ပဋာစာရီေထရီ အပိုင္း-၂

ထိုဘိကၡဳနီ နတ္သမီးသည္ ငါတို႔ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာအခါ သာဝတၳိျပည္၌ သူေဌးသမီးျဖစ္၍ အရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ မိမိအိမ္၌ ခိုင္းေစ၍ ေနေသာ အေစခံေယာကၤ်ားႏွင့္ မွားယြင္းေနသည္ကို အမိ အဘတို႔ မသိၾကဘဲ အမ်ိဳးတူေသာ သူေဌးသားနွင့္ ေပးစား လက္ထပ္ရန္ ေန႔ရက္ ခ်ိန္းခ်က္သည္ကို သိလွ်င္ မိမိ ခ်စ္ကြ်မ္းဝင္၍ ေနေသာ အေစခံ ေယာကၤ်ားကို ေခၚ၍ အမိအဘတို႔ မသိေအာင္ အိမ္ေနာက္ေဖး တံခါးငယ္ျဖင့္ ထြက္ေျပး၍ တစ္ခုေသာ ရြာငယ္တြင္ ေနထိုင္ၾကေလ၏။

အေစအပါး ကြ်န္ေယာကၤ်ားႏွင့္ လိုက္သြား ေပ်ာ္ျမဴး ကာမက်ဴး၍ သားဦး သေႏၶ တည္ေနသျဖင့္ ကိုယ္ဝန္ရင့္ေသာ္ အခြင့္မသာ ေဆြဉာကင္းေဝး ရပ္တစ္ေက်း၌ သားေမြး ကိစၥ မသင့္လွ၍ မိဘတို႔ထံ ျပန္ပို႔ပါဟု ေမာင္ဒါသကို ေျပာဆိုရာ ထိုေန႔သြားမည္၊ ဤေန႔သြားမည္၊ ရက္ရွည္ ေန႔မ်ား ဆြဲ၍ ထားသျဖင့္ ၾကာျမင့္ေလ၏။

ရက္ရွည္ေန႔မ်ား ဆြဲ၍ ထားသျဖင့္ ေယာကၤ်ား ငမိုက္ ငါမွားလို႔ ႀကိဳက္မိသည္၊ သင္းလိုက္၍ ပို႔ဝံ့မည္ မဟုတ္ဟု အထုပ္အပိုးမ်ားကို သင့္ရာ ေလ်ာ္ရာ သိမ္းသို၍ ထားၿပီးလွ်င္ ေယာကၤ်ား မရွိခိုက္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကို မွာထား၍ မိဘထံ ျပန္ေတာ့မည္ဟု တစ္ေယာက္တည္း ထြက္ခဲ့၏။

ေမာင္ဒါသ ေရာက္လာ၍ အိမ္မွာ မျမင္၍ ေမးေလလွ်င္ အိမ္နီးခ်င္းတို႔ ေျပာစကားႏွင့္ သနားေသာစိတ္ ျဖစ္လွေသာ ေမာင္ဒါသသည္ ငါ့ကို အမွီျပဳ၍ အမ်ိဳးေကာင္း သမီးမွာ ကိုးကြယ္ရာမဲ့ ျဖစ္ရေတာ့မည္ဟု ထြက္သြားေသာ လမ္းမွ ေျခလွမ္းေသာ အစဥ္ ေျခရာကို ျမင္၍ လ်င္စြာ လိုက္လာသျဖင့္ ၿမိဳ႕ရြာမနီး ခရီးလမ္း အၾကားတြင္ သားေမြး၍ ေနသည္ကို မီေလ၍ သားေမြးျခင္း ကိစၥ ၿပီးေသာအခါ မိဘတို႔ထံ ျပန္လိုေသာစိတ္ မရွိသျဖင့္ မိမိလင္ေယာကၤ်ား ေမာင္ဒါသကို ေခၚယူ၍ ျပန္လာၿပီးလွ်င္ ေတာရြာ၌ပင္ ေနျပန္၏။

ထို႔ေနာက္ တစ္ဖန္ သားရွိျပန္ေသာ္ ေရွးအတူပင္ မိဘတို႔ထံ ျပန္၍ သားဖြားမည္ဟု ေမာင္ဒါသကို မပန္ဘဲ လာခဲ့ျပန္ရာ လမ္းခရီး အၾကား၌ ေမာင္ဒါသ လိုက္လာ၍ မီျပန္၏။ ထိုအခါ၌ ကမၼဇေလ လႈပ္ရွားသျဖင့္ ႀကီးမားဆင္းရဲ လြန္ကဲလွစြာ ဝမ္းဗိုက္နာ၍ သားဖြားေလ၏။

