အင္ဒုိခရီးစဥ္ (၂)

၁၁၊ ၁၊ ၂၀၁၁ ရက္ေန႔ မနက္ ၉ နာရီ မိနစ္ ၅၀ မွာ
မေလးရွားႏုိင္ငံ LCCT ေလဆိပ္မွ AirAsia ေလယာဥ္နဲ႔
အင္ဒုိနီးရွားကုိ သြားပါတယ္။

AirAsia ေလေၾကာင္းက ေစ်းအေတာ္သက္သာပါတယ္။
မေလးရွားနဲ႔ အင္ဒုိနီးရွား အသြားအျပန္မွ ရင္းဂစ္ ၅၈၀ ဘဲေပးရတယ္။
အေမရိကန္ေဒၚလာနဲ႔ဆုိ ၁၆၀ ၀န္းက်င္ေလာက္က်တယ္။
ေလယာဥ္ေပၚလက္ဆြဲသယ္ေဆာင္ခြင့္ (Hand Carry) ခုနစ္ကီလုိပဲ ခြင့္ျပဳတယ္။
ဒီထက္ပုိယူခ်င္ရင္ေတာ့ သီးသန္႔အပုိ ထပ္ေပးရတယ္။

ဆုိပါစုိ႔။
၁၅ ကီလုိပုိယူခ်င္ရင္ ရင္းဂစ္ ၂၀ ေပး၀ယ္ရတယ္။
ဒီေစ်းႏႈန္းကလည္း ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ကတည္းက ႀကဳိ၀ယ္ရတာ။
ေလဆိပ္ေရာက္မွဆုိရင္ ဒီေစ်းႏႈန္းနဲ႔မရႏုိင္ဘူး။

ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဘာအစားအစာမွ အလကား မေကၽြးပါဘူး။
ေရေတာင္ မတုိက္ပါဘူး။
အဲ၊ စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့
ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ကတည္းက တစ္ခါတည္း၀ယ္ထားလုိ႔လဲရတယ္။
ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွ ၀ယ္စားလုိ႔လဲ ရတယ္။
ၿခဳံၿပီးေျပာရရင္ AirAsia ေလေၾကာင္းလုိင္းစီးရတာ တန္ပါတယ္။

ေလေၾကာင္းလုိင္းရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္က Now everyone can fly တဲ့။
လူတုိင္း ေလယာဥ္စီးႏုိင္ၿပီ ေပါ့။
ဆုိလုိတာက AirAsia ေလေၾကာင္းက ေစ်းႏႈန္းသက္သာလုိ႔
လူတုိင္း ေလယာဥ္စီးႏုိင္ၿပီဆုိတဲ့သေဘာပဲ။

အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ၊ ဂ်ာကတာၿမဳိ႕ေတာ္မွာရွိတဲ့
ဂ်ာကာတာအျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္ကုိ
မနက္ ၁၀ နာရီ မိနစ္ ၅၀ မွာ ဆုိက္ေရာက္တယ္။

ဂ်ာကာတာေလဆိပ္ကုိ
Soekarno-Hatta International Airport လုိ႔ေခၚပါတယ္။

Soekarno ဆုိတာ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံရဲ႕ ပထမဦးဆုံး သမၼတရဲ႕ နာမည္ျဖစ္ၿပီး
(Mohammad) Hatta ဆုိတာ ဒုတိယသမၼတရဲ႕ နာမည္ျဖစ္ပါတယ္။

ဂ်ာကာတာေလဆိပ္ႀကီးရဲ႕ နာမည္ကုိ
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ ပထမဦးဆုံး သမၼတနဲ႔ ဒုတိယသမၼတတုိ႔ကုိ
ဂုဏ္ၿပဳတဲ့အေနနဲ႔ Soekarno-Hatta International Airport လုိ႔ေခၚတာပါ။
ေလဆိပ္ႀကီးက အင္မတန္ႀကီးက်ယ္ခန္းနာပါတယ္။

မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံက လာေရာက္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့
အလုပ္သမားေတြ ေတြ႔ဘူးပါတယ္။
အမ်ားစုက ျဖစ္သလုိေန၊ ျဖစ္သလုိစား၊ ျဖစ္သလုိသြားၾကၿပီး
သူတုိ႔အသြင္အျပင္က ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြပါ။

သူတုိ႔ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံကုိ
ရင္ထဲက မသိမသာ အထင္ေသးေနမိပါတယ္။
ဂ်ာကာတာေလဆိပ္ကုိလဲ
ကုိယ္တုိ႔ႏုိင္ငံက မဂၤလာဒုံေလဆိပ္ေလာက္ ခန္းနားမယ္မထင္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဒီဂ်ာကာတာေလဆိပ္ႀကီးထဲကုိ ၀င္လုိက္တာနဲ႔
အထင္နဲ႔အျမင္တျခားစီျဖစ္သြားပါတယ္။
အထင္ေသးစိတ္ေတြလဲ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။
ေလဆိပ္ႀကီးက အေတာ္ႀကီးက်ယ္ခန္းနားတာပဲ။
ေလဆိပ္အ၀င္အထြက္ဂိတ္ေပါက္မ်ား၊ သန္႔စင္ခန္း၊
အမုိး၊ အမုိးႀကီးေတြမွာရွိတဲ့သံပုိက္လုံးႀကီးေတြ။
အကုန္လုံးခန္းနားထည္၀ါေနတယ္။

သူတုိ႔ႏုိင္ငံက ခန္းနားထည္၀ါလွတဲ့ေလဆိပ္ႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး
ကုိယ့္ႏုိင္ငံက မဂၤလာဒုံေလဆိပ္ကုိ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာတယ္။
ခ်က္ခ်င္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္တဲ့
ျမန္မာႏုိင္ငံပတ္စ္ပုိ႔ကုိ လက္ထဲမွာကုိင္ေဆာင္ထားတဲ့ကုိယ္ေတာင္
Immigration ၀င္ေပါက္မွာတန္းစီရင္း
ရင္ထဲကို သိမ္ငယ္စိတ္ (အားငယ္စိတ္) ၀င္ေရာက္လာတယ္။
ဒီလုိသိမ္ငယ္စိတ္၀င္ေရာက္လာတာ မေကာင္းဘူးဆုိတဲ့အသိက
ခ်က္ခ်င္း၀င္ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။
ဒီသိမ္ငယ္စိတ္က ရင္ထဲက ထုတ္ပစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။
မရပါဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အေတြးတစ္ခု ေခါင္းထဲ ခ်က္ခ်င္း၀င္လာပါတယ္။

ေနာက္တခါခရီးထြက္ရင္ ရန္ကုန္က မဂၤလာဒုံေလဆိပ္ေလာက္မေကာင္းတဲ့
ႏုိင္ငံကုိ ခရီးထြက္မွ ဒီသိမ္ငယ္စိတ္ေပ်ာက္မယ္ ဆုိတဲ့ အေတြး။

ကဲ၊ ေနာက္တခါ ဘယ္ႏုိင္ငံကုိ ခရီးထြက္ရမလဲ။

Posted by Dr. Ashin Indaka at 8:57 AM