သူငယ္ခ်င္းမ်ား
ဆရာတစ္ဦးပဲ ဆုိၾကပါစုိ႔။ အဲဒီ ဆရာတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အခုလုိ ေရွာင္တခင္ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္တယ္။
"ကုိလြန္းေ၀ စိတ္ထဲေပၚတဲ့အတုိင္းေျဖေနာ္။ ဘီအုိင္ေအကုိ ဘယ္သူဖြဲ႔သတုန္း"
ေျဖခ်င္လြန္းလုိ႔ လက္ညွိဳး တေထာင္ေထာင္လုပ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားလုိ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခပ္သုတ္သုတ္ေျဖတယ္။
"ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ပါဆရာ"
"ေတာင္ငူကုိ ေကအင္ဒီအုိလက္က ဘယ္သူျပန္တုိက္ေပးတုန္း။"
"ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ"
"ဖြားေတာ္မူခန္းတုိ႔၊ ေလးတင္ခန္းတုိ႔ ဘယ္သူကသတုန္း"
"ေရႊမန္းတင္ေမာင္"
"မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ေထရုပတၱိ ဘယ္သူျပဳစုတုန္း။"
"ဦးေဃာသိတ။"
"ကုိလြန္းေ၀ ေျဖတာေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေနာ္။ ကုိယ္တုိ႔ေတြ ျဖစ္ေနတာေတြက အဲဒါပဲ။ အဲဒီ ဇာတ္ဘယ္သူကတုန္းေဟ့ ဆုိရင္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ကတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျဖတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္က ဒီလုိေျပာင္းေမးၾကည့္မယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔။ ေရႊမန္း တင္ေမာင္ တစ္ဦးတည္း ကတာ လားေဟ့..တျခား ဘယ္သူေတြပါေသးတုန္းဟလုိ႔ ေမးရင္ ကုိလြန္းေ၀ ဘယ္လုိေျဖမတုန္း။ ကုိယ္ေတြ႔ဖူးတဲ့လူေတြကေတာ့ တခါတည္း မေမးသင့္တဲ့ေမးခြန္းကုိ ေမးမိသလုိပဲ ကုိယ့္ကုိ ျပဴးၾကည့္ေနၾကေရာဗ်။ တကယ္ေတာ့ဗ်ာ။ ဇာတ္တစ္ခုက, တယ္ဆုိတာဟာ ကားလိပ္ဆြဲတဲ့ လူကစလုိ႔ ၀န္ၾကီး၊ ၀န္ကေလးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူေရာ၊ ရွင္ဘုရင္၊ မိဖုရား အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ သူေတြေရာ၊ လူဆုိးသူခုိးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူေရာ၊ ဆုိင္းတီးတဲ့လူ၊ ႏွဲမႈတ္တဲ့လူ အားလုံးအေရးၾကီးတယ္ မႈတ္ဖူးလား။ ကဲပါေလ။ ေတာင္ငူကုိ တုိက္တာ ဘယ္သူတုန္း။ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ တစ္ေယာက္တည္း တုိက္လုိ႔ရလား။"
"အား။ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖတတ္ေတာ့ဘူး ဆရာ။ ဆရာေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သလုိလုိေတာ့ ရွိသြားျပီ။ လူနာတစ္ေယာက္ကုိ ေဆးကုတယ္ဆုိတာမွာ ကြန္ဆာ့တန္႔က မုိးပ်ံေအာင္ ေတာ္ေနပါေစ။ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ေတြ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ေတြရဲ႔ ဂရုစုိက္မႈ မပါရင္ အဲဒီလူနာအသက္ရွင္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး။ အဲဒီလုိပဲ သူနာျပဳက တိတိက်က် မလုပ္ရင္ ဒုကၡေတြ႔ႏုိင္တာပဲ။"
