေတြက အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး စစ္ထဲမသြားၾကလွ်င္ အမိႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးမွာ တိုင္းတစ္ပါးလက္ေအာက္တြင္ က်႐ႈံးရေပေတာ့မည္။ မိဘအေပၚျပဳစုရမည့္ သားသမီးတာ၀န္ႏွင့္ တိုင္းသူျပည္သားတိုင္း ျပဳသင့္ေသာ တိုင္းျပည္တာ၀န္။ မည္သည္ကို ေရြးရပါအံ့နည္း။

ဗုဒၶျမတ္စြာႏွင့္သူေတာ္စင္တို႔ လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားအရ ေပးအပ္လာေသာ တာ၀န္အသီးသီးႏွင့္ မိမိသူတစ္ပါးခ်မ္းသာျခင္းဟူေသာ အက်ိဳးဆက္တို႔ကို မိမိအသိဉာဏ္ျဖင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္း လူသားပီသေအာင္ တစ္ဆင့္ခ်င္း တုိးပြားေအာင္ အားထုတ္ႏုိင္လွ်င္ ကဲြျပားေနေသာစံႏႈန္းမ်ားကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းသြားႏိုင္မည္ဟု ထင္ျမင္ေနမိသည္။ ကိုယ္ေရြးလိုက္ေသာ စံႏႈန္းမ်ားႏွင့္ တာ၀န္မ်ားအတြက္ ေနာင္တမရဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ေနပါလိမ့္အံုးမည္။

အထက္ပါအေၾကာင္းမ်ားကို သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက “တာ၀န္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပတ္သားတဲ့ အျမင္ေတြ မပါဘူး”ဟု ဆိုသည္။ မိမိကလည္း “တာ၀န္ဆိုတာ ေနထိုင္ရာ၀န္းက်င္နဲ႔ ၾကိဳတင္သိရွိမႈမ်ားအရ ကဲြျပားေနတတ္ပံုကို မီးေမာင္းထိုးျပခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ။ ျမင္ခ်င္သလို ျမင္၊ ေတြးခ်င္သလို ေတြးလို႔ ရတာေပါ့”ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ရပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တာ၀န္ဆိုင္ရာ အျမင္ေတြကေတာ့ ႐ႈပ္ေထြးစြာ ကဲြျပားေနပါလိမ့္အံုးမည္။

Read more...

Live Questions and Answers (7)…

မနာပဒါယီ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာ ေအာက္ေျခမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ Live Questions and Answers က႑တြင္ ေမးေျဖထားခ်က္ အခ်ိဳ႕ကုိ အမ်ားဖတ္၍ အျမတ္ျဖစ္ေစဖုိ႔္၊ နဲနဲပဲျဖစ္ျဖစ္ အသိပညာ ဗဟုသုတ ရရွိႏုိင္ၾကေစဖုိ႔အတြက္ တစ္ဆင့္ျပန္လည္ တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။

4 Jul 10, 07:07 PM
ထြန္းထြန္း
အရွင္ဘုရား တပည္႔ေတာ္ လာလည္သြားပါတယ္ဘုရား။ တပည္႔ေတာ္ အြန္လိုင္းေပၚ လာလည္ရင္း အမ်ားက်ိဳးအတြက္ ေမးခြန္းေလးတစ္ခု ေလွ်ာက္ထားပါရေစ။ မသိမႈ အ၀ိဇၹာေအာက္မွာ က်င္လည္ေနၾကရတဲ့ သတၱ၀ါေတြကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုေတာ့ရွိတာ ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား။ အ၀ိဇၹာကဖံုးလိုက္ တဏွာကေခ်ာ့လိုက္နဲ႔ ဒီသတၱ၀ါေတြဟာ ၃၁ဘံုထဲက မလြတ္နိုင္ မကြ်တ္နိုင္ၿဖစ္ ေနရတာ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္ဘုရား။

6 Jul 10, 06:23 AM
မနာပဒါယီ >>> ထြန္းထြန္း
သတၱ၀ါေတြကုိ ၃၁ဘုံ သံသရာမွာ တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ေအာင္၊ သံသရာရွည္ၾကာေအာင္ သံသရာခ်ဲ႕ထြင္ေပးတဲ့ တရားေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီတရားေတြက တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိဆုိတဲ့ ပပဥၥတရားမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတရားသုံးပါးဟာ သတၱ၀ါေတြကုိ သံသရာမွာ အရွည္ၾကာေအာင္ သံသရာနယ္ခ်ဲ႕ေနတဲ့ တရားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတရားေတြ ရွိေနသမွ် ဒီသုံဆယ့္တစ္ဘုံထဲက မလြတ္ႏုိင္၊ မကၽြတ္ႏုိင္ ျဖစ္ေနၾကမွာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတရားေတြေၾကာင့္ သတၱ၀ါေတြဟာ အ၀ိဇၨာေတြမ်ား၊ တဏွာေတြ ပြားေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပပဥၥတရားသုံးပါးကုိ ဉာဏ္နဲ႔ မျဖတ္ႏုိင္ေသးသမွ်ေတာ့ ဘုံဘ၀မွာ ဆုံၾကရဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သံသရာဘုံဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္လုိသူေတြဟာ ဒီသံသရာနယ္ခ်ဲ႕ တရားမ်ားကုိ ဉာဏ္နဲ႔ အျမစ္ျပတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

20 Jul 10, 12:09 AM
kyaw ye htut
ဆရာေတာ္ကို တပည့္ေတာ္ တစ္ခုေမးခ်င္လုိ႔ပါ။ သူတစ္ပါးက တပည့္ေတာ္ဆီက ပုိက္ဆံလာေခ်းလုိ႔ ေပးလုိက္တယ္ဘုရား။ သူတစ္ပါးက ေပးသည္ျဖစ္ေစ၊ မေပးသည္ျဖစ္ေစ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဘုရား။ မေပးလည္း ရပါတယ္ဘုရား။ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ပုိက္ဆံေခ်းသြားတဲ့သူက သံသရာ ေၾကြးခံရလားဘုရား။ တပည့္ေတာ္က ခြင့္လႊတ္တယ္ဘုရား။ တဆိတ္္ေလာက္သိပါရေစ။

20 Jul 10, 12:52 AM
မနာပဒါယီ >>> kyaw ye htut
ဒီေနရာမွာ ပုိက္ဆံေခ်းသြားသူရဲ႕ စိတ္ေစတနာအေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ သူကေစတနာ အလုိဆုိးနဲ႔ ေခ်းၿပီးတမင္သက္သက္ မေပးဘဲ ေနခဲ့တာ၊ ေရွာင္ခဲ့တာဆုိရင္ေတာ့ သံသရာေၾကြး ခံရတတ္ပါတယ္။ ေခ်းလုိက္တဲ့သူက ဘယ္လုိပဲ ခြင့္လႊြတ္ခြင့္လႊတ္ ဒီအမႈကုိ စတင္က်ဴးလြန္တဲ့ ပုိက္ဆံေခ်းသြားသူ ကာယကံရွင္က အစကတည္းက မေကာင္းတဲ့ စိတ္ေစတနာနဲ႔ လုပ္ခဲ့တာဆုိရင္ သူကုိယ္တုိင္ ျပန္ၿပီး၀န္ခ်ေတာင္းပန္ကာ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီး ေခ်းထားတဲ့ ပုိက္ဆံနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျဖရွင္းခ်က္ တစ္ခုခုကုိ မေပးဘဲေနမယ္ဆုိရင္ သူ႔မွာအျပစ္ရွိေနၿပီး ဒီအျပစ္ကုိ ျပန္ခံရတတ္ပါတယ္။ ေခ်းေပးသူက ခြင့္လႊတ္ေပမယ့္ ေခ်းသြားသူက ေစတနာ အလုိဆုိးနဲ႔ လုပ္သြားခဲ့တာဆုိရင္ တစ္ဘက္က ခြင့္လႊတ္ေပမယ့္ တစ္ဘက္မွာေတာ့ သူ႔ေစတနာအတုိင္း ျပန္ခံရတတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္လုံး ေတာင္းပန္ၿပီး ခြင့္လႊတ္ၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အျပစ္မရွိပါဘူး။ သံသရာေၾကြး မပါႏုိင္ပါဘူး။

27 Jul 10, 12:26 AM
ဗလ
မွ်ားလာတဲ့ ငါးေတြကုိ သတ္ျပီး လက္ေဆာင္လာေပးရင္ စားသင့္ပါသလားဘုရား။
မမွန္စြပ္စြဲခံရလုိ႔ စိတ္ဆင္းရဲျပီး သတ္ေသသြားတဲ့ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးအေၾကာင္း အင္တာနက္မွာ ျပန္႔လာလုိ႔ ဖတ္ရပါတယ္။ ဒီလုိဝဋ္ေၾကြးေတြဟာ ေရွာင္လႊဲလုိ႔ ေလ်ာ့ပါးေအာင္ျပဳလုိ႔ မရႏုိင္ဘူးလားဘုရား။

