လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာစိတ္ေရာဂါကုိ စပ္စုျခင္း အပိုင္း (၁-၂)

နိဒါန္း

လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါ ဟူသည္မွာ mass psychogenic illness ဟူေသာ ေ၀ါဟာရကုိ ဘာသာျပန္ထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါ (mass psychogenic illness) ကုိ လူစုလူေ၀းလုိက္ျဖစ္ေသာ လူမႈေရာဂါ (mass sociogenic illness) ဟူ၍ သုံးစြဲသည္ကုိ ဘာသုိလုိျမဴး (ROBERT E. BARTHOLOMEW, PhD) ၏ စာတမ္းတြင္ ဖတ္ရႈရသည္။ ၄င္းပုဂၢိဳလ္၏ စာတမ္းမွ က်မ္းညႊန္းမ်ားကုိ အကုန္လုိက္မဖတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ ယင္းစာတမ္းသည္ အဆုိပါစိတ္ေရာဂါကုိ ေလ့လာရန္ အလြန္ေကာင္းေသာ ေျမပုံတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ေၾကာင္း လက္တုိ႔အပ္ပါသည္။ စာေရးသူသည္ စိတ္ပညာရွင္လည္းမဟုတ္၊ စိတ္က်န္းမာေရးဆရာ၀န္လည္း မဟုတ္သျဖင့္ လူစုလူေ၀းအလုိက္ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါကုိ ဗဟုသုတလုိလားေသာ သာမန္လူ တစ္ေယာက္၏ စပ္စုျခင္းသေဘာထက္ မပုိေသာ သေဘာတရားႏွင့္သာ ေလ့လာပါသည္။ စိတ္၀င္စား၍ ဖတ္ရႈမိသမွ် အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႔ကုိ ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ နားညည္းခံႏုိင္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကုိ ေျပာျပျငင္းခုန္မိရာမွ ယင္းေျပာျပခ်က္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္စိတ္ ေပၚေပါက္လာသည္။ မွတ္တမ္းသေဘာကုိ ပုိကဲထားသျဖင့္ ဤေဆာင္းပါးသည္ အစီအစဥ္က်ခ်င္မွက်မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုံးေဟာင္းနည္းနာမ်ားအတုိင္း ညီခ်င္မွညီမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခ်က္အလက္ စုံစုံညီညီႏွင့္ေရးေသာ သုေတသနေဆာင္းပါးမဟုတ္ေၾကာင္း၊ စပ္စုလုိသူအခ်င္းခ်င္း လက္တုိ႔ေသာ ေဆာင္းပါးသာျဖစ္ေၾကာင္း တင္ၾကိဳအစီရင္ခံ ပါသည္။

အလယ္ေခတ္ကုိ စပ္စုျခင္း

လူစုလူေ၀းအရ ျဖစ္ေသာ စိတ္ေရာဂါသည္ ယေန႔ထိ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း သမုိင္းေၾကာင္းအရ အလယ္ေခတ္တုန္းက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ား ရွိခဲ့သည္။ စာေရးေကာင္းေသာ ေဒါက္တာဟဲ့ခ္ကာ (I.F.C. Hecker,M.D)၏ အလယ္ေခတ္၏ကပ္ေရာဂါမ်ား စာအုပ္တြင္ အ့ံၾသစဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ အေသးစိတ္ျခယ္မႈန္းထားတာ ေတြ႔ရပါသည္။

စိတ္ၾကြအကေရာဂါ (Dancing Mania) (From: Epidemics of the middle Ages
I.F.C. Hecker,M.D)


ဂ်ာမဏီႏွင့္နယ္သာလန္

စိန္႔ဂၽြန္အက (St.John dance)

ေသမင္းနက္ (Black Death)ဟုတြင္ေသာ အလယ္ေခတ္က ဥေရာပတြင္ ျဖစ္ပြားသည့္ ပလိပ္ေရာဂါကပ္ဆုိး၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ား မေပ်ာက္ကင္း မရွင္းလင္းေသးဘဲ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူမ်ား၏ အုတ္ဂူမ်ားကုိ ေျမဖုိ႔႔ျပီးကာစအခ်ိန္တြင္ ဂ်ာမဏီႏိုင္ငံ၌ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ စိတ္နယ္လြန္ျပႆနာ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ထူးဆန္းေထြလာ ယုံမွားလြန္ျခင္းစိတ္ေရာဂါ တစ္ရပ္ေပၚေပါက္၍ လာခဲ့သည္။ ထုိျဖစ္ရပ္မွစေသာ စိတ္ၾကြအကေရာဂါသည္ ဥေရာပတနံတလ်ားကုိ ရာစုႏွစ္ ႏွစ္စုနီးပါး စုိးမုိးထားခဲ့ျပီး ေနာက္ထပ္ ျပန္လည္မျဖစ္ေပၚေတာ့ဘဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ ထုိအကကုိ စိန္႔ဂၽြန္အက သုိ႔မဟုတ္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အက (St.Vitus dance) ဟု ေခၚၾကသည္။ ခံစားရသူမ်ားသည္ အာေခါင္ျခစ္ေအာ္ၾကလ်က္၊ ေဒါသအမ်က္ ေျခာင္းေျခာင္း ထြက္ၾကလ်က္၊ အျမွဳပ္တစီစီ ထြက္ကုန္ၾကလ်က္၊ မိမိတုိ႔၏ ဖုံးကြယ္အပ္ေသာ ပုဂၢလိကပစၥည္းမ်ားကုိ ထုတ္ေဖာ္ျပသကုန္ၾကလ်က္ အရူးအမူး ကခုန္ၾကေလ့ရွိသည္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္သည္ တစ္ေနရာတည္းတြင္ ျဖစ္ခဲ့သည္မဟုတ္ဘဲ နတ္ဆုိးအပူးခံရေသာ ကပ္ေရာဂါ ဟုဆုိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံ လုံးသာမက၊ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံမ်ားမွသည္ အေနာက္ေျမာက္ ဥေရာပ တလႊားအထိ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားေလသည္။

၁၃၄၇ ခုႏွစ္ကပင္ အခ္ဟန္ျမိဳ႔ (Aachen) ၏ လမ္းမမ်ား လမ္းသြယ္မ်ားေပၚတြင္ ေယာက်ာ္းမိန္းမ တစ္စုတစ္ေ၀းၾကီးသည္ ေအာက္ပါအေနအထားအားျဖင့္ ကပြဲခုန္ပြဲမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ၾကေလသည္။ သူတုိ႔ကား စက္၀ုိင္းပုံ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၾကကုန္သည္ ျဖစ္၍ လူစိတ္ေပ်ာက္သည္အထိ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း၊ ကေယာင္ကတမ္းႏွင့္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ကခုန္ၾကသည္။ ေနာက္ဆုံး ပင္ပန္းျပီး ေျမေပၚသုိ႔ လဲက်ကုန္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အလြန္အမင္း နင္းဖိထားတာမ်ိဳး ကုိခံစားေနရသည္ဟု ေျပာၾကျပီး ေသလုမတတ္ နာနာက်င္က်င္ ခံစားရသျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကျပန္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အ၀တ္မ်ားကုိ ခါးတြင္ တင္းတင္းျပန္စည္းလုိက္ၾကျပီး ေ၀ဒနာမ်ားမွ ကင္းလြတ္ၾကကာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထုိးႏွက္မႈမျဖစ္မီအထိ အေကာင္းပကတိ ျဖစ္ၾကျပန္သည္။ ကခုန္ျခင္းျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ၀ုိင္းကနဲဒုိင္းကနဲ အသံမ်ားထြက္ေပၚလာပါက မၾကာခဏ သက္သာသြားတတ္သည္။ သာမန္အားျဖင့္ ကခုန္ေနခ်ိန္တြင္ ေဘးဘီကို ျမင္ရၾကားရေလ့ မရွိဘဲ အခ်ိဳ႔က ေသြးစီးေၾကာထဲတြင္ နစ္ျမဳပ္ေနသည္ဟု ခံစားရေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေကာင္းကင္ဘုံကုိ ျမင္ၾကရသည္ဆုိျပီး အခ်ိဳ႔က စိန္႔ဆာဗြိဳင္းယားကုိ အပ်ိဳစင္ေမရီႏွင့္ ယွဥ္တြဲေတြ႔ဆုံသည္ဟု ဆုိၾကသည္လည္း ရွိသည္။ ဘာသာတရားဆုိင္ရာ ၾကဳံေတြ႔မႈမ်ားမွာ ထူးဆန္းျပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနၾကသည္။

ေရာဂါျပင္းထန္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ၀က္ရူးျပန္ျခင္း၊ တက္ျခင္း (epileptic convulsion) မ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ေျမျပင္ေပၚသုိ႔လဲက်ျပီး သတိကင္းမဲ့သြားၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အသက္ကုိ ျပင္းထန္စြာရွဴေနၾကသည္။ ထုိ႔ေနာင္မွတဖန္ ရုတ္တရက္ ျပန္ထၾကျပီး ပါးစပ္မွ အျမွဳပ္တစီစီထြက္၍ တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြး ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ကၾကျပန္သည္။ ျဖစ္ေပၚမႈပုံစံမ်ားမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနသည္။ အခ်ိဳ႔ကလည္း နာမ္ေလာကကုိ ေတြ႔ရွိရသည္ဟု မျပည့္မစုံေျပာၾကပါသည္။

ထုိနတ္ဆုိး၏ကပ္ေရာဂါသည္ လအနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံကုိ ပ်႔ံႏွံ႔သြားသည္။ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံရွိ Liege, Utrecht, Tongres ႏွင့္ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ႏုိင္ငံ၏ ျမိဳ႔အမ်ားအျပားတြင္ မူ ကခုန္သူမ်ားသည္ သူတုိ႔၏လက္မ်ားတြင္ ၾကိဳးမ်ားစည္းေႏွာင္၍၊ ခါးတြင္အ၀တ္မ်ား စည္းေႏွာင္၍ ကခုန္ၾကသည္။ ထုိစည္းေႏွာင္ထားေသာ ေနရာမ်ားကုိ တုတ္တေခ်ာင္းထုိးထည့္၍ တင္းၾကပ္ေအာင္ ဆြဲလိမ္လုိက္ေသာအခါ သတိလည္လာတတ္သည္။ အခ်ိဳ႔ကမူ လက္သီးႏွင့္ထုိး ေျခႏွင့္ကန္လ်င္ ပုိျပီးသတိလည္တတ္သည္။ ကခုန္သူမ်ား ေပၚေပါက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ထုိသုိ႔ကူညီေပးႏုိင္မည့္ လူအမ်ားအျပားကလည္း ေဘးမွာရပ္ၾကည့္ေနသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ျမိဳ႔ရြာမ်ားအတြင္း ကခုန္သူမ်ားသည္ ဘာသာေရးအေဆာက္အဦမ်ားကုိ သိမ္းပုိက္ၾကျပီး တရားဓမၼမ်ားေဟာေျပာၾက၊ ဓမၼေတးမ်ားသီဆုိၾက ႏွင့္ ျပဳလုပ္ၾကပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ နတ္ဆုိး၏ ကပ္ေရာဂါကမူ အ့ံအားသင့္ျခင္းႏွင့္ ေၾကာက္ဖြယ္ေကာင္းျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္လွႈပ္ရွားဖြယ္ ျဖစ္ရပ္အေနႏွင့္သာ လႊမ္းမုိးထားခဲ့သည္။ လိဂ္ျမိဳ႔ (Liege) တြင္မူ ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက အစြဲခၽြတ္ျခင္း ကိစၥမ်ားကုိ နည္းလမ္းေပါင္းစုံျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ အယူသည္းသမားမ်ားသည္ ရွဴးဖိနပ္အခၽြန္မ်ားကုိ မ၀တ္ဆင္ဘဲ ရွဴးဖိနပ္ထိပ္တုံးမ်ားကုိ ၀တ္ဆင္မွ အႏၲရာယ္ကင္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျခာက္လွန္႔ၾက အမိန္႔ျပန္တမ္းမ်ားထုတ္ၾကႏွင့္ အလုပ္မ်ားၾကျပန္သည္။ သူတုိ႔က အနီေရာင္ကုိလည္း ေၾကာက္ၾကသည္။ ကခုန္သူမ်ားႏွင့္ အနီေရာင္၏ အဆက္အစပ္မွာ ၀က္ရူးျပန္အျပီး အာရုံေၾကာမ်ား တမ်ိဳးတမည္ ျဖစ္သြားတာႏွင့္ သက္ဆုိင္ဟန္တူသည္။

ကခုန္သူမ်ားသည္ ဘာသာေရးႏွင့္ သီးျခားသက္ဆုိင္ေနသည္ဟု ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပုိမုိယုံၾကည္လာ ပုိမုိေသခ်ာလာၾကျပီးသကာလ၊ အစြဲခၽြတ္ျခင္း (exorcism) မ်ားကုိ ဆထက္ထမ္းပုိး တုိး၍ ၾကိဳးစားၾကေလသည္။ သုိ႔မွသာ မေကာင္းဆုိး၀ါးမ်ား ပ်ံ႔ႏွံ႔မသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မည္ ဟုယုံၾကည္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔အစြဲခၽြတ္ခံရသူမ်ားကလည္း ေနာက္ရက္အနည္းငယ္သာ ဆက္လက္ေနထုိင္ခြင့္ရလွ်င္ သူတုိ႔သည္ ျမင့္ျမတ္သူမ်ား၏ ခႏၶာကုိယ္မ်ားကုိ ၀င္ေရာက္ျပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကုိပါ သတ္ျဖတ္ဖ်က္ဆီးပစ္မည္ဟု ဆုိၾကသကုိး။ ဆယ့္ေလးရာစု၏ အေကာင္းဆုံး ေဆး၀ါးေတာ္ၾကီးမွာလည္း အစြဲခၽြတ္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ မည္သုိ႔ဆုိေစ ေပ်ာက္ခ်ိန္တန္လုိ႔ပဲ ေပ်ာက္သြားသည္ ဆုိရမည္လားမသိ၊ လအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ အဆုိပါ စိန္႔ဂၽြန္အက (St. John's dance) သည္ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ မျဖစ္ေတာ့မူဘဲ လုံး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။

ဂ်ာမနီကုိ ျပန္ေကာက္ၾကဦးမည္။ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ အခ္ဟန္ျမိဳ႔ ကခုန္ရူးသြပ္မႈစတင္ျပီး လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ Cologne ၌လည္း လူငါးရာေက်ာ္ခန္႔ အလားတူ ျဖစ္ပြားသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ Metz ျမိဳ႔၏ လမ္းမမ်ားကုိ ေယာင္မွား၍ ၾကည့္မိလွ်င္ ကခုန္သူ တစ္ေထာင့္တစ္ရာခန္႔ ရွိေနသည္ကုိ ေတြ႔ရလိမ့္မည္။ ေတာသူေတာင္သားမ်ားက လယ္ကြက္ထဲမွာ ထြက္ခဲ့ၾက၍၊ စက္ျပင္ဆရာမ်ားက ၀ါ့ခ္ေရွာ့မ်ားကုိ ပိတ္ခဲ့ၾက၍၊ အိမ္ေထာင္ရွင္မမ်ားက အိမ္အလုပ္မ်ားကုိ ပစ္ထားခဲ့ၾက၍ ကပြဲကုိ ၀င္ေရာက္အားေပး ၾကကုန္သည္။ ခ်မ္းသာေသာ ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးမွာ အပ်က္အစီးပုံၾကီး ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ေကာင္ကေလး၊ ေကာင္မေလးမ်ားက မိဘမ်ားထံမွ ခြဲခြာခဲ့ၾက၍၊ အေစခံမ်ားက သခင္ထံမွ ထြက္ခြာခဲ့ၾက၍ အဆုိပါ ကခုန္ပြဲၾကီးကုိ ရႈေမာသုံးသပ္ရုံမက စိတ္ေရာဂါ၏ အဆိပ္ခုိးေငြ႔မ်ားကုိ ေလာဘတၾကီး ရွဴရွဳိက္ အကူးစက္ခံၾကကုန္သည္။
စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အက (St.Vitus Dance)

၁၄၁၈ ခုႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ စထရာ့စ္ဘာဂ္ (Strasburg) သုိ႔ ကခုန္ျခင္းပလိပ္ေရာဂါ (Dancing Plague) ျပန္႔ႏွံ႔လာသည္။ ကခုန္ျခင္းပလိပ္ေရာဂါ၏ အဓိပၸါယ္ကား ပလိပ္ေရာဂါကဲ့သုိ႔ ကူးစက္ျမန္ေသာ ကခုန္ျခင္းေရာဂါ ဟူလုိ။ လကၡဏာမ်ားကား ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ႏွင့္ ရုိင္းျမစ္ေအာက္ပုိင္းမွ ျမိဳ႔မ်ားရွိ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားနည္းတူ ျဖစ္ေလသည္။ ပထမပုိင္းတြင္ ကခုန္သူမ်ားကုိ ၀ုိင္း၀န္းၾကည့္ရႈၾကျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ၾကည့္ရႈသူမ်ားပါ ကခုန္သူမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ေလအိတ္ပုေလြမ်ားကုိ မႈတ္ေနၾကသည့္ ဂီတပညာရွင္မ်ားပါ တြဲဖက္အသုံးေတာ္ခံလ်က္ ကခုန္သူမ်ားသည္ ေန႔ေရာညပါ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ သြားလာေနၾကကုန္သည္။ လာေရာက္ၾကည့္ရႈသူမ်ားတြင္ အခ်ိဳ႔က စပ္စုသည့္သေဘာႏွင့္ လာေရာက္ၾကည့္ရႈၾကသူမ်ားျဖစ္ျပီး အခ်ိဳ႔ကေတာ့ မိမိတုိ႔၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားအတြက္ ရတက္မေအးၾကသျဖင့္ လာေရာက္ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ျမိဳ႔နယ္ေကာင္စီက ေရာဂါခံစားသူမ်ားကုိ စိတ္၀င္တစား ကူညီေျဖရွင္းေပးဖုိ႔ ၾကိဳးစားသည္။ ကခုန္သူမ်ားကုိ အုပ္စုမ်ားခြဲထုတ္ျပီး ယင္းအုပ္စုမ်ား၏ ေဘးအႏၲရာယ္မွ ကာကြယ္ရန္ သုိ႔မဟုတ္ ခံစားရမႈမ်ားမွ သက္သာေစရန္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားခန္႔အပ္တာ၀န္ေပးသည္။

ယင္းအုပ္စုမ်ားသည္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းမ်ားသုိ႔ ေျခလ်င္တမ်ိဳး၊ ယာဥ္အသြယ္သြယ္ႏွင့္တဖုံ သြားေရာက္ၾကသည္။ ေက်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ျပီး ဘုရား၀တ္ျပဳၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အား ပူေဇာ္သည့္ ပလႅင္စင္ျမင့္၌ သြားေရာက္လွဴဒါန္းၾက ဆုေတာင္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ဘာသာတရားကုိ ၾကည္ညိဳ ကုိင္းရႈိင္းမႈႏွင့္အတူ ေနရာ၏ ျမင့္ျမတ္မႈေၾကာင့္ ကပ္စြဲေသာ ေ၀ဒနာတုိ႔ ခ်ဳပ္ျငိမ္းပါေစသားဟု ဆႏၵျပဳၾကသည္။ သူေတာ္စင္ကုိ ပူေဇာ္အျပီးတြင္ စိတ္ၾကြအကေရာဂါ မျဖစ္ေပၚေတာ့ဟု ေျပာၾကသည္။ ယင္းအက ေရာဂါကုိ ကူညီႏုိင္သူမွာ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ သာလွ်င္ ျဖစ္သည္ ဟူသတတ္။ ဒါကေတာ့ ပဥၥလက္ဆန္ျပီး လူသားမ်ားဥာဏ္မမီ ႏုိင္တာမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟူ၍ မွတ္ယူၾကပါစုိ႔။

စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္သည္အသူနည္း

စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္၏ အထုပၸတၱိကုိ ဤေနရာတြင္ အေသးစိတ္မေဖာ္ျပေတာ့ဘဲ ဤေရာဂါႏွင့္အဆက္အစပ္ကုိသာ ေဖာ္ျပေတာ့မည္။ သူက စစၥလီကၽြန္းသား (Sicilian) ျဖစ္ျပီး မုိဒတ္စ္တပ္စ္တုိ႔ ခရက္စန္ရွား တုိ႔ႏွင့္အတူ ေအဒီ ၃၀၃ခုႏွစ္၌ ေရာမဧကရာဇ္ ဒုိင္ယာကလစ္ရွန္က ခရစ္ယာန္မ်ားကုိ သုတ္သင္ခံရသည့္ပြဲတြင္ အသတ္ျဖတ္ခံရျပီး အာဇာနည္(matyr) အျဖစ္ မွတ္ယူခံရသူ ျဖစ္သည္။ ပထမရာစုအေစာပုိင္းႏွစ္မ်ားတြင္ သူ႔အေၾကာင္းကုိ သိပ္မသိၾကေသးဘဲ သကၠရာဇ္ ၈၃၆ တြင္မွ ေကာ္ေဗးဘုရားေက်ာင္း (Corvey) တြင္ သူ႔ကုိ အေလးအနက္ ပူေဇာ္တာမ်ိဳး စတင္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္သည္ သူေတာ္စင္ဆယ့္ေလးပါး (Nothhelfer or Apoththeker) စာရင္း၀င္ ျဖစ္လာသည္။ သူ႔ကိုပူေဇာ္ေသာ ပလႅင္စင္ျမင့္မ်ား မ်ားျပားလာသည္။ သူ႔လည္ပင္းကုိ ဓားတင္ခံရသည့္ အခ်ိန္တုန္းက စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္က သူ႔ကုိပူေဇာ္သူမ်ား၏ စိတ္ၾကြအကေရာဂါကုိ ကာကြယ္ႏုိင္သူ ျဖစ္ရပါေစသား ဟူ၍ ဘုရားသခင္ထံမွာ ဆုေတာင္းသည္ဟု ဒ႑ာရီတစ္ခုက ဆုိထားသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ေရေက်ာက္ေပါက္ျခင္းကုိ ႏုိင္နင္းေသာ စိန္႔မာတင္၊ ငရဲမီးကုိ ႏုိင္နင္းေသာ စိန္႔အန္ေထာနီးယပ္စ္၊ မီးေနသည္မ်ားႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ စိန္႔မာဂရက္တုိ႔နည္းတူ ကခုန္ျခင္းပလိပ္ေရာဂါ အတြက္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္သည္ မၾကာခဏ ပူေဇာ္တာခံရေတာ့သည္။

စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ကုိ ပူေဇာ္ေသာပလႅင္ေရွ႔တြင္ ကေသာအကသည္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အကဟူ၍ ေက်ာ္ၾကားလာျပီး အာရုံေၾကာ ခ်ိဳ႔တဲ့၍ျဖစ္ေသာ ခုိရီယာ (Chorea) ကုိ St.Vitus Dance ဟူ၍ ေခၚၾကသည္ကုိ ေဆးေလာကသားမ်ား ရင္းႏွီးျပီးသား ျဖစ္သည္။ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္ကုိ အဆုိပါ ေရာဂါရွင္မ်ားသာမက သရုပ္ေဆာင္မ်ား၊ ဟာသသရုပ္ေဆာင္မ်ား၊ အကပညာရွင္မ်ားကလည္း လုပ္ငန္းကုိင္ငန္းအဆင္ေျပဖုိ႔ မၾကာခဏ ပူေဇာ္ၾကသည္။

စိန္႔ဂၽြန္အကဟုအဘယ္ေၾကာင့္ ေခၚရသနည္း

ယင္းစိတ္ၾကြအက ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားရာ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ အခ္ဟန္ (Aachen or Aix-la-Chapelle) မွ ေရွးဦးဆုံးကခုန္သူမ်ားသည္ ၁၃၇၄ ခုႏွစ္ စိန္႔ဂၽြန္ေန႔ တြင္ စိန္႔ဂၽြန္၏နာမည္ကုိ ေအာ္ဟစ္ကာ ကခုန္ၾကသည္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။ ထုိမွတဆင့္ ပလိပ္ေရာဂါတမွ် ကူးစက္တတ္ေသာ အနွီစိတ္ေရာဂါသည္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူမ်ား၏ စိတ္ကုိ တနည္းတဖုံ ထိခုိက္ေစခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္ၾကြအကေရာဂါကုိ St John's Dance ဟုလည္း ေခၚတြင္သည္။

ထုိ႔ထက္ေစာေသာကာလ

၁၃၇၄ ခုႏွစ္က ျဖစ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ကုိ စိတ္ၾကြအကေရာဂါ၏ ပထမမူလဟု ေခၚရန္မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ အေၾကာင္းက ၁၂၃၇ ႏွစ္တြင္ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ Erfurt တြင္ ကေလးငယ္ တစ္ရာခန္႔သည္ အန္းစတတ္ ျမစ္ကမ္းပါးတြင္ အလားတူ စိတ္ၾကကခုန္ျခင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ကခုန္ျခင္းအျပီးတြင္ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ေျမျပင္ေပၚ လဲက်သြားၾကျပီး အခ်ိဳ႔မွာ ေသဆုံးသြားၾကသည္။ အခ်ိဳ႔မွာ တစ္သက္လုံး အျမဲတမ္းလက္တုန္ျခင္းေ၀ဒနာ (permenant tremor) ခံစားၾကရသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ (Fr: J.Cjr.Bechmann,Historia des Furstenthms Anhalt,Zerbates) ေအဒီ ၁၂၇၈ ဇြန္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္လည္း နယ္သာလန္ႏုိင္ငံ Utrecht ျမိဳ႔တြင္ လူနွစ္ရာခန္႔အလားတူ ေရာဂါစြဲကပ္ျပီး ေရနစ္ေသဆုံးသည္။ ၁၀၂၇ တြင္လည္း Bernburg ျမိဳ႔အနီး church of Kolbig ၌ အလားတူေရာဂါ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသးသည္။

ကခုန္ျခင္းေရာဂါစြဲကပ္သူမ်ားအားလုံး ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံခံရသည္ေတာ့မဟုတ္။ အထူးသျဖင့္ သမုိင္းတေလွ်ာက္တြင္ ဘာသာတရားဆုိင္ရာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အျပစ္ေပးျခင္းကုိ ရက္စက္စြာခံၾကရသည္ကုိ ေနာက္တြင္ သာ၍ထင္ရွားလိမ့္မည္။ အခ်ိဳ႔က ဘုန္းေတာ္ၾကီး Ruprecht၏ အျပစ္ေပးျခင္းကုိ ခံရေသာ ေတာသူေတာင္သား ကခုန္သူ ၁၈ ဦး၏ နာမည္ကုိ မွတ္ထားၾကတာမ်ိဳးေတာင္ ရွိသည္။ ကံဆုိးသူ ဆယ့္ရွစ္ဦးသည္ ဒူးေအာက္ထိေျမျမွဳပ္ခံရျပီး အစာမေကၽြးဘဲအငတ္ခံထားကာ အျပစ္ေပးတာခံရသည္။ ေနာက္ဆုံးဘစ္ေရွာ့ပ္စ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက လႊတ္ေပးလုိက္ရသည္။


ေဆးသုေတသန

စိန္႔ဂၽြန္အက သုိ႔မဟုတ္ စိန္႔ဗုိက္တပ္စ္အကမ်ားသည္ ဆယ့္ငါးရာစုႏွင့္ ဆယ့္ေျခာက္ရာစုမ်ားအထိ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး ဆယ့္ေျခာက္ရာစု အေစာပုိင္းတြင္ ေဆးပညာသုေတသန၏ နယ္ပယ္ထဲသုိ႔ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုအျဖစ္ ေရာက္ရွိလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စိတ္၀င္စားသည္မွာ ပဥၥလက္ဆန္ျခင္းႏွင့္ သူေတာ္စင္တုိ႔၏ လႊမ္းမုိးမႈကုိ ခံေနရေသာ ေရာဂါအျဖစ္မွ လူ႔ေလာကီဘုံထဲ ျပန္ဆြဲသြင္းကာ ေဆးသုေတသနအသစ္မ်ားျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ပါရာဆဲလ္စပ္ (Paracelsus) ကုိ ျဖစ္ပါ၏။ ပါရာဆဲလ္စပ္၏ ေလ့လာခ်က္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မၾကာမီ စပ္စုၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္ပါဦးမည္


1.Wikipedia
2.Epidemics of the middle Ages By I.F.C. Hecker,M.D
3.REVIEW ARTICLE
Protean nature of mass sociogenic illness
From possessed nuns to chemical and biological terrorism fears
ROBERT E. BARTHOLOMEW, PhD

Posted by အလွတရား at 12:01 AM