*အစြဲအလန္း*

Written by ေတာသားေလး 1 အႀကံျပဳပါသည္။ Posted in: ေလ႕လာဆန္းစစ္မွတ္သားဖြယ္စာစုမ်ား

အစြဲအလန္းနဲ႔ပတ္သက္ျပီး သင္ခန္းစာယူစရာေကာင္းတဲ႔ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ စာေရးဆရာေမာင္ဗိုလ္ေမြး ေရးသားသည္႔ အႏုပညာစာေပဆုရ ျမန္မာပံုတိုပတ္စမ်ားစာအုပ္မွ “ငါ႔ဘုရားမွ ငါ႔ဘုရား” ဆိုတဲ႔ပံုျပင္ေလး ျဖစ္ပါတယ္။ပံုျပင္ေလးကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္ပါတယ္။
ရြာတစ္ရြာ၌ရတနာသံုးပါးကိုအလြန္ၾကည္ညိဳေသာအဖိုးအိုတစ္ေယာက္ရိွ၏။အဖိုးအိုသည္ေန႔စဥ္နံနက္တိုင္း ဘုရားကိုဆြမ္းမွန္မွန္ကပ္ ပန္းေရခ်မ္းပူေဇာ္ျပီး ၀တ္တတ္ေလ႔ရိွ၏။အိမ္ရိွဇနီးသားသမီးမ်ားကိုလည္း အျမဲပင္ ၀တ္တတ္ခိုင္း၏။တစ္ေန႔၌ အဖိုးအိုေနေသာ ရြာကေလးတြင္ဆြမ္းေတာ္ၾကီးတင္ပြဲ က်င္းပရာ ၇ြာအတြင္းရိွ အိမ္တိုင္းမွဘုရားမ်ားကို ဓမၼရံုသို႔ပင္႔၍ ဆြမ္းကပ္ၾကေလသည္။ဘုရားအလြန္ၾကည္ညိဳေသာ အဘိုးအိုလည္း အိမ္မွဘုရားကို ကိုယ္တိုင္ပင္႔၍ ဓမၼရံုသို႔ပို႔ေလ၏။
ဆြမ္းေတာ္ၾကီးတင္ပြဲ ျပဳလုပ္ေသာေန႔တြင္ ရြာသူရြာသားမ်ားအားလံုးသည္ လွဴဖြယ္၀တၴဳပစၥည္း အစံုအလင္ ျဖင္႔ဘုရားကန္ေတာ႔ရန္ ဓမၼရံုသို႔လာေရာက္ၾကေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အဘိုးအိုလည္း အိမ္သားမ်ားႏွင္႔အတူ လွဴဒါန္းစရာ ခ်ဳိခ်ဥ္၊သစ္သီး၊ဆြမ္းခဲဖြယ္၊ပန္း၊ေရခ်မ္း၊ဆီမီး၊ဖေယာင္းတိုင္မ်ားျဖင္႔ ဓမၼရံုသို႔ေရာက္ရိွလာ၏။
အဘိုးအိုသည္ အျခားလူမ်ားကဲ႔သို႔ ဘုရားဆင္းတုေတာ္မ်ားအား လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ႔ျပီး လွဴဖြယ္၀တၴဳ ပစၥည္းမ်ားကို မကပ္ေသးဘဲ ဘုရားစင္ထဲသို႔၀င္ျပီး ဘုရားအဆူဆူ အားလံုးကို ဟိုရွာဒီရွာႏွင္႔လိုက္ရွာေန ေတာ႔၏။ဓမၼရံု၌ေရာက္ရိွေနေသာ ရြာသူရြာသားမ်ားလည္း အဘိုးအို ဘာမ်ားရွာေနပါလိမ္႔ဟူ၍ ၀ိုင္းၾကည္႔ေန ၾကေလ၏။
ေနာက္ဆံုး၌ အဘိုးအိုသည္ အားရ၀မ္းသာစြာ ျပံဳးလိုက္ျပီး “အမယ္ေလး၊ခုမွပဲေတြ႕ေတာ႔တယ္ဘုရား။ဆြမ္း လဲဘုဥ္းေပးပါဘုရား။ ပန္း၊ေရခ်မ္းမ်ားလဲ အလွဴခံပါဘုရား” ဆိုျပီးေလွ်ာက္တင္ေလ၏။
ထိုအခါ ေဘးမွလူမ်ားက “အျပင္ကေန ကပ္ျပီးတာဘဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီဘုရားစင္ထဲ ၀င္ကပ္ရသလဲ အဘရဲ႕” ဟူ၍အဘိုးအိုအားေမး၏။
အဘိုးအိုက “ဒါကေတာ႕ ငါ႕ဘုရားမွ ငါ႔ဘုရားအစစ္ကိုကြ။ ငါ႕ဘုရား ငါရွာျပီး ဆြမ္းမကပ္ဘဲ ေငးေနမိယင္ ဆြမ္းငတ္ေနမွာေပါ႔ကြ” ဟုေျပာလိုက္ေလ၏။
ဤပံုျပင္ေလးကေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္။သာမန္ၾကည္႕ရင္ေတာ႔ရယ္စရာေလးေပါ႔ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႕အတြက္ သင္ခန္းစာေလးေပးပါတယ္။ ဘယ္လိုသင္ခန္းစာလဲဆိုေတာ႔ ငါ႔ဥစၥာပစၥည္းဆိုတဲ႔စြဲ ေနတဲ႔ငါစြဲအတၱကို ျဖဳတ္ရန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕သေဘာသဘာ၀အရ စြဲလန္းၾကတာဓမၼတာပါဘဲ။ အဲဒီလိုဘဲဆရာေတာ္ေတြကို ကိုးကြယ္ရာတြင္လည္း