"ေအးေလ။ ခြဲစိတ္တယ္ပဲ သေဘာထားၾကည့္ပါဦး ကုိလြန္းေ၀။ ဟုတ္လား။ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္နဲ႔ အဖြဲ႔၊ သူနာျပဳအဖဲြ႔၊ ခြဲစိတ္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္၊ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္၊ အဲဒီခြဲခန္းပစၥည္းေတြကုိ ေပါင္းရျပဳရ တဲ့ ႒ာနက အလုပ္သမားေတြ၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတဲ့ အလုပ္သမားကစလုိ႔ အားလုံး လုပ္ရတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီ team ၾကီးတစ္ခုလုံးကုိ ဖယ္ထားျပီး ခြဲစိတ္တဲ့အေကာင္ FRCS ေရ နင္ခ်ည္းလာခဲ့။ ငါ့လာခြဲစမ္းဆုိျပီး လုပ္လုိ႔ရလား"
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျဖရမဲ့အစား အတိတ္ကုိေၾကာင္ေငးျပီး ေတြးေနမိတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ခါစက ျမိဳ႔မွာရွိတဲ့ အထက နဲ႔ အလက ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းလုံးက ဆရာ၊ ဆရာမ ၂၀၀ ေက်ာ္ကုိ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ လုပ္ဖုိ႔ စီစဥ္ၾကဖူးတာ အမွတ္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံး မွတ္မိၾကလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းလုံးက ဆရာဆရာမမ်ား ဆုိတာမွာ အဲဒီတုန္းက အစီအစဥ္အရ အထကဆုိရင္ သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ၊ အလကဆုိရင္လည္း သူငယ္တန္းကေန ၈ တန္းအထိ ဆရာဆရာမေတြ အားလုံးကုိ တစုတစည္းတည္း ကန္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းနွစ္ေက်ာင္းဟာလည္း အျပိဳင္အဆုိင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလာက္မွ ေျပာင္းလာတဲ့ ဆရာဆရာမအသစ္ေတြနဲ႔ အတူ ကုိယ္မသင္လုိက္ဖူးတဲ့ ဆရာဆရာမေတြလည္း ပါ၀င္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီေ၀ဖန္ခ်က္ေတြကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ မူေတြစဥ္းစားရ၊ ေျဖဖုိ႔ၾကားဖုိ႔ ၀ုိင္းစဥ္းစားၾကရ၊ ဆုံးျဖတ္ရ လုပ္ရကုိင္ရ ေျပာရဆုိရတာေတြအားလုံး အခက္ၾကီး ခက္ေနေတာ့တယ္။
အဲဒီတုန္းက kkm နဲ႔ tz က အခမ္းအနားစီစဥ္တာေတြ လုပ္တယ္။ hkl က ကြန္ျပဴတာနဲ႔ စာစီတယ္။ စာရင္းအင္းေတြ လုပ္တယ္။ သူက စကားနည္းတယ္။ စကားေျပာတတ္တဲ့ လူမႈေရးေကာင္းတဲ့ tn တုိ႔ pmmm တုိ႔က bb တုိ႔က အလွဴေငြကုိ ဦးေဆာင္ျပီး ေကာက္တယ္။ လူေတာမတုိးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ပလန္ေတြကုိ စဥ္းစားတယ္။ စကားေျပာဖုိ႔ စာေရးေပးတယ္။ tzt က စကားေျပာတယ္။ ppk တုိ႔ El တုိ႔က မရွင္းလင္းတဲ့ ဆရာဆရာမေတြကုိ သံတမန္လုပ္ေပး၊ ေျပာေပးဆုိေပးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမိဳ႔က ရြာေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားစုရဲ႔ အိမ္ေတြဟာ ရြာေတြမွာရွိေနတယ္။ သူတုိ႔ေတြရဲ႔ လိပ္စာေတြအားလုံးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မသိဘူး။ တခ်ိဳ႔တေလကုိပဲ သိတယ္။ တခ်ိဳ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ သူတုိ႔အိမ္ကုိ အလွဴခံေရာက္လာတဲ့အခါတုိင္း အလွဴခံအဖြဲ႔ကုိ ဦးေဆာင္ျပီး တျခားသူေတြရဲ႔ အိမ္ေရာက္တဲ့ အထိပုိ႔ေပးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က လမ္းညႊန္လုိက္ၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြမွာ စာရင္းစစ္တဲ့သူက စျပီး အလွဴေငြထည့္ျပီး လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ သူအထိ ဘယ္သူက သာတယ္၊ ဘယ္သူက အဓိကက်တယ္ ဆုိတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ အားလုံးဟာ ညီတူညီမွ် အေရးၾကီးတယ္လုိ႔ သေဘာထားမိ ခံယူမိၾကဖူးတာကုိ အမွတ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ ေနရာထဲကုိေတာင္ မ၀င္ၾကရဘူး။ မုန္႔ဟင္းခါးအုိးကုိ မီးထုိးေနတာနဲ႔ အုိးမည္းေတြေပေနတဲ့ အ၀တ္အစားနဲ႔ ျပီးတဲ့အထိ ေနၾကရတာပဲ။ တခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖိနပ္ေတြ ေစာင့္ေပးရ စီေပးရတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အုိးမည္းေပတဲ့ ကိစၥကုိ တာ၀န္ယူႏုိင္သူထက္ ေကာ္လံကတုံး၀တ္ျပီး စကားတက္ေျပာႏုိင္တဲ့သူက အေရးၾကီးတယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ မယူဆမိခဲ့ၾကဘူး။
အဲဒီလုိ ခံယူမိၾက၊ သေဘာထားမိၾကတဲ့ စိတ္အေျခခံနဲ႔ အခုထက္ထိ သူငယ္ခ်င္းေတြ အစုအစည္းမပ်က္ လုပ္သင့္ လုပ္ထုိက္တာေလးေတြ (ဥပမာ- စာၾကည့္တုိက္ကေလးေတြ လုပ္တာတုိ႔၊ ဇီ၀ိတ ေဆးခန္းကေလးေတြ လုပ္တဲ့သူေတြ႔လုိ႔ ၀ုိင္းကူတာတုိ႔ ပညာသင္ဆုေပးတာေလးေတြ စီစဥ္ၾကတာတုိ႔) အစရွိသည္ျဖင့္ လုပ္ေနၾကတာပဲ။ ၀ုိင္းလုပ္ၾကတယ္ ၀ုိင္းခံစားၾကတယ္ပဲ ဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီလုိ သေဘာထားတာေတြ ခံယူတာေတြကုိ အခုေခတ္က အမ်ားအျမင္မွာ မွားတယ္လုိ႔ ျမင္ၾကမလား မေျပာတတ္ဘူး။ ေ၀ဖန္ခ်င္လည္း ေ၀ဖန္ၾကမွာပဲ။
ဒါေပမဲ့ ေ၀ဖန္တာေတြကုိ အေလးထားတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ဒီတစ္ခါ အဲဒီစိတ္သေဘာထားေတြကုိ မွားတယ္လုိ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေ၀ဖန္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ လက္မေထာင္ျပီး ရင္ေကာ့ျပီး ေ၀ဖန္စကားကုိ ဂုဏ္ယူစြာ နာၾကားလုိစိတ္ ေပၚေပါက္ေနတယ္။ ဆရာဘုန္းၾကီးျဖစ္တဲ့ ရိပ္သာဆရာေတာ္က "သာသနာေတာ္မွာ အညၾတ ရဟန္းေတြဟာ အေရးၾကီးတယ္၊ သာသနာေတာ္ကုိ အညၾတရဟန္းမ်ားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္"လုိ႔ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ မိန္႔တဲ့အခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ အလွဴေငြလုိက္ေကာက္ရင္း ေခ်ာ္လဲလုိ႔ ရႊံ႔အလိမ္းလိမ္းျဖစ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ရႊံ႔ေတာထဲ စက္ဘီးေတြ ထမ္းပုိ႔ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာအၾကမ္းေတြကုိ အေခ်ာျပန္ကူးေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ပန္းကန္ေဆးရင္း ရယ္စရာေျပာေန လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အားလုံးကုိ သတိရရင္း ဂုဏ္ယူစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚေပါက္ေနေတာ့တယ္။
"ကုိလြန္းေ၀ စိတ္ထဲေပၚတဲ့အတုိင္းေျဖေနာ္။ ဘီအုိင္ေအကုိ ဘယ္သူဖြဲ႔သတုန္း"
ေျဖခ်င္လြန္းလုိ႔ လက္ညွိဳး တေထာင္ေထာင္လုပ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားလုိ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခပ္သုတ္သုတ္ေျဖတယ္။
"ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ပါဆရာ"
"ေတာင္ငူကုိ ေကအင္ဒီအုိလက္က ဘယ္သူျပန္တုိက္ေပးတုန္း။"
"ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ"
"ဖြားေတာ္မူခန္းတုိ႔၊ ေလးတင္ခန္းတုိ႔ ဘယ္သူကသတုန္း"
"ေရႊမန္းတင္ေမာင္"
"မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ေထရုပတၱိ ဘယ္သူျပဳစုတုန္း။"
"ဦးေဃာသိတ။"
"ကုိလြန္းေ၀ ေျဖတာေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေနာ္။ ကုိယ္တုိ႔ေတြ ျဖစ္ေနတာေတြက အဲဒါပဲ။ အဲဒီ ဇာတ္ဘယ္သူကတုန္းေဟ့ ဆုိရင္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ကတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျဖတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္က ဒီလုိေျပာင္းေမးၾကည့္မယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔။ ေရႊမန္း တင္ေမာင္ တစ္ဦးတည္း ကတာ လားေဟ့..တျခား ဘယ္သူေတြပါေသးတုန္းဟလုိ႔ ေမးရင္ ကုိလြန္းေ၀ ဘယ္လုိေျဖမတုန္း။ ကုိယ္ေတြ႔ဖူးတဲ့လူေတြကေတာ့ တခါတည္း မေမးသင့္တဲ့ေမးခြန္းကုိ ေမးမိသလုိပဲ ကုိယ့္ကုိ ျပဴးၾကည့္ေနၾကေရာဗ်။ တကယ္ေတာ့ဗ်ာ။ ဇာတ္တစ္ခုက, တယ္ဆုိတာဟာ ကားလိပ္ဆြဲတဲ့ လူကစလုိ႔ ၀န္ၾကီး၊ ၀န္ကေလးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူေရာ၊ ရွင္ဘုရင္၊ မိဖုရား အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ သူေတြေရာ၊ လူဆုိးသူခုိးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူေရာ၊ ဆုိင္းတီးတဲ့လူ၊ ႏွဲမႈတ္တဲ့လူ အားလုံးအေရးၾကီးတယ္ မႈတ္ဖူးလား။ ကဲပါေလ။ ေတာင္ငူကုိ တုိက္တာ ဘယ္သူတုန္း။ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ တစ္ေယာက္တည္း တုိက္လုိ႔ရလား။"
"အား။ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖတတ္ေတာ့ဘူး ဆရာ။ ဆရာေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သလုိလုိေတာ့ ရွိသြားျပီ။ လူနာတစ္ေယာက္ကုိ ေဆးကုတယ္ဆုိတာမွာ ကြန္ဆာ့တန္႔က မုိးပ်ံေအာင္ ေတာ္ေနပါေစ။ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ေတြ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ေတြရဲ႔ ဂရုစုိက္မႈ မပါရင္ အဲဒီလူနာအသက္ရွင္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး။ အဲဒီလုိပဲ သူနာျပဳက တိတိက်က် မလုပ္ရင္ ဒုကၡေတြ႔ႏုိင္တာပဲ။"
"ေအးေလ။ ခြဲစိတ္တယ္ပဲ သေဘာထားၾကည့္ပါဦး ကုိလြန္းေ၀။ ဟုတ္လား။ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္နဲ႔ အဖြဲ႔၊ သူနာျပဳအဖဲြ႔၊ ခြဲစိတ္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္၊ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္၊ အဲဒီခြဲခန္းပစၥည္းေတြကုိ ေပါင္းရျပဳရ တဲ့ ႒ာနက အလုပ္သမားေတြ၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတဲ့ အလုပ္သမားကစလုိ႔ အားလုံး လုပ္ရတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီ team ၾကီးတစ္ခုလုံးကုိ ဖယ္ထားျပီး ခြဲစိတ္တဲ့အေကာင္ FRCS ေရ နင္ခ်ည္းလာခဲ့။ ငါ့လာခြဲစမ္းဆုိျပီး လုပ္လုိ႔ရလား"
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျဖရမဲ့အစား အတိတ္ကုိေၾကာင္ေငးျပီး ေတြးေနမိတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ခါစက ျမိဳ႔မွာရွိတဲ့ အထက နဲ႔ အလက ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းလုံးက ဆရာ၊ ဆရာမ ၂၀၀ ေက်ာ္ကုိ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ လုပ္ဖုိ႔ စီစဥ္ၾကဖူးတာ အမွတ္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံး မွတ္မိၾကလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းလုံးက ဆရာဆရာမမ်ား ဆုိတာမွာ အဲဒီတုန္းက အစီအစဥ္အရ အထကဆုိရင္ သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ၊ အလကဆုိရင္လည္း သူငယ္တန္းကေန ၈ တန္းအထိ ဆရာဆရာမေတြ အားလုံးကုိ တစုတစည္းတည္း ကန္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းနွစ္ေက်ာင္းဟာလည္း အျပိဳင္အဆုိင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလာက္မွ ေျပာင္းလာတဲ့ ဆရာဆရာမအသစ္ေတြနဲ႔ အတူ ကုိယ္မသင္လုိက္ဖူးတဲ့ ဆရာဆရာမေတြလည္း ပါ၀င္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီေ၀ဖန္ခ်က္ေတြကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ မူေတြစဥ္းစားရ၊ ေျဖဖုိ႔ၾကားဖုိ႔ ၀ုိင္းစဥ္းစားၾကရ၊ ဆုံးျဖတ္ရ လုပ္ရကုိင္ရ ေျပာရဆုိရတာေတြအားလုံး အခက္ၾကီး ခက္ေနေတာ့တယ္။
အဲဒီတုန္းက kkm နဲ႔ tz က အခမ္းအနားစီစဥ္တာေတြ လုပ္တယ္။ hkl က ကြန္ျပဴတာနဲ႔ စာစီတယ္။ စာရင္းအင္းေတြ လုပ္တယ္။ သူက စကားနည္းတယ္။ စကားေျပာတတ္တဲ့ လူမႈေရးေကာင္းတဲ့ tn တုိ႔ pmmm တုိ႔က bb တုိ႔က အလွဴေငြကုိ ဦးေဆာင္ျပီး ေကာက္တယ္။ လူေတာမတုိးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ပလန္ေတြကုိ စဥ္းစားတယ္။ စကားေျပာဖုိ႔ စာေရးေပးတယ္။ tzt က စကားေျပာတယ္။ ppk တုိ႔ El တုိ႔က မရွင္းလင္းတဲ့ ဆရာဆရာမေတြကုိ သံတမန္လုပ္ေပး၊ ေျပာေပးဆုိေပးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမိဳ႔က ရြာေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားစုရဲ႔ အိမ္ေတြဟာ ရြာေတြမွာရွိေနတယ္။ သူတုိ႔ေတြရဲ႔ လိပ္စာေတြအားလုံးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မသိဘူး။ တခ်ိဳ႔တေလကုိပဲ သိတယ္။ တခ်ိဳ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ သူတုိ႔အိမ္ကုိ အလွဴခံေရာက္လာတဲ့အခါတုိင္း အလွဴခံအဖြဲ႔ကုိ ဦးေဆာင္ျပီး တျခားသူေတြရဲ႔ အိမ္ေရာက္တဲ့ အထိပုိ႔ေပးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က လမ္းညႊန္လုိက္ၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြမွာ စာရင္းစစ္တဲ့သူက စျပီး အလွဴေငြထည့္ျပီး လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ သူအထိ ဘယ္သူက သာတယ္၊ ဘယ္သူက အဓိကက်တယ္ ဆုိတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ အားလုံးဟာ ညီတူညီမွ် အေရးၾကီးတယ္လုိ႔ သေဘာထားမိ ခံယူမိၾကဖူးတာကုိ အမွတ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အခမ္းအနားက်င္းပတဲ့ ေနရာထဲကုိေတာင္ မ၀င္ၾကရဘူး။ မုန္႔ဟင္းခါးအုိးကုိ မီးထုိးေနတာနဲ႔ အုိးမည္းေတြေပေနတဲ့ အ၀တ္အစားနဲ႔ ျပီးတဲ့အထိ ေနၾကရတာပဲ။ တခ်ိဳ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖိနပ္ေတြ ေစာင့္ေပးရ စီေပးရတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အုိးမည္းေပတဲ့ ကိစၥကုိ တာ၀န္ယူႏုိင္သူထက္ ေကာ္လံကတုံး၀တ္ျပီး စကားတက္ေျပာႏုိင္တဲ့သူက အေရးၾကီးတယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ မယူဆမိခဲ့ၾကဘူး။
အဲဒီလုိ ခံယူမိၾက၊ သေဘာထားမိၾကတဲ့ စိတ္အေျခခံနဲ႔ အခုထက္ထိ သူငယ္ခ်င္းေတြ အစုအစည္းမပ်က္ လုပ္သင့္ လုပ္ထုိက္တာေလးေတြ (ဥပမာ- စာၾကည့္တုိက္ကေလးေတြ လုပ္တာတုိ႔၊ ဇီ၀ိတ ေဆးခန္းကေလးေတြ လုပ္တဲ့သူေတြ႔လုိ႔ ၀ုိင္းကူတာတုိ႔ ပညာသင္ဆုေပးတာေလးေတြ စီစဥ္ၾကတာတုိ႔) အစရွိသည္ျဖင့္ လုပ္ေနၾကတာပဲ။ ၀ုိင္းလုပ္ၾကတယ္ ၀ုိင္းခံစားၾကတယ္ပဲ ဆုိပါစုိ႔။ အဲဒီလုိ သေဘာထားတာေတြ ခံယူတာေတြကုိ အခုေခတ္က အမ်ားအျမင္မွာ မွားတယ္လုိ႔ ျမင္ၾကမလား မေျပာတတ္ဘူး။ ေ၀ဖန္ခ်င္လည္း ေ၀ဖန္ၾကမွာပဲ။
ဒါေပမဲ့ ေ၀ဖန္တာေတြကုိ အေလးထားတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ဒီတစ္ခါ အဲဒီစိတ္သေဘာထားေတြကုိ မွားတယ္လုိ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေ၀ဖန္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ လက္မေထာင္ျပီး ရင္ေကာ့ျပီး ေ၀ဖန္စကားကုိ ဂုဏ္ယူစြာ နာၾကားလုိစိတ္ ေပၚေပါက္ေနတယ္။ ဆရာဘုန္းၾကီးျဖစ္တဲ့ ရိပ္သာဆရာေတာ္က "သာသနာေတာ္မွာ အညၾတ ရဟန္းေတြဟာ အေရးၾကီးတယ္၊ သာသနာေတာ္ကုိ အညၾတရဟန္းမ်ားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္"လုိ႔ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ မိန္႔တဲ့အခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ အလွဴေငြလုိက္ေကာက္ရင္း ေခ်ာ္လဲလုိ႔ ရႊံ႔အလိမ္းလိမ္းျဖစ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ရႊံ႔ေတာထဲ စက္ဘီးေတြ ထမ္းပုိ႔ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာအၾကမ္းေတြကုိ အေခ်ာျပန္ကူးေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ပန္းကန္ေဆးရင္း ရယ္စရာေျပာေန လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အားလုံးကုိ သတိရရင္း ဂုဏ္ယူစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚေပါက္ေနေတာ့တယ္။
0 comments:
Post a Comment