27 Jul 10, 02:21 AM
မနာပဒါယီ >>>ဗလ
သတ္ၿပီးလာေပးတဲ့ သူကကုိယ့္အတြက္ တမင္ရည္ရြယ္သတ္ၿပီး လာေပးျခင္း ဟုတ္မဟုတ္နဲ႔ အကယ္၍ ကုိယ့္အတြက္ တမင္ရည္ရြယ္ၿပီးသတ္တာ၊ အဲဒီလုိ ကုုိယ့္အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးသတ္တာကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း သိေနတယ္ဆုိရင္ မစားေကာင္း၊ မစားသင့္ပါဘူး။
၀ဋ္ေၾကြးေတြ ေရွာင္လဲႊေလ်ာ့ပါးေအာင္ လုပ္ဖုိ႔နဲ႔၊ အၾကြင္းမဲ့ကုန္သြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ကေတာ့ အရိယာမဂ္ဉာဏ္နဲ႔ပဲ လုပ္လုိ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေသတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္စတဲ့ ဉာဏ္ေတြနဲ႔ပဲ ၀ဋ္ကင္းျပတ္ရာကုိ လုပ္ႏုိင္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ၿပီး အရိယာမဂ္ကုိ အရယူကာ ၀ဋ္ေၾကြးေတြ ေလ်ာ့ေအာင္ ကုန္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။ တစ္ျခားနည္းမရွိပါဘူး။

29 Jul 10, 05:24 AM
That Aung
Ashinphaya, if we cut down the tree and nat (yokasoe) lost his shelter, is it a sin? (pardon that I cannot type Myanmar.)

29 Jul 10, 01:22 PM
မနာပဒါယီ >>>That Aung:
သစ္ပင္တုိင္းမွာေတာ့ ဒီနတ္ေတြ ႐ုကၡစုိးေတြ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာမွမရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြကုိ ခုတ္ရင္ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ နတ္စတဲ့ ဒီသစ္ပင္ကုိ အမွီျပဳေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ရွိမွန္းသိရဲ႕နဲ႔ ေစတနာပါပါနဲ႔ သူတုိ႔ေနရာေပ်ာက္ေအာင္ ခုတ္ရင္ေတာ့ ဒါဟာ အျပစ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ရွိမွန္းသိရဲ႕နဲ႔ တစ္ျခားအေၾကာင္း တစ္ခုခုေၾကာင့္ မျဖစ္မေန ခုတ္ရတဲ့ အေနအထားေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ မခုတ္ခင္ ႀကိဳတင္ေနရာေျပာင္းေနဖုိ႔ ေမတၱာရပ္ခံၿပီး ခုတ္လွဲရင္ေတာ့ အျပစ္မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သစ္ပင္တုိင္းမွာ နတ္စတဲ့ ျမင္အပ္မျမင္အပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ရွိႏုိင္မရွိႏုိင္ဆုိတာ မသိရတဲ့အတြက္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လုိအပ္လုိ႔ သစ္ပင္ေတြ ခုတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ မခုတ္ခင္ သူတုိ႔အသုိက္အၿမဳံ ေနရာေလးေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေစလုိတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ႀကိဳတင္အသိေပးၿပီး တစ္ျခားတစ္ေနရာကုိ ေျပာင္းေရြ႕ဖုိ႔ ေမတၱာရပ္ကာ ခုတ္တာအေကာင္းဆုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

30 Jul 10, 06:06 AM
ေပတလူး
ဘုန္းဘုန္းဘုရား... အခ်ိဳ႕ေတာရြာေတြမွာ ဝက္သားယူမလားလုိ႔ ဝက္ေမြးသူက မသတ္ခင္ ၾကိဳျပီး ဝက္သားဝယ္မယ့္သူေတြ လုိက္စပ္ပါတယ္။ တစ္ပိႆာယူမယ္၊ ႏွစ္ပိႆာယူမယ္စသျဖင့္ ယူမယ့္သူေတြ တစ္ေကာင္စာေလာက္ ရေတာ့မွ ဝက္ကုိေပၚပါတယ္။ ယူမယ္လုိ႔ ၾကိဳေျပာရင္ ပါဏာတိပါတ သင့္လားဘုန္းဘုန္း။ ကြန္သြားပစ္တဲ့သူေတြ ေတာလုိက္တဲ့ လူုေတြဆီက ငါးေတြ အေကာင္ဗေလာင္ေတြကုိ ညေန ေစာင့္ဝယ္တာေရာ ပါဏာတိပါတသင့္ပါလား။ ဝယ္သူရွိလုိ႔ ကုန္သြားရင္ ေနာက္ေန႔ေတြ ကြန္ဆက္ပစ္၊ ေတာထပ္တုိးျပီး ေရာင္းဖုိ႔ ထပ္ရွာၾကလုိ႔။ အဲဒါကုိ စားစရာ မရွိလုိ႔ ဝယ္မိရင္ ပါဏာတိပါတ သင့္ပါလား။

30 Jul 10, 03:29 PM
မနာပဒါယီ >>>ေပတလူ:
ပါဏာတိပါတကံနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔
၁။ အသက္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္ျခင္း၊
၂။ သတၱ၀ါဟူေသာ အမွတ္လည္းရွိျခင္း။
၃။ ေသေစလုိေသာ စိတ္ရွိျခင္း၊
၄။ သတ္အံေသာ လုံ႔လ ပေယာဂရွိျခင္း၊
၅။ လုံ႔လပေယာဂေၾကာင့္ေသျခင္း ဆိုတဲ့ ဒီအဂၤါ (၅)ပါးနဲ႔ ျပည့္စုုံရင္ ပါဏာတိပါတကံ ထုိက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သတ္တာလည္း ကုိယ္တုိင္သတ္ျခင္း သူတပါးကုိ သတ္ေစျခင္းစသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိရာမွာ ပါဏာတိပါတကံ ျဖစ္ႏုိင္ျခင္း အေၾကာင္း (ပေယာဂ) ရွစ္မ်ိဳးမွာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သတ္မိၿပီး အထက္ေဖာ္ျပပါ အဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္စုံေနရင္ ကံေျမာက္ပါတယ္။ အဲဒီ ပေယာဂ (၈)မ်ိဳးကေတာ့
(၁) သတၱ၀ါကိုရည္မွတ္၍ သတ္ျဖတ္ ထိုးခုတ္ျခင္း၊
(၂) သတၱ၀ါတစံုတခုကို ရည္မွတ္ျခင္းမရွိဘဲ ဘာေကာင္ေသေသဟု ပစ္ခတ္ ထိုးခုတ္လိုက္ျခင္းမ်ိဳး၊
(၃) ကိုယ္တိုင္ သတ္ပုတ္ ထိုးခုတ္ျခင္း၊
(၄) သူတပါးကို ေစခိုင္းျခင္း၊
(၅) အေ၀း၌ေနေသာ သတၱ၀ါကို ျမႇား လွံ ေသနတ္ စသည္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ျခင္း၊
(၆) အျမဲတည္ေန၍ ေသေစႏိုင္သည့္ တြင္းတူးထားျခင္း ေဆး၀ါး အစီအရင္ ထားျခင္း စသည့္ အရာမ်ိဳး၊
(၇) ဓာတ္႐ိုက္ ဓာတ္ဆင္ ဂါထာမႏၲရား စေသာ အစီ အရင္တို႔ျဖင့္ ေသေအာင္လုပ္ျခင္း၊
(၈) မိမိ တန္ခိုးျဖင့္ သတၱ၀ါတို႔ကို ေသေစျခင္းတုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (ပါရာဇိကဏ္အ႒ကထာ)

ဒီအဖြင့္ေတြအရ ေမးခြန္းရွင္ သိလုိတဲ့ အေမးနဲ႔ ညႇိယူႏုိင္ပါတယ္။ ေမးခြန္းရွင္ ေမးထားသလုိ သားသတ္သမားမ်ား၊ ငါးဖမ္းသမားမ်ားဟာ ဒီလုိႀကိဳတင္မွာယူသူ၊ စားသုံးသူေတြ ရွိေနတဲ့အတြက္ လုပ္ေနရတာျဖစ္လုိ႔ မွာယူသူေတြဟာ သြယ္၀ုိက္တဲ့နည္းနဲ႔ ပါဏာတိပါတကံ ထုိက္ေနသလုိ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖာ္ျပပါ အဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ ညႇိၾကည့္တဲ့အခါ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ သတ္ခုိင္းျခင္း မဟုတ္သလုိ သတ္တဲ့သူေတြကလည္း ကုိယ္ကခုိင္းလုိ႔ ကုိယ့္အတြက္ရည္ရြယ္ၿပီး သတ္ေနၾကတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ တုိက္႐ုိက္အေနနဲ႔ ပါဏာတိပါတ ကံမေျမာက္ဘူးလုိ႔ နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။ ကုိယ္လုိစားသုံးသူေတြ ရွိေနတဲ့အတြက္ သူတုိ႔သတ္ေနရတာျဖစ္လုိ႔ ကုိယ္လည္းပေယာဂ မကင္းဘူးလုိ႔ ဆုိခ်င္ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ တုိက္႐ုိက္သတ္တဲ့ ပါဏာတိပါတကံေတာ့ မေျမာက္ပါဘူး။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က တုိက္႐ုိက္ညြန္ၾကားလုိ႔ သတ္ရတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကံေျမာက္တယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

ေမးခြန္းရွင္ အေမးထဲကလုိ ၀ယ္မယ့္သူေတြလုိက္စပ္ၿပီး ၀ယ္သူျပည့္မွ သတ္တဲ့အေပၚမွာေတာ့ ကုိယ့္ပေယာဂ မကင္းတဲ့အတြက္ ကံေျမာက္ႏုိင္ပါတယ္။ လုိက္စပ္တဲ့ သူေတြကေတာ့ ကုိယ္မဟုတ္လဲ တစ္ျခားသူေတြကုိ လုိက္စပ္ၿပီး အေရအတြက္ျပည့္ရင္ သတ္မွာျဖစ္လုိ႔ လုိက္စပ္တဲ့ သူေတြထဲမွာ ကုိယ္မပါမိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဒီလုိမ်ိဳးကုိေတာ့ ေရွာင္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ သူ႔အလုိလုိ သတ္ၿပီးသား၊ ေသၿပီးသားေတြကုိ လုိက္စပ္လုိ႔ ၀ယ္ယူတဲ့ အပုိင္းမွာေတာ့ ကံမေျမာက္ပါဘူး။ တံငါသည္ေတြ ငါးဖမ္းကအျပန္ ေစာင့္၀ယ္တဲ့ အပုိင္းမွာလည္း ငါးအရွင္ေတြကုိ ကုိယ္ကတုိက္႐ုိက္ ၀ယ္ယူၿပီး သတ္ေစတယ္ဆုိရင္ ကံေျမာက္ႏုိင္ၿပီး ပါလာတဲ့ ေသၿပီးသား အေသေတြကုိ ၀ယ္ရင္ ကံမေျမာက္ႏုိင္ပါဘူး။

ဒီလုိပါပဲ။ ေစ်းထဲမွာ ေရာင္းေနတဲ့ အရွင္ေတြကုိ ကုိယ္ကလက္ညႇိဳးထုိးၿပီး တုိက္႐ုိက္၀ယ္ယူ သတ္ေစတဲ့အပုိင္းမွာ ပါဏာတိပါတ ကံျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ သတ္ၿပီးသား အေသေတြကုိ ၀ယ္ယူမႈမွာေတာ့ ကံမေျမာက္ႏုိင္ပါဘူး။ ဆုိလုိတာက ကိုယ္လုိစားသုံး သူေတြေၾကာင့္ သားသတ္သမားေတြ သားသတ္ေနရတာျဖစ္လုိ႔ ကုိယ့္မွာလည္း ပါဏာတိပါတကံ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ ကုိယ့္အေနနဲ႔က ေစတနာ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေသေစလုိတဲ့ စိတ္ရွိၿပီး တုိက္႐ုိက္လုံ႔လျပဳတာ၊ တုိက္႐ုိက္ေစခုိင္းတာ၊ ကုိယ္ကလုံလ ပေယာဂျပဳလုိ႔ ဒီသတၱ၀ါေတြ ေသရတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ပါဏာတိပါတကံ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အဓိကကေတာ့ အသားစား သူေတြအေနနဲ႔ အရွင္လတ္လတ္ေတြကုိ ၀ယ္ယူစားသုံးမႈ မျဖစ္ေစဖုိ႔၊ အရွင္လတ္လတ္ ေရာင္းခ်မႈအပုိင္းမွာ ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူၿပီး သတ္ခုိင္းတာမ်ိဳး မျဖစ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ္လုိသူေတြရွိလုိ႔ သတ္ၾကတာ ဆုိေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕ ပေယာဂမပါဘဲ သူတုိ႔သတ္ၿပီးသား အသားကုိ ၀ယ္ယူစားေသာက္မႈ အပုိင္းမွာေတာ့ ပါဏာတိပါတ ကံမေျမာက္ႏုိင္ပါဘူး။

စာေရးသူ = အရွင္၀ိစိတၱ (မနာပဒါယီ) ။ အခ်ိန္ 4:57 PM

Read more...