ဟယ္မာရ္ယုတ္ (၂)
Posted by ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ | Tags: ဟယ္မာရ္ယုတ္ (၂) | Categories: ေဆာင္းပါး | 2 Comments
ဟယ္မာရ္ယုတ္……….
ကကုသန္ဘုရားရွင္ ပြင့္တုန္းက ငါဒူသီမာရ္နတ္ဟာ ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႔ တပည့္သာ၀ကေတြကုိ ဘယ္လုိ ႏွိပ္စက္ခဲ့သလဲဆုိေတာ့ “ရဟန္းေတြကုိ ငါကုိယ္တုိင္ လူၾကည္ညိဳမဲ့ေအာင္ တရားေကာင္းေကာင္း အားမထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ကဲ့ရဲ႔ဆဲဆုိမယ္ဆုိရင္ ငါပဲ အကုသုိလ္ျဖစ္မွာ၊ ငါပဲ ငရဲက်မွာ ဒီေတာ့ ဒီရဟန္းေတြလည္း ပ်က္စီး၊ တျခားလူေတြလည္း ငရဲက်ျဖစ္ေအာင္” ဆုိၿပီး
ဆြမ္းခံသြားေနတဲ့ ရဟန္းေတြရဲ႔ေဘးမွာ ငါက မိန္းမပ်ိဳအသြင္ယူၿပီး အတူလုိက္တယ္။ အရက္ဆုိင္ထဲကုိ ရဟန္းအသြင္နဲ႔ ၀င္တယ္၊ ေသာက္တယ္၊ ေသာင္းၾကမ္းတယ္၊ ျပည့္တန္ဆာအိမ္ထဲ ၀င္လုိက္ ထြက္လုိက္လုပ္တယ္၊ ရဟန္းပံုစံနဲ႔ ငါးဖမ္းတယ္၊ ကြန္ခ်တယ္၊ ငွက္ေထာင္တယ္၊ မေကာင္းမႈမွန္သမွ်ေတြမွာ ရဟန္းအသြင္ယူၿပီး ငါလုပ္တယ္။ ဒီေတာ့ လူေတြက
ရဟန္းေတြကလည္း သစ္ေခါင္းၾကားထဲမွာ ႂကြက္ရွာေနတဲ့ ဇီးကြက္လုိ၊ ကမ္းစပ္မွာ ငါးေသေစာင့္ေနတဲ့ ေျမေခြးလုိ သူေတာ္ေကာင္း ေယာင္ေဆာင္ထားၾကတာပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ရဟန္းေတြက အယုတ္တမာေတြပဲ ကလိမ္ကက်စ္ေတြပဲလုိ႔ ျမင္ၾကၿပီးေနာက္ “ဆြမ္း မေလာင္းၾကနဲ႔ ေဟ၊ မလွဴဒါန္းၾကနဲ႔ေဟ့” ဆုိၿပီး လူေတြ အံုးအံုးႂကြက္ႂကြက္ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ မလွဴဒါန္း မရွိခုိး မၾကည္ညိဳတဲ့အျပင္ ရဟန္းေတြရင္ ဆဲဆုိကဲ့ရဲ႔ၾကတယ္၊ ခဲနဲ႔ေပါက္ၾကတယ္။ အဲဒီလူေတြ ေသလြန္ေတာ့ ငရဲက်ၾကရတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားရွင္က ရဟန္းေတြကုိ
ရဟန္းတုိ႔ ဒူသီမာရ္နတ္ရဲ႔ ျဖားေယာင္းမႈေၾကာင့္ လူပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႔ရဲ႔ ကဲ့ရ႔ဲ ဆဲေရးျခင္းကုိ သင္တုိ႔ ခံၾကရတယ္။ သင္တုိ႔ စိတ္ပ်ံ႔လြင့္ေအာင္ လုပ္တယ္။ သင္တုိ႔ တရားဓမၼနဲ႔ မေမြ႔ေလွ်ာ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေနတယ္၊ ရဟန္းတုိ႔ မတုန္လႈပ္ၾကပါနဲ႔၊ ေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာ၊ မုဒိတာႏွင့္ ဥေပကၡာဆုိတဲ့ ျဗဟၼ၀ိဟာရတရားကုိ ပြားမ်ားေနၾကပါလုိ႔ ဘုရားရွင္က ဆံုးမတယ္၊ ရဟန္းေတြ မပ်က္စီးတာကုိ ျမင္ေတာ့ တစ္ခါ
