ဆင္းရဲသားဆုိတာ ျပတုိက္ထဲမွာ ပဲက်န္ေတာ႔မယ္.. (ဆင္းရဲသားပေပ်ာက္ေရးတရားေတာ္...)
ဒီေတာ႔ ပထမ အသုတ္၊ ဒုတိယ အသုတ္၊ တတိယ အသုတ္ေလာက္ဆုိရင္ပဲ ရြာက ခ်မ္းသာလာပါျပီ။ ကၽြမ္းက်င္သူေတြလည္း ပုိမ်ားလာ လုိ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြလည္း ဆက္ပြါးလာနုိင္ပါျပီ။
စိတ္ကူးယဥ္တာေတာ႔ဟုတ္ပါျပီ။ တကယ္ အေကာင္အထည္ေဖၚတဲ႔အခါ အလြဲသံုးစား လုပ္တာတုိ႔၊ျဖဳန္းသံုးပစ္တာတုိ႔၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ အရွဳံးေပၚတာတုိ႔ ၊ေနာက္ဆံုး ထုတ္ယူသြားတဲ႔ ေငြျပန္မဆပ္တာမ်ိဳးတုိ႔ မျဖစ္နုိင္ေပဘူးလား။ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ဒါက စိတ္ကူးယဥ္ အဆင္႔ပါ။ တကယ္အေကာင္အထည္ေဖၚၾကတဲ႔ အခါ၊ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ အမ်ားၾကီး လုပ္ၾကရအံုးမွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ပုေရာဟိတ္ၾကီး လုပ္ခဲ႔တာကုိလည္း သတိမူသင္႔တယ္။ သူက တစ္ေယာက္ႏွင္႔ တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈကုိ အေလးထားျပီးေတာ႔ လက္မွတ္ေတာင္ မထိုးခုိင္းဘဲႏွင္႔ အရင္းအႏွီးေတြ ေပးအပ္လုိက္တယ္။ စာထဲမွာပါတယ္။ တစ္ဦးနွင္႔ တစ္ဦး အေပးအယူျပဳၾကတဲ႔အခါမွာ ေမတၱာ ကရုဏာဟာ အလြန္အင္မတန္ မွ တာသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ မသင္႔ေလ်ာ္တာ အနည္းအက်ဥ္းျဖစ္နုိင္ေခ်ရွိတာႏွင္႔ အားလံုးအတြက္ အလြန္မ်ားျပားတဲ႔ အက်ိဳးစီးပြါးကုိ မဖ်က္ဆီးသင္႔ပါဘူး။ မေအာင္မျမင္ခ်င္း နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးျပီး ၾကိဳးစားၾကရမွာပါ။
အခက္အခဲမွန္သမွ်ကုိလည္း ေမတၱာ ကရုဏာေရွးရႈထားျပီးေတာ႔၊ ေျဖရွင္းေက်ာ္လႊားသြားၾကရမွာ ပါ။ ေမတၱာ ကရုဏာနွင္႔ တကယ္တန္း အလုပ္လုပ္ၾကတဲ႔အခါ၊ အခက္အခဲ သိပ္မေတြ႔ရဘူး ဆုိတာ၊ အလုပ္က သက္ေသျပ သြားမွာပါ။ ရြာသားေတြ ခ်မ္းသာလာျပီ ဆုိေတာ႔၊ (၃) သိန္းတန္ေဆာက္မယ္ ဆုိတဲ႔ ေက်ာင္းကေလးဟာ၊ သိန္း (၃)(၄)(၅၀) တန္ တဲ႔ ေက်ာင္းၾကီးျဖစ္လာပါတယ္။
ရြာမွာ သာေရးနာေရးရွိေတာ႔ အျခားရြာက ဘုန္းၾကီးေတြ ၾကြလာၾကမယ္။ ကုိယ္ေတာ္႔ တုိက္ေက်ာင္းၾကီးက ေကာင္းလွခ်ီလာ းလုိ႔ ခ်ီးမြမ္းၾကမယ္ေပါ႔။ ဒီေတာ႔ ဘုန္းၾကီးက ျပန္ေျပာမယ္။ တပည္႔ေတာ္ တုိ႔ ရြာက ဒကာ ဒကာမေတြက ခ်မ္းသာၾကတယ္။ ေငြေၾကးတတ္နုိင္သူ မ်ားတယ္။ ဒီေတာ႔ တုိက္ေက်ာင္းၾကီး ေကာင္းေကာင္း ေဆာက္နုိင္တာေပါ႔။
သူတုိ႔က ေျပာမယ္။ အရင္က ကုိယ္ေတာ္တုိ႔ ရြာ ဆင္းရဲသားေတြခ်ည္းပါ ကုိယ္ေတာ္၊ တပည္႔ေတာ္ တုိ႔ သိပါတယ္။
ဘုန္းၾကီးက လည္း အသံနည္းနည္းျမွင္႔ျပီးေတာ႔ ကုိယ္ေတာ္၊ မေန႔က ဟုိအေျခအေန ျဖစ္ေနေပမယ္႔ ကေန႔ ဒီအေျခအေန မျဖစ္နုိင္ဘူးလုိ႔ေျပာလုိ႔ ရမလား။ လူ႔ဘ၀ ဆုိတာ လုပ္ယူလွ်င္ လုပ္ယူနုိင္သေလာက္ ရနုိင္တယ္။ တပည္႔ေတာ္ တုိ႔ ရြာသားေတြက ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ယူလုိ႔ ခ်မ္းသာ လာၾကတာ ကုိယ္ေတာ္တုိ႔ရ။
