၅။ ဘူရိဒတ္ဇာတ္ နိဂံုး
အလမၸာယ္ပုဏၰားျမင္လွ်င္ ရွင္ရေသ့ကို နဂါးက ေပါက္လိုက္သည္ဟု ထင္မွတ္သည္။ နဂါးဆိပ္က်ေအာင္ ေဆးကုသေပးမည္ဟု ဆိုသည္။ သုဒႆနက “သင့္ေႁမြသည္ ငါ့ကို မကိုက္ဝ့ံ။ ငါ့ေလာက္ စြမ္းေသာေႁမြ မရွိ” ဟုဆိုသည္။
အလမၸာယ္ပုဏၰားသည္ အမ်က္ထြက္ကာ သုဒႆနႏွင့္ အခ်င္းမ်ားသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ပညာခ်င္း ၿပိဳင္ၾကသည္။ အဇမုခီ ဖားမကေလးသည္ သုဒႆန ရေသ့၏ ဆံက်စ္ၾကားမွ ခုန္္ဆင္းၿပီးလွ်င္ အဆိပ္သံုးစက္ကို အန္ခ်သည္။ ထိုအဆိပ္ေငြ႕ ဟပ္မိသျဖင့္ အလမၸာယ္ ပုဏၰားသည္ တစ္ကိုယ္လံုး ႏူသြားသည္။ သူသည္ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြ႕ံလွသျဖင့္ ဘူရိဒတ္နဂါးမင္းကို လႊတ္ၿပီးလွ်င္ ထြက္ေျပးသြားေလသည္။
ထိုအခါမွ ဘူရိဒတ္၊ သုဒႆနႏွင့္ အဇမုခီတို႔သည္ မိမိတို႔၏ အျဖစ္မွန္ကို ေဖာ္ျပၾကသည္။ ဗာရာဏသီမင္းႀကီးလည္း မိမိ၏ တူေတာ္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရေသာအခါ ဝမ္းသာဝမ္းနည္း ျဖစ္လ်က္ မ်က္ရည္က်ရွာသည္။
ဘူရိဒတ္တို႔၏ အဘိုးျဖစ္၍၊ ဗာရာဏသီမင္းႏွင့္ သမုဒၵဇာတို႔၏ ခမည္းေတာ္ျဖစ္ေသာ ဗာရာဏသီမင္းႀကီးေဟာင္းသည္ ေတာထြက္၍ ရေသ့ျပဳေနသည္။ ထို ဗာရာဏသီမင္းႀကီးေဟာင္းထံ သြားေရာက္၍ ကန္ေတာ့ၾကရန္ အခ်ိန္းအခ်က္ ျပဳၾကၿပီးေသာ္ ဘူရိဒတ္တို႔သည္ နဂါးျပည္သို႔ ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။
ဘူရိဒတ္ နဂါးမင္း ေရာက္လာေသာအခါ နဂါးျပည္ တစ္ျပည္လံုး ငိုေႂကြးၾကေလသည္။ ၏ ဘူရိဒတ္သည္ အလမၸာယ္ ပုဏၰား၏ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ လြန္စြာပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိပ္ယာထဲတြင္ အနားယူလ်က္ အပန္းေျဖေနသည္။ ညီေတာ္ ကာဏာရိဌ္ကို အေစာင့္ထားသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ ဟိမဝႏၲာတြင္ ဘူရိဒတ္ကုိ ရွာေဖြေသာ သုေဘာဂနဂါးမင္းသည္ ေက်းဇူး သစၥာမဲ့ေသာ ေနသာဒပုဏၰားကို ေတြ႔သျဖင့္ ဖမ္းဆီး၍ နဂါးျပည္သို႔ ေခၚလာခဲ့သည္။ ဘူရိဒတ္၏ အိပ္ေဆာင္တံခါးဝတြင္ ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ရွိေသာ ကာဏာရိဌသည္ ယခင္ဘဝက ပုဏၰားျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေနသာဒကို ျမင္လွ်င္ သုေဘာဂအား “ပုဏၰားတို႔သည္ ျဗဟၼာမင္း၏ သားျဖစ္သည္။ မညွင္းဆဲအပ္။ ညွင္းဆဲေသာ္ ျဗဟၼာမင္း အမ်က္ထြက္၍ နဂါးျပည္အလံုး ပ်က္စီးလတၱံ႔။ ပုဏၰားတို႔သည္ ျမင့္ျမတ္၏။ ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္းကို ျပဳ၏။ ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္းသည္ အက်ိဳးေက်းဇူး ႀကီးမားလွသည္” ဟူ၍ ဆိုသည္။ ထိုအခါ ဘူရိဒတ္ကို လာေရာက္ဖူးေျမာ္ ကန္ေတာ့ၾကေသာ နဂါး ပရိသတ္သည္ ဟုတ္မွန္သည္ဟု ထင္မွတ္ၾကသည္။ ယဇ္ပူေဇာ္မႈဘက္သို႔ စိတ္ညြတ္ၾကသည္။
ဤတြင္ ဘူရိဒတ္နဂါးမင္းသည္ အနားယူရာမွ ထြက္လာၿပီးလွ်င္ ကာဏာရိဌ္ႏွင့္ တကြ နဂါးပရိသတ္အား ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္း၏ မွားယြင္းမႈကို ရွင္းလင္းေဟာၾကားသည္။ အယူူမွန္ကို ရေစသည္။ ေနသာဒပုဏၰားအားလည္း နဂါးျပည္မွ ႏွင္ထုတ္ေစသည္။
အခ်ိန္းအခ်က္ျပဳေသာေန႔တြင္ ဘိုးေတာ္ ရေသ့ႀကီးကို ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ရန္အတြက္ ဘူရိဒတ္နဂါးမင္းက နဂါးအၿခံအရံေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ဦးေဆာင္သြားသည္။ ခမည္းေတာ္၊ မယ္ေတာ္ႏွင့္ ညီေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္မ်ားလည္း ေနာက္မွ အတူလိုက္ပါၾကသည္။ ဗာရာဏသီျပည့္ရွင္ သာဂရ ျဗဟၼဒတ္မင္းလည္း စစ္အဂၤါ ၄-ပါး ၿခံရံလ်က္ ထြက္လာသည္။ ေနာက္္ဆံုးတြင္ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္တစ္စု ဝမ္းသာၾကည္ရႊင္စြာ ျပန္လည္ ေတြ႔ဆံုၾကသည္။
ထို႔ေနာက္ အားလံုးပင္ ရေသ့ႀကီးကို ရွိခိုးကာ မိမိတို႔ ေနရင္းေဒသသို႔ ျပန္သြားၾကသည္။ သမုဒၵဇာမိဖုရားသည္ နဂါးျပည္၌ပင္ အနိစၥေရာက္သည္။ ဘူရိဒတ္ နဂါးမင္းသည္ အသက္ထက္ဆံုး သီတင္းသီလ ေဆာက္တည္သည္။ သက္တမ္းေစ့၍ ေသလြန္ေသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ေလ၏။
(ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ ဘူရိဒတ္နဂါးမင္းသည္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၊ ဓတရဌနဂါးမင္းသည္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီး၊ သမုဒၵဇာမိဖုရားသည္ မယ္ေတာ္မာယာ၊ ေသာမဒတၱသည္ အရွင္ အာနႏၵာ၊ အဇမုခီနဂါးမသည္ ဥပၸလဝဏ္၊ သုဒႆနသည္ အရွင္သာရိပုတၱရာ၊ သုေဘာဂသည္ အရွင္ေမာဂၢလာန္၊ ကာဏာရိဌ္သည္ သုနကၡတ္၊ ေနသာဒမုဆိုးသည္ ေဒဝဒတ္ အသီးသီး ျဖစ္လာၾကသည္)
***ဤဘူရိဒတ္ဇာတ္ေတာ္တြင္ ေဂါတမဘုရားရွင္ သီလပါရမီ၊ ခႏၲီပါရမီ၊ အဓိဌာန္ပါရမီတို႔ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ပံုကို သိျမင္ႏိုင္ပါသည္***
0 comments:
Post a Comment