သစ္ပင္

Posted on 3:15 AM by သားသားေလး

တစ္ေန႔ စာေရးသူ ညေနပိုင္း ပင္လယ္ကမ္းေျခ နားကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း အင္မတန္မွ ထုူးဆန္းျပီး အကိုင္းအခတ္ေတြမရွိတဲ႔ သစ္ပင္အိုၾကီးတပင္ကို ပင္လယ္ကမ္းစပ္ တစ္ေနရာမွာေတြ႔လိုက္မိတယ္္။ ဘာရယ္မဟုတ္ သစ္ပင္အိုၾကီးကို စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ အကိုင္းမခတ္ေတြ မရွိေတာ့တဲ႔ သစ္ပင္ၾကီးထံကို သြားခဲ႔တယ္။ အဲဒီ အနားကိုေရာက္သြားေတာ့ ပင္လယ္ဘက္ကို ၾကည့္ရင္း ခဏထိုင္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္သြားတာနဲ႔ သစ္ပင္ ေဘးဘက္မွာရွိတဲ႔ ေက်ာက္တံုးေပၚမွာ ထိုင္လိုက္တယ္၊ ထိုင္ေနရင္း ဒီသစ္ပင္ၾကီးဟာ ဟုိတုန္းကဆို ေတာ္ေတာ္ေလး အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းျပီး လူ နဲ႔ သတၱဝါေတြ ဒီအရိပ္ေအာက္မွာ ေေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ အေမာပန္းေျဖရာ ေနရာေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔မွာပဲလို႔ သစ္ပင္ၾကီးကို ၾကည္႔ရင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ပဲ စကားေျပာဆိုသံကို သစ္ပင္နားကေန လွ်က္တစ္ပ်က္ ဆိုသလို ၾကားလိုက္မိတယ္၊ ဘယ္ကလာတဲ႔ အသံလည္းဆိုျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ပတ္ဝန္က်င္ကို စံုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္ေနရာမွ ထူးဆန္းတာကို မေတြ႔ရဘူး။ စိတ္ထင္တာပဲ ဆိုျပီး ပင္လယ္ဘက္ကိုမ်က္နွာ ျပန္မူလိုက္မိရင္း သစ္ပင္အေၾကာင္းကို ဆက္ျပီးစဥ္စားေနခဲ႔မိတယ္၊ အေတြးနယ္ခဲ်႔ေနတုန္း ေနာက္ထပ္တစ္ခါ စကားေျပာဆိုသံကို ထင္းထင္းရွားရွား ထပ္ၾကားလိုက္မိတယ္။ စိတ္ကမလံုျဖစ္သြားတာနဲ႔ သစ္ပင္အိုေပၚကိုၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ ေတာ့မွပဲ သစ္ပင္အိုၾကီးက စာေရးသူကို စကားေတြ ေျပာေနတာပါလားဆိုျပီး သိခဲ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ စာေရးသူက သစ္ပင္အို ဘာေတြေျပာေနတာလည္း ျပီးေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ယခုလို အခတ္အလတ္ေတြမရွိေတာ႔ပဲ အရုပ္ဆိုးအၾကည္တန္းတဲ႔ ဒီလိုဘဝမ်ိဳးကို ေရာက္ရွိသြားရတာလည္းလို႔ တစ္ဆက္တည္း ေမးလိုက္မိတယ္၊ အဲဒီအခါမွ သစ္ပင္အိုၾကီးက ယခုလို သူ႔ဘဝအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ စီကာပတ္ကုံး ဘာေၾကာင္႔ ဒီလို ျဖစ္ခ႔ဲ႔ရတယ္ ဆိုတာကို ေအာက္ပါအတုိင္း ရွင္းျပခဲ႔ပါတယ္.
ဟိုတုန္းကဆိုရင္ တပည့္ေတာ္က ဒီနားတဝိုက္မွာ အလြန္႔ကို ေပၚျပဴလာျဖစ္ျပီး သစ္ပင္မယ္ေလေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ အထူးစိတ္ဝင္စားျခင္းခံရတဲ႔ သစ္ပင္ေကာင္းၾကီးတစ္ပင္ ျဖစ္ခဲ႔သလို လူ နဲ႔ သတၱဝါေတြ အတြက္လည္း တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ကို ခုိနားျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနၾကရလို႔ သူတို႔ေတြ ရဲ႕ၾကားမွာ လည္း နာမည္သတင္းၾကီးမားခဲ႔ရသူပါ။ အထူးသျဖင္႔ ၾကီးမားတုတ္ခိုင္ျပီး ေတာင္႔တင္းခိုင္းမာတဲ႔ အကိုင္းအခတ္ေတြ။ အျမဲတန္း စိမ္းစိုလွပေနတဲ႔ အစိမ္းေရာင္ သစ္ရြက္ေတြ။ ၾကီးမားတဲ႔ ပင္စည္နဲ႔ ခ်ိဳျမိန္ျပီး အရသာရွိလွေသာ အသီးအပြင့္ ေတြကို ေဝေဝဆာဆာ ပိုင္ဆိုင္ရတဲ႔ သစ္ပင္ေကာင္းၾကီးတစ္ပင္ျဖစ္လို႔ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ စိတ္၀င္စားျခင္းကို ခံခဲ႔ရတာပါ။ အဲဒီလို ဂုဏ္မ်ားမ်ား ပိုင္ဆိုင္ရလို႔လည္း တပည့္ေတာ္ ယခုလို ဘဝကို ေရာက္လာခဲ႔ရတာပါဘုရား။
ေျပာျပခ်င္တာေလးတစ္ခုကေတာ့ လူေတြ ေတြ႔ရင္လည္း ေျပာေပးပါ တိရစၦာန္ေတြ ႔ေတြ႔ရင္လည္း တားဆီးေပးပါ ေနာက္ေနာင္ တပည့္ေတာ္လို႔ သစ္ပင္ေကာင္းမ်ား ေတြ႔ခဲ႔ရင္ တပည္႔ေတာ္လို ဘဝမ်ိဳးမေရာက္ေအာင္ပါဘုရား၊ ေျခမ်ားစြာရွိတဲ႔ သတၱ၀ါေတြ ေျခရွစ္ေခ်ာင္း ေျခေလးေခ်ာင္း ေျခနွစ္ေခ်ာင္း အစရွိတဲ႔ သတၱ၀ါေတြ နဲ႔ ေျခမရွိ ေျမြစေသာ သတၱ၀ါေတြ အားလံုးတို႔ဟာ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အရိပ္ကိုလည္း ခိုလံႈၾကပါတယ္။ တပည့္ေတာ္၏ အသီးအရြက္ကိုလည္း စားသံုးၾကပါတယ္။ အသီးအရြက္ေတြတင္မကပါဘူး အကိုင္းအခတ္ကေလးေတြကိုလည္း တစ္ခါတစ္ေလ နင္းေျခေဆာ႔ကစားခဲ႔ၾကပါတယ္။ ငွက္စတဲ႔ သတၱဝါေတြနဲ႔ ရွဥ္႔ စေသာ အေကာင္းေတြကလည္း သူတို႔၏ အိမ္သဖြယ္အသိုက္ အအံုေတြ ေဆာက္လုပ္ကာ တပည့္ေတာ္ရဲ႕အေပၚမွာ အပူအပင္ ကင္းကင္းနဲ႔ ေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ငါ႔ကို အမွီျပဳျပီးေတာ့ အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကတယ္ ဆိုျပီး တပည့္ေတာ္လည္း အလြန္ကို သေဘာက်ခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း တပည့္ေတာ္အေပၚ မစင္စြန္႔ျခင္း အေပါ႔သြားျခင္း စတာေတြကိုပါ ျပဳလုပ္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ သူတို႔အားလံုးကို အဲဒီကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး လံုးဝ အျပစ္မယူခဲ့သလို အျပစ္မေျပာခဲ့ပါဘုရား။ ေဆာင္းတြင္းပိုင္းမွာ သူတို႔ေတြကို ခ်မ္းေအးၾကမွာပဲ ဆိုျပီး တပည့္ေတာ္ ရဲ့ အရြက္ခတ္ေတြနဲ႔ အေအးဒဏ္ကေန ကာကြယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေႏြရာသီပိုင္းေရာက္ေတာ့လည္း ေအးခ်မ္းမႈကိုရရွိေအာင္ ဆိုျပီး သစ္ရြက္ေဟာင္းေတြ ေၾကြက်ေနတဲ႔ ၾကားထဲကေန ခဲခဲရင္းရင္း သူတို႔အတြက္ အရြက္အခတ္ေတြကို ေပါမ်ားေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ မိုးတြင္းပိုင္းေရာက္ ျပန္ေတာ့လည္း တပည့္ေတာ္ေလ သူတို႔ကို မိုးဒဏ္ေလဒဏ္မွ အသည္းအသန္ ကာကြယ္ေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။ သစ္ေတာက္ငွက္ စတဲ႔ ငွက္ေတြကလည္း တပည့္ေတာ္ ၏ ကိိုယ္ေပၚကို လာနား အရိပ္ကိုခို အေမာေျဖျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ခၽြန္ထက္လွတဲ႔ နႈတ္သီးေတြနဲ႔ တပည့္ေတာ္ အသားဆိုင္ထဲကို မညာမတာ ထိုးဆြ ျပီး သူတို႔ရဲ႕ အစာအဟာရအတြက္ ရွာေဖြစားေသာက္ ၾကပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ေလ အလြန္ကို နာက်ဥ္ေသာလည္း သူတို႔တေတြ ရွာေဖြစားေသာက္ေနတာ ဝဝလင္းလင္းစားေသာက္နိုင္ပါေစ ဆိုျပီး အျပံဳးမပ်က္ခဲ့ပါဘုရား။

ေနာက္ပိုင္း သစ္ပင္ေပၚမွာ ေနထိုင္ခြင့္ျပဳထားတဲ႔ သတၱ၀ါေတြကလည္း တပည့္ေတာ္ကို ဒုကၡေပးခဲ႔ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ရဲ႔ ေအာက္က ႏြားအစရွိတဲ႔ အေကာင္ေတြကလည္း တပည့္ေတာ္အရိပ္ကိုလာခိုျပီး တပည့္ေတာ္၏ အရြက္အခက္ ေတြကို ဆြဲ၍ ဆြြဲ၍ ရက္ရက္ စက္စက္ စားေသာက္ေနၾကပါတယ္။ တကိုယ္လံုးကို နာက်ဥ္လြန္းလွ ပါတယ္ဘုရား၊ လူစတဲ႔ အသိညဏ္ရွိတဲ႔ သတၱ၀ါေတြကလည္း တပည့္ေတာ္ ၏ အရိပ္ကိုနား အသီးကို စားျပီး တပည့္ေတာ္ကိုေလ လုပ္ၾကံသတ္ဖ်တ္ၾကဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတယ္ဘုရား။ အသိညဏ္မရွိတဲ႔ သတၱဝါေတြနဲ႔ လူလိုေခၚၾကတဲ႔ အသိညဏ္ရွိတဲ႔ သူေတြအားလံုးကို ဘယ္တုန္းကမွ အျပစ္တစ္စံုတရာမလုပ္ခဲ့မိပါဘုရား။ သူတို႔အားလုံးသာ တပည့္ေတာ္ ကိုမွီျပီး ခ်မ္းသာေနၾကပါတယ္။ တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႔ တပည့္ေတာ္၏ အေပၚမွာေနထိုင္ေနၾကေသာ သတၱ၀ါေတြကလည္း အျမဲဆိုလို နိွပ္စက္ အရိပ္ေအာက္က အသိဉာဏ္ရွိတဲ႔ သတၱ၀ါေတြကလည္း မၾကာခဏဆိုသလို ဒုကၡေတြေပး၊ ငါ႔အရိပ္ကိုလည္း ခိုေသးတယ္ ငါအသီးအပြင္႔ေတြကိုလည္း မညာမတာနဲ႔ ခူးယူစားသံုးျပီး ငါ႔ကို သူတို႔ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ ဝိုင္းျပီ ဒုကၡမ်ိဳးစံုေတြ ေပးေနပါလိမ္႔ ဆိုျပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ လိုက္မိေတာ့ တပည့္ေတာ္၏ တုတ္ခိုင္ျပီးသန္မာတဲ႔ လက္ေတြေၾကာင့္ရယ္ ျပီးေတာ့ ၾကီးမားေတာင့္တင္းလွတဲ႔ ပင္စည္ေၾကာင့္ ယခုလို ပ်က္စီးရတယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။
တစ္ေန႔ အဲဒီေန႔ကို တပည့္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ႔ခဲ႔ပါဘူးဘုရား၊ မိုးမလင္းခင္ဆူဆူညံညံ အသံေတြေၾကာင့္ ဘာေတြ ျဖစ္တာလည္း ဆိုျပီး အေဝးကိုေမ်ာ္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ လူတစ္စု တပည့္ေတာ္ထံကို တန္းတန္း မွတ္မွတ္ လာေနၾကတာကို ျမင္လိုက္မိပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ လက္ထဲမွာလည္း လႊေတြ ေဆာက္ေတြ တူေတြ ရဲတင္းေတြ ပုဆိန္ေတြ ၾကိဳးေတြ စတာေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္ေနရာရာကို သြားၾကမွာ ျဖစ္မယ္ ဘယ္ကိုသြားၾကမလဲမသိဘူးဆိုျပီး စဥ္စားရင္ သူတို႔တေတြကို ဆက္ၾကည့္ေနခဲ႔မိပါတယ္။ သစ္ပင္ေအာက္ကိုေရာက္လာေတာ့ ပါလာတဲ႔ ပစၥည္းအားလံုးကို ေအာက္ကိုခ်ျပီး နားသူကနား အသီးအပြင္႔ေတြကို စားသံုးသူက စားသံုးနဲ႔ ရယ္ေမာေနၾကတာကို ျမင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ ဝမ္းသာလိုက္တာျဖစ္ျခင္း ဘုရား။ သူတို႔ နားလို႔ စားလို႔လည္း ျပီးေရာ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူတစ္ဦးက လုပ္ငန္းစမယ္ေဟ႔ ဆိုေတာ့ အားလံုးက ေအာက္မွ ခ်ထားတဲ႔ ပစၥည္းကိုေကာက္ယူျပီး တပည္႔ေတာ္ကို ဝိုင္းလိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကမွပဲ သူတို႔ေတြ ငါကို သတ္ပစ္ၾကေတာ့မွာပါလား ဆိုျပီး ဝမ္းနည္း ယူၾကံဳးမရျခင္းမ်ားစြားနဲ႔ သိလိုက္ရေတာ့တယ္ဘုရား။ သစ္ပင္ေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတဲ႔ သတၱ၀ါေတြအားလံုးလည္း ေၾကာက္လန္႔တၾကား သားငယ္သမီးငယ္ေတြကို လက္ဆြဲကာ တပည့္ေတာ္ကို ထားခဲ႔ျပီး အားလံုး အေ၀းကို ထြက္ေျပးသြားခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါတစ္ဦးသာလ်င္ရွိပါေရာ့လားလို႔ ေတြး ရင္း စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ သူတို႔ကို ၾကည့္ေနမိခဲပါတယ္။

ၾကည့္ေနရင္း အသံၾကားလို႔ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ အေပၚကိုေလ တစ္ဦးတက္လာျပီး သူ႔မွာပါလာတဲ႔ ခ်ြန္ထက္ေနတဲ႔ ရဲတင္းနဲ႔ တပည့္ေတာ္ ၏ လက္ေတြကိုေလ မညာမတာ ရက္ရက္စက္စက္ ခုတ္ျဖတ္ခဲ႔ပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ေလ နာက်ဥ္မူေဝဒနာကို မ်က္စိမွတ္ခံစားေနခဲ႔ရပါတယ္။ ဝုန္းဆိုျပီး အသံၾကားလို႔ နာက်ဥ္မူၾကားထဲကေန ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ မျမင္ရက္စရာ မၾကည့္ရက္စရာပါ ဟိုတုန္းက အားလံုးေသာသူေတြက ဒီလက္ေတြဟာ လွပလိုက္တာ ေတာင္းတင္းလိုက္တာ ဒီလက္ေတြေၾကာင့္ ငါတို႔ေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနနိုင္ၾကတယ္ဆိုတဲ႔ အမ်ားခ်ီးၾကဴးခံခဲ႔ရတဲ႔ တပည့္ေတာ္ရဲ႔လက္ေတြဟာ ယခုေတာ့ျဖင့္ ေအာက္ကို ေရာက္သြားပါေရာ႔လားဆိုျပီး ငိုခဲ႔ရပါတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနွင့္အမွ် တပည္႔ေတာ္ တစ္ကိုယ္လံုးမွာေလ တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားေနခဲ႔တဲ႔ အကိုင္းအခတ္ အရြက္ေတြဟာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေတာ့ပါဘူးဘုရား။ ေအာက္ကို က်သြားတဲ႔အကိုင္းေတြမွာ ပါသြားတဲ႔ အသီးေတြကို စားေသာက္ရင္း ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ အားရပါးရ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ လက္တံေတြအားလံုးကို ခုတ္ထစ္ေနလိုက္ၾကတာ တပည့္ေတာ္ ဘယ္လိုၾကည့္နိုင္မလဲ၊ ေနာက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္၏ ေအာက္ပိုင္း ေဘးပတ္ပတ္လည္ ကို ပုဆိန္နွင့္ ရစ္၍ရစ္၍ ခုတ္ေနၾကျပန္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ကို ေနာက္တစ္ပါတ္ဆို ျပန္လာျပီး အပင္ကို အျမစ္ပါပါေအာင္တူးမယ္လို႔ ေျပာဆိုၾကျပီး တပည့္ေတာ္ ကိုခုတ္ပိုင္းတစ္ယူသြားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ဆိုရင္ အိမ္ေဆာက္တယ္။ ခုန္ဖိနပ္လုပ္တယ္။ အိမ္အသံုးအေဆာင္ေတြလုပ္ၾကပါတယ္ဘုရား။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဘ၀ေရာက္တဲ့အထိ တပည့္ေတာ္ သူတို႔အေပၚကို အျပစ္မျမင္ခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔အလိုက် ေနခဲ့ေပးရပါတယ္။ ငါသူတို႔အေပၚကို ဒီေလာက္ေကာင္းခဲ႔ ရဲ႕သားနဲ႔ ဘာေၾကာင္႔မ်ား ငါကို အျမစ္ပါမက်န္အေသသတ္ ခ်င္ေနရတာလဲ ဆိုျပီး ၀မ္းနည္းခဲ႔ရပါတယ္။

မၾကာခင္ သူတို႔ ျပန္လာျပီး တပည့္ေတာ္ကို အရင္းကေန တူးၾကေတာ့မယ္ဘုရား။ ဒီေန႔က သူတို႔ေျပာတဲ႔ တစ္ပါတ္တင္းတင္း ျပည့္တဲ႔ေနပါဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ ယခုလို ေျပာျပခြင္ကေလး ရလို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့သူေတြကို ေၾကာက္သြားပါျပီ။ လူေတြက တကယ့္ကို ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး အႏၱရာယ္အရွိဆံုးဆိုတာကို တပည့္ေတာ္ ယခု သေဘာေပါက္သြားပါျပီ၊ တပည့္ေတာ္ တစ္သက္ မေကာင္းတာကိုမလုပ္ခဲ့ပါ အားလံုးေသာ သူျမတ္ သူယုတ္ ဆိုျပီးမေရြး တပည္ေ့တာ္၏ အရိပ္မွာ လက္ခံခဲ့သလို အေမာေတြကိုလည္း ေျပေပ်ာက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို အားလံုးေသာ သူေတြသိေအာင္ ေျပာျပေပးပါဆိုျပီး ၀မ္နည္းစြာနဲ႔ စာေရးသူေရွ႕မွာ ငိုေၾကြးေနပါတယ္။ စာေရးသူလည္း စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ သူေျပာျပေနတာကို နားေထာင္ေနမိပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ လူတစ္စု ကလာျပီး သစ္ပင္ကို ၾကိဳးေတြနွင့္ခ်ည္ အျပီးအပိုင္လဲွအခ် ေျမေပၚကိုမက်ခင္ အခ်ိန္ေလးအတြင္း မွာ သစ္ပင္အိုက မ်က္ရည္စေတြနွင့္အတူ စာေရးသူကို တပည့္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး နႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ဆိုျပီးေျပာေနသေယာင္ ရိမ္းထိုးေနျပီး ဒီအေၾကာင္းေလးေတြကို လူအမ်ားအား ေျပာျပေပးပါ ဆိုျပီး မ်က္နွာအလြဲ အျမစ္ကေန ေဘးကို တစ္ခါတည္း လဲက်သြားျပီး အသက္ဆံုးရံႈးသြားခဲ႔ပါတယ္span>သြားရွာျပီ ဆိုျပီး စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ၾကည့္ေနခဲ႔မိတယ္။ အကယ္၍မ်ား ဤ သစ္ပင္ အိုသာ ဆက္လက္အသက္ ရွင္ေနမည္ ဆိုပါက ဒီသစ္ပင္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ အရိပ္ကိုလည္း ခိုနိွင္မယ္ အသီးကိုလည္း စားသံုးနိွင္မယ္ သတၱ၀ါေတြလည္း ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း ေနနိုင္ထိုင္နိုင္မယ္ ဆိုတာကိုေတြးလိုက္မိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အရွင္လည္း စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာျဖင့္ သစ္ပင္အိုကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး အေဆာင္ကို ျပန္လာခဲ့ရင္း ေတြးလိုက္မိပါသည္။
ေအာ္ လူ ......လူ..........ယခုအဲဒီ သစ္ပင္အိုေနရာမွာ ေနပူသက္သာေအာင္ဆိုျပီး မလံုတလံု သစ္ရြက္တဲေလးကို ေဆာက္ထားပါတယ္။ သစ္ပင္အိုကို သံေယာဇဥ္ရွိတဲ႔ သူေတြကေတာ့ ဒီေနရာေလးကို ေရာက္တိုင္ သူကို သတိရေအာင္းေမ႔စကားေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တကယ္လို႔မ်ား သစ္ပင္ၾကီးသာ ဆက္လက္ရွိခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ဒီေနရာေလးက သိပ္သာယာဖို႔ေကာင္းမွာပဲတဲ႔........ဒီစာကို ဖတ္ျပီး စာဖတ္သူတို႔ သခၤန္စာယူ နိုင္ၾကပါေစ။။