ပဋာစာရီေထရီ အပိုင္း-၃ နိဂံုး
ထိုကဲ့သို႔ အဝတ္မပါ သြားလာလွည့္ပတ္၍ ေနသည္ကို အခ်ိဳ႕သူတို႔သည္ အရူးမ သြားေလေလာ့ ဟု ဆို၍ ဦးေခါင္းထက္၌ အမိႈက္ကို ေလာင္းသူ ေလာင္း၊ ေျမမႈန္႔ျဖင့္ ပက္သူ ပက္၊ အုတ္ခဲ ေက်ာက္ခဲ့ျဖင့္ ပစ္သူ ပစ္၊ ညစ္ေထးေပေရ ပိန္ခ်ံဳး၍ ေနေလသည္။
တစ္ေန႔သ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္ အတြင္း မ်ားစြာေသာ ပရိသတ္ အလယ္၌ တရားေဟာေတာ္မူေသာ ေနရာသို႔ လွည့္လည္လာသည္ကို ျမင္ေတာ္မူလွ်င္ ပဋာစာရီ၏ ပါရမီဉာဏ္ ရင့္ၿပီးသည္ကို ၾကည့္ေတာ္မူ၍ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းသို႔ ဝင္လာေစသတည္း ဟု အဓိဌာန္ေတာ္မူ၍ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းသို႔ လာေလ၏။ ျမင္ေသာ လူတို႔သည္ ဤ အရူးမကို လာခြင့္မေပးၾကကုန္လင့္ဟု ေျပာဆိုၾကကုန္၏။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ မတားျမစ္ ၾကကုန္လင့္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၍ မနီးမေဝးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ “သတိကို ရေစေလာ့” ဟု သတိေပးေတာ္မူသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ သတိရလာေသာအခါတြင္ အဝတ္မပါမွန္းသိ၍ ရွက္ေၾကာက္ကာ ဒူးပုဆစ္ခ်၍ ေျမမွာ ဝပ္ေလ၏။
ထိုအခါ ေယာကၤ်ား တစ္ေယာက္သည္ အေပၚရံု ပုဆိုးပိုင္း တစ္ခုကို ပစ္ေပးလိုက္ေသာ္ ထိုပုဆိုးကို ေကာက္ယူ ဖံုးလႊမ္းလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေျခေတာ္ရင္းသို႔ ကပ္ၿပီးလွ်င္ ငါးပါးေသာ တည္ၾကည္ျခင္းျဖင့္ ဦးခ်ရွိခိုး၍ “တပည့္ေတာ္မ၏ သားငယ္ကို စြန္ခ်ီ၍ သြားပါသည္၊ သားအႀကီးမွာ ေရေမ်ာ၍ သြားပါသည္၊ လင္ေယာကၤ်ားသည္ကား လမ္းခရီးတြင္ ေသဆံုး၍ အမိ အဖရွိရာ လာခဲ့ေသာအခါ အမိ အဖႏွင့္ ေမာင္ႀကီးတို႔မွာ တိုက္ၿပိဳပိသျဖင့္ သံုးေယာက္လံုး တစ္ၿပိဳင္နက္ မီးသၿဂိဳဟ္ေသာ မီးခိုးကို ျမင္ရပါေတာ့သည္ ဘုရား” ဟူ၍ ပူခန္းေတြ အလံုးစံု ျပန္ၾကား၍ ေလွ်ာက္ထားေလ၏။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ “ခ်စ္သမီး ပဋာစာရီ၊ ေထြေထြ ရာရာ ႀကံစည္၍ မေနလင့္၊ ခ်စ္သမီး၏ မွီခို အားထားရာသည္ ငါဘုရား ျဖစ္ႏုိင္၏။ အားထားေလာက္ေသာ ငါဘုရား၏ အထံသို႔ ခ်စ္သမီး ေရာက္၍လာ၏။ ခ်စ္သမီးသည္ သားႏွစ္ေယာက္ လင္တစ္ေယာက္ အမိအဖ ေမာင္ႀကီးတို႔ ေသဆံုး၍ ငိုေႂကြး ရေသာ မ်က္ရည္ကဲ့သို႔ သံသရာဘဝ အဆက္ဆက္က ငိုေႂကြးခဲ့ဖူးေသာ မ်က္ရည္တို႔သည္ မဟာသမုဒၵရာေလးစင္း ေရထက္ပင္ မ်ားေသး၏” ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
ဤသို႔ ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ေတာ္မူေသာအခါ ပဋာစာရီသည္ ေသာကမီး ေအးၿငိမ္း၍ သြားသျဖင့္ စိတ္ၾကည္လင္ လာေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆက္လက္၍ “ေသမင္းယုတ္သည္ ႏွိပ္စက္ေသာသူ၏ ကိုးကြယ္အားထားစရာ သားသမီးတို႔သည္ မရွိကုန္၊ ေဆြမ်ိဳးတို႔သည္ မရွိကုန္၊ အေဆြခင္ပြန္းသည္လည္း မရွိကုန္၊ ေဆြမ်ိဳးတို႔၌ ကိုးကြယ္အားထား စရာသည္ မရွိေခ်။ ဤသို႔ေသာ သေဘာကို သိ၍ ပညာရွိသည္ သီလကို ေစာင့္စည္းလ်က္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း မဂ္လမ္းေကာင္းကို လ်င္စြာသာလွ်င္ သုတ္သင္၏” အစရွိေသာ ဂါထာကို ေဟာေတာ္မူေသာ အဆံုး၌ ပဋာစာရီသည္ ေသာတာပန္ တည္ေလ၏။
ထိုေနာက္ ပဋာစာရီသည္ ရဟန္းမိန္းမ ျပဳခြင့္ေတာင္းသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဘိကၡဳနီတို႔ထံသို႔ ပို႔ေပးေတာ္မူေပသည္။ ပဋာစာရီသည္ ရဟန္းမိန္းမ ျပဳၿပီးေနာက္ အထက္မဂ္ သံုးပါးအလို႔ငွာ ျဖစ္ပ်က္ ကမၼဌာန္းကို စီးျဖန္းလ်က္၊ တစ္ေန႔သ၌ ေရကိုယူ၍ ေျခေဆး၏။
ေျခေဆးေသာအခါ အနည္းငယ္ စီးဆင္းသြားေသာ ေရသည္ ခန္းေျခာက္၍ ျပတ္သြား၏။ ဒုတိယအႀကိမ္ ေလာင္းေသာ ေရသည္ ထိုထက္အနည္းငယ္ ပိုလြန္၍ စီးသြားၿပီးလွ်င္ ခန္းေျခာက္သြားသည္ကို အာရံုခံယူ၍ ေရေလာင္းျပန္ရာ၊ တတိယေလာင္းေသာ ေရသည္ ခပ္ေဝးေဝး စီးဆင္းသြား၍ ခန္းေျခာက္ျပန္၏။
“ထို႔အတူ သတၱဝါတို႔သည္ ပထမအရြယ္၌ ေသၾက၏။ ဒုတိယအရြယ္၌လည္း ေသေၾကၾက၏။ တတိယအရြယ္၌လည္း ေသၾကရကုန္၏” ဟု ႀကံ၍ “ျဖစ္ျဖစ္သမွ် သခၤါရတို႔သည္ ပ်က္ၾကကုန္၏” ဟု ျဖစ္ပ်က္ကို ရႈလ်က္ေနသည္ကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဂႏၶကုဋိတိုက္ေတာ္မွ ေရာင္ျခည္ေတာ္ လႊတ္၍ ဤသို႔ ေဟာေတာ္မူ၏။
“အၾကင္သူသည္ ျဖစ္ပ်က္ကို မျမင္ဘဲ အႏွစ္တစ္ရာ အသက္ရွည္ျငားအံ့၊ မျမတ္၊ ျဖစ္ပ်က္ကို ျမင္ေသာသူအား တစ္ရက္မွ် အသက္ရွည္ျခင္းသည္ ျမတ္၏”
ထိုသို႔ အစရွိေသာ ဂါထာကို ေဟာေတာ္မူေသာ အဆံုးတြင္ ပဋာစာရီ ဘိကၡဳနီသည္ ရဟႏၲာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေလ၏။ ပဋာစာရီ ေထရီျမတ္လွ အရွင္မသည္ ျမတ္စြာဘုရား အထံေတာ္၌ ဝိနည္းပိဋကတ္ကို အက်ယ္အားျဖင့္ သင္ယူကာ ေကာင္းစြာက်င့္ႀကံ အားထုတ္ေသာေၾကာင့္ ဝိနယဓရဂုဏ္၌ ဧတဒဂ္ ရေတာ္မူေပသည္။
0 comments:
Post a Comment