ထိုသုိ႔ သားဖြားဆဲ့အခါတြင္ ႀကီးစြာေသာ မိုးႀကီးသည္ သည္းထန္စြာ ရြာေလ၏။ ထိုအခါ ခ်စ္လင္ ကိုဒါသ မိုးလံုရာ ဌာနကို ရေအာင္ရွာေလာ့ဟု ခိုင္းေစ၍ ေမာင္ဒါသ သည္လည္း ထိုမွ ဤမွ ၾကည့္ရႈ ရွာေဖြေသာအခါ ျမက္တို႔ျဖင့္ ဖံုးအုပ္၍ ေနေသာ ခ်ံဳတစ္ခုကို ျမင္၍ ထိုခ်ံဳသို႔ သြားၿပီးလွ်င္ လက္မွာ ကိုင္လ်က္ ပါလာေသာ ပဲကြပ္ျဖင့္ ျမက္ဖံုး၍ေနေသာ ေတာင္ပို႔တြင္း၏ အထက္မွ သစ္သားကို ခုတ္ျဖတ္ေသာအခါ ေတာင္ပို႔ အတြင္းမွ အဆိပ္ထန္ေသာ ေႁမြေဟာက္သည္ ေဒါသမာန္ ထြက္၍ ကိုက္ေပါက္သျဖင့္ ထိုေနရာ၌ပင္ လဲလူး၍ ေသျခင္းသို႔ ေရာက္ရွာေလ၏။

စည္းစိမ္ဥစၥာ ခ်မ္းသာေပါမ်ားေသာ သူေဌးသမီးသည္ ကာမဝိဘက္ ေႏွာင့္ယွက္၍ ပ်က္ျပား ကြ်န္ႏွင့္ မွား၍ ႀကီးမားေသာ ဆင္းရဲကို ခံလ်က္ ကိုဒါသ လာခဲလွသည္ဟု ေမွ်ာ္ကာ ရႈၾကည့္ေနစဥ္ ေနဝင္၍ သြားသျဖင့္ တစ္ညလံုး သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေသာ မိုးေရထဲ၌ စိုရႊဲေသာ အဝတ္တို႔ျဖင့္ ဖံုးအုပ္လ်က္ ေလတိုက္ မိုးစိုသျဖင့္ ငိုေႂကြးေသာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ရင္ခြင္အၾကား၌ ထား၍ ပုဆစ္ ဒူးႏွစ္ဖက္ကိ ုတုပ္ေကြး လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ပိုက္ေထြးလ်က္ ေျမႀကီးမွာ ဝပ္ၿပီးလွ်င္ တစ္ညလံုး ဆင္းရဲႀကီးစြာ ေနရရွာ၏။

နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္လွ်င္ မံသေပသိဝဏၰ-သားတစ္အဆင္း ျခင္းျခင္းနီေတြး ေမြးခါစ သားကေလးကို အဝတ္ႏွင့္ ပိုက္ေထြး၍ သားအႀကီးကို လက္မွာဆြဲလ်က္ လင္ေယာကၤ်ား၏ သြားရာလမ္းသို႔ လိုက္သည္ရွိေသာ္ ေတာင္ပို႔၏ အနီး၌ ကိုးကြယ္ရာမဲ့ ေသဆံုးေနသည္ကို ျမင္လွ်င္ ငါ့ကို အမွီျပဳ၍ ငါ၏ ခ်စ္လင္ ေသဆံုးရေလျခင္းဟု ျမည္တမ္း ငိုေႂကြးလ်က္ ျပန္လာခဲ့၏။

တစ္ညလံုး ရြာသြန္းေသာ မိုးေရျဖင့္ ဒူးပုဆစ္မွ် ရွိသည့္ ေရစီးရွိေသာ ေခ်ာင္းငယ္တစ္ခုသို႔ ေရာက္လွ်င္ ဉာဏ္အား ကိုယ္အား နည္းပါးလွသျဖင့္ သားငယ္ႏွစ္ေယာက္ တို႔ႏွင့္ ေရသို႔ ကူးသြားျခင္းငွာ မဝံ့ရဲရကား သားအႀကီးကို ဤမွာဖက္ ျမစ္ကမ္း၌ ထားခဲ့၍ ေမြးခါစ ျဖစ္၍ သားတစ္အဆင္း ျခင္းျခင္းနီေထြး သားကေလးကို ပိုက္ခ်ီကာ ျမစ္ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ကူးလ်က္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ ေရာက္လွ်င္ သစ္ခက္တို႔ကို ခ်ိဳးကာ ေျမမွာခင္း၍ ထိုသစ္ခက္ေပၚမွ အဝတ္ျဖင့္ ေထြးကာ သားကေလးကို သိပ္ထားခဲ့၏။

(ပဋာစာရီေထရီ အပိုင္း-၂ အဆက္အား ဆက္တင္ပါမည္)