၃၁။ အမၺပါလိေထရီ
ထိုေနာက္ သံုးဆယ့္တစ္ကမာၻထက္၌ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ‘သိခီျမတ္စြာဘုရား’ လက္ထက္ေတာ္ဝယ္ အရုဏဝတီ ျပည္တြင္ ပုဏၰားမ်ိဳး၌ ျဖစ္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို နာၾကားရသျဖင့္ ရဟန္းမိန္းမ ျပဳလုပ္သည္။ တစ္ေန႔သ၌ မ်ားစြာေသာ ရဟန္းမိန္းမတို႔ႏွင့္ အတူတကြ ေစတီေတာ္ကို ရွိခိုး၍ လက္ယာရစ္ လွည့္ျခင္းကို ျပဳသည္ရွိေသာ္ ေရွ႕မွသြားလင့္ေသာ ခီဏာသဝ ရဟႏၲာမိန္းမသည္ ေခ်ဆတ္မိေခ်သည္။
ရဟႏၲာမိန္းမ ေခ်ဆတ္ရာမွ တံေတြးေပါက္သည္ ေစတီေတာ္ရင္ျပင္ေပၚ၌ က်သည္ကို ရဟႏၲာမိန္းမေၾကာင့္ ဟု မျမင္မသိဘဲ ေနာက္မွ ေရာက္လာေသာ အမၺပါလိ အေလာင္း ရဟန္းမိန္းမသည္ ထိုတံေတြးေပါက္ကို ျမင္လွ်င္ “အဘယ္ ျပည့္တန္ဆာမသည္ ေစတီ ရင္ျပင္၌ တံေတြးေပါက္ကို ခ်ပါလိမ့္နည္း” ဟု ဆဲဆို ေရရြတ္မိေပသည္။
ထိုဆဲဆိုမိေသာ ဘိကၡဳနီမသည္ သီလကို ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္း၍ ‘ပဋိသေႏၶအမိဝမ္း၌ ေနရသည္ကို ေၾကာက္လွသျဖင့္’ ဥပပါယ္ ပဋိသေႏၶ အျဖစ္၌ စိတ္ကို ထား၍ စိတ္ကို ညႊတ္၏။ ယင္း ဘိကၡဳနီ စုေတေသာအခါ ရဟႏၲာအရွင္မကို ႏႈတ္ျဖင့္ ျပစ္မွားဖူးေသာ မေကာင္းမႈကံေၾကာင့္ ငရဲ၌က်က္၏။
ငရဲမွ လြတ္ေသာ္လည္း ဘဝေပါင္း တစ္သိန္းပတ္လံုး ျပည့္တန္ဆာမ ျဖစ္ရ၏။ ထိုေနာက္ ဤကမာၻအတြင္း၌ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ကႆပ ျမတ္စြာဘုရား သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းမိန္းမ ျဖစ္ျပန္၏။ ထိုကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးျပန္သျဖင့္ ေနာက္ဘဝတြင္ တာဝတႎသာနတ္ျပည္၌ ျဖစ္ေလ၏။
ယခုေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ ဘဝ၌ကား သံုးဆယ့္တစ္ကမာၻထက္က သီလေစာင့္သံုး၍ ‘ဥပပါတိက ပဋိသေႏၶ’ ကို စိတ္ျဖင့္ ေတာင့္တလိုလားျခင္း ရွိေသာေၾကာင့္ ကံအားေလ်ာ္စြာ ေဝသာလီျပည္ လိစၧဝီမင္းတို႔၏ ဥယ်ာဥ္ေတာ္တြင္း သရက္ပင္ရင္း၌ တစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ အရြယ္ ေကာင္းကင္က် ‘ဥပပါတိက’ ျဖစ္၍ အမၺပါလိ ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ မွည့္ေခၚၾကကုန္၏။
ဥပပါတိက ေကာင္းကင္က် ျဖစ္၍ နတ္မမီလူမက အလြန္လွေသာ အဆင္းရွိရကား မင္းသားအမ်ားတို႔သည္ အလံုးစံု ဝိုင္းဝန္းကာ ေရာက္လာၾကကုန္၍ ၾကည့္ရႈၾကကုန္၏။ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္း သရက္ပင္ရင္း၌ ဥယ်ာဥ္ ေစာင့္ေသာသူသည္ ထိုမိန္းကေလးကို ျမင္၍ အမ်ိဳးအေဆြ မိဘ စသည္တို႔ကို ေမးျမန္း၏။ ဥပပါတိက ေကာင္းကင္က် ျဖစ္ရကား ေဆြမ်ိဳး မိဘတို႔ကို အဘယ္မွာ ေမးျမန္း၍ ရႏိုင္ပါမည္နည္း။
ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ အမိအဖ ရွာမရေသာ မိန္းကေလးသည္ မင္း၏ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္း၌ ေတြ႕ေသာေၾကာင့္ မင္းတို႔သာလွ်င္ ပိုင္ထိုက္၏ဟု မင္းဘ႑ာျပဳၿပီးလွ်င္ ေဝသာလီမင္း အေပါင္းတို႔သည္ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ သိမ္းယူ၍ မယားျပဳလိုကုန္ၾက၏။
သူ ရထိုက္သည္၊ ငါ ရထိုက္သည္ စသည္ျဖင့္ အခ်င္းခ်င္း ျငင္းခံုၾကကုန္၏။ ထို ေဝသာလီ မင္းတို႔၏ ျငင္းခံုျခင္းသည္ ၿပီးၿငိမ္းျခင္း မရွိႏိုင္၍ ဤ မိန္းကေလးကို တစ္ဦးတည္းေသာ မင္း မပိုင္ေစရ၊ အလံုးစံုေသာ ေဝသာလီမင္းတို႔ ပိုင္ထိုက္ေစဟု ဆံုးျဖတ္ၾကေလေတာ့၏။
ဤကား ရဟႏၲာမကို ျပည့္တန္ဆာမဟု သံုးဆယ့္ တစ္ကမာၻထက္က ဆဲဆိုမိေသာ ဝစီကံ စီမံ တိုက္တြန္းေသာေၾကာင့္ မင္းသားအမ်ားတို႔ ပိုင္ထိုက္ေစဟု ဆံုးျဖတ္ျခင္းကို ခံရေလသတည္း။ မေကာင္းမႈ ကံႂကြင္း ဝဋ္မကင္း၍ မင္းသားမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရေသာ ျပည့္တန္ဆာမ ျဖစ္ရသတည္း။
၃၁။ အမၺပါလိေထရီ အပိုင္း-၂ အားဆက္တင္ပါမည္။
0 comments:
Post a Comment