ဥခြံထဲက ငွက္ငယ္

Tuesday, 24 August 2010 16:31 | PostAuthorIconWritten by Administrator | PDF | | Print | | E-mail

အရွင္ဉာဏိကာဘိဝံသ

(ကာလီဖုိးနီးယားတကၠသုိလ္)

အသက္အရြယ္လည္း ႀကီးရင့္၊ အမ်ိဳးႏြယ္လည္းျမတ္၊ အသုိင္းအဝုိင္းၾကားမွာလည္း ထင္ေပၚေက်ာ္ ၾကားတဲ့ ပုဏၰားႀကီး တစ္ေယာက္ ျမတ္ဗုဒၶအထံ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ သူ႔အမည္က ေဝရဥၨတဲ့။

ေဂါတမဟာ အရြယ္သာငယ္ေပမယ့္ မာန္မာနႀကီးသူ။ ကုိယ့္ထက္ အသက္သိကၡာႀကီးရင့္သူေတြကုိ လည္း အရုိအေသ ေပးရေကာင္းမွန္းမသိ။ ေတာ္ေတာ္ရုိင္းသူလုိ႔ သူကၾကားထားခဲ့တာ။ အဲဒီၾကားမႈက ခုကုိ္ယ္တုိင္ဆုံလုိက္ရေတာ့ ၾကားထား တာေတြက မွန္ေပသား။

ငါ့လုိ သက္ႀကီးရြယ္အုိ ပုဏၰားတစ္ ေယာက္ကုိေတာင္ အရုိအေသမေပးခဲ့ဘူး။ ေဂါတမကုိေတာ့ ျပစ္တင္ေစာဒနာမွ ေတာ္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေဝရဥၨက ျမတ္ဗုဒၶကုုိ - အုိေဂါတမ၊ သင့္ကုိ လူအမ်ားက ေျပာၾကတယ္။ သင္ဟာ အရြယ္ ငယ္သေလာက္ မာန္မာနႀကီးရင့္သူ။ အသက္သိကၡာႀကီးသူေတြကုိလည္း ရုိေသရေကာင္းမွန္း မသိသူ။ ဧည့္ဝတ္မေက်သူလုိ႔ ငါၾကားသိထားခဲ့တာ။ ခုၾကားသိထားတဲ့အတုိင္း မွန္ေပသား-လုိ႔ ျပစ္တင္စကား ေျပာၾကားခဲ့တယ္။

ဒီေတာ့ ဗုဒၶက-အုိေဝရဥၹပုဏၰား၊ မိခင္ၾကက္မရဲ့ ရင္ေငြ႔ထုံမႈေၾကာင့္ ရွစ္လုံး၊ ဆယ္လုံး၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္လုံးစတဲ့ ၾကက္ၿမဳံတြင္းရွိ ၾကက္ဥေတြထဲက ေျခလက္ႏႈတ္သီးကုိ အရင္းျပဳကာ ဥခြံကုိ ေဖာက္ခြဲကာ ဦးစြာပထမဆုံးထြက္လာတဲ့ ၾကက္ငယ္ကုိ ေပါက္ဖြားလာသမွ် ၾကက္ငယ္မ်ားထဲမွာ အႀကီးလုိ႔ ဆုိရမလား၊ ဒါမွ မဟုတ္၊ အငယ္လုိ႔ ဆုိရမလားလုိ႔ အေမးရွိေတာ့ ေဝရဥၹာပုဏၰားႀကီးက အုိေဂါတမ ပထမဆုံး ဥခြံကုိေဖာက္ထြက္ကာ ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ၾကက္ငယ္ကုိ ၾကက္ငယ္အားလုံး ထဲမွာ အႀကီးလုိ႔ ဆုိရမည့္အေၾကာင္း ျပန္လည္ေလ်ွာက္ၾကားတယ္။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶက-ပုဏၰားႀကီး နည္း တူပဲေပါ့။ မွန္မွန္ကန္ကန္ မသိတတ္ေပမယ့္ မမွန္မကန္ဆုိလ်င္ျဖင့္ သိတတ္ျပန္တဲ့ အဝိဇၨာဆုိတဲ့ ေမာဟဥခြံ ဖုံးကာထားတဲ့ သတၱဝါေတြရဲ့အလယ္မွာ အဲဒီအဝိဇၨာဥခြံ အဖုံးအကာကုိ ဦးစြာပထမဆုံး ေဖာက္ထြက္ကာ ဝိဇၨာအလင္းေရာင္ကုိ ဦးစြာျမင္တဲ့ ငါဘုရားကုိလည္း အားလုံးထဲမွာ အႀကီးဆုံးလုိ႔ ဆုိရေၾကာင္းကုိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တယ္။

ေဝရဥၨနဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စကားေတြ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးအၿပီး ေဝရဥၨပုဏၰားႀကီးက ျမတ္ စြာဘုရား အသက္အရြယ္အရ အရွင္ေဂါတမက အငယ္ျဖစ္ေပမယ့္ အရွင္က ဝိဇၨာဉာဏ္အလင္းကုိ အလ်င္ရသူမုိ႔ အရွင္သာလ်င္ အႀကီးျဖစ္ပါေပတယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းျပ ဆုံးမေတာ္မူတဲ့ အရွင္ဘုရား ရဲ့ စကားမ်ားကလည္း မ်က္စိလည္လမ္းမွားေနသူကုိ လမ္းမွန္ကုိ ညႊန္ျပေပးသလုိ၊ ေမွာက္ထားတဲ့ အုိး ကုိ လွန္ျပလုိက္သလုိ၊ အေမွာင္ၾကားမွာ စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ မျမင္ဝုိးဝါးျဖစ္ေနသူကုိ မီးရွဴးတန္ေဆာင္ ထြန္း ညွိျပသလုိက္သလုိ အလြန္မွ ရွင္းလင္းလွပါေပရဲ့၊ ေကာင္းမြန္လွပါေပရဲ့။ ဒီေန႔ကစလုိ႔ အသက္ထက္ဆုံး အကြ်ႏ္ုပ္အား တပည့္ရင္းခ်ာာတစ္ဦးအျဖစ္ မွတ္ယူေတာ္မူပါ၊ တပည့္ေတာ္အိမ္သုိ႔ ႂကြေရာက္ၿပီးလည္း ဆြမ္းအလွဴခံယူေတာ္မူပါ-လုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္ရတယ္။

ငယ္စဥ္ ရဟန္းျဖစ္စ ဓမၼာစရိယတန္းအတြက္ ဝိနည္းပိဋကတ္လာ ပါရာဇိကဏ္က်မ္းစာကုိ သင္ယူ စဥ္က ဒီအေၾကာင္းအရာေလး ဖတ္လုိက္ရေတာ့ ႏွစ္သက္သေဘာက် ျဖစ္မိလုိက္တာ၊ ေျပာမျပတတ္ ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ဗုဒၶမိန္႔ေတာ္မူတဲ့ အဝိဇၨာဥခြံဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိ အဝိဇၨာအခြံအကာ ထူထူထဲထဲ ရွိေန ဆဲမုိ႔ ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္ဟန္ရွိခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခဳိက္ေတာ့လည္း နားမလည္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္ ဥပမာျဖစ္တဲ့ ၾကက္ဥမ်ားနဲ႔ ၾကက္ၿမဳံတစ္ခုရဲ့ အသြင္သ႑ာန္ကေတာ့ ေတြ႔ျမင္ေနၾကအရာမုိ႔ ျပည့္ျပည့္ဝဝ နားလည္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ အကြယ္အကာဥခြံေၾကာင့္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနၿပီး မလႈပ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ က်ဥ္းက်ပ္လြန္းတဲ့ ဥခြံတြင္းမွာ ေနထုိင္ရတဲ့ ငွက္ငယ္ေလးေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားမိလုိက္လုိ႔လည္း ငွက္ေလးေတြကုိ သနားစိတ္ ျဖစ္ခဲ့မိလုိက္ပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶအလုိအရဆုိလ်င္ေတာ့ အဝိဇၨာဥခြံထဲက ေဖာက္မထြက္ႏုိ္င္ေသးသူမွန္သမွ် အေကာင္ေတာင္ မေပါက္ေသးတဲ့ အေနအထားမို႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိျပန္ၾကည့္ေတာ့ ငယ္တယ္လုိ႔ေတာင္ မွ မဆုိႏုိင္ေသးတဲ့ သေဘာေပါ့။ ဥခြံအေမွာင္ထဲက သတၱဝါတစ္ေကာင္မုိ႔ သနားစတမ္းဆုိလ်င္ျဖင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ပင္ သနားလွခ်ည္ရဲ့ ဆုိတဲ့ စကားလုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သနားရမယ့္ အေနေပါ့ေလ။

ရဟန္းဆုိတာ ငွက္တစ္ေကာင္ပမာ အေတာင္သည္သာ ဝန္ရွိစြာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ တြယ္ရာမဲ့ စိတ္ ထားနဲ႔ က်င္လည္ကာ ေနထုိင္တတ္ရမယ္တဲ့။အတြယ္ကင္းျခင္းနဲ႔ ဝန္ေပါ့ျခင္းကုိ ငွက္တစ္ေကာင္ဘဝ နဲ႔ ႏႈိင္းလုိ႔ မိန္႔ၾကားထားခဲ့ဖူးတာ။

တေန႔မွာေတာ့ မေဟသီမဂၢဇင္းထဲကေန အမွတ္မထင္ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ဖတ္လုိက္ရတယ္။ ကဗ်ာက ငွက္၏ ဒႆနတဲ့။

ငွက္၏ ဒႆန

ဥခြံထဲ

ေလလည္းမတိုး

ေနေျပာက္မထိုး

စိုးရြံ႕ ေႀကာက္ဆဲ၊

ေန႔ရက္ေစ့ေျမာက္

ဥခြံေပါက္သည္

ေရာက္ျခည္သစ္

ခ်စ္တတ္ျပီ။ ။

စမ္းစမ္းတင္ (မေဟသီ ၁၉၉၁)

မေဟသီမွာ ဖတ္ခဲ့ရကတည္းက မွတ္မွတ္သားသားရွိေနခဲ့လုိ႔ အလြတ္ရေနမိတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္။ မေမ့ မေပ်ာက္ႏုိင္ေလာက္ဖူးဆုိတာ ေသခ်ာေနေပမယ့္ ပုိၿပီးေသခ်ာေစဖုိ႔ မွတ္စုစာအုပ္ထဲ ကူးေရးထားခဲ့ တာ။ ဒါေပမယ့္ ေနရာအေရႊ႕အေျပာင္းေၾကာင့္ ကူးေရးထားတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ေလးက ေနရာေဟာင္း နဲ႔အတူ ေပ်ာက္လြင့္လုိ႔သြားခဲ့ေပမယ့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ အမွတ္ထင္ထင္ရွိေနခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးကေတာ့ ထင္က်န္ကာ ရွင္သန္လုိ႔ေနဆဲေပါ့။ ဒီကဗ်ာေလးကုိ မွတ္မိေနမိတာက ကဗ်ာေနာက္က ဒႆန ေၾကာင့္ပါ။ သာမန္ၾကည့္ရင္ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္ရဲ့ ဘဝအစျဖစ္စဥ္ကုိ ေရးဖြဲ႔ထားဟန္။ သုိ႔ေပမယ့္ ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ့ ဒႆနဆုိတဲ့ ဒီကဗ်ာေလးဟာ ငွက္တစ္ေကာင္အေၾကာင္းဆုိတာထက္ သတၱဝါ တစ္ဦး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေျပာျပေနတယ္ဆုိတာကုိ ကဗ်ာဖတ္သူတုိင္း သိၾကမွာပါပဲ။