ဒီေတာ႔ အျခားရြာက ဘုန္းၾကီးေတြက ဒီလုိခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လုိ လုပ္လုိက္တာတုန္း၊ ကုိယ္တုိ႔လည္း ေျပာပါအံုး လုိ႔ ၀ုိင္းေမးၾကေတာ႔၊ ဘုန္းၾကီးကလည္း အေၾကာင္းစံု ေျပာျပ၊ တစ္ရြာျပီး တစ္ရြာ စနစ္ တက် ေက်းရြာ ဘဏ္ေတြ ဖြင္႔ျပီးေတာ႔၊ အရင္းႏွီးေတြ ျဖည္႔ၾက၊ နည္းပညာေတြ စုေဆာင္းၾကႏွင္႔။ စနစ္တက် ၾကိဳးပမ္းလုိက္တာ၊ တနယ္လံုး ဆုိပါေတာ႔။
ဟုိတုန္းကေတာ႔ တရားေဟာရင္ ဒီ စိတ္ကူးယဥ္ေလးပါ ထည္႔ေဟာေလ႔ရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အေကာင္အထည္ ေတာ႔ မေဖၚျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။ မႏွစ္ေလာက္ တုန္းကေတာ႔ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္ ပါေမာကၡတစ္ေယာက္ ဆင္းရဲသား အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ အေသးစား ေငြေခ်း ဘဏ္ကေလး ေထာင္ျပီး၊ ဆင္းရဲမြဲေတ မႈ တုိက္ဖ်က္ေရး ကုိ၊ တစုိက္မတ္မတ္ ၾကိဳးစားလုိ႔၊ ႏုိဘယ္လ္ ဆုေတာင္ ရသြားတယ္လုိ႔၊ စာေစာင္ေတြထဲမွာ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ ဟုိတေလာတုန္းက သူက ေျပာတယ္။ ဒီလုိသာ လုပ္ေပးနုိင္မယ္ ဆုိရင္ ဆင္းရဲသား ဆုိတာ ျပတုိက္ထဲမွာ ပဲ က်န္ေတာ႔မယ္ လုိ႔ ေျပာတာ ဖတ္လုိက္ရတယ္။
ဘုန္းၾကီးက လည္း လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၇)ႏွစ္ေလာက္က ဒီတရားကုိ ေဟာေတာ႔၊ ဒီအတုိင္းသာ လုပ္နုိင္ရင္၊ ဒီကမၻာမွာ ဆင္းရဲသားရြာ၊ ဆင္းရဲသား ရပ္ကြက္ ဆုိတာ ဘယ္မွာမွ မရိွနုိင္ပါဘူး။ ခုေတာ႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ တုိက္ဖ်က္ ေရးလုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကေပမဲ႔ လုိ႔ တကယ္အကူအညီေပး ၾကတဲ႔အခါမွာေတာ႔ ၊ မျဖစ္စေလာက္ ဆင္ပါးစပ္ ႏွမ္းပက္ ဆုိတာလုိ အကူအညီေလးေတြသာ ေပးၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ႏုိင္ငံတကာက၊ အကူအညီ ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မရသည္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္ဆံုး အစုိးရကပါ ကူညီႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မကူညီႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေစတနာရွင္မ်ားက ၊ လူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႔မ်ားက၊ ေက်းရြာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားနဲ႔ ရပ္မိ ရပ္ဖ တုိ႔က တပုိင္တႏုိင္ ၾကိဳးစားၾကမယ္ ဆုိရင္လဲ ေအာင္ျမင္မႈ ရၾကမွာပါ။
ဒါေၾကာင္႔ စြမ္းနုိင္သူမ်ားက၊ စြမ္းႏုိင္သမွ် ၾကိဳးစားေတာ္မူၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။
0 comments:
Post a Comment