ဝဋ္ေႂကြးႀကီးသည့္ လင္မုန္းမ အပိုင္း-၄ အဆက္
သူေဌး၏ အေတြး မွန္ပါသေလာ၊ မမွန္ပါ။
သူေဌး၏ တြက္ကိန္း ကိုက္သေလာ၊ မကိုက္ပါ။
အေၾကာင္းေသာ္ကား၊ ၁၅ရက္ အၾကာတြင္ သူေတာင္းစားသည္ သူ၏ သူေတာင္းစား အေဆာင္အေယာင္ မ်ားကို သူေဌးထံမွ ျပန္လည္ ေတာင္းခံေသာေၾကာင့္ေပတည္း။
သူေဌးမွာ အံ့ၾသလြန္းသျဖင့္ စကားမဆိုႏိုင္။ သူေတာင္းစားအားသာ မ်က္လံုးအျပဴးသားျဖင့္ ၾကည့္ေနမိ၏။ ထို တဒဂၤကာလအတြင္း၌ ဝင္းအတြင္းရွိ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားထံ ျပန္႔ႏွ႔ံသြား၏။ ပ်ားတူအံု တုတ္ျဖင့္ ထိုးဘိအလား သူေတာင္းစားထံ ေရာက္ရွိလာၾက၏။
“အေမာင္၊ ဒါေလာက္ျပည့္စံု ႂကြယ္ဝတဲ့အိမ္မွာ ဘာအလိုမက်သတံုး၊ အေမာင္ ဘာလုပ္ခ်င္သတံုး၊ ေျပာသာေျပာ လုပ္ရေစ့မယ္”
ဣသိဒါသီ တစ္ေယာက္ သည္တစ္ခါျဖင့္ လင္ၿမဲၿပီဟု စိတ္ခ် ယံုၾကည္ၾကေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ေမး၏။ သူေတာင္းစားကလည္း မဆုတ္မဆိုင္း ေျဖ၏။
“အရွင္တို႔၊ အကြ်န္ဟာ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနခြင့္ရွိတယ္ဆိုရင္ ဣသိဒါသီကို မေပါင္းႏိုင္ဘူး၊ ဣသိဒါသီ မရွိတဲ့ အရပ္ကို ေျပးပါရေစေတာ့”
သူေတာင္းစားသည္ သူေဌးႀကီးအား ရွိခိုးၿပီး ထြက္ခြာသြားေလ၏။ ဣသိဒါသီကား ရွက္လြန္းသျဖင့္ ေခါင္းမေဖာ္ ေတာ့ေပ။ သူေတာင္းစားကေသာ္မွ် မႏွစ္သက္ေသာ မိန္းမ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရျခင္းသည္ အျပင္းထန္ဆံုး အရွက္ခြဲခံရျခင္း မဟုတ္ေပသေလာ။
ေဆြမ်ိဳးမ်ားသည္ အိမ္ေပၚမွ တိတ္ဆိတ္စြာ ဆင္းသြားၾက၏။ သူေဌးလင္မယားမွာ လင္ကံဆိုးရွာလြန္းေသာ သမီးလွအား ယူက်ံဳးမရ ေငးၾကည့္ေနၾက၏။
“သူေတာင္းစားရဲ႕ စြန္႔ပစ္ခံရတဲ့ မိန္းမ။ ဘာျဖစ္လို႔ ငိုေနမွာတံုး၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသရင္ေသ၊ မေသရင္ ရဟန္းျပဳ”
အေတြးသည္ ဣသိဒါသီ၏ ရင္တြင္း၌ ေယာက္ယက္ခတ္၏။
“အရွင္မ၊ ႂကြေတာ္မူပါ ဘုရား၊ သမီးေရ ‘ဇိနဒတၱာ’ အရွင္မႀကီး ႂကြလာေတာ္မူတယ္၊ ကြမ္းေဆး လက္ဘက္ ကပ္ပါတဲ့”
အေမ့အသံ ေပၚလာေသာေၾကာင့္ ဣသိဒါသီ အေတြးမ်ား လြင့္ျပယ္ရ၏။ ကပ်ာကယာ ေနရာထိုင္ခင္း ေပးၿပီး ဝတ္ခ်သည္။ အရွင္မ၏ ေရႊမ်က္ႏွာတာ္ကို ဖူးေျမာ္သည္။ သီလျဖင့္ ျပည့္စံုေသာ ေထရီ အရွင္မႀကီး၏ ေရႊမ်က္ႏွာေတာ္ကား ၿငိမ္းခ်မ္းလြန္းစြ။
သို႔ေၾကာင့္ ဣသိဒါသီသည္ ေထရီမ၏ ေျခကို ေခါင္းျဖင့္ တိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္ထား၏။
“အရွင္မ၊ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမ ရဟန္းျပဳခ်င္ပါတယ္ ဘုရား”
“သမီးရယ္၊ ရဟန္းမျပဳဘဲ အိမ္မွာေနရင္း ရဟန္းအက်င့္ကို က်င့္ၿပီး ဒါနမႈန႔ဲပဲ ေပ်ာ္ပိုက္ေနပါလား သမီးရယ္”
အေဖ၏ ၾကင္နာစြာ ေျပာလိုက္သံ ျဖစ္ေပ၏။ အေဖ့ေမတၱာ အေဖ့ေစတနာကို နားလည္ ေလးစားပါ၏။ သို႔ရာတြင္ လူ႔ဘဝ၌ ဆက္လက္ေနပါက ထပ္မံ အရွက္ကြဲဦးမည္။ တစိမ့္စိမ့္ ေတြးေလ သူ႔ကိုယ္ကို သူ နာက်ည္းေလျဖစ္ရာ မ်က္ရည္ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ က်လာ၏။
“အေဖ၊ မေကာင္းမႈတံုး မေကာင္းမႈခဲႀကီးကို ဒီဘဝမွာ ဒီမွ်နဲ႔ပဲ အဆံုးသပ္ပါရေစေတာ့ အေဖရဲ႕”
ဣသိဒါသီသည္ ငိုေႂကြးလ်က္ ဖခင္အား ပလံုးပေထြး ေတာင္းပန္သည္။
“ေကာင္းၿပီ သမီး၊ အေျခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိတဲ့ လူ နတ္ ျဗဟၼာတို႔ထက္ ျမတ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ ေလာကုတၱရာ ကိုးပါးကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳေတာ္မူတယ္၊ ဒီလို သေဘာရွိတဲ့ မဂ္ဉာဏ္ကို ျမတ္တဲ့ အရဟတၱဖိုလ္ တရားကို ငါ့သမီး ရေစ ေရာက္ေစသတည္း”
သူေဌးႀကီးသည္ ထိုသို႔ ဆုေပးျခင္းျဖင့္ သမီးေခ်ာအား ရဟန္းျပဳရန္ ခြင့္ေပးလိုက္သည္။ ဣသိဒါသီသည္ မိဖႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားအား ရွိခိုးခဲ့ၿပီး ဇိနဒတၱာ ေထရီေနာက္သို႔ လိုက္ပါခဲ့ကာ ရဟန္းျပဳသည္။ ရဟန္းျပဳ၍ ခုႏွစ္လမွ် ျဖင့္ပင္ ဝိဇၨာသံုးပါးကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳေတာ္မူၿပီ။
(ဝဋ္ေႂကြးႀကီးသည့္ လင္မုန္းမ အပိုင္း-၅ အား ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment