သုဝဏၰသာမဇာတ္
တစ္ရံေရာအခါ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕ အနီးတြင္ တံငါရြာႀကီး တစ္ရြာ ရွိ၏။ ထိုရြာတြင္ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာ အမည္ရွိ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ ရွိ၏။ သူတို႔၏ မိဘမ်ားသည္ တံငါသည္ ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔ ေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးကား တံငါအလုပ္ကို မလုပ္ၾက။
သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ အတူေနၾကေသာ္လည္း လင္မယား အျဖစ္ မေပါင္းသင္းၾက။ ျဗဟၼစရိယ အက်င့္ကို က်င့္ၾကသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါတြင္ မိဘမ်ားအား မိမိတို႔ေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးလံုး ရေသ့ ျပဳလုပ္လိုပါသည္ဟု ခြင့္ေတာင္းကာ ရြာမွ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။
ဒုကူလႏွင့္ပါရကာတို႔သည္ ဟိမဝႏၲာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ မိဂသမၼဒါျမစ္ အနီးရွိ ေက်ာင္းသခၤမ္းတြင္ ရေသ့ဝတ္၍ ေနၾကသည္။ ေမတၱာ ကမၼဌာန္းကို စီးျဖန္း ပြားမ်ားၾကသည္။ သူတို႔၏ ေမတၱာအရွိန္ေၾကာင့္ အနီးဝန္းက်င္ရွိ တိရစၧာန္ အေပါင္းတို႔သည္ တစ္ေကာင္ကို တစ္ေကာင္ ရန္မမူၾက၊ မညွင္းဆဲၾက၊ အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္လ်က္ ရွိၾကသည္။
ေတာတြင္ ေနထိုင္ရာတြင္ ပါရိကာ ရေသ့မက ေသာက္ေရ သံုးေရ ခပ္သည္။ တံျမက္လွည္းသည္။ ထို႔ေနာက္ ဒုကူလ ရေသ့ႏွင့္ သစ္သီးရွာထြက္သည္။ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ သစ္သီးမ်ားကို စားၾကသည္။ ၿပီးလွ်င္ တရား အားထုတ္ၾကသည္။
ထိုသို႔ ေနထိုင္ၾကစဥ္ သားရတနာ တစ္ဦး ဖြားျမင္လာသည္။ ထိုသား ရတနာမွာ လင္မယား အျဖစ္ ေပါင္းသင္း၍ ရရွိလာေသာ သားရတနာ မဟုတ္။ သိၾကားမင္း၏ တိုက္တြန္း အႀကံေပးခ်က္အရ ဒုကူလက ပါရိကာ၏ ခ်က္ကို လက္ျဖင့္ သံုးသပ္ရာမွာ သေႏၶတည္ကာ ရရွိလာေသာ သားရတနာ ျဖစ္သည္။ ေရႊအဆင္းကဲ့သို႔ ဝင္းဝါေသာေၾကာင့္ သားငယ္ကို ‘သုဝဏၰသာမ’ ဟု အမည္ေပးၾကသည္။ သုဝဏၰသွ်ံ ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။
ပါရိကာ သစ္သီးရွာ သြားေသာအခါ ကိႏၷရီမတို႔က သုဝဏၰသာမကို ထိန္းေပးၾကသည္။ မိဘ ႏွစ္ပါးသည္ သုဝဏၰသာမ ၁၆-ႏွစ္သား အရြယ္ေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္ သစ္သီးမ်ား ရွာေဖြ ေကြ်းေမြးၾကသည္။
တစ္ေန႔ေသာအခါ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔သည္ သစ္သီးရွာရာမွ ျပန္လာရာတြင္ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ မေရာက္မီ မိုးႀကီး သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းသည္။ သို႔ျဖင့္ သစ္ပင္တစ္ပင္ ေအာက္သို႔ ဝင္၍ ေတာင္ပို႔ေပၚ၌ ရပ္ကာ မိုးခိုၾကသည္။ ထိုအခါ သူတို႔၏ ကိုယ္မွ ေခြ်းႏွင့္ ေရာေသာ ေရေပါက္တို႔သည္ ေတာင္ပို႔တြင္းေခါင္းထဲသို႔ က်ေလသည္။ ဤတြင္ တြင္းထဲ၌ ရွိေသာ ေႁမြေဟာက္က မႈတ္ထုတ္လိုက္ရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ ေႁမြဆိပ္သင့္၍ မ်က္စိ ကြယ္သြားရွာေလသည္။
သုဝဏၰသာမသည္ မိဘႏွစ္ပါး ျပန္ေရာက္ေနက်အခ်ိန္တြင္ မေရာက္လာသျဖင့္ စိုးရိမ္ပူပန္မိသည္။ မိဘမ်ား လာတတ္ေသာ လမ္းသို႔ လိုက္၍ ရွာသည္။ ထိုအခါ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ မ်က္စိ ကြယ္လ်က္ ဒုကၡေရာက္ေနရွာေသာ မိဘႏွစ္ပါးကို ေတြ႔ရေလသည္။
ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔သည္ သား၏ အသံကို ၾကားေသာအခါ “ခ်စ္သား၊ ဤ အရပ္၌ အႏၲရာယ္ ရွိသည္။ မလာႏွင့္” ဟု လွမ္း၍ ေျပာၾကသည္။ သုဝဏၰသာမသည္ ႏြယ္ရွည္ရွည္ တစ္ခုကို ရွာ၍ လွမ္းေပးၿပီးလွ်င္ မိဘမ်ားကို ေခၚငင္သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ တြဲေခၚလာေလ၏။
သုဝဏၰသာမသည္ မိဘႏွစ္ပါး မ်က္စိကြယ္သြားသည္ကို ေတြ႕ရေသာအခါ ဝမ္းနည္းလွသျဖင့္ ငိုေႂကြးရွာသည္။ သို႔ရာတြင္ မိဘႏွစ္ပါးကို လုပ္ေကြ်းျပဳစုခြင့္ ရေသာေၾကာင့္ တစ္ဖက္ကလည္း ေျဖသိမ့္ႏိုင္သည္။ ထိုအခါမွစ၍ မိဘႏွစ္ပါးကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳျခင္း၊ သစ္သီးရွာေဖြေပးျခင္းျဖင့္ လုပ္ေကြ်းျပဳစုေလသည္။
သုဝဏၰသာမသည္ ေန႔စဥ္ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာမွထသည္။ မိဘႏွစ္ပါးကို ရွိခိုး၍ မိဂသမၼဒါျမစ္သို႔ သြားသည္။ ေသာက္ေရ သံုးေရ ခပ္သည္။ ေရခပ္ၿပီးေသာအခါ မိဘႏွစ္ပါးအား မ်က္ႏွာသစ္ေရႏွင့္ တံပူေပးသည္။ မ်က္ႏွာသစ္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္သီးမ်ား ေကြ်းသည္။ မိဘမ်ားစားၿပီးမွ မိမိစားသည္။
ၿပီးလွ်င္ မိဘႏွစ္ပါးကို ရွိခိုး၍ အေဖာ္သမင္မ်ားႏွင့္အတူ သစ္သီးရွာ ထြက္သည္။ ကိႏၷရာမ်ားကလည္း သုဝဏၰသာမကို သစ္သီး ကူရွာေပးၾကသည္။
ညေနခ်မး္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ သုဝဏၰသာမသည္ သစ္သီးရွာရာမွ ျပန္လာသည္။ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ ေရာက္လွ်င္ ေရေႏြးက်ိဳသည္။ မိဘႏွစ္ပါးကို ေရေႏြးျဖင့္ ေရခ်ိဳးေပးသည္။ ေရခ်ိဳးေပးၿပီးေသာ္ မိဘမ်ား အခ်မ္းေျပေစရန္ မီးဖိုေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္သီးမ်ားကို ေကြ်းသည္။ မိဘတို႔ စားၿပီးမွ မိမိစားသည္။ ဤသို႔လွ်င္ ေန႔စဥ္ ဝတ္မပ်က္ ျပဳစုေလသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ဗာရာဏသီမင္းျဖစ္သူ ပီဠိယကၡမင္းႀကီးသည္ သမင္သားကို လြန္စြာ တပ္မက္ေသာေၾကာင့္ ဟိမဝႏၲာေတာသို႔ ဝင္လာသည္။ သမင္မ်ားကို ပစ္ခတ္ရင္း မိဂသမၼဒါျမစ္သို႔ ေရာက္လာသည္။
မင္းႀကီးသည္ သုဝဏၰသာမ ေန႔စဥ္ ေရခပ္ဆင္းေသာ ဆိပ္တြင္ သမင္ေျခရာမ်ားကို ေတြ႕သည္။ ဤတြင္ သမင္မ်ားကို ပစ္ခတ္ရန္အတြက္ ပုန္းကြယ္ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနသည္။
မၾကာမီ သုဝဏၰသာမသည္ ေရခပ္ ဆင္းလာသည္။ သမင္းအမ်ား ၿခံရံလိုက္ပါလာသည္။ မင္းႀကီးသည္ သုဝဏၰသာမကို ျမင္ေသာအခါ မျမင္စဖူး အလြန္ထူးေသာေၾကာင့္ လူသားဟု မထင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖမ္းယူရန္ ႀကံေလသည္။ သို႔ရာတြင္ အနားသို႔ ကပ္သြားလွ်င္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားမည္ စိုးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မေျပးႏိုင္ေအာင္ ျပဳၿပီးမွ ဖမ္းမည္ဟု ႀကံ၍ အဆိပ္လူးေသာျမားျဖင့္ ပစ္လိုက္ေလသည္။
ျမားသည္ သုဝဏၰသာမ၏ ညာဘက္နံပါးမွ ဝင္၍ ဘယ္ဘက္နံပါးကို ေဖာက္ထြက္သြားသည္။ သမင္မ်ားသည္ေလးပစ္သံၾကား၍လန္႔ေျပး ၾကသည္။ သုဝဏၰသာမသည္ ျမားမွန္ေသာ္လည္း ေရအိုးကို ရုတ္တရက္ လႊတ္မခ်။ သတိျဖင့္ ထိန္းလ်က္ ေရအိုးကို ျဖည္းညွင္းစြာ ခ်သည္။ ထို႔ေနာက္မွ မိဘမ်ား ရွိရာဘက္သို႔ ေခါင္းျပဳ၍ သဲေသာင္ျပင္၌ လဲေလ်ာင္းေနသည္။
သုဝဏၰသာမသည္ ျမားဒဏ္ေၾကာင့္ ခံတြင္းမွ ေသြးမ်ား အန္လာသည္။ သို႔ရာတြင္ သတိကို လက္မလြတ္ေစဘဲ “ဤ အရပ္၌ ငါ့မွာ ရန္သူလည္း မရွိပါ။ ငါ၏ အမိအဖတို႔၌လည္း ရန္သူ မရွိပါ။ ဘယ္သူသည္ ျမားျဖင့္ ငါ့ကို ပစ္သနည္း” ဟူ၍ ဆို၏။ သို႔ဆိုရာမွ “ငါ့အသားသည္ စားသံုးရသည့္ အသား မဟုတ္။ ငါ့အေရသည္ အသံုးခ်၍ ရေသာအရာ မဟုတ္။ သို႔ျဖစ္လ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့ကို သားေကာင္ပမာ ပစ္ေလသနည္း” ဟု ျမည္တမ္းရွာသည္။
ပီဠိယကၡမင္းႀကီးသည္ ထိုသို႔ ျမည္တမ္းသံကို ၾကားရေသာအခါ အံ့ၾသသြားသည္။ “ဤသူသည္ ငါက ျမားျဖင့္ ပစ္ေသာ္လည္း မဆဲေရး။ မေရရြတ္။ ခ်စ္ဖြယ္စကားကိုပင္ ဆိုျမည္ေသးသည္” ဟု ဆိုကာ အနားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္သြားသည္။
ထို႔ေနာက္ မိမိသည္ ပီဠိယကၡမင္းႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပၿပီးေနာက္ သုဝဏၰသာမအား ေမးျမန္းသည္။
“အသင္ ဘယ္သူနည္း။ ဘယ္သူ႔သားနည္း။ ဘယ္အမ်ိဳး အႏြယ္နည္း”
“ကြ်ႏု္ပ္ကား သုဝဏၰသာမ ျဖစ္ပါသည္။ အမိအဖတို႔မွာ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ တံငါမ်ိဳးႏြယ္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခု သင္မင္းႀကီး၏ ျမားဒဏ္ေၾကာင့္ ေသရပါေတာ့မည္။ ကြ်ႏု္ပ္ကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ျမားျဖင့္ ပစ္ရပါသနည္း”
ထိုအခါ မင္းႀကီးက လိမ္လည္၍ ေျပာလိုက္သည္။
ငါ ပစ္မည့္ သမင္းမ်ားသည္ သင့္ကို ျမင္သျဖင့္ လန္႔ေျပးကုန္ၾကသည္။ သို႔အတြက္ ေဒါသ ျဖစ္သျဖင့္ သင့္ကို ငါပစ္သည္”
“ဤေတာတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကို ျမင္၍ လန္႔ေသာ တိရစၧာန္ဟူ၍ မရွိပါ။ သမင္မ်ားသည္ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ပို၍ ယဥ္ပါးသျဖင့္ ထိတ္လန္႔ျခင္း လံုးဝမရွိၾကပါ။ ကြ်ႏု္ပ္ကို ျမင္၍ သမင္မ်ား လန္႔ေျပးၾကသည္ဟု အဘယ္ေၾကာင့္ မင္းႀကီး ဆိုပါသနည္း”
ထိုအခါ မင္းႀကီးသည္ လိမ္လည္မိသည္ကို ဝန္ခံရေလသည္။ ဤသို႔ ဝန္ခံၿပီးေနာက္ သုဝဏၰသာမကို ေမးျမန္းစံုစမ္းသည္။ သုဝဏၰသာမကလည္း မ်က္မျမင္ ဒုကၡိတ မိဘႏွစ္ပါးအား မိမိျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေနရသည္ကို ေျပာျပသည္။ သုဝဏၰသာမသည္ မိမိ၏ အနာကို ဂရုမျပဳႏိုင္။ မိဘႏွစ္ပါး အတြက္သာ ပူပန္စိုးရိမ္ ေနရွာသည္။
“အရွင္မင္းႀကီး၊ ကြ်ႏု္ပ္၏ အမိအဖတို႔တြင္ စားသံုးရန္ သစ္သီး ၆-ရက္စာ မွ်သာ ရွိပါသည္။ ေသာက္ရန္ေရကား မရွိပါ။ ေသာက္ေရကို မရလွ်င္ မိဘႏွစ္ပါးသည္ ေသၾကရွာေတာ့မည္” ဟူ၍ ေျပာဆို ငိုေႂကြးရွာသည္။
မင္းႀကီးသည္ ‘ဤသူကား သူေတာ္ေကာင္းတည္း။ မိဘႏွစ္ပါးကို လုပ္ေကြ်း ျပဳစုေနသူတည္း။ ျမားဒဏ္ကို ခံစားေနရေသာ္လည္း မိမိေဝဒနာကို သတိမထား။ မိဘႏွစ္ပါး အတြက္သာ ပူပန္ေနရွာသည္။ သည္မွ် ဂုဏ္ေက်းဇူးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ သူကို ငါ ျပစ္မွားမိေလၿပီ’ ဟူ၍ ႀကီးစြာ ေနာင္တရသည္။
သို႔ျဖင့္ တိုင္းျပည္သို႔ မျပန္ေတာ့ဘဲ သုဝဏၰသာမ၏ မိဘမ်ားကို သုဝဏၰသာမ ကိုယ္စား လုပ္ေကြ်း ျပဳစုေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ “အခ်င္း သုဝဏၰသာမ၊ သင္၏ မိဘႏွစ္ပါးေနရာ အရပ္ကိုသာ ေျပာပါ။ သင္ လုပ္ေကြ်း ျပဳစုသည့္ အတိုင္းပင္ ကြ်ႏ္ုပ္ လုပ္ေကြ်းျပဳစုပါမည္” ဟု ဆို၏။
ထိုအခါ သုဝဏၰသာမသည္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ မိဘမ်ား ေနရာအရပ္ကို မင္းႀကီးအား ေျပာျပသည္။ သို႔ေျပာျပဆဲမွာပင္ ျမားဆိပ္တက္၍ ေမ့ေျမာ သြားရွာသည္။
မင္းႀကီးသည္ သုဝဏၰသာမကို စမ္းသပ္ၾကည့္သည္။ “သုဝဏၰသာမ ေသဆံုးၿပီတကား” ဟု ဆိုကာ ငိုေႂကြးသည္။ ထို႔ေနာက္ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔ရွိရာ ေက်ာင္းသခၤမ္းသို႔ သြားေရာက္သည္။ ေရာက္ရွိေသာအခါ ဒုကူလႏွင့္ ပါရိကာတို႔အား ျဖစ္ပ်က္ပံု အလံုးစံုကို ေျပာျပသည္။ မိမိလာရင္း အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပသည္။
“အရွင္ရေသ့တို႔၊ ယခုမွစ၍ အရွင္တို႔အား မိဘႏွစ္ပါးအရာထား၍ ကြ်ႏု္ပ္ လုပ္ေကြ်း ျပဳစုပါမည္”
“အရွင္မင္းႀကီး၊ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ကို လုပ္ေကြ်း ျပဳစုရန္ မလိုပါ။ သားကေလး သာမ ရွိရာအရပ္သို႔သာ ပို႔ေဆာင္ေပးပါ။ သားကေလး၏ မ်က္ႏွာကို စမ္း၍ ရင္ထုကာ ငိုေႂကြးလိုပါသည္။ သားေနာက္သို႔ လိုက္၍ ေသလိုပါသည္”
မင္းႀကီးက အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဖ်ာင္းဖ် ေျပာဆိုေသာ္လည္း မရ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မေနသာေတာ့ဘဲ ရေသ့ႏွစ္ဦးကို လက္ဆြဲလ်က္ လိုက္ပို႔ရေလသည္။
(သုဝဏၰသာမဇာတ္ နိဂံုးအား ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment