*စီးခ်င္းေတြ အလီလီ*

ဟိုက္ နာရီၾကည့္မိေတာ့ ညေန ၆-နာရီ ထိုးေတာ့မယ္… စာက်က္ ေနတာက ခုထိ တစ္၀က္ေတာင္ မက်ိဳးေသး… က်က္ခ်င္ စိတ္က မရွိ… မက်က္လို႔ ကလည္း မျဖစ္.. မနက္ျဖန္ စာေမးပြဲ ေျဖရဦးမည္.. ခဏေနရင္ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် ဘုရားခန္းသြား ဘုရားရွိခိုး၊ တရားထိုင္၊ ေမတၱာပို႔လည္း လုပ္ရဦးမည္.. တစ္နာရီ ခြဲေလာက္ ၾကာမည္.. အင္း.. ဘယ္လို လုပ္ရပါ့..

စိတ္ေတြ ေထြလာသည္၊ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ျဖစ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္တာ ေတြက မ်ားေန၏။ ထမင္းလည္း စားခ်င္ေသးသည္.. အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၾကည့္ မိလိုက္၏။ ဟား စိတ္က ေျဗာင္းဆန္ကို ခတ္ေန တာပါလား..။ သတိေလးကို ရင္ညြန္႔ ကပ္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့လည္း ရင္ဘတ္ထဲမွာ တအားကို ပူေလာင္ ေနျပန္တယ္.. တဖိန္းဖိန္း တရွိန္းရွိန္းနဲ႔..

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သိထားတဲ့ အနည္းငယ္ေသာ အသိေလးနဲ႔ စိတ္ဓါတ္ စစ္ဆင္ေရး၊ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စီးခ်င္းထိုးပြဲ စတင္လိုက္တယ္.. စိတ္ကို ေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္တယ္.. ဘာကို အရင္ဆံုး လုပ္ခ်င္ေနလဲ ဆိုၿပီး.. စာက်က္ ခ်င္စိတ္က အရင္ဆံုး တက္လာတယ္.. ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ရေနၿပီ၊ ငါက မရေသးပါလား ဆိုၿပီး ႏႈိင္းယွဥ္ရင္း မေက်နပ္တဲ့ မာနနဲ႔ ေဒါသေလး (ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာပါ ဘာရယ္ ေသခ်ာ မသိပါဘူး) ကလည္း ၾကြလာတယ္၊ အင္း ရန္သူဘက္ ကေတာ့ အေလး သာေနၿပီ…

ဒါနဲ႔တင္ ၿပီးေရာလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး.. စိတ္ကုိ ထပ္ၾကည့္လိုက္ မိေတာ့.. ဟာ မျဖစ္ေသးပါဘူး ငါက်က္ရဦးမယ္.. ေတာ္ၾကာ မနက္ျဖန္ ေမးလို႔ မရရင္ (ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဗိုက္ပါ သေဘာမ်ိဳး ေျဖရမွာပါ) ဒုကၡဆိုၿပီး ေတြးတဲ့ ေလာဘေလး ကိန္းေနတာ ထပ္ေတြ႔လိုက္ ျပန္တယ္… ေဟာ ဒီေလာဘ လက္နက္နဲ႔ ရန္သူက ထပ္ၿပီး တိုက္ေနျပန္ၿပီ.. ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ဘာလက္နက္မွ မသံုးရေသး.. ခုမွ ရန္သူ႔ အေျခ အေန သံုးသပ္တုန္း ရွိေသး၏..။

အဲလို သံုးသပ္ရင္း ဖ်တ္ခနဲဆို ထမင္း စားခ်င္ စိတ္က ၀င္လာ ျပန္၏။ စားခ်င္ေန၏။ အဲ.. အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ စားခ်င္ေနတာ ကလည္း ရန္သူပဲ၊ ေလာဘ ကိေလသာပဲ.. ဒီရန္သူကလည္း ငါ့ကို တိုက္ေန တာပါလား.. အင္း ဒီေကာင့္ကိုလည္း ငါျပန္ၿပီး စီးခ်င္း ထိုးမွ၊ တိုက္စစ္ ဆင္မွ၊ အဲလိုမွ မလုပ္ရင္ ငါရွံဳးရခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတဲ့ စိတ္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ သႏၱာန္မွာ ျဖစ္လာ ျပန္တယ္..

ေဟာ ေတြးလို႔မွ မဆံုးေသးဘူး.. ဘုရားခန္း သြားခ်င္ လာျပန္တယ္...။ အဲ.. တၿပိဳင္တည္း မွာပဲ ငါ ဘုရားခန္းသြားရင္ တစ္နာရီ ခြဲေလာက္ၾကာမွာ.. ေတာ္ၾကာ တရားထိုင္ေနရင္း ဗိုက္ဆာ လာရင္ ဒုကၡဆိုၿပီး ေတြးလံုး ကလည္း ၀င္လာျပန္တယ္..

=============

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီစီးခ်င္းပြဲက မေန႔က ျဖစ္ခဲ့တာ ခင္ဗ်..၊ စိတ္ဓါတ္ စီးခ်င္းထိုးပြဲ ဒါမွမဟုတ္ အေတြး စီးခ်င္းပြဲေပါ့.. အားပါး ဒီအေတြးကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွိပ္စက္တယ္ဗ်ာ.. ခုမွ ျပန္စဥ္းစား မိတာ..။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက.. ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းကို မသိဘူး.. ခုဟာက ကၽြန္ေတာ္ စာေရးေနလို႔သာ ရွည္ေနတာ.. တကယ့္တကယ္ က်ေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက တၿပိဳင္တည္းလို ျဖစ္ေနတာ.. ဟိုဟာ လုပ္ခ်င္လိုက္၊ ဒီဟာ လုပ္ခ်င္လိုက္.. တကယ့္ကို ဂနာ မၿငိမ္ပါဘူးဗ်ာ.. စိတ္ထဲမွာလည္း ရွဳပ္ေထြးေနတာပဲ..

သတိ၀င္လာလို႔ ဒီစိတ္ကို ျပန္ရွဳေတာ့လည္း ရမလိုလိုပဲ.. အဲ ေနာက္ေတာ့ ရွဳတဲ့ စိတ္က ေပ်ာက္သြား ျပန္ေရာ.. ဒီေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မာန အဲဒီစိတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ကို စီးခ်င္းထုိးေနရတာ.. စီးခ်င္းထိုးတယ္ သာေျပာတာ.. နပန္းလံုးတယ္ လို႔ ေျပာရင္ ပိုေကာင္း ဦးမယ္.. ဒီေကာင္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ အေၾကာမာတဲ့ ေကာင္.. အားကလည္း သန္သလား မေမးနဲ႔.. သူတစ္ခ်က္ ကိုယ္တစ္ခ်က္၊ သူတစ္ျပန္ ကိုယ္တျပန္ အၾကိတ္အနယ္ တြယ္ေနတာ.. တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္က အေလွ်ာ့ ေပးခ်င္ သြားသလို၊ တစ္ခါတစ္ခါ က်ေတာ့လည္း သူ႔ဘက္က အားေပ်ာ့ သြားျပန္တယ္..

ဒါေပမယ့္ သူကလည္း အေလွ်ာ့ မေပးသလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အညံ့ မခံဘူး.. ငါဘာကို အရင္လုပ္ရမလဲ.. ဘယ္စိတ္ကို အရင္ ႏိုင္ေအာင္ တိုက္ရမလဲ.. ဒီသံုးခု ထဲက (စာဆက္က်က္ မလား၊ ထမင္း အရင္ စားမလား၊ ဘုရားခန္း သြားမလား) ဘာအရင္ဆံုး လုပ္ရမလဲ.. (သံုးခုဆိုတာ ေလွ်ာ့ထားတာ.. အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက လုပ္ခ်င္ေနတာ ေတြက အမ်ားၾကီး.. စာေရးခ်င္တာနဲ႔ ခ်က္တင္ ထိုင္ခ်င္တာက ပါလိုက္ေသး)

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္လိုက္တာ တိုက္လိုက္တာ လူလည္း.. အဲ စိတ္လည္း ေတာ္ေတာ္ ပန္းလာတာေပါ့.. ဒီလို တိုက္ရင္း ပထမဆံုး စာက်က္ခ်င္တာကို ႏိုင္သြားတယ္.. ေနာက္ ဒုတိယ ႏိုင္တာက ထမင္း စားခ်င္စိတ္..။ ဘယ္လုိ ႏိုင္လဲ ဆိုေတာ့.. ေအာ္ ငါဒီစာကို ရေအာင္ေတာ့ က်က္ရမယ္.. ဒါေပမယ့္ မရေတာ့လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူး.. ဒီလို က်က္တာဟာ မနက္ျဖန္ တစ္ရက္ တည္းအတြက္သာ အသံုး၀င္မယ္..။ ဒီထမင္းကေကာ ၿပီးရင္ စားလို႔ ရတာပဲ.. ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ ေတြဆို ညေနစာ မစားဘဲေတာင္ ေနၾကေသးတာ၊ တရား အားထုတ္ႏုိင္ ေသးတာ၊ ငါက ဘာလို႔ မရရ မွာလည္း စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ..။ ေနာက္ၿပီး ငါ ဘုရားခန္းသြား ဘုရားရွိခိုး ေမတၱာပို႔ စတာေတြဟာ ဒီအလုပ္ေတြနဲ႔ မႏႈိင္းယွဥ္သာေအာင္ အက်ိဳးမ်ားတယ္.. ကုသိုလ္ပြားတယ္.. ဒါေၾကာင့္ ငါ ဘုရားခန္း အရင္သြားမယ္ ဆိုၿပီး.. အဲလို ေတြးရင္းနဲ႔ ႏိုင္သြားတာ။

=============================

အဲ စာအေရး ေကာင္းေနလိုက္တာ.. ည ၇-နာရီ ထုိးေတာ့မယ္ဗ်.. ေတာ္ၿပီေနာ္.. ဘုရားခန္း သြားလိုက္ဦးမယ္..။

အားလံုးပဲ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ျမဲျမံေသာ သတိတရားတို႔ျဖင့္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ျပည့္စံုၾကပါေစဗ်ာ..။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

4/6/2009, MON:, 6:55:03 PM

Read more...

ကုသိုလ္ျဖစ္မဲ့ ဒီႏွစ္သႀကၤန္

ကုသိုလ္ျဖစ္မဲ့ ဒီႏွစ္သႀကၤန္

သႀကၤန္ခ်ိန္ခါဆို
ေမတၱာေရစဥ္လာင္းခဲ့ ခ်စ္သူခင္ပ်ိဳ အလွဆံုးကို
မပ်က္မကြက္ပံုမွန္ဆိုသလို ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူ ၂-ဦးကို
ကဲလြန္လြန္းသတဲ့ဆို။

ကဲတယ္ဆိုခ်င္ဆို
သစၥာတည္သူ အခ်စ္မို႔ ခ်စ္သူတာဝန္ေက်ဖို႔လို
မေပးအပ္တဲ့ ဒီတာဝန္ကို ထမ္း႐ြက္ဖို႔ ကတိစကားမ်ား
ဝမ္းသာအားရဆို။

ဒီႏွစ္တြက္ကို ခြင့္ေတာင္းဖို႔လို
ေက်းဇူးရွင္ မိဘ ၂-ပါးက အေပ်ာ္အပါး မလိုက္စားေစလို
မမိုက္မွားဖို႔ သားေတာ္ေမာင္ကို စခန္းဝင္ရမတဲ့ဆို။
ပါရမီျဖည့္မဲ့ ခ်စ္သူခင္ကို
ေမာင္ကလည္း မွာၾကားခ်င္သကို
ဒီႏွစ္ေတာ့ မ႑ပ္မသြားဘဲ
ဥပုသ္တရားပဲ စြဲၿမဲေစလို။

(ေရးတာေတာ့ သီခ်င္းေလးလို ေရးခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့ ဂီတကို နားမလည္ေတာ့ သီခ်င္းမဟုတ္၊ ကဗ်ာမဟုတ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီႏွစ္သႀကၤန္ အမွတ္တရ ေရးထားတာေလး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အားနာပါးနာ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာေပးၾကပါ။ :) ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။)

Read more...

*အေမ ေက်နပ္ပါၿပီ သားရယ္(၂)*

မျပစ္မွားရ

ေမတၱာေ၀မွ်၊ ဤေလာက၌၊ သတၱဖ၀ါး၊ အတူသြားက၊ မည္ျငား မိတ္စစ္၊ ခင္ပြန္းျဖစ္၏။ ဆယ့္ႏွစ္လွမ္းေသာ္၊ အေဖာ္သဟဲ၊ လခြဲ ညာတိ၊ မည္ဘိ မပ်က္၊ ထုိ႔ထက္လြန္စြာ၊ ရက္ၾကာ ကာလ၊ ေပါင္းဖက္ၾကမူ၊ အတၱသမာ၊ မွန္စြာ ထုိလူ၊ ကုိယ္ႏွင့္တူ၏၊ အယူေထြျပား၊ ထုိသူမ်ားအား၊ ျပစ္မွား စိတ္မွာ၊ မရွိရာဘူး။ (မဃေဒ၀)

သံသရာ ခရီသြား လူသားတုိ႔သည္ လူ႕ျပည္ဌာန လူ႕ေလာကတြင္ ႀကဳံရ ဆုံရသည္မွာ “ေရွးဘ၀က၊ ေရစက္၊ ပႏၷက္ဖူးေသာ၊ သစၥာေတြေၾကာင့္” ဒီဘ၀မွာ လာၿပီးေတာ့ ဆုံရ ႀကဳံၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။

ႀကဳံရ ဆုံရေသာ အခုိက္အတန္႔ ကာလအတြင္း ေျခေထာက္ ၇-ဖ၀ါး အတူသြား၊ အတူ လွမ္းမိခဲ႔ရင္ မိတ္ေဆြစစ္ ျဖစ္တယ္၊ ၁၂-ဖ၀ါး အတူ လွမ္းမိခဲ႔ ရင္ေတာ့ လက္တြဲေဖာ္၊ ၁၅-ရက္ေလာက္ ေပါင္းသင္းခဲ႔ မိရင္ ေဆြမ်ိဳး၊ ဒီ႔ထက္ အလြန္ ေပါင္းရ သင္းရ၊ ေတြ႕ၾက ဆုံၾကရ ရင္ေတာ့ မိမိနဲ႔ အတူထားၿပီး ဆက္ဆံ ရလိမ့္မယ္။ မည္သုိ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး လူမ်ိဳးကုိ မဆုိ မျပစ္မွားေသာ စိတ္ထားျဖင့္ ဆက္ဆံရမယ္-ဟု မာန္လည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ဆုံးမခဲ႔ဖူးတယ္။

လမ္းမခြဲခင္ ဆုံးမစကား

မိေထြးေတာ္ႀကီးနဲ႔ သာကီ၀င္ အမ်ိဳးသမီး ရဟန္းမ ငါးရာတုိ႔ တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ၾကဖုိ႔ နတ္ေတြကုိ ပန္ၾကားရင္း တရားတစ္ပုဒ္နဲ႔ ဆုံးမၿပီး ႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။

(န ဇရာ မစၥဳ၀ါ ယတၳ၊ အပိၸေယဟိ သမာဂေမာ၊ ပိေယဟိ ၀ိေယာေဂါတၳိ၊ တံ ၀ဇၨိႆံ အသခၤတံ။)

တုိ႔တေတြ အခုသြား ရမွာက နိဗၺာန္ ခရီးျဖစ္တယ္၊ အဲဒီ နိဗၺာန္မွာ ေဆြးေျမ့ ယုိယြင္း၊ အုိမင္း ရတဲ့ သေဘာေတြ၊ ဆံျဖဴ ခါးကုိင္း နားထုိင္ၿပီးေတာ့ မရဏ လက္တြင္း သက္ဆင္းရတဲ႔ သေဘာေတြ၊ ငုိရာက ႀကီး၊ ႀကီးရာက အုိ၊ အုိရာက နာ၊ နာရကေသ၊ အဲဒီ ဆင္းရဲျခင္း သေဘာေတြ မရွိပါဘူးကြယ္။ စိတ္ဆင္းရဲစရာ ျဖစ္တဲ႔ မခ်စ္ မႏွစ္သက္တဲ႔ သူေတြ႕နဲ႔ ေပါင္းေဖာ္ ယွဥ္တြဲ ေနထုိင္ရၿပီး၊ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္တဲ႔ သူေတြနဲ႔ ေကြကြင္း ခြဲခြါသြားရမယ့္ သေဘာေတြလည္း မရွိပါဘူးကြယ္၊ အဲဒီ အရာ၀တၳဳေတြ မရွိတဲ႔ ေအးခ်မ္း ၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္သာသုိ႔ မိေထြးေတာ္ႀကီး သြားေတာ့မယ္ လုိ႔ တရားေဟာရင္း နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ လုိက္တယ္။

“ငုိခ်င္ရက္ လက္တုိ႔” ဆုိသလုိ မိေထြးေတာ္ႀကီး နိဗၺာန္ သြားေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း ႏႈတ္ဆက္လုိက္မွပဲ လမ္းေဘး၀ဲယာ တစ္ဖက္ တတစ္ခ်က္မွာ မိေထြးေတာ္ႀကီး အေပၚ သံေယာဇဥ္ ေတြနဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႔ၿပီး ရာဂ မကင္းႏုိင္ ၾကေသးတဲ႔ ပရိသတ္ေတြ ကလည္း ငုိေၾကြးၾက ျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါ သူတုိ႔ငုိတဲ႔ အသံေလးက မွတ္သားစရာ။

“အေဟာ ေနာ အပၸပုညတာ” တဲ႔ မိေထြးေတာ္ ႀကီးနဲ႔ ငါတုိ႔တေတြ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ႀကဳံခြင့္ ဆုံခြင့္ မရေတာ့ တာဟာ ငါတုိ႔တေတြမွာ ဘုန္းကံ နဲၾကလုိ႔ပဲ-လုိ႔ ေျပာေျပာၿပီး ငိုၾကတာ။

ဟုတ္တာေပါ့ မိေထြးေတာ္ ႀကီးနဲ႔ ရွိေနရင္ သူတုိ႔တေတြကုိ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ဖုိ႔၊ မေကာင္း တာေတြ မလုပ္ဖုိ႔၊ မိမိ စိတ္ကေလးကုိ ျဖဴစင္ေအာင္ ထားဖုိ႔ မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ဆုံးမ ၾသ၀ါဒေတြ ေပးေလ႔ရွိတယ္။ အခုေတာ့ ဆုံးမမယ့္သူ မရွိေတာ့တဲ႔ “အမိမဲ႔သား၊ ေရနဲငါး”ဘ၀ကုိ ေရာက္သြားၾကၿပီ။ အဲဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔ တေတြဟာ ေျဖမဆည္ႏုိင္ မ်က္ရည္ တၿဖိဳင္ၿဖိဳင္နဲ႔ ငုိေၾကြး ေနၾကတာေပါ့။

ငိုေၾကြးတယ္ဆုိတာ

အမွန္ တကယ္ေတာ့ ငိုတဲ႔သူမ်ားဟာ ကိေလ သာရာဂေတြ မ်ားေနလုိ႔၊ သံေယာဇဥ္ ကိေလသာေတြ သိပ္မ်ားေနလုိ႔ ငုိၾကတာ။ မိေထြးေတာ္ ႀကီးကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ။ ရဟႏၲာ ျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ငုိေၾကြးစရာ မ်က္ရည္မွ မက်န္ေတာ့တာ။ သူတုိ႔ တေတြကုိ တုန္လႈပ္မႈ ကင္းမဲ႔တဲ႔ စိတ္နဲ႔ကုိ ထာ၀ရ ႏႈတ္ဆက္သြားတာ။

ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး

ဒါနဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ့ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)ရဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ သြားသတိရမိတယ္။ သူကေျပာေတာ့ ႏႈတ္မဆက္ သင့္ဘူးတဲ႔။

ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ခဏကြယ္၊
ခ်စ္ လုိ႔ရယ္ မ၀ဘူး၊
ေ၀းကြာေအာင္ ၾကမၼာဖန္ေတာ့၊
ေလာကဓံ ယုိင္ယုိင္ထဲမွာ၊
ခြဲခြါႏုိင္ဘူး။

ႏႈတ္ကုိေတာ့ မဆက္ခ်င္၊
ေနရစ္ေတာ့ ခ်စ္သက္ဦး၊
ထာ၀ရ ခြဲခြါသူသာ ႏႈတ္ဆက္တာမုိ႔၊
ၾကင္နာသူ တုိ႔ႏွစ္ဦးအတြက္
ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး။

ႏႈတ္ဆက္တယ္ ဆုိတာ ထာ၀ရ ခြဲခြါသြားၾကတဲ႔ သူေတြသာ ႏႈတ္ဆက္ၾကတာ၊ ထာ၀ရ မခြဲမခြါေသးဘဲ ျပန္လည္ ဆုံေတြ႔ၾကရမွာျဖင့္ ႏႈတ္မဆက္ သင့္ဘူးတဲ႔။

ေတာင္တန္းေပၚမွာ

စာေရးသူတုိ႔ အစိုးရတာ၀န္နဲ႔ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ၁၀-တန္းေတြကုိ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးရင္း (2000-ခုႏွစ္က ထင္ပါတယ္။) တပည့္ေတြကုိ စာသင္ၾကားမႈ ၿပီးဆုံးတဲ႔ေန႔မွာ အဲဒီ ကဗ်ာေလးကုိ စာသားေျပာင္းၿပီး ေရးျပ ရြတ္ျပဖူးတယ္။

ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ခဏကြယ္၊
သင္ လုိ႔ရယ္ မ၀ဘူး၊
ေ၀းကြာေအာင္ ၾကမၼာဖန္ေတာ့၊
ေလာကဓံ ယုိင္ယုိင္ထဲမွာ၊
ခြဲခြါႏုိင္ဘူး။

ႏႈတ္ကုိေတာ့ မဆက္ခ်င္၊
ေနရစ္ေတာ့ တပည့္မ်ား၊
ထာ၀ရ ခြဲခြါသူသာ ႏႈတ္ဆက္တာမုိ႔၊
ၾကင္နာသူ ဆရာ တပည့္ႏွစ္ဦးအတြက္
ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး။

အဲဒီလုိ ေရးျပ ရြတ္ျပေတာ့ တပည့္မေတြထဲက ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ ငိုပါေလေရာ။

ရြတ္ျပရတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္

ပလႅင္ေပၚမွာလဲ ဒီကဗ်ာကုိ တရားေဟာရင္းရြတ္ျပဖူးတယ္။

ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ခဏကြယ္၊
ေဟာ လုိ႔ရယ္ မ၀ဘူး၊
ေ၀းကြာေအာင္ ၾကမၼာဖန္ေတာ့၊
ေလာကဓံ ယုိင္ယုိင္ထဲမွာ၊
ခြဲခြါႏုိင္ဘူး။

ႏႈတ္ကုိေတာ့ မဆက္ခ်င္၊
ေနရစ္ေတာ့ ပရိတ္သတ္မ်ား၊
ထာ၀ရ ခြဲခြါသူသာ ႏႈတ္ဆက္တာမုိ႔၊
ၾကင္နာသူ ပရိသတ္္မ်ားအတြက္
ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး။

အဲဒီလုိ ရြတ္ျပ ေနတာဟာ ရြတ္လုိ႔ ေကာင္းတာလဲ ပါတယ္။ ခြဲခြါရျခင္း သေဘာေၾကာင့္ မတည္ၿမဲျခင္း အနိစၥ သေဘာကုိ သိေစခ်င္တာလဲ ပါတယ္။ ေနာက္ ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ေကြကြင္း ခြဲခြါရတဲ႔ (ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ) ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕ ဒုကၡ သေဘာကုိ သိေစခ်င္တာလဲ ပါတယ္။ အဲဒီ သေဘာေတြ ေျပာျပ ၿပီးေတာ့မွ ရြတ္ျပခဲ့တာပါ။

၂၀၀၂-ခုႏွစ္မွာ သတင္း စကား ၾကားရတာေတာ့ ေတာင္ေပၚမွာ စာသင္ေပးရင္း ႀကဳံရဆုံရ ငုိခဲ႔ရသူ ခ်င္းမေလး သီလရွင္ ၀တ္သြားတယ္လုိ႔ ၾကားတယ္၊ အခုစာေရးေနခ်ိန္ (6၊ 4၊ 09) မွာေတာ့ ၀တ္ေနေသးလား၊ မ၀တ္ေတာ့ ဘူးလား ဆုိတာ မသိဘူး။
စည္းစိမ္ရွင္မႀကီး

မိေထြးေတာ္ ႀကီးကေတာ့ ထာ၀ရ ႏႈတ္ဆက္ သြားၿပီေနာ္။ အဲဒီလုိ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ရာဂမကင္းေသးတဲ႔ သူေတြကေတာ့ ငုိၾကတာေပါ့။ မိေထြးေတာ္ ႀကီးနဲ႔ ရဟႏၲာ ေထရီမ ငါးရာတုိ႔ ခႏၶာ့၀န္ ရုတ္သိမ္းလုိ႔ ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ၿငိမ္း ေတာ့မယ္လုိ႔ တဆင့္စကား တဆင့္နား ၾကားေတာ့ သဒၶါတရား သိပ္ေကာင္းတဲ အမ်ိဳးေကာင္း သား၊ အမ်ိဳးေကာင္း သမီးေတြက မိမိတုိ႔ အိမ္ေပၚကေန ဆင္း၊ မိေထြးေတာ္ ႀကီးတုိ႔ သြားရာလမ္းမွာ ဖူးေျမာ္ၾက၊ ကန္ေတာ့ၾကၿပီး ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ၾကတယ္။

စည္းစိမ္ရွင္ မႀကီး စိတ္ေအးေအး ထားပါဘုရား။ ကုိးကြယ္ရာ မဲ႔ေနတဲ႔ တပည့္ေတာ္ တပည့္ေတာ္မ တုိ႔ကုိ ခြဲခြါၿပီး ခႏၶာ့၀န္ ရုတ္သိမ္းၿပီး ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ၿငိမ္း ေတာ့မယ္ ဆုိတာက အခြင့္မေလ်ာ္ မသင့္ေတာ္ ပါဘူးဘုရား။ သူတုိ႔က ဒီလုိကုိ ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ၾကတာ။ အဲဒီလုိ ေလွ်ာက္ထား ၾကသူေတြဟာ သူတုိ႔တေတြရဲ႕ သံေယာဇဥ္ ရာဂ တရားေတြက ႏွိပ္စက္ ဖိစီးၾကလုိ႔ ငုိေၾကြး ျမည္တမ္းရင္း ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ၾကတာ။

ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ သူေတြရဲ႕ စကားထဲမွာ စည္းစိမ္ရွင္မႀကီး (မဟာေဘာေဂ) ဆိုတဲ႔ စကားပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ မိေထြးေတာ္ ႀကီးရဲ႕ဘ၀က စည္းစိမ္ေတြနဲ႔ ျပည့္နက္ ေနတဲ႔ဘ၀။ လူ႕ေဘာင္ ေလာကမွာ ရွိစဥ္တုန္း ကလဲ ထီးနန္း စည္းစိမ္ေတြကုိ ျပည့္ျပည့္၀၀ ခံစားခဲ႔ရတယ္။ လုိအပ္တယ္ ဆုိတာ မရွိေလာက္ ေအာင္ကုိ ခံစားခဲ႔ရတာ။ ဆင္းရဲဒုကၡ ဆုိတာ ခ်ိဳနဲ႕လား၊ ဘယ္လုိ ဟာမ်ိဳးလဲလုိ႔ ေမးရမလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

ရဟန္းမ အျဖစ္ ျပဳၿပီးတဲ႔ ေနာက္ပုိင္းမွာ ကိေလသာေတြ ၿငိမ္းလုိ႔ နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာကုိ ျပည့္ျပည့္၀၀ႀကီး ခံစားေနရတဲ႔ မိေထြေတာ္ႀကီး ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔က မိေထြးေတာ္ ႀကီးကုိ စည္းစိမ္ရွင္ မႀကီးလုိ႔ ေခၚတာျဖစ္မွာ။

တရားေဟာရျပန္

အဲဒီလုိ ရင္ဘတ္ စည္တီး ငုိေၾကြးၿပီး ေနၾကတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔အတြက္ စုိးရိမ္ေသာကေတြ၊ ေၾကာင့္ၾက ရတာေတြကုိ ၿငိမ္းေအး ေစႏုိင္ဖုိ႔ အတြက္ တရား ေဟာရျပန္တယ္။

အုိ… သားေတာ္ သမီးေတာ္တုိ႔ သင္တုိ႔တေတြဟာ အခု အခ်ိန္မွာ ရင္ဘတ္စည္တီး ငုိညည္း ေနရမယ့္ အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေန႔ဟာ ခႏၶာ့၀န္ ရုတ္သိမ္းလုိ႔ ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ၿငိမ္း ရေတာ့မယ့္ မိေထြးေတာ္ ႀကီးတုိ႔အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္ေနရမဲ႔ အခ်ိန္အခါ ကာလႀကီးပါကြယ္။

အုိ္… သားေတာ္ သမီးေတာ္တုိ႔ မငုိေၾကြး ၾကပါနဲ႔ကြယ္။ မိေထြးေတာ္ႀကီးေလ… သိသင့္ သိထုိက္တဲ႔ ဆင္းရဲျခင္း ေတြရဲ႕ သေဘာကုိ ပုိင္းပုိင္းျခားျခား ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ သိခဲ့ျပီးၿပီကြယ့္။ ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕ လက္သည္ျဖစ္တဲ႔ သံေယာဇဥ္ သမုဒယ တဏွာ ကုိလည္း မိေထြးေတာ္ႀကီး သုတ္သင္ ႏွိမ္နင္းၿပီးၿပီ။ အဲဒီတရားေတြ ရဲ႕ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ ျဖစ္တဲ႔ နိေရာဓ နယ္ပယ္ကုိလဲ မိေထြးေတာ္ႀကီး ေရာက္ၿပီးၿပီ။ နိဗၺာန္ ေရာက္ရန္ လမ္းေၾကာင္းမွန္တဲ႔ မဂၢသစၥာ ေတြကုိလဲ ေသေသ ခ်ာခ်ာကုိ ပြားမ်ားၿပီး သြားပါၿပီကြယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ဟာ ခႏၶာ့၀န္ ရုတ္သိမ္းလုိ႔ ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ၿငိမ္း ရေတာ့မယ့္ မိေထြးေတာ္ ႀကီးတုိ႔အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္ေနရမဲ႔ အခ်ိန္အခါ ကာလႀကီးပါကြယ္။

အုိ္… သားေတာ္ သမီးေတာ္တုိ႔ မငုိေၾကြး ၾကပါနဲ႕ကြယ္။ မိေထြးေတာ္ ႀကီးေလ… ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အဆုံးအမ တရားေတာ္ ေတြကုိ ေကာင္းစြာ ေလ႔က်က္ခဲ႔ၿပီး၊ ရင္ထဲမွာ ထည့္ၿပီးပါၿပီ။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အဆုံးအမ ေတြကုိ သင္ယူျခင္း ပရိယတၱိ သာသနာ၊ က်င့္ႀကံ ႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ျခင္း ပဋိပတၱိ သာသနာ၊ သုံးေဆာင္း ခံစားျခင္း၊ ဆုိက္ေရာက္ျခင္း ပဋိေ၀ဒ သာသနာ၊ အဲဒီသာသနာ သုံးရပ္စလုံးကုိ မိေထြးေတာ္ႀကီး အကုန္လုံး ၿပီးစီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၿပီးၿပီ။

အလြန္တရာမွ ေလးလံလွတဲ႔ ဥပါဒါနကၡႏၶာလုိ႔ ေခၚတဲ့ ၀န္ထုပ္ ၀န္ပုိးႀကီးကုိ အကုန္လုံး ပစ္ခ်ပစ္ လုိက္ၿပီးၿပီ။ ဘ၀ကုိ ျဖစ္ေစတတ္တဲ႔ လက္သည္ သံေယာဇဥ္ သမုဒယ တဏွာကုိ မိေထြးေတာ္ႀကီးက အျမစ္ပါ မက်န္ေအာင္ ပယ္သတ္ ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းခဲ႔ ၿပီးၿပီကြယ့္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ဟာ ခႏၶာ့၀န္ ရုတ္သိမ္းလုိ႔ ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ၿငိမ္းရေတာ့မယ့္ မိေထြးေတာ္ ႀကီးတုိ႔အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္ေနရမဲ့ အခ်ိန္အခါ ကာလႀကီးပါကြယ္။

လုိရာခရီး သြားႏုိင္ၾက

ေလာကႀကီးမွာ မိဘေတြဟာ ခရီး ထြက္ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ အိမ္မွာ ရွိတဲ႔ အလုပ္ေတြကုိ ၿပီးစီးေအာင္လုပ္။ သားသမီးေတြကုိ မွာစရာရွိတာ မွာၿပီးမွ ခရီးထြက္ေလ႔ ရွိၾကတယ္။ အဲဒီလုိ လုပ္သင့္ လုပ္ထုိက္တာေတြ မွာသင့္ မွာထုိက္တာေတြ မွာၿပီးတာေတာင္ မလိမၼာတဲ႔ သားသမီးမ်ား ရွိခဲ႔ရင္ မိဘေတြဟာ ခရီးသြားရတာ စိတ္မေျဖာင့္ဘူး၊ စိတ္ခ်ရတဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္း ေအးရတဲ႔ သားသမီးမ်ိဳး ရွိတဲ႔ မိဘေတြကေတာ့ ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ လုိရာခရီးကုိ သြားႏုိင္ၾကတယ္။

စိတ္ခ်လုိ႔ ေနပါၿပီ

အုိ္… သားေတာ္ သမီးေတာ္တုိ႔ မငုိေၾကြး ၾကပါနဲ႕ကြယ္။ မိေထြးေတာ္ႀကီး ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ့မယ္ ဆုိတာက မိေထြးေတာ္ ႀကီးလဲ လုပ္သင့္ တာေတြ အကုန္လုံး လုပ္ခဲ႔ၿပီးၿပီ။

ေနာက္ပုိင္းမွာလဲ စိတ္ခ်ရမယ့္ သားေတာ္ႀကီးေတြ ရွိႏွင့္ ေနၿပီေလ။ သစၥာေလးပါးကုိ ဆရာမရွိဘဲနဲ႕ မိမိကုိယ္တုိင္ သိတဲ႔ သားေတာ္ ဘုရားရယ္၊ သားေတာ္ဘုရား သိၿပီးတဲ့ေနာက္ အရင္ဆုံး သိႏွင့္တဲ႔ အရွင္ ေကာ႑ည၊ သားေတာ္အရင္း အရွင္နႏၵ၊ သားေတာ္အဖ်ား အရွင္အာနႏၵာ၊ ေျမးေတာ္ေလး အရွင္ ရာဟုလာတုိ႔ ကလည္း ရွိေနၿပီကြယ့္။

သာသနာေတာ္ကုိ မၾကည္ညိဳသူ၊ အယူမွား ေတြကုိသာ ေဟာေျပာေလ႔ ရွိၾကသူ တိတၳိတုိ႔ရဲ႕ အယူ၀ါဒေတြကုိ သုတ္သင္ ေျဖရွင္းႏုိင္တဲ႕ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ ရွိေနၾကတဲ႔ သံဃာ့ အစည္းအရုံး ႀကီးကလည္း ရွိေနၿပီေလကြယ္…။ မိေထြးေတာ္ႀကီး စိတ္မခ်စရာ ဘာမ်ား ရွိေသးလုိ႔တုန္း။

ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ဟာ ခႏၶာ့၀န္ ရုတ္သိမ္းလုိ႔ ပရိနိဗၺာန္ စံ၀င္ၿငိမ္း ရေတာ့မယ့္ မိေထြးေတာ္ႀကီး တုိ႔အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္ေနရမဲ႔ အခ်ိန္အခါ ကာလႀကီးပါကြယ္။

အေမ့ဆုေတာင္း

အုိ္… သားေတာ္ သမီးေတာ္တုိ႔ မငုိေၾကြး ၾကပါနဲ႕ကြယ္။ အေမေလ… ဒီေန႔ ဒီဘ၀မွာေတာ့ အေမ႔ ဆုေတာင္းေတြ ျပည့္ခဲ႔ၿပီသိလား။

အတိတ္ကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ဟုိး… လြန္ခဲ႔တဲ႔ ဘ၀တစ္သိန္း ကာလအထက္ မွာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပဒုမုတၱရ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္ မူတယ္ေလ။ အဲဒီဘ၀မွာ တုိ႔အေဖက သူေဌးႀကီး ဆုိေတာ့ တုိ႔က သူေဌး သမီးေပါ့။ အေဖက ျမတ္စြာ ဘုရားကုိ အရမ္း ၾကည္ၫဳိတာ သိလား။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ကုိ ေန႔စဥ္သြားေတာ့ တုိ႔လည္း စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ ေန႔တုိင္းကုိ လုိက္ခဲ႔တာကြယ့္။

အဲ… တစ္ေန႔ေတာ့ ပဒုမုတၱရ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္က ပရိသတ္ ေလးပါးရဲ႕ အလယ္မွာ သူ႕ရဲ႕ မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ “ရတၱညဴ ဧတဒဂ္ဘြဲ႔" ေပးေတာ့ တုိ႔ေလ အရမ္း အားက်တာပဲ သိလား။ ဘာရမလဲ တုိ႔လည္း တုိ႕အေဖကုိ ပူဆာတာေပါ့။ တုိ႔ ပူဆာတဲ႔ အတုိင္း အေဖက လုိက္ေလ်ာ တယ္ေလ။ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးလည္း ျဖစ္ျပန္၊ အေဖ ကုိယ္တုိင္က ရတနာျမတ္ သုံးပါးကုိ ၾကည္ညိဳတဲ႔သူ ျဖစ္ျပန္ ဆုိေတာ့ ႏွစ္ခါ မေတာင္းဆုိ ရပါဘူးကြယ္။

အဲဒါနဲ႔ ပဒုမုတၱရ ဘုရားရွင္နဲ႔ ေနာက္ပါ သံဃာေတာ္ အေပါင္းကုိ ၇-ရက္လုံးလုံး အိမ္မွာ ပင့္ၿပီး ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ခမ္းခမ္း နားနားကုိ အားရ ပါးရႀကီးကုိ လွဴဒါန္း ပူေဇာ္ခဲ႔တာေပါ့။ ေနာက္ဆုံးရက္မွ လွဴဒါန္းမႈ အစုစုရဲ႕ အက်ိဳးကုိ ဆုေတာင္းေတာ့ တာပါပဲ။ အက်ိဳးလုိလုိ႔ ေညာင္ပင္ ေရေလာင္းတယ္ ေျပာေျပာ တုိ႔ကေတာ့ တုိ႔ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေနာင္ပြင့္မယ့္ ဘုရားတစ္ဆူဆူရဲ႕ မယ္ေတာ္ႀကီး ျဖစ္ပါရေစ… ဘုရားလုိ႔ စိတ္ပါလက္ပါကုိ ဆုေတာင္း ပစ္လုိက္တာ။

ဗ်ာဒိတ္စကား ျမြက္ၾကား

ပဒုမုတၱရ ျမတ္စြာ ဘုရားကလည္း အရမ္းကာေရာႀကီး ေရာ့ အင့္လုိ႔၊ ေပးလုိက္တာ မဟုတ္ဘူးကြယ့္။ သူ႔ရဲ႕ အနာဂတံသ ဉာဏ္ေတာ္နဲ႔ စူးစူးစုိက္စုိက္ ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ "ေနာင္ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလအထက္ ဘဒၵကမၻာမွာ မင္းမ်ိဳး မင္းႏြယ္ကေန ေဂါတမ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ပြင့္လိမ့္မယ္။ ဘုရားမျဖစ္ခင္ အဲဒီကေလးကုိ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ရၿပီး၊ ေနာင္အခါ ဘုရား သာသနာေတာ္ထဲ ၀င္ေရာက္ လာလိမ့္မယ္။ ရဟႏၲာ ဘိကၡဳနီ မႀကီးလည္း ျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသမီး သာသနာမွာ သစၥာေလးပါးကုိ အရင္းဆုံးသိၿပီး ရတၱညဴ ဧတဒဂ္ ဘြဲ႔ထူးႀကီး ကုိလည္း ပရိသတ္ အလယ္မွာ ေပးအပ္ ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံရလိမ့္မယ္” လုိ႔ ဗ်ာဒိတ္စကား (ဗ်ာဒိတၱ၊ ၀်ာဒိပၲ၊ ေနာင္အခါ ျဖစ္ပ်က္ျခင္း အေၾကာင္းကုိ ရည္ၫႊန္း၍ မိန္႔ျမြက္ အပ္ေသာ ဘုရား စကားေတာ္) ျမြက္ၾကား ခဲ႔တယ္ေလ။

အေမ႔ဆုေတာင္းေတြ ျပည့္ပါၿပီ

(စိရပၸဘုတိ ယံ မယွံ၊ ပတၳိတံ အဇၨ သိဇၩေတ။ အာနႏၵေဘရိကာေလာယံ၊ ကိ ံ ေ၀ါ အႆူဟိ ပုတၱိကာ။)

ဒါနဲ႔ ျမတ္စြာ ဘုရားရဲ႕ မယ္ေတာ္ႀကီး ျဖစ္ခြင့္ရဖုိ႔ ျဖည့္က်င့္ခဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ဆိုတဲ႕ ကာလ အတုိင္းအတာဟာ သာမန္ လူေတြ အတြက္ေတာ့ တေမွ်ာ္ တေခၚႀကီး ျဖစ္ေပမယ့္ ဘုရားအေမ သိပ္ျဖစ္ခ်င္ ေနတဲ႔ တုိ႔အတြက္ေတာ့ ႏွစ္ရက္နဲ႔ တစ္မြန္းတည့္ ေလာက္ပဲ ထင္ခဲ႔တာ။

အဲဒီဘ၀ ကေန နတ္ျပည္ ေရာက္လုိက္ လူ႔ျပည္ ေရာက္လုိက္နဲ႕ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး က်င္လည္ခဲ့ ရတယ္။ အဲဒီ ဘ၀ေတြမွ ကုသုိလ္လုပ္ခြင့္ ရတာနဲ႔ ဘုရားမယ္ေတာ္ ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ ဆုေတာင္း လုိက္တာ။ အဲ မွတ္မွတ္ရရ ကုသုိလ္ျပဳတာ ေတြထဲမွာ ပေစၥကဗုဒၶါ ဘုရားရွင္ ၅၀၀-ကုိ ဆြမ္းလုပ္ေၾကြးရတဲ႔ ကုသုိလ္ထူးလည္း ပါေသးတယ္။ ဘာရမလဲ အဲဒီ ကုသုိလ္ ထူးကုိလည္း ဘုရားအေမ ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ ဆုေတာင္း လုိက္တာေပါ့ကြယ္။

အုိ္… သားေတာ္ သမီးေတာ္တုိ႔ မငုိေၾကြး ၾကပါနဲ႕ကြယ္။ အေမေလ… ဒီေန႔ ဒီဘ၀မွာေတာ့ အေမ႔ဆုေတာင္း ျပည့္ခဲ႔ပါၿပီကြယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသာကေတြ လိမ္းက်ံေနတဲ႕ မ်က္ရည္စေတြနဲ႕ မငိုေၾကြး ၾကပါနဲ႔ကြယ္။ ဆုေတာင္း ျပည့္၀တဲ႔၊ ခႏၶာ့၀န္ေတြ ရုတ္သိမ္းလုိ႔ ၿငိမ္းေတာ့မယ့္ အေမ႔အတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ၾကပါ သားေတာ္ သမီးေတာ္တုိ႔ရယ္။

ဆက္ရန္ -

၀န္ခံခ်က္

ဤစာမူမ်ားကုိ သုတၱႏၲ ပိဋက၊ ခုဒၵကနိကာယ္၊ အပါဒါနပါဠိေတာ္ ဒုတိယအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၉၇-မွ ၂၈၈-အထိ၊ ဂါထာေပါင္း ၁၉၀-ေက်ာ္တုိ႔မွ ထုတ္ႏႈတ္၍ ၃-လပုိင္း၊ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္တြင္ ဧရာ၀တီတုိင္း၌ စာေရးသူ ေဟာၾကားခဲ႔ဖူးေသာ “အေမ ေက်နပ္ပါၿပီ သားရယ္” တရားေတာ္ကုိ အေျခခံလ်က္ အင္တာနက္ စာဖတ္သူတုိ႔ အတြက္ ညီငယ္ ေမာင္ဖုိးသားမွ တဆင့္ ျပန္လည္ ဓမၼဒါန ျပဳျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေမာင္ပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)
pyinyar08@gamil.com
ဘန္ဘာမ္းရုေက်ာင္းတုိက္၊ ဘန္ေကာင္ႏြိဳင္းရပ္ကြက္၊
ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ။


ေလးစားရိုေသစြာျဖင့္
ဖိုးသား

4/6/2009, MON:, 2:51:19 PM

Read more...

ရာဂသုတ္ - (တပ္မက္ေမာျခင္း)

ရာဂသုတ္ - (တပ္မက္ေမာျခင္း)

ရဟန္းတို႔ တရားတို႔သည္ သံုးမ်ဳိး တို႔တည္း။
အဘယ္ သံုးမ်ဳိးတို႔နည္း ဟူမူ...

၁... စဲြမက္မႈ'ရာဂ'၊
၂... အမ်က္ထြက္မႈ 'ေဒါသ'၊
၃... ေတြေဝမႈ 'ေမာဟ' တို႔တည္း။
ရဟန္းတို႔ တရားတို႔သည္ ဤသံုးမ်ဳိးတို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ ဤသံုးမ်ဳိးေသာ တရားတို႔ကုိ ပယ္ရန္ ...
တရား သံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏။

အဘယ္သံုးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ...

၁... စဲြမက္မႈ 'ရာဂ' ကုိ ပယ္ရန္ မတင့္တယ္မႈ 'အသုဘ' ကုိ ပြါးမ်ားအပ္၏။
၂... အမ်က္ထြက္မႈ 'ေဒါသ' ကုိ ပယ္ရန္ ခ်စ္ခင္မႈ 'ေမတၱာ' ကုိ ပြါးမ်ားအပ္၏။
၃... ေတြေဝမႈ 'ေမာဟ' ကုိ ပယ္ရန္ သိမႈ 'ပညာ' ကုိ ပြါးမ်ားအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသံုးမ်ဳိးေသာ တရားတို႔ကုိ ပယ္ရန္ ...
ဤတရားသံုးမ်ဳိးတို႔ကုိ ပြါးမ်ား အပ္ကုန္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ 107

၁ - ရာဂသုတ္၊ တိက၀ဂ္၊ ဆကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ဗုဒၶဓမၼ ႏွလံုးလွ

Read more...

ဆရာေတာ္ ဦးပဒုမ၏ စ်ာပနဓါတ္ပံုမ်ား

ရရွိထားေသာ ဆရာေတာ္ ဦးပဒုမ ၏ စ်ာပနဓါတ္ပံုမ်ားထဲမွ အခ်ိဳ ့ကို ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား အတြက္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

Read more...

အဇၩာသယဓာတ္အားျဖင့္ ႏွီးေႏွာၾကညီၫြတ္ၾကကုန္၏...

ဓာတုေသာ သံသႏၵနသုတ္

ဤေဒသနာကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏၊ ပူေဇာ္ အထူးကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကား နာခဲ့ရပါသည္-

ရဟန္းတို႔ သတၱဝါတို႔သည္ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ အဇၩာသယဓာတ္အားျဖင့္ ႏွီးေႏွာၾကညီၫြတ္ၾကကုန္၏၊

ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာၾက ညီၫြတ္ၾက ကုန္၏၊

ေကာင္းေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ေကာင္းေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာၾက ညီၫြတ္ၾကကုန္၏။

ရဟန္းတို႔ အတိတ္ကာလ၌လည္း သတၱဝါတို႔သည္ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ အဇၩာသယဓာတ္ အားျဖင့္သာ ႏွီးေႏွာခဲ့ဖူး ညီၫြတ္ခဲ့ဖူးၾကကုန္၏၊

ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာခဲ့ဖူး ညီၫြတ္ခဲ့ဖူးၾကကုန္၏၊

ေကာင္းေသာႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ေကာင္းေသာ ႏွလံုးသြင္း ရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာခဲ့ဖူး ညီၫြတ္ခဲ့ဖူး ၾကကုန္၏။

ရဟန္းတို႔ အနာဂတ္ကာလ၌လည္း သတၱဝါတို႔သည္ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ အဇၩာသယဓာတ္ အားျဖင့္သာ ႏွီးေႏွာၾက ညီၫြတ္ၾကကုန္လတၱံ႕၊

ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာခဲ့ဖူး ညီၫြတ္ခဲ့ဖူးၾကကုန္၏၊

ေကာင္းေသာႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ေကာင္းေသာ ႏွလံုးသြင္း ရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာခဲ့ဖူး ညီၫြတ္ခဲ့ဖူး ၾကကုန္၏။

ရဟန္းတို႔ ယခု ပစၥဳပၸန္ကာလ၌လည္း သတၱဝါတို႔သည္ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ အဇၩာသယဓာတ္ အားျဖင့္သာ ႏွီးေႏွာၾက ညီၫြတ္ၾကကုန္၏၊

ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ယုတ္ေသာ ႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာခဲ့ဖူး ညီၫြတ္ခဲ့ဖူးၾကကုန္၏၊

ေကာင္းေသာႏွလံုးသြင္းရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္ ေကာင္းေသာ ႏွလံုးသြင္း ရွိေသာ သတၱဝါတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ႏွီးေႏွာခဲ့ဖူး ညီၫြတ္ခဲ့ဖူး ၾကကုန္၏။

ဤအနက္သေဘာကို ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏၊

ထုိသုတ္၌ ဤအနက္သေဘာကို -
''ေရာေႏွာျခင္းေၾကာင့္ ကိေလသာျဖစ္၏၊ မေရာေႏွာျခင္းေၾကာင့္ ကိေလသာ ပ်က္စီး၏၊ ေသးငယ္ေသာ သစ္သား ေဖာင္ကို တက္စီး၍ မဟာသမုဒၵရာ၌ နစ္ျမဳပ္ ရသကဲ့သို႔ ဤအတူ ပ်င္းရိသူကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေကာင္းေသာ အသက္ ေမြးျခင္း ရွိေသာ သူသည္လည္း သံသရာ၌ နစ္ျမဳပ္ရ၏၊

ထို႔ေၾကာင့္ ယုတ္ေလ်ာ့ေသာ ဝီရိယရွိေသာ ထုိပ်င္းရိသူကို ေရွာင္ၾကဥ္ရာ၏။
ကာယဝိေဝကစသည္ျဖင့္ ကင္းဆိတ္ၾကသူ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္ေသာ စိတ္ရွိၾကသူ သမထဝိပႆနာျဖင့္ ႐ႈေလ့ရွိၾကသူ အျမဲထက္သန္ေသာ လုံ႔လရွိၾကသူ အရိယာ ပညာရွိတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ေနထုိင္မွီဝဲရာ၏'' ဟု ဤဂါထာျဖင့္ ဆိုအပ္၏။

ဤအနက္သေဘာကိုလည္း...
ျမတ္စြာဘုရား ေဟာအပ္၏ဟု အကြၽႏု္ပ္ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။78

၉ - ဓာတုေသာ သံသႏၵနသုတ္၊ တတိယ၀ဂ္၊ ဣတိ၀ုတ္ပါဠိေတာ္။ ခုဒၵကနိကာယ္။

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ဗုဒၶဓမၼ ႏွလံုးလွ

Read more...

စ႐ိုက္ဆိုတာ ဘာေတြပါလဲ...? (ဓမၼဒူတ အရွင္ပညာေဇာတ (ေမး-ေျဖ))

ဓမၼဒူတ အရွင္ပညာေဇာတ (ေမး-ေျဖ) ၃-မွ...

စ႐ိုက္ဆိုတာ ဘာေတြပါလဲ...?

Posted by mo at 6:39 PM

Read more...

နႏၵ ႏြားေက်ာင္းသား... (ဓမၼပဒဝတၳဳ (မာဏဝ))၄၂-၄၆

စိတၱ၀ဂၢ၊ ဓမၼပဒဝတၳဳ (မာဏဝ)

နႏၵ ႏြားေက်ာင္းသား...
၄၂။ ဒိေသာ ဒိသံ ယံ တံ ကယိရာ၊ ေ၀ရီ ၀ါ ပန ေ၀ရိနံ။
မိစၧာပဏိဟိတံ စိတၱံ၊ ပါပိေယာ နံ တေတာ ကေရ။

၄၂။ ခိုးသူတစ္ေယာက္သည္ ခိုးသူတစ္ေယာက္ကုိ(ျမင္ေသာ္) ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳရာ၏၊ ရန္သူတစ္ေယာက္သည္ ရန္သူတစ္ေယာက္ကို(ျမင္ေသာ္) ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳရာ၏၊ မေကာင္းသျဖင့္ ထားအပ္ေသာစိတ္သည္ကား ထို စိတ္ရွိသူကို ထုိ႔ထက္ပင္ ယုတ္ညံ့ေအာင္ ျပဳႏုိင္၏။

အရွင္ေသာေရယ်...
၄၃။ န တံ မာတာ ပိတာ ကယိရာ၊ အေည ၀ါပိ စ ဉာတကာ။
သမၼာပဏိဟိတံ စိတၱံ၊ ေသယ်ေသာ နံ တေတာ ကေရ။

၄၃။ ထို လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာမ်ဳိးကို အမိအဖသည္ မျပဳႏုိင္၊ တစ္ပါးေသာ ေဆြမ်ဳိးတို႔သည္လည္း မျပဳစြမ္းႏုိင္ကုန္၊ ထို လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာမ်ဳိးကို ေကာင္းစြာထားအပ္ေသာ စိတ္သည္သာလွ်င္ ထိုမိဖေဆြမ်ဳိးတို႔ထက္ တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္ ျမင့္ျမတ္ေအာင္ ျပဳစြမ္းႏုုိင္၏။


ပုပၹ၀ဂၢ၊ ဓမၼပဒဝတၳဳ (မာဏဝ)

ရဟန္းငါးရာ ေျမကို႐ႈသူမ်ား...
၄၄။ ေကာ ဣမံ ပထ၀ႎ ၀ိေစႆတိ၊ ယမေလာကဥၥ ဣမံ သေဒ၀ကံ။
ေကာ ဓမၼပဒံ သုေဒသိတံ၊ ကုသေလာ ပုပၹမိ၀ ပေစႆတိ။

၄၅။ ေသေခါ ပထ၀ႎ ၀ိေစႆတိ၊ ယမေလာကဥၥ ဣမံ သေဒ၀ကံ။
ေသေခါ ဓမၼပဒံ သုေဒသိတံ၊ ကုသေလာ ပုပၹမိ၀ ပေစႆတိ။

၄၄။ ဤအတၱေဘာတည္းဟူေသာ ေျမႀကီးကို လည္းေကာင္း၊ (အပါယ္ေလး၀) ယမမင္းေလာကကို လည္းေကာင္း၊ နတ္ေလာကႏွင့္တကြ ဤလူ႔ေလာကကို လည္းေကာင္း အဘယ္သူသည္ ဉာဏ္ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္စိစစ္ႏိုင္အံ့နည္း၊ လိမၼာကြၽမ္းက်င္ေသာ ပန္းသည္သည္ ပန္းကိုေ႐ြးခ်ယ္ စိစစ္သကဲ့သို႔ ေကာင္းစြာေဟာအပ္ေသာ တရားအစုကို အဘယ္သူသည္ ေ႐ြးခ်ယ္စိစစ္ႏုိင္အံ့နည္း။

၄၅။ ဤအတၱေဘာတည္းဟူေသာ ေျမႀကီးကို လည္းေကာင္း၊ (အပါယ္ေလး၀) ယမမင္းေလာကကို လည္းေကာင္း၊ နတ္ေလာကႏွင့္တကြ ဤလူ႔ေလာကကို လည္းေကာင္း ေသကၡပုဂိၢဳလ္သည္ ဉာဏ္ျဖင့္ ေ႐ြးခ်ယ္စိစစ္ႏိုင္လတၱံ႔၊ လိမၼာကြၽမ္းက်င္ေသာ ပန္းသည္သည္ ပန္းကို ေ႐ြးခ်ယ္စိစစ္သကဲ့သို႔ ေကာင္းစြာေဟာအပ္ေသာ တရားအစုကို ေသကၡပုဂိၢဳလ္သည္ ေ႐ြးခ်ယ္စိစစ္ႏိုင္လတံၱ႔။
ရဟန္းတစ္ပါး တံလွပ္ကို႐ႈသူ...
၄၆။ ေဖဏူပမံ ကာယမိမံ ၀ိဒိတြာ၊ မရီစိဓမၼံ အဘိသမၺဳဓာေနာ။
ေဆတြာန မာရႆ ပပုပၹကာနိ၊ အဒႆနံ မစၥဳရာဇႆ ဂေစၧ။

၄၆။ ဤခႏၶာကိုယ္ကို ေရျမႇဳပ္ႏွင့္တူသည္ဟု သိ၍ တံလွ်ပ္သေဘာ႐ွိသည္ဟု (ဉာဏ္ျဖင့္) ထိုးထြင္း၍သိလ်က္ မာရ္နတ္၏ ပန္းခိုင္သဖြယ္ျဖစ္ကုန္ေသာ ၀ဋ္သံုးပါးတို႔ကို ျဖတ္ျပီးလွ်င္ ေသမင္းမျမင္ရာ (နိဗၺာန္)သို႔ သြားရာ၏။

Read more...

ထက္ျမက္ေသာ လွံမျဖင့္ ရင္ဝ၌ထုိးဆြ ...

အဂၢိကၡေႏၶာပမသုတ္-မွ...

ရဟန္းတုိ႔ ...
ထုိအရာကို အဘယ္သို႔ မွတ္ထင္ၾကကုန္သနည္း၊

ခြန္အားရွိေသာ ေယာက်္ားသည္ ဆီျဖင့္ ေက်ာက္တံုး၌ ေသြးအပ္ေသာ ထက္ျမက္ ေသာ လွံမျဖင့္ ရင္ဝ၌ ထုိးဆြရာ၏။ မင္းမ်ဳိး၌ ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာႏွစ္ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ပုဏၰားမ်ဳိး၌ ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာႏွစ္ ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သူႂကြယ္မ်ဳိး၌ ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာ ႏွစ္ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္းေကာင္း လက္အုပ္ခ်ီျခင္းကို သာယာရာ၏၊ ထုိႏွစ္မ်ဳိးတုိ႔တြင္ အဘယ္အရာသည္ ျမတ္သနည္း ဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။

အသွ်င္ဘုရား မင္းမ်ဳိး၌ျဖစ္၍ မ်ားေသာဥစၥာ ႏွစ္ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္း ေကာင္း၊ ပုဏၰားမ်ဳိး၌ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာႏွစ္ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္း ေကာင္း၊ သူႂကြယ္မ်ဳိး၌ ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာႏွစ္ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္း ေကာင္း လက္အုပ္ခ်ီျခင္းကို သာယာျခင္းသည္သာလွ်င္ ျမတ္လွပါ၏၊ အသွ်င္ ဘုရား ခြန္အားရွိေသာ ေယာက်္ားသည္ ဆီျဖင့္ ေက်ာက္တံုး၌ ေသြးအပ္ေသာ ထက္ျမက္ေသာ လွံမျဖင့္ ရင္ဝ၌ ထုိးဆြျခင္းသည္ကား ဆင္းရဲလွပါ၏ဟု ေလွ်ာက္ ၾကကုန္၏။

ရဟန္းတုိ႔ သင္တုိ႔အား ငါေဟာၾကားအံ့၊ သိေစအံ့။ပ။ ေယာက္သြားပုပ္ႏွင့္ တူေသာ သေဘာရွိေသာ သီလမရွိေသာ ထုိဒုႆီလပုဂၢိဳလ္အား ခြန္အားရွိေသာ ေယာက်္ား သည္ ဆီျဖင့္ေက်ာက္တံုး၌ ေသြးအပ္ေသာ ထက္ျမက္ေသာ လွံမျဖင့္ ရင္ဝ၌ထုိးဆြ ျခင္းသည္သာလွ်င္ ျမတ္၏။

ထုိသုိ႔ ျမတ္ျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ထုိလံွမျဖင့္ ရင္ဝသုိ႔ ထုိးဆြျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ထုိပုဂၢဳိလ္ သည္ ေသျခင္းသုိ႔မူလည္း ေရာက္ရာ၏၊ ေသေလာက္ေသာဆင္းရဲ ဒုကၡသုိ႔မူလည္း ေရာက္ရာ၏၊ ထုိလွံမျဖင့္ ရင္ဝ၌ထုိးဆြျခင္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ ပ်က္စီး ၍ ေသၿပီးသည္မွ ေနာက္၌ ခ်မ္းသာကင္းေသာ မေကာင္းေသာ လားရာ ပ်က္စီး၍ က်ေရာက္ရာ ငရဲသုိ႔ကား မက်ေရာက္ရာ။

ရဟန္းတုိ႔ ယုတ္ညံ့ေသာ သေဘာရွိေသာ။ပ။
ေယာက္သြားပုပ္ႏွင့္ တူေသာသေဘာရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္အား မင္းမ်ဳိး၌ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာ ႏွစ္ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ပုဏၰားမ်ဳိး၌ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာႏွစ္ ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သူၾကယ္မ်ဳိး၌ ျဖစ္၍ မ်ားေသာ ဥစၥာႏွစ္ရွိကုန္ေသာ သူတုိ႔၏ေသာ္ လည္းေကာင္း လက္အုပ္ခ်ီျခင္းကို သာယာ ျခင္းသည္ ကာလၾကာျမင့္စြာ စီးပြါးမဲ့ရန္ ဆင္းရဲရန္ ျဖစ္၏၊ ခႏၶာကိုယ္ ပ်က္စီး၍ ေသၿပီးသည္မွ ေနာက္၌ ခ်မ္းသာကင္းေသာ မေကာင္းေသာ လားရာ ပ်က္စီး၍ က်ေရာက္ရာ ငရဲသုိ႔ က်ေရာက္ရ၏။ (၃)

၈ - အဂၢိကၡေႏၶာပမသုတ္-မွ၊ မဟာ၀ဂ္၊ သတၱကနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္။၇၂

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။

ဗုဒၶဓမၼ ႏွလံုးလွ

Read more...

အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္

အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္

ဦးပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)

ယုံၾကည္မႈ

ေလာကတြင္ ယုံၾကည္မႈသည္ အေရးႀကီး၏။ မည္သည့္ေနရာတြင္မဆုိ ယုံၾကည္မႈႏွင့္ အလုပ္ လုပ္လုပ္ရ၏။ ဆက္ဆံရ၏။ သင္ယူ ရ၏။ ေျပာဆုိ ေဆြးေႏြးရ၏။

ယုံၾကည္မႈကင္းမဲ႔ေနေသာ မိဘႏွင့္သားသမီး၊ ဆရာႏွင့္ တပည့္၊ အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမား၊ လင္ႏွင့္မယား၊ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ ဒကာ၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း မည္သုိ႔မွ် ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ၍ မျဖစ္ႏုိင္။ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး စေသာ အေရးေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔တြင္ ယုံၾကည္မႈ မပါဘဲ မည္သည့္အရာကုိမွ် တည္ေဆာက္၍ မရႏုိင္။

ယုံၾကည္မႈ-ဆုိေသာ စကားလုံး သုံးလုံးတြင္ အေရးပါသည္ကား ယုံႏွင့္ၾကည္ပင္ျဖစ္၏။ ယုံ၏ ေနာက္တြင္ အရည္အခ်င္းသည္ ကပ္လုိက္လာ၏။ ယုံဖုိ႔အတြက္ အရည္အခ်င္းရွိရမည္။ မိဘသည္လဲ မိဘအရည္းအခ်င္း၊ ဆရာသည္လဲ ဆရာ့ အရည္အခ်င္း စသည္ျဖင့္ ကုိယ္စီကုိယ္စီမွာ အရည္အခ်င္းရွိဖုိ႔လုိ အပ္၏။

ယုံမိၿပီဆုိလွ်င္ ၾကည္လင္လာေတာ့၏။ တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး အျပစ္မျမင္။ ေလာက ဆုိရုိးစကား တစ္ခုလုိ္။ ခ်စ္တဲ႔သူမွာ အျပစ္ရွာ ဘယ္ခါ အျပစ္ေတြ႕မလဲ ဆုိသည္ပင္။ ဆုိလုိသည္မွာ ယုံၾကည္မႈ၏ ေနာက္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ အားကုိလုိမႈ၊ တုိင္ပင္လုိမႈ စသည္တုိ႔ ယွဥ္တြဲကပ္ပါလ်က္ ရွိသည္ဟု ဆုိလုိပါ၏။

ယုံၾကည္မႈႏွင့္ ကုိးကြယ္မႈ

ယုံၾကည္မႈ ႏွင့္ ကုိးကြယ္မႈသည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆက္စပ္လ်က္ ရွိၾက၏။ ယုံၾကည္မႈ မပါဘဲ ကုိးကြယ္မႈ မျဖစ္ႏုိင္။ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ထားေသာ ဘာသာတရားကုိ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္က မယုံၾကည္လွ်င္ ဘာသာတရား၏ အက်ိဳးေပး ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ားကလည္း ေလ်ာ့ပါးသြားႏုိင္၏။

ယုံၾကည္မႈ သုံးမ်ိဳး

ယုံၾကည္မႈကုိ

၁။ သာမန္ ယုံၾကည္မႈ၊

၂။ အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္မႈ၊

၃။ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈဟု သုံးမ်ိဳး ခြဲျခားၾကည့္ႏုိင္၏။

သာမန္ယုံၾကည္မႈ

သာမန္ယုံၾကည္မႈသည္ မိရုိးဖလာ ယုံၾကည္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္၏။ မိဘႏွစ္ပါး (သုိ႔) ဘုိးဘြား အစဥ္အဆက္ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားမ်ားကုိ စဥ္းစားေ၀ဖန္မႈ၊ ဆင္ျခင္သုံးသပ္မႈ မပါဘဲ၊ ယုံၾကည္ျခင္းမ်ိဳးကုိ သာမန္ယုံၾကည္မႈဟုဆုိႏုိင္၏။

အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္မႈ

အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္မႈမ်ားသည္ စာေပမ်ားကုိ ဖတ္ရႈၿပီး အသိဉာဏ္မ်ား တုိးပြားလာျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ႏုိင္၏။ သာမန္ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ထက္ ပုိမို အဆင့္အတန္းရွိ၏။ အသိဉာဏ္လည္း ပုိမို ရွိ၏။ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာေရးစာေပမ်ားကုိ ေလ႔လာ ဖတ္ရႈေလ႔လာ၏။ သက္ဆုိင္ရာ တရားဓမၼမ်ားကုိ နည္းမ်ိဳးစုံႏွင့္ နာၾကား၏၊ သိလုိသည္မ်ားကုိ ဘာသာေရး ဆရာမ်ားအထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ ေမးျမန္း၏၊ မိမိကုိယ္တုိင္ တရားေတာ္အတုိင္း မက်င့္ႀကံ အားမထုတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ နားလည္ တတ္ကၽြမ္းေအာင္ ေလ႔လာထား၏။ တစ္ပါးသူတုိ႔အား မိမိကဲ႔သုိ႔ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ တုိက္တြန္း အားေပးျခင္းမ်ိဳး ျပဳလုပ္တတ္၏။ အရမ္းကာေရာ ယုံၾကည္သည္မ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ စဥ္းစဥ္းစားစား ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ျဖင့္ အေၾကာင္း အက်ိဳး၊ အေကာင္းအဆုိးကုိ ခြဲျခားနားလည္ႏုိင္သည့္ ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္သူ ဟု ေခၚဆုိႏုိင္၏္။

အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈ

အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈဆုိသည္မွာ မိမိကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားအတြက္ အကာအကြယ္ ေပးရမည္ဆုိလွ်င္ မိမိအသက္ကုိပင္ စေတး၀ံ႕၊ စေတးခံႏုိင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ ဆုိလုိ၏။ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္ၾကသူမ်ားသည္ လြယ္လြယ္ကူကူႏွင့္ ယုံၾကည္သူမ်ား မဟုတ္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာပါ၏။

ငယ္ရြယ္သည့္အခ်ိန္ ကေလးငယ္တုိ႔၏ ဦးေႏွာက္အသိဉာဏ္ထဲသုိ႔ အတင္းရုိက္သြင္း၍ ျဖစ္ေစ၊ အသိဉာဏ္ပညာ မရွိဘဲ မစဥ္းစား မခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္၍ ျဖစ္ေစ။ ထြက္ေပါက္ပိတ္ေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ စာေပအမ်ားအျပားကုိ ဖတ္ရႈၿပီး စာေပမ်ားမွ တစ္ဆင့္ ဘာသာတရားမ်ား ႏႈိင္းယွဥ္ေ၀ဖန္၍ ျဖစ္ေစ၊ အသိထူး အက်င့္ထူးမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ စသည့္အေၾကာင့္မ်ားေၾကာင့္ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသို႔ ေရာက္သြားၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ႏုိင္၏။

စေတး၀ံ႔သူမ်ား

အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈဆုိသည္မွာ မိမိ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားအတြက္ အကာအကြယ္ ေပးရမည္ဆုိလွ်င္ “မိမိအသက္ကုိ မေႏွး ေပးဆပ္ စေတး၀ံ႔သူမ်ား”ကုိ ဆုိလုိပါ၏။

ငယ္စဥ္အခါ ကေလးတုိ႔၏ ႏုနယ္သည့္ အသိဉာဏ္မ်ားကုိ အေျခခံလွ်က္ ဘာသာေရး သေဘာ တရားမ်ား အတင္းအဓမၼ သြတ္သြင္းကာ သံမႈိ ရုိက္စြဲထားသလုိ ရုိက္စြဲထား၏။ ထုိကေလးတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ အသိဉာဏ္အေပၚ သြတ္သြင္းရုိက္ႏွိပ္ထားေသာ ဘာသာေရးတုိ႔က ေသသည့္ တုိင္ေအာင္ မေပ်ာက္ပ်က္ႏုိင္ေတာ့ ။

အထူးသျဖင့္ အေၾကာက္တရားမ်ားႏွင့္ ခ်ိန္းေျခာက္လ်က္ ရုိက္ႏွိပ္ထားသည့္ ဘာသာေရးက ပုိမုိ စြဲၿမဲ ခုိင္မာလွ၏။ ထုိအေၾကာက္တရားမ်ားကပင္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္မႈ နည္းပါးလွ်က္ ဘာသာေရးကုိ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပုိ႔ေပးလုိက္ေတာ့၏။

ငယ္စဥ္ကတည္းက စြဲၿမဲခုိင္မာလာသည့္ အေၾကာက္တရာမ်ားက အေၾကာင္း အက်ိဳး၊ အေကာင္း အဆုိးကုိ မခြဲျခား မေ၀ဖန္ႏုိင္ေတာ့။ ဆင္ျခင္ စဥ္းစားဖုိ႔အတြက္လည္း အခ်ိန္မေပးႏုိင္၊ ဦးေႏွာက္အသိဉာဏ္ ကလည္း လက္မခံႏုိင္ေတာ့။ အေၾကာက္တရားမ်ားက စြဲၿမဲခုိင္မာ၍ ေနေခ်ၿပီ။

အသိဉာဏ္ပညာ နည္းပါးၾကေသာ လူသားတုိ႔အတြက္ အဓိပၸါယ္ရိွေသာ လုပ္ရပ္၊ အဓိပၸါယ္မဲ႔ေသာ လုပ္ရပ္၊ တန္ဖုိးရိွေသာ လုပ္ရပ္၊ တန္ဖုိးမဲ႔ေသာ လုပ္ရပ္၊ မိမိအတြက္၊ မိမိႏွင့္ ပတ္သက္ေနသည့္ ေဆြမ်ိဳး၊ အသုိင္းအ၀ုိင္း၊ မိမိႏုိင္ငံ၊ ေလာက၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆုိးက်ိဳး၊ ပတ္၀န္းက်င္၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆုိးက်ိဳး၊ စသည္တုိ႔ကုိ နားမလည္၊ စိတ္မ၀င္စား၊ တုိက္တြန္းသူ ရွိလာပါကလည္း ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ကုိ နားမလည္၊ မေ၀ဖန္ မပုိင္းျခားႏုိင္၊ မိမိလုပ္လုိေသာ အရာက္ုိသာ တေဇာက္ကန္းလုပ္တတ္ၾကသျဖင့္ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားၾကေသာ အစြန္းေရာက္ စေတး၀ံ႔သူမ်ားသာ ျဖစ္ေတာ့၏။

ဘ၀၏ ပန္းတုိင္သုိ႔

ဘာသာေရးစာေပမ်ားကုိ ဖတ္ရႈေလ႔လာၾကသည့္ လူသားတုိ႔အဖုိ႔ ဘာသာတရား အားလုံး၏ သေဘာထားကုိ ၿခဳံငုံ သုံးသပ္မိၾကသျဖင့္ ပုိ၍ တန္ဖိုးရွိေသာ ဘာသာတရားကုိ ရွာေဖြတတ္လာ၏။ ဘာသာတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု၊ အမွန္ႏွင့္အမွား၊ အဆုိးႏွင့္အေကာင္းကုိ ႏႈိင္းႏႈိင္းခ်ိန္ခ်ိန္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ဆုံးျဖတ္ တတ္လာ၏။

ဘာသာေရးအသိဉာဏ္မ်ား ၾကြယ္၀လာသည္ႏွင့္အမွ် ပုိ၍ ျမင့္ျမတ္သည့္ ဘာသာတရားကုိ ကုိးကြယ္ ယုံၾကည္တတ္လာၿပီး၊ မိမိယုံၾကည္ ကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားကုိလည္း အသက္တမွ် ယုံၾကည္ကုိးစားကာ “အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔” ေရာက္ေအာင္ ပုိ႕ေဆာင္ေပးလုိက္ေတာ့၏။ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔ ေရာက္ရွိျခင္းသည္ ဘ၀၏ အမွန္တရား၊ ဘ၀၏အဓိပၸါယ္၊ ဘ၀၏ အလွသစၥာတရား၊ ဘ၀၏ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ပန္းတုိင္သုိ႔ ေရာက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

စဥ္းစားစရားမ်ား

လူသားတုိ႔၏ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈမ်ားသည္ ဘာသာတရားအတြက္ ျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ ၾကည္ၫုိေလးစားစရာ ေကာင္းလွ၏။ သုိ႔ေသာ္ မိမိတုိ႔ စေတးေနေသာ ဘာသာတရားသည္ အမွန္တကယ္ စေတးသင့္ေသာ ဘာသာတရားျဖစ္ပါ၏ေလာ? ဆုိသည့္ ေမးခြန္းကုိေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္စားသင့္ၾက၏။

ဥပမာ ဘာသာတရားက မိမိအတြက္ အသက္အႏၲရာယ္ ေပးမွာကုိ ေၾကာက္သျဖင့္ မိမိအသက္ကုိ စေတး၀ံ႔သည္ေလာ?၊ ထုိသုိ႔မဟုတ္ ဘာသာတရားေၾကာင့္ မိမိ၊ မိမိေဆြမ်ိဳး၊ အသုိင္းအ၀ုိင္းစသည္မ်ား ရာထူးအာဏာပါ၀ါ၊ ၾသဇာ၊ အင္ပါယာမ်ား တုိးတက္လာမည္။ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား တုိးတက္လာမည္။ ပညာရပ္ေတြ အတုိင္းအဆ မရွိႏုိင္ေလာက္ တတ္ေျမာက္လာမည္၊ တီထြင္ ႀကံဆႏုိင္လာမည္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ယင္းဘာသာကုိ မိမိႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ အတၱေလာကအတြက္ ရည္ရြယ္၍ အသက္ကုိ စေတး၀ံ႔သည္ေလာ?။

သုိ႔မဟုတ္ ယင္းဘာသာတရားက မိမိ၏ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းမွန္ကုိ ၫႊန္ျပေပးသည့္အတြက္၊ မိမိႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ ပတ္၀န္က်င္ကုိ ေကာင္းက်ိဳးျပဳသည့္အတြက္ အသက္ကုိ မေႏွး ေပးဆပ္၀ံ႔သည္ေလာ?။

အသက္ကုိ စေတး၀ံ႔ေလာက္သည့္အထိ ေပးဆပ္မႈသည္ သာမန္အားျဖင့္ မျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္သင့္သည္ ကုိေတာ့ လူသားအားလုံး သတိမူသင့္ စဥ္းစားသင့္ၾကသည္ဟု ထင္ျမင္မိ၏။

ငယ္ရြယ္ ႏုနယ္သည့္အခ်ိန္

လူသားမ်ားတြင္ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္သည့္အခ်ိန္တြင္ အသိပညာ မၾကြယ္ေသးျခင္း၊ ကေလးတုိ႔၏ မွတ္စိတ္ သိစိတ္မ်ားသည္ အေရာင္းမစြန္းထင္းေသးျဖင့္ အျဖဴထည္သက္သက္နီးပါး ျဖစ္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ဘာသာတရား လူ႕ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကုိ သက္ဆုိင္ရာ မိဘတုိ႔က သင္ၾကားေပးရသည္မွာ လြယ္ကူလွ၏။

ဆရာ ဆရာမတုိ႔ကလည္း စြမ္းႏုိင္သည့္အေလ်ာ္က္ သင္ၾကားေပးၾက၏။ မိဘ ဆရာတုိ႔ သင္ၾကား ေပးလုိက္ေသာ ဘာသာတရား လူ႕ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကုိ မွတ္သား နာခံ၍ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္ လူလား ေျမာက္ေသာအခါ မိဘဆရာသမားတုိ႔ သင္ၾကားေပးလုိက္သည့္အတုိင္း လူလိမၼာ လူယဥ္ေက်းမ်ား အမ်ား အျပား ေပၚေပါက္လာၾကေတာ့၏။

ထိတ္လန္႔စရာ အသြင္တစ္ရပ္

ယခုေခတ္တြင္ လူသား အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး စသည္ျဖင့္ အေရးေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔ျဖင့္ လုံးလည္ခ်ာလည္ လုိက္ေနၾကရာ၊ မိဘ ဆရာသမားမ်ားက မိမိတုိ႔၏ သားငယ္ သမီးငယ္ တပည့္ငယ္တုိ႔အား စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ဘာသာတရား လူ႕ယဥ္မႈမ်ားကုိ မသင္ေပးႏုိင္ၾကေတာ့ေခ်။

ထုိအခါ ငယ္ရြယ္သူ သား သမီး တပည့္တုိ႔အတြက္ လူလိမၼာ လူယဥ္မ်ား ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္ေစ ဖုိ႔မွာ ထိတ္လန္႔စရာ အသြင္တစ္ရပ္အျဖစ္ တည္ရွိေနေတာ့သည္။

တာ၀န္သိသူမွာ တာ၀န္ရွိ

“တာ၀န္သိသူမွာ တာ၀န္ရွိ၏”ဟု ေရွးပညာရွိႀကီးမ်ား မိန္႔ဆုိခဲ႔ၾက၏။ လူလိမၼာ လူယဥ္ေက်းမ်ား အသီးသီး ေပၚေပါက္၍ ကမၻာေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းေစရန္။ လူသားမ်ားတြင္ အတၱမာနမ်ား နည္းႏုိင္သမွ် နည္းပါးေစရန္ တာ၀န္သိၾကေသာ လူသားတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မိဘမ်ားႏွင့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တုိ႔မွာ အဓိကအားျဖင့္ တာ၀န္ရွိလာ၏။

တာ၀န္သိရွိသည္ကုိ တာ၀န္သိမႈႏွင့္ ႏႈို္င္းခ်ိန္၍ မိမိပုိင္ဆုိင္ ႏုိင္းနင္းသည့္အေလ်ာက္ ဘာသာေရးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနသည့္ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကုိ တာ၀န္ယူ လုပ္ေဆာင္ ေျဖရွင္း သင္ေပးၾကလွ်င္ ယေန႔လူငယ္ေလးမ်ားသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ား၊ သားေကာင္း၊ သမီးေကာင္းမ်ား၊ ႏုိင္ငံသားေကာင္း၊ သမီးေကာင္း၊ ကမၻာ့သားေကာင္း သမီးေကာင္းမ်ား။ တပည့္ေကာင္း တပည့္ျမတ္ တပည့္မြန္မ်ား အမွန္တကယ္ ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာမည္မွာ အမွန္မုခ်ပင္။

ဆုိလုိသည္မွာ လူသားအားလုံး ယဥ္ေက်းလိမၼာေစဖုိ႔၊ ကုိယ္ခ်င္းစာတရား ထားရွိႏုိင္ဖုိ႔၊ အတၱမာနမ်ား ကင္းစင္ႏုိင္သမွ် ကင္းစင္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ လူသားအားလုံးမွာ တာ၀န္ရွိ၏။ ထုိ႔ထက္ မိဘ၊ ဆရားသမားတုိ႔မွာ ပုိ၍တာ၀န္ရွိ၏။ တာ၀န္အရွိဆုံးမွာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တုိ႔ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ တာ၀န္ရွိသူမ်ား ကုိယ္တုိင္က ယဥ္ေက်းလိမၼာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမရွိ၊ အတၱမာနကုိ ေရွ႕တန္းတင္၍ မိမိကုိယ္က်ိဳးအတြက္သာ စဥ္းစားေနၾကလွ်င္ သားငယ္ သမီးငယ္ တပည့္ငယ္တုိ႔ ေနာင္ေရးမွာ ရင္ေလးစရာပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

တိရစၦာန္ပင္ သင္၍ရ

လူသားတုိ႔က မိမိတုိ႔ ျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတုိင္း ငယ္ရြယ္သည့္ အိမ္ေမြးတိရစ ၦာန္ေလးမ်ားကုိ မိမိတုိ႔ လုိအပ္သည့္ ပုံစံအတုိင္း ပုံစံသြင္း သင္ၾကားေပးၾက၏။ ထုိက္သင့္သေလာက္ တတ္ေျမာက္သည္ကုိလ့ည္း လူတုိင္း သိရွိၾက၏။ ထုိသုိ႔ဆုိလ်င္ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တုိ႔က ကေလးမ်ား အသိပညာ ႏုနယ္သည့္အခ်ိန္တြင္ မိမိတုိ႔ ျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတုိင္း လူ႕ယဥ္ေက်းမႈ တရားမ်ား၊ ကုိယ္ခ်င္းစာ တရားမ်ားကုိ ပုံစံသြင္း သင္ၾကားေပးလုိက္လွ်င္ ပုိ၍ အဆင္ေျပႏုိင္မည္ ထင္ပါ၏။

လူယုတ္မာႀကီး

ၿဗိတိန္ ႏိုင္ငံက စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦး ေရးသားထားေသာ စာတစ္ပုိဒ္ကုိ သတိရမိ၏။ “ကေလးငယ္မ်ား အား၊ ဘာသာတရား ယဥ္ေက်းမႈမပါဘဲ ပညာေရးသက္သက္ကုိသာ သင္ၾကားေပးလုိက္ပါ။ အရြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္ေသာအခါ ပရိယာယ္ၾကြယ္ေ၀ေသာ လူယုတ္မာႀကီး ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္”ဟု သူက ဆုိခဲ႔၏။ စဥ္းစားစရာ ေတြးေတာစရာပင္။

အေရာင္ဆုိးျခင္း

လူသားတုိ႔၏ ယုံၾကည္မႈသေဘာတြင္ အသိမၾကြယ္ ကေလးငယ္တုိ႔ဘ၀က အလြန္ျဖဴစင္၏။ ကေလးတုိ႔၏ ယုံၾကည္မႈသည္ အလြန္ရုိးသား ေျဖာင့္မတ္၏။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈတုိ႔ မရွိ။ ထုိကေလးငယ္တုိ႔၏ အျဖဴေရာင္ အသိဉာဏ္ေပၚတြင္ ယုံၾကည္ျခင္း၊ ယဥ္ေက်းျခင္း၊ စာနာနားလည္ျခင္း၊ အတၱမာနမ်ား ကင္စင္ေစျခင္း၊ စသည့္ ျမင့္ျမတ္သည့္ ဘာသာေရး အေရာင္မ်ား ဆုိးေပးလုိက္ေသာအခါ မိဘ၊ ဆရာ၊ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္တုိ႔ ဆုိးလုိက္သည့္ အေရာင္အတုိင္း စိတ္ႀကိဳက္ပုံစံမ်ား အမ်ားအားျဖင့္ ထြက္ေပၚလာေတာ့၏။

ဘာသာေရး၏ အက်ိဳးရဒ္

မိမိကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားကုိ ယုံၾကည္မႈရွိျခင္းေၾကာင့္ လိမၼာ ယဥ္ေက်းလာျခင္း၊ ႀကီးသူကုိ ရုိေသ၊ ရြယ္တူကုိ ေလးစား၊ ငယ္သူကုိ သနားတတ္လာျခင္း၊ “ငါလုိလူ မရွိ”ဟူသည့္ အတၱမာနမ်ား ကင္းစင္လာျခင္း၊ ေလာကေကာင္းက်ိဳး ပတ္၀န္က်င္ေကာင္းက်ိဳးမ်ား ေဆာင္ရြက္တတ္လာျခင္း၊ ခ်မ္းသာသူကုိ ေတြ႕လွ်င္ မနာလုိမႈ ၀န္တုိမႈမ်ား ကင္းစင္လာၿပီး ၀မ္းေျမာက္ေသာ စိတ္ထားမ်ား ထားတတ္လာျခင္း၊ ဆင္းရဲသူ ကုိယ့္ထက္နိမ့္ပါးသူတုိ႔ႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ မိမိအတၱကုိ ေရွ႕တန္းမတင္ ေတာ့ဘဲ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမ်ားထား တတ္လာျခင္း၊ ရုိင္းပင္း ကူညီလုိသည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ား တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာျခင္း၊ စသည့္ ေကာင္းက်ိဳးတရားတုိ႔သည္ ဘာသာတရားကုိ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိလာေသာ အက်ိဳးရလဒ္ အသီးအပြင့္မ်ားပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

ဘာသာေရးအေျခခံ

ဘာသာတရား စစ္မွန္လွ်င္ မည္သည့္ လူသားကုိမဆုိ ဆင္းရဲမႈ ပူပန္မႈ စိုးရိမ္မႈ ေၾကာင့္ၾကမႈ ပယ္ေဖ်ာက္ေပးႏုိင္သည့္ နည္းလမ္း အစစ္အမွန္ရွိရ၏။

နည္းလမ္းေကာင္းမွ၊ ဘာသာတရား စစ္မွန္မွ လူသားတုိ႔သည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈမ်ားကုိ ရရွိႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။

ဘာသာေရးသည္ တစ္ဘ၀စာ မဟုတ္သည့္အတြက္ လူသားတုိ႔ အေျခခံမွစ၍ သတိထားသင့္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သည့္ဘာသာသည္ ဘာေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရသနည္း?။ ဘယ္လုိနည္းမ်ိဳးႏွင့္ ေပၚလာရသနည္း?။ က်င့္စဥ္က အဘယ္သုိ႔ ရွိသနည္း?။ ယင္းက်င့္စဥ္သည္ မည္သုိ႔ မည္ပုံ အားထုတ္ရသနည္း?။ စသည့္ စသည့္ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာကုိ လူသားတုိင္း ေလ႔လာစစ္ေၾကာရေပ လိမ့္မည္။

စစ္မွန္သည့္ ဘာသာတရားျဖစ္ဖုိ႔ တည္ေထာင္သည့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္၏ အက်င့္၊ စရုိက္၊ ၀ါသနာ၊ အနစ္နာခံမႈ စသည္တုိ႔ကုိ မည္သည့္ဘာသာ၀င္ မဆုိ အေျခခံ က်က် ေလ႔လာ ဆည္းပူးသင့္၏။ အေျခခံမွ စ၍ မေလ့လာ မဆည္းပူးလ်င္ သာမန္ယုံၾကည္မႈ (သုိ႔) မိရုိးဖလာ၊ အစဥ္အလာအရ ကုိးကြယ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကေပေတာ့မည္။

အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္

ေလာကတြင္ မည္သည့္ ဘာသာရပ္ကုိမဆုိ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္လုိလွ်င္ အေျခခံမွ၍ က်နစြာ ဆည္းပူး သင္ယူရ၏။ အေျခခံမ်ား မေကာင္းဘဲ ႀကီးမားသည့္ မည္သည့္ေအာင္ျမင္မႈမ်ိဳးကုိမွ မရႏုိင္။

အေျခခံ အုတ္ျမစ္ မေကာင္းသည့္ အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမင့္မားသည့္ အေဆာက္အဦးကုိ တည္ေဆာက္လွ်င္ ျမင့္မားေလေလ ျမန္ျမန္ ၿပိဳက် ပ်က္စီးေလေလပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။

အေျခခံမပါေသာ ပညာသင္ယူ ဆည္းပူသူတုိ႔သည္လည္း အထက္တန္းေရာက္ေလ၊ ပညာတတ္သူ၊ အသိဉာဏ္ရွိသူတုိ႔ ေရွ႕ေမွာက္သုိ႔ ေရာက္ရွိေလ၊ ေခါင္းမေဖာ္ မ်က္ႏွာ မျပ၀ံ့ဘဲ ပ်က္စီး အရွက္ကြဲရေလေလ သာ ျဖစ္ေတာ့၏။ ပညာတတ္၊ ပညာရွိ၊ အသိဉာဏ္ရွိသူ ျဖစ္ခ်င္လွ်င္ အေျခခံေကာင္းဖုိ႔ လုိသည္မွာ သိသာ ထင္ရွားလွ၏။

ထုိ႔ထက္ ပုိ၍ပုိ၍ အေရးႀကီးသည္မွာ ဘာသာတရားသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္လုိသူ ဘာသာတရား ရွိခ်င္သူတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ ယုံၾကည္ ခ်ဥ္းကပ္ ဆည္းကပ္လုိသည့္ ဘာသာတရား မူရင္း အေျခခံမ်ားကုိ မေမ႔ မေလ်ာ့ မေပါ့ဆဘဲ အေျခခံမွ စ၍ ေကာင္းမြန္စြာ ေလ႔လာေစလုိပါေၾကာင္း အသိေပးရင္း။ အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္။

၀န္ခံခ်က္

စာေရးသူ ေရးသားခဲ႔ၿပီးေေသာ “ရင္းႏွီးမႈႏွင့္ ရလဒ္မ်ား” စာအုပ္ရွိ နိဒါန္းကုိ အေျခခံ၍ ဤစာမူကုိ ျပန္လည္ေရးသား ပညာဒါနျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေမာင္ပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)

Pyinyar08@gamil.com

ဘန္ဘာမ္းရုေက်ာင္းတုိက္၊ ဘန္ေကာင္ႏြိဳင္းရပ္ကြက္။

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ

Read more...