က်ပ္တည္းက်ဥ္းေျမာင္းလွတဲ့ ဥခြံထဲမွာ ေလလည္းမတုိး၊ ေနလည္း မထုိးတဲ့ ဘဝနဲ႔ ေနေနတဲ့ ဥခြံ ထဲက ငွက္ေလး။ ဥခြံက ကြယ္ကာထားေတာ့ သူ႔ဘဝဟာ ပုိမုိလုံၿခဳံေနတယ္လုိ႔ ခံစားမိေလမလား။ ဘဝဆုိတာ ဥခြံတစ္ခုထဲေလာက္သာ က်ယ္ျပန္႔တယ္လုိ႔ ထင္ေကာင္းလည္း ထင္ေနမွာ။ ေမွာင္မုိက္ မုိ္က္မွာ က်ဥ္းေျမာင္းက်ပ္တည္းစြာ ေနထုိင္ရျခင္းဆုိတာ ဘဝရဲ့အဆုံးသတ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာ စဥ္းစား ေကာင္းမွလည္း စဥ္းစားမိမွာ။ ေနမတုိး ေလမခ၊ မေၾကာင့္မက် ေနေနရျခင္းဆုိတာ လွပတဲ့အရာလုိ႔ မဆင္ျခင္ မစဥ္းစားပဲ ယုံၾကည္ေနရင္လည္း ယုံၾကည္ေနမွာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ျပင္ပကမၻာႀကီးထဲကုိ ထြက္ ၾကည့္ရမွာကုိလည္း စုိးရြံ႔ေၾကာက္လန္႔ ျဖစ္ေကာင္းလည္းျဖစ္ေနမွာေပါ့ေလ။

ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ့ ဒႆနအေၾကာင္းကုိ ႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာက်မိေနခဲ့တာ ၾကာလွတဲ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က ေတာ့ တကယ့္ဥခြံထဲက ငွက္ငယ္တစ္ေကာင္ႏွယ္။ ေနျခည္မထုိး၊ ေလျပည္ မတုိးတဲ့ ဘဝမ်ိဳးနဲ႔ ေနေန ရတာကုိ ႏွစ္သက္သေဘာက်ေနခဲ့တာ။ ေနျခည္မထုိးလုိ႔ အလင္းမဲ့၊ ေလျပည္ မတုိးလုိ႔ အခ်င္းမဲ့ျဖစ္ေန တာကုိေတာင္မွပဲ သတိမထားမိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ဥခြံထဲက ငွက္တစ္ေကာင္ ပမာ ျဖစ္ေနတာကုိ သတိမထားမိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ေျမမွာေလွ်ာက္ဖုိ႔ ေျခေထာက္ေတြ၊ ေလမွာ ပ်ံဖုိ႔ ေတာင္ပံေတြနဲ႔ အစာေကာက္ဖုိ႔ ႏႈတ္သီးေတြရွိေနတာကုိ ေမ့ထားလုိ႔။ မသုံးပဲထားတဲ့ ေျခေထာက္ အားနဲ႔ ပ်ံဝဲမၾကည့္တဲ့ အေတာင္ေတြရဲ့အဟုန္ကုိ ဘယ္လုံပုံနဲ႔ သိႏုိင္ပါ့မလဲ။ ပ်ံမွသြားမွ အစြမ္းအစကုိ သိႏုိင္မယ္ မဟုတ္လား။

ဥခြံထဲမွာဆုိလ်င္ေတာ့ ကုိယ့္ဘဝ ပုိမုိလုံၿခဳံတန္ေကာင္း လုံၿခဳံမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ငွက္တစ္ေကာင္ဆုိတာ ဥခြံထဲမွာ အစဥ္ထာဝရ ေနေနရုံနဲ႔ ဘဝအလွက ျပည့္စုံသြားႏုိင္တာမွ မဟုတ္တာ။ ဥခြံထဲမွာခ်ည္း ကိန္းေအာင္းေနသင့္တာမ်ိဳးမွလည္း မဟုတ္တာ။ ခ်ိန္တန္ေစ့ေရာက္လ်င္ျဖင့္ ငွက္ဆုိတာ ေပါက္ရ စၿမဲပဲ မဟုတ္လား။ ေကာင္းကင္က်ယ္က်ယ္ထဲမွာ ေလဟုန္ဆန္ဖို႔ သဘာဝကုိက ေတာင္ပံတစ္စုံ ဖန္တီးလုိ႔ ေပးထားတယ္ေလ။ ဥခြံထဲမွာသာ ဘဝကုိ ကုန္ဆုံးသြားမယ္ဆုိလ်င္ အေတာင္တစ္စုံ ဖန္တီး ေပးထားျခင္းဆုိတာ ငွက္တစ္ေကာင္ အတြက္ အပိုသက္သက္သာ ျဖစ္ေလမွာေပါ့။ အက်ဥ္းအေမွာင္ ကုိ ေၾကာက္လ်င္ျဖင့္ အက်ယ္နဲ႔ အလင္းကုိ ကြယ္ကာထားတဲ့ အခြံအကာကုိ ေဖာက္ထြင္းလုိ႔ ထြက္ရ မယ္ေလ။

အျပင္ေလာကထဲကုိ ထြက္လာတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္အတြက္ ေလဆန္ကုိလည္း ပ်ံတန္ပ်ံရမယ္။ ေနဒဏ္ကုိလည္း ခံတန္ခံရမယ္။ ေလတုိးလုိ႔ အေတာင္က်ိဳးေကာင္းလည္း က်ိဳးမယ္၊ ေနထုိးလုိ႔ အေရာင္ ညိွဳးေကာင္းညွိဳးမယ္။ စုိးရြ႔ံ႕စရာ အနႏၲနဲ႔ အပ်ံသင္စ ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ့ဘဝဟာ အစစ လွပ ေကာင္းမွလည္း လွပလိမ့္မယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ဥခြံဝကေန စလုိ႔ ျမင္ရတဲ့ အလင္းစနဲ႔ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေျပတစဟာ ေကာင္းကင္က်ယ္က်ယ္ထဲကုိ ပ်ံသန္းမယ့္ ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ့ ဘဝအစအတြက္ အင္အားစုတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္မွာအေသအခ်ာပါပဲ ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ ဥခြံထဲကေန ေဖာက္ထြက္ဖုိ႔ ေျခ တစ္လွန္း စလုိက္တယ္။ ကမၻာေလာကႀကီးက ကုိယ့္ကုိယ္ အစိမ္းသက္သက္ ငွက္တစ္ေကာင္အျဖစ္ ရက္စက္စြာ ဥေပကၡာျပဳလိမ့္မယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္ေလးတစ္ခုနဲ႔ေပါ့ေလ။

ဗုဒၶမိန္႔ၾကားတဲ့ အဝိဇၨာဥခြံကုိ ေဖာက္မထြက္ႏုိင္ေသးသည့္တုိင္ ဘဝတစ္ခုအတြက္ ကန္႔သတ္မႈျဖစ္ေစ တဲ့ အခြံအကာ အလႊာအထပ္ထပ္ကုိေတာ့ ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ေဖာက္ထြက္လုိ႔ ၾကည့္ရမယ္ေလ။ ငွက္ဆုိ တာ တစ္ပင္တစ္ကုိင္းထဲမွာတြယ္ကာ အစဥ္နားေနတတ္တဲ့ သတၱဝါမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ နားလည္း နားေနလုိ႔ သင့္တာမ်ိဳးမွလည္း မဟုတ္တာ။ ။