*မင့္အိမ္*

ငါ့ညီေျပာင္၀င္း၊ ေမာင္သစ္ဆင္း
မင္းက မင့္အိမ္၊ လြန္ေသးသိမ္ဟု
မၿငိမ္မသက္၊ စိတ္စက္မေကာင္း
စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက၊ တေခြေခြသည္
ေနထိေႂကြမည့္၊ ပန္းယဥ္အိ။

လိႈင္းအိအေယာင္
ေဆာင္ၿမိဳင္သာေမာ၊ သူ႔အိမ္ေခ်ာသို႔
စေၾကာသပ္ရပ္၊ စံပယ္ထပ္ႏွင့္
ပန္းကပ္ပန္းႂကြ၊ သူ႔အိမ္လွသို႔
ေ၀းကေမွ်ာ္မွန္း၊ မင္းေရာ္ရမ္းသည္
ပန္းအိေနထိ၊ ေႂကြေတာ့မည္။

မေကာင္းမင့္အိမ္၊ ေကာင္းမင့္အိမ္တည့္
မင့္အိမ္ရႊဲစို၊ အမိုးယိုေသာ္
မၿငိဳသင့္ပါ၊ မင့္တက္ဖာေပါ့
အကာအခင္း၊ ပ်က္ယိုယြင္းေသာ္
မျငင္းေစခ်င္၊ မင္းဆက္ျပင္ေပါ့
အခြင္အနဲ႔၊ အရြဲ႕အေစာင္း
မေကာင္းမေျပ၊ ေဟာင္းေထြေထြကို
အေျခႏွင့္မွ်၊ ဉာဏ္ျဖင့္ဆ၍
လံု႔လသက္သြင္း သစ္ေစမင္း။ ။

ေဇာ္ဂ်ီ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဒီကဗ်ာေလးကို တစ္ေခါက္ စဖတ္ကတည္းက ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေရးလိုသည့္ အိမ္၏ ဆိုလိုရင္းကို သေဘာေပါက္ သလို ရွိသည္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီက မိမိ အမိေျမ၊ မိမိတိုင္းျပည္ကို အိမ္အျဖစ္ တင္စားကာ ဥပမာအလကၤာ ေျမာက္ေအာင္ ေရးဖြဲ႔ခဲ့ဟန္တူသည္။ အခု စာဖတ္သူ အေနႏွင့္လည္း ကဗ်ာ၏ ဆိုလိုရင္းကို သေဘာေပါက္ ေလာက္ေပမည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ဖတ္မိသည္.. ေလ်ာ့ေနေသာ စိတ္မ်ားကို တင္းလိုက္မိသည္။ ဘာအတြက္ တင္းတာလဲ.. အိမ္ျပင္ရမယ္ေလ.. မိုးယိုရင္ အမိုးဖာရမယ္.. အေျခရြဲ႕ရင္ အေျခ ျပင္ရမယ္.. အခင္း ေဆြးရင္ အခင္းလဲရမယ္.. သို႔ေသာ္ အရမ္းကာေရာ မဟုတ္.. ဉာဏ္ျဖင့္ ခ်င့္ခ်ိန္၍။ ေလးတိေလးကန္ မဟုတ္.. လံု႔လ အားေလးထည့္၍..။

ေလးငါးခါေလာက္ ဒီကဗ်ာကို ဖတ္မိတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့.. *မင့္အိမ္* ဆိုသည့္ သေဘာကို ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကူးႏွင့္ လိုရာစြဲ၍ ထပ္သေဘာေပါက္သြားသလို ရွိျပန္သည္..။

မင္းက မင့္အိမ္၊ လြန္ေသးသိမ္ဟု
မၿငိမ္မသက္၊ စိတ္စက္မေကာင္း
စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက၊ တေခြေခြသည္
ေနထိေႂကြမည့္၊ ပန္းယဥ္အိ။

မင့္အိမ္.. မင့္အိမ္.. ဘာကို ေျပာေနတာပါလိမ့္..။ မင့္ရဲ႕ ခႏၶာအိမ္ကို ေျပာေနတာ.. ဟုတ္တယ္.. မင္းရဲ႕ တဏွာလက္သည္ ထင္တိုင္း ျခယ္လွယ္ေနတဲ့ ခႏၶာအိမ္ကို ေျပာေနတာ.. ၾကည့္ပါဦး.. တဏွာေစရာ လိုက္ေနရတဲ့ မင္းရဲ႕စိတ္ေတြ မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ေနလိုက္တာ.. မင္းအိမ္ဖို႔၊ မင္းမိသားစုဖို႔၊ မင္းသားသမီးဖို႔၊ မင္း တပည့္တပန္းဖို႔.. ဖို႔ ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ လံုးလည္လိုက္ၿပီး မင္း ခႏၶာကိုယ္ ပင္ပန္း ႏြမ္းလ် တေခြေခြ ျဖစ္ေနလိုက္တာ..

*ေနထိေႂကြမည့္၊ ပန္းယဥ္အိ* တဲ့.. လွလိုက္တဲ့ အသံုး.. မင္းကသာ မေႂကြေသးဘူး ထင္ၿပီး မင့္ဖို႔မင္း အခ်ိန္မေပး.. အခ်ိန္ေပးနည္း.. အမ်ား အတြက္ခ်ည္းပဲ လံုးပန္းေနလိုက္တာ.. ရန႔ံေတြ ေပးေနလိုက္တာ.. သတိထား.. သတိထား.. ပန္းယဥ္အိေရ.. ေနေလာင္တာ မ်ားရင္ေတာ့ မင္းေႂကြရေတာ့မယ္.. ရုတ္တရက္ ေျခြမယ့္သူ လာရင္လည္း မင္း ျငင္းလို႔ မရဘူးေလ..

လိႈင္းအိအေယာင္
ေဆာင္ၿမိဳင္သာေမာ၊ သူ႔အိမ္ေခ်ာသို႔
စေၾကာသပ္ရပ္၊ စံပယ္ထပ္ႏွင့္
ပန္းကပ္ပန္းႂကြ၊ သူ႔အိမ္လွသို႔
ေ၀းကေမွ်ာ္မွန္း၊ မင္းေရာ္ရမ္းသည္
ပန္းအိေနထိ၊ ေႂကြေတာ့မည္။

မင္းက မင္းအိမ္ထက္သာတဲ့.. (ဒါနတရားေတြ) ၿမိဳင္ေနတဲ့ သူတစ္ပါးအိမ္ကို သေဘာက်ေနသလား.. (သီလ) စံပယ္ပန္းေတြ မင္းအိမ္ထက္ ပြင့္လန္းေနတာကို မွန္းေမွ်ာ္ေနသလား.. (ဘာ၀နာ) ပန္းကပ္ ပန္းႂကြေတြနဲ႔ လွပတင့္တယ္ လွေသြးႂကြယ္တာကို ရမ္းေရာ္ တမ္းတေနသလား..။ သေဘာမက်ရဘူး မဟုတ္.. သေဘာက်ပါ..၊ မတမ္းတရဘူး မေျပာ.. တမ္းတပါ..။ သို႔ေသာ္.. မွန္းေမွ်ာ္ တမ္းတ လြမ္းျပေနရံုနဲ႔ ေက်နပ္မေနနဲ႔ေလ.. ေရာင့္ရဲမေနနဲ႔ေလ.. ေငးေမွ်ာ္ရင္းနဲ႔ ေႂကြရမယ့္ ဘ၀ေတာ့ အျဖစ္မခံပါနဲ႔ ပန္းကေလးေရ..

မေကာင္းမင့္အိမ္၊ ေကာင္းမင့္အိမ္တည့္
မင့္အိမ္ရႊဲစို၊ အမိုးယိုေသာ္
မၿငိဳသင့္ပါ၊ မင့္တက္ဖာေပါ့
အကာအခင္း၊ ပ်က္ယိုယြင္းေသာ္
မျငင္းေစခ်င္၊ မင္းဆက္ျပင္ေပါ့
အခြင္အနဲ႔၊ အရြဲ႕အေစာင္း
မေကာင္းမေျပ၊ ေဟာင္းေထြေထြကို
အေျခႏွင့္မွ်၊ ဉာဏ္ျဖင့္ဆ၍
လံု႔လသက္သြင္း သစ္ေစမင္း။ ။

အခုရေနတဲ့ မင္းခႏၶာအိမ္ လွလွ မလွလွ မင္းရထားၿပီ၊ ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း မင္းပိုင္ေနၿပီ။ မလွဘူးလား.. လွေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္ေလ.. မေကာင္းဘူးလား.. ေကာင္းေအာင္ ျပင္ရမွာေပါ့.. မင္းခႏၶာအိမ္ (ကိေလသာ) မုိးယိုလို႔ စိုရႊဲေနလား.. ျပစ္မထားနဲ႔.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရလည္း မျဖစ္နဲ႔.. ခ်က္ခ်င္း တက္ဖာျပစ္၊ (သီလ) အကာအခင္းေတြ ယိုယြင္းေနလား.. ပ်က္စီးေနလား.. ဒီအတုိင္းမထားနဲ႔.. ျပင္ရမယ္ေလ.. မင္းကိုယ္တုိင္ ျပင္ရမယ္..

မင္းရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ ခြင္နဲ႔ ေနလား.. မတ္ေအာင္ျပန္လုပ္၊ မင္းရဲ႕ အျမင္ေတြေကာ ရြဲ႕ေစာင္းေနလား.. တည့္ေအာင္ ျပန္ခ်ိန္.. သူတစ္ပါးက မင္းကို မေကာင္း ေျပာခဲ့တာေတြ.. မင္းနဲ႔ သူတစ္ပါး မေျပမလည္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြ.. ဒါေတြအားလံုးကို မင္းကိုယ္တိုင္ အေျခအေန သံုးသပ္ ၾကည့္စမ္း.. ဉာဏ္နဲ႔ ေထာက္ဆ လုိက္စမ္း.. ၀ီရိယ လံု႔လအားေတြ ထည့္လို႔ မင္းရဲ႕ ခႏၶာအိမ္ကို လွပသပ္ရပ္ သစ္လြင္ ေတာက္ေျပာင္ေအာင္ မြမ္းမံ ျခယ္သလိုက္ စမ္းပါ ပန္းယဥ္အိေရ..။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

8/14/2010, SAT:, 12:56:41 AM