ဒူသီမာရန္ျဖစ္တဲ့ ငါဟာ ရဟန္းအသြင္ယူၿပီး ေကာင္းကင္ခရီးသြားပံု၊ ေကာင္းကင္မွာ ဥတုေငြ႔ခံယူပံု၊ တရားအားထုတ္ပံု၊ စာေပပုိ႔ခ်ပံု စတဲ့ ပုံသ႑န္အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ဖန္ဆင္းၿပီး ၾကည္ညိဳဖြယ္ဂုဏ္ကုိ ေဆာင္ေနခဲ့တယ္။ လူေတြက ရဟန္းေတြကုိ ၾကည္ညိဳၾကၿပီးေနာက္ ရဟန္းေတြကုိ ခ်ီးမႊမ္းၾကၿပီးေနာက္ လွဴၾက ဒါန္းၾက ပူေဇာ္ၾကတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြက ေသလြန္တဲ့အခါ နတ္ျပည္ေရာက္ၾကရပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ ေလာကဓံေၾကာင့္ တုန္လႈပ္ၿပီး တရားဓမၼေတြ ေကာင္းေကာင္း အားမထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကံစည္ေပမယ့္ ဘုရားရွင္က တပည့္ရဟန္းေတြကုိ အသုဘတရားအထပ္ထပ္ပြားပါ၊ အာဟာရမွာလည္း စက္ဆုပ္ဖြယ္အမွတ္ျဖင့္သာ ႐ႈပါ၊ အရာအားလံုးဟာ ပ်က္စီးျခင္းမွာဆံုးတယ္၊ အနိစၥတရားေတြပါပဲလုိ႔ ႐ႈမွတ္ဆင္ျခင္ေနပါလုိ႔ ဆံုးမေတာ္မူတဲ့အခါ ရဟန္းေတြက အသုဘကမၼ႒ာန္း၊ အာဟာရပဋိကူလကမၼ႒ာန္း၊ သဗၺေလာေက အနဘိရတိကမၼ႒ာန္းႏွင့္ အနိစၥကမၼ႒ာန္းေတြ ႐ႈမွတ္ေနေတာ့ မပ်က္စီးပါဘူး။ ဒီမွာ ငါရဲ႔အႀကံဉာဏ္ဟာ မေအာင္ျမင္ဘူးေပါ့ကြာ။ ဒါနဲ႔
ကကုသန္ဘုရားရွင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႔သာ၀ကေတြ ဆြမ္းခံ၀င္လာေတာ့ ငါဟာ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ကုိယ္ထဲ ပူး၀င္ၿပီးေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႔ ေနာက္က လုိက္လာတဲ့ ၀ိဓုရမေထရ္ရဲ႔ ဦးေခါင္းတည့္တည့္ကုိ ခဲနဲ႔ပစ္ေပါက္လုိက္တယ္။ အရွင္၀ိဓုရဟာ ေသြးစက္စက္နဲ႔ ဘုရားရွင္ေနာက္ ထပ္ၾကပ္မကြာလုိက္ပါသြားတယ္။ ဘုရားရွင္က ဆင္မင္းတုိ႔ရဲ႔ ေနာက္ကုိ လွည့္တဲ့ပုံစံနဲ႔ ေနာက္ကုိလွည့္ၿပီးေတာ့ “ဒူသီဟာ ကုိယ့္အတုိင္းအတာကုိ ကုိယ္မသိဘူးပဲ” လုိ႔ မိန္ေတာ့ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီအခါ
ငါ ဒူသီမာရ္နတ္ဟာ ၀သ၀တၱီနတ္ျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္ၿပီး စုတိက်ပါေတာ့တယ္။ (နတ္ေတြက စုတိက်ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ကုိယ္သက္ဆုိင္ရာ ဘံုကုိ သြားၿပီး စုတိက်ရတယ္လု႔ိ ဆုိပါတယ္၊ လူေတြလုိ စကၤာပူေဆး႐ံုသြား၊ မေလးရွားေဆး႐ံုသြားရင္း ေသသြားတယ္လုိ႔ လုပ္လုိ႔ မရဘူးတဲ့) အဲဒီ ငါက်ခဲ့တဲ့ ဆဖႆာယတနေခၚ သကၤုသမာဟတေခၚ ပစၥတၱေ၀ဒနိယငရဲမွာ ငါ့ေျခဖ်ားကေန အသားေတြ အ႐ုိးေတြကုိ စိစိညက္ေၾကေအာင္ ထုိးတက္လာတဲ့ ငရဲထိန္းေတြနဲ႔ ေခါင္းကေန ေအာက္ကုိ အသားေတြ အ႐ုိးေတြ စိစိညက္ေၾကေအာင္ ထုိးဆင္းလာတဲ့ ငရဲထိန္းတုိ႔ ႏွလံုးမွာ တစ္ခါဆံုရင္ ငရဲက်ေနတာဟာ ႏွစ္တစ္ေထာင္ၾကာၿပီလုိ႔ မွတ္ယူရပါတယ္။ အဲဒီလုိ ႏွစ္တစ္ေထာင္ေပါင္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ အဲဒီ ငရဲရဲ႔ အရံငရဲ ျဖစ္တဲ့ ဥႆာဒငရဲမွာ ႏွစ္တစ္ေသာင္းခံရျပန္ပါတယ္။ ဥႆာဒငရဲကေတာ့ ငရဲႀကီးထက္ ႏွိပ္စက္တာ ပုိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ လြတ္ရက္နီးၿပီမုိ႔ပါ။ ၿပီးမွ အဲဒီငရဲက လြတ္လာခဲ့ရတယ္။ ဟယ္ ငါ့ရဲ႔ တူေတာ္တဲ့ မာရ္ယုတ္ တကယ္ေတာ့
ဘုရားရွင္ကုိ ျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားရွင္ရဲ႔ တပည့္သာ၀ကေတြကုိ ျဖစ္ျဖစ္ ႏွိပ္စက္ရင္ အဲဒီလုိ သံတံက်င္လွ်ိဳခံရတဲ့ ငရဲကုိ က်ၿမဲပါပဲ။ သံတံက်င္လွ်ိဳငရဲက်တဲ့ အခါ ဦးေခါင္းနဲ႔ကုိယ္ဟာ သံတံက်င္လွ်ိဳဖုိ႔ လြယ္ေအာင္ သဘာ၀က ငါးသ႑ာန္ဖန္တီးေပးတယ္။ ငရဲထိန္းမရွိရင္လည္း အဲဒီငရဲကုိ သင္ခံစားရပါလိ့မ္မယ္။ သင္ဟာ ဘုရားရွင္ သီတင္းသံုးတဲ့ ပုဗၺာ႐ံုေက်ာင္းကုိလည္း ေျခမနဲ႔ ညႇပ္ၿပီး လႈပ္ခါခဲ့တယ္၊ ဘုရားရွင္ရဲ႔ တကာေတာ္ျဖစ္တဲ့ သိၾကားမင္းရ႔ဲ ေ၀ဇယႏၲာကုိလည္း လႈပ္ခါခဲ့တယ္။ ဒီ မေကာင္းမႈရ႔ဲ အက်ိဳးကုိ သင္မလြဲမေသြခံရမယ္။ ဟယ္ မာရ္ယုတ္
ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႔ တပည့္ရဟန္းသံဃာေတြေၾကာင့္သာ သတၱ၀ါတုိ႔ ကံ ကံရ႔ဲ အက်ိဳးကုိ သိခဲ့ရတယ္၊ သတၱ၀ါတုိ႔ ဒါဟာ ကုသုိလ္၊ ဒါဟာ အကုသုိလ္လုိ႔ သိခဲ့ရတယ္၊ ငရဲသုိ႔လားရာ နတ္ရြာနိဗၺာန္သုိ႔ တက္ရာကုိ ကြဲကြဲျပားျပားသိခဲ့တယ္။ ျပႆနာပုစၧာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရ႔ဲ အေျဖကုိလည္း သိႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ အနိစၥ၊ ဒါဟာ ဒုကၡ၊ ဒါဟာ အနတၱလုိ႔ ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႔ တပည့္သာ၀ကျဖစ္တဲ့ ရဟန္းေတြေၾကာင့္သာ သိခဲ့ရတယ္။ ဟယ္မာရ္ယုတ္
အဲဒီလုိ ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႔ တပည့္ရဟန္းေတြကုိ ႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ သင္ဟာ ဒီမေကာင္းက်ိဳး ငါ့ကုိ လံုး၀မေပးႏုိင္ဘူးလုိ႔ မထင္ေလနဲ႔၊ မီးေတြဟာ လူမုိက္ကုိပဲ ေလာင္ကၽြမ္းမယ္ဆိုၿပီး ေလာင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ လူမုိက္ေတြကသာ မီးထဲကုိ တုိး၀င္ခုံုဆင္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္၊ မေကာင္းမႈဆုိတာ မေကာင္းမႈျပဳသူအတြက္ ပ်ားရည္လုိခ်ိဳၿပီး တျဖည္းျဖည္းမ်ားျပားေစတတ္တယ္။ သင္ ဆင္းရဲဒုကၡကုိ မလြဲမေသြ ႀကံဳရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလုိ
ဆံုးမလည္းၿပီးေရာ မာရ္နတ္ဟာ သူ႔ျပည္ကုိ ျပန္သြားတယ္။ တရားရလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ နားခါးလုိ႔။
0 comments:
Post a Comment