အစြဲနဲ႕ကိုးကြယ္ၾကတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေန ထိုင္ခဲ႔တဲ႔ေက်းလက္ေတာရြာ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း သံဃာဂိုဏ္းေတြအမ်ားအျပားရိွေတာ႔ ငါ႔ ဘုန္းၾကီးမွ ဘုန္းၾကီး ငါ႔ ေက်ာင္းဆိုျပီး စြဲလန္းျပီးအျပိဳင္အဆိုင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။အလွဴအတန္းကိုအျပိဳင္အဆိုင္လုပ္တာေတာ႔ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းေသာျပိဳင္ျခင္းပါ။
ဒါေပမယ္႔ ငါ႔ ဘုန္းၾကီးဆိုတဲ႔အစြဲကိုေတာ႔ပယ္သင္႔ပါတယ္။အားလံုးေသာသံဃာေတာ္ေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္၏သားေတာ္မ်ားျဖစ္တဲ႔အတြက္ သံဃာကိုရည္းမွန္းျပီး ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သင္႔ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ သံဃာဆုိတာ ေကာင္းကင္ၾကီးႏွင့္တူပါတယ္၊ ေကာင္းကင္ၾကီးကို လက္ႏွင့္ ရမ္းၾကည့္လုိ္က္ ပါကဘယ္အရာကိုမွ မထိခုိက္မိဘဲ လြတ္လပ္စာ ေ၀့ရမ္းႏိုင္တယ္။ အလားတူပဲ သံဃာကို သံဃာလုိ႔မျမင္ ႏုိင္ပါကအညွိအစြန္းေတြျဖစ္လာႏုိင္တယ္၊ ဒါ ငါ့ကိုယ္ေတာ္ပဲဆုိျပီး ေတြးျပန္လ်င္လည္း ကာမရာဂ သံေယာ ဇဥ္ဆုိတဲ့ အညွိအစြန္း၊ သူကေတာ့ သူမ်ားကိုယ္ေတာ္ သူမ်ား ရဟန္းလုိ႕ သို႔မဟုတ္ မၾကည္ညဳိႏုိင္ေသာ ရဟန္းလုိ႔ ေတြးမိျပန္ရင္လည္း ေဒါသ ပဋိဃ သံေယာဇဥ္ဆုိတဲ့ အညွိအစြန္းျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ေနာက္ဆုံး ငါအစြဲ စြဲေၾကာင့္ဘဲ သံဃာေဘဒက သံဃာအသင္းခြဲတဲ့ ကံၾကီးအထိ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္။ဆန္႔က်င္ဘက္အေနနဲ႔ အကယ္၍ သံဃာလုိ႔ ေတြးႏုိင္ရင္ အပၸေမယ် အပၸမာဏ- အတုိင္းအတာမရွိ အကန္႔အသက္မရွိတဲ့ အက်ိဳးကို ရေစႏုိင္တယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြအားလံုး အလွဴအတန္းျပဳလုပ္ရာတြင္ အစြဲအလန္းမထားဘဲ သံဃာကိုရည္မွန္း ျပီးလွဴဒါန္းသင္႔ပါတယ္။ထို႔အျပင္ပစၥည္းဥစၥာကိုလည္းအရမ္းစြဲလန္းရင္မေကာင္းပါဘူး။ေသရင္အဲဒီအေပၚမွာ စြဲလန္းတဲ႔စိတ္နဲ႕ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးသကၤန္းကို စြဲလန္းျပီးေသလြန္ေသာအခါ အဲဒီသကၤန္းမွာျပန္ျပီး ေတာ႔“သန္း”ျဖစ္ရတဲ႕သာဓကေလး လည္းရိွပါတယ္။ထို႕ေၾကာင္႔ဘယ္အရာမဆို အစြဲအလန္းအရမ္းထားလြန္းရင္ မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီစြဲလန္းတဲ႔ စိတ္ေၾကာင္႔ဘဲ ကိုယ္႔ကိုျပန္ျပီးေတာ႔ ဒုကၡေပးတတ္ပါတယ္။ ဥပါဒါန္ေၾကာင္႔ ဥပါဒ္ေရာက္တတ္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင္႔ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြအားလံုး အစြဲအလန္းအတၱစိတ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ကေနလံုး၀ပေပ်ာက္ ေအာင္ၾကိဳးစားၾကပါဆိုလို႔ေျပာရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။

အားလံုးေသာဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။