ခုဇၨဳတၱရာ
ဥေတနမင္း၏ မိဖုရား သာမာ၀တီတြင္ ကၽြန္မတေယာက္ ရွိသည္။ ခုဇၨဳတၱရာ အမည္တြင္၏။ အမည္ရင္းမွာ ဥတၱရာ ျဖစ္သည္။ ခါးကုန္းေနေသာေၾကာင့္ ခုဇၨဳတၱရာ-ဟု ေခၚၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ခုဇၨာသည္ "ကုန္းေသာ"-ဟူ၍ အနက္ရသည္။
ေရွးဘ၀ေဟာင္းတခုတုန္းက သူမသည္ အတန္ငယ္ ခါးကုန္းေသာ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္တပါးကို ကြယ္ရာတြင္ ေလွာင္ေျပာင္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္ ခါးကုန္းေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ထိုဘ၀၌ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္မ်ားအား ႏို႔ဃနာပူပူကို လွဴရာတြင္ သပိတ္မ်ားပူေနသျဖင့္ အရွင္ျမတ္မ်ား အကိုင္ရခက္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ သူမ၏ ဆင္စြယ္လက္ေကာက္ရွစ္ကြင္းကို သပိတ္ေအာက္ေျခအျဖစ္ ေပးလွဴခဲ့သည္။ ထိုေကာင္းမႈေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္ အၾကားအျမင္မ်ားသည္။ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးမားသည္။ တဖန္ သူေဌးသမီးဘ၀တြင္လည္း ကႆပဘုရားရွင္၏ တပည့္ရဟႏၲာအရွင္တပါး မိမိထံ ၾကြလာခိုက္တြင္ ပျခဳပ္ေတာင္းကိုယူေပးရန္ ေစခိုင္းမိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္ သူတပါးတို႔၏ အခိုင္းအေစကို ခံေနရေလသည္။
ဥေတနမင္းသည္ သာမာ၀တီအတြက္ ေန႔စဥ္ ပန္းဖိုးရွစ္က်ပ္ေပးသည္။ ခုဇၨဳတၱရာသည္ ထိုေငြျဖင့္ ပန္း၀ယ္၍ ဆက္ရသည္။ တနံနက္တြင္ ခုဇၨဳတၱရာသည္ ပန္း၀ယ္ရန္ ပန္းသည္ သုမနထံသို႔ သြားသည္။ သုမနသည္ ဘုရားအမွဴးျပဳေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းဆက္ကပ္ေနသျဖင့္ ပန္းမေရာင္းႏိုင္ေပ။ ခုဇၨဳတၱရာကို ေခတၱေစာင့္ဆိုင္းေစသည္။ ထိုမွ်မက ဆြမ္းကပ္ရာတြင္ ကူညီပါရန္ သုမနက ပန္ၾကားသည္။ ခုဇၨဳတၱရာလည္း ဆြမ္းကပ္ရာတြင္ ကူညီသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွင္၏ ဆြမ္းအႏုေမာဒနာ တရားေတာ္ကို ၾကားနာရသည္တြင္ တရားထူးရ၍ ေသာတာပန္အဆင့္သို႔ ေရာက္သြားေလသည္။
ခုဇၨဳတၱရာသည္ ယခင္ေန႔မ်ားကဆိုလွ်င္ ပန္းဖိုး ရွစ္က်ပ္အနက္ ေလးက်ပ္ကို မိမိအတြက္ ယူထားသည္။ က်န္ေလးက်ပ္ျဖင့္သာ ပန္း၀ယ္ေလ့ရွိသည္။ ထိုေန႔တြင္ကား ေငြအားလံုးျဖင့္ ပန္းမ်ား ၀ယ္သြားသည္။ ပန္းမ်ား အမ်ားအျပား ရရွိသည္။ သာမာ၀တီသည္ ခါးတိုင္းထက္ ႏွစ္ဆမ်ားေနေသာ ပန္းမ်ားကို ျမင္သျဖင့္ မိခင္-မင္းႀကီးက ယေန႔ ပန္းဖိုးႏွစ္ဆ ေပးပါသလား-ဟု ေမး၏။
ခုဇၨဳတၱရာလည္း အျဖစ္မွန္ကို ေျပာျပ၏။ သာမာ၀တီသည္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္သြားသည္။ မိခင္၊ နာယူခဲ့ေသာတရားကို သမီးတို႔အား ျပန္လည္ေဟာျပပါေလာ့-ဟု ပန္ၾကား၏။ ထို႔ေနာက္ ခုဇၨဳတၱရာကို နံ႔သာရည္တို႔ျဖင့္ ေရခ်ိဳးေပးသည္။ အ၀တ္သစ္မ်ားကိုေပး၍ ၀တ္ဆင္ေစသည္။ တရားေဟာေစသည္။
ခုဇၨဳတၱရာလည္း သာမာ၀တီႏွင့္တကြ နန္းတြင္းသူ ငါးရာတို႔အား ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူသည့္အတိုင္း ျပန္လည္ေဟာၾကားသည္။ တရားအဆံုး၌ သာမာ၀တီႏွင့္တကြ နန္းတြင္းသူ ငါးရာလံုးပင္ တရားထူးရသြားၾက သည္။ ေသာတာပန္အဆင့္သို႔ ေရာက္သြားၾကသည္။ နန္းတြင္းသူ အားလံုးက ခုဇၨဳတၱရာအား ရွိခိုးၾကသည္။
မိခင္၊ ယေန႔မွစ၍ ပင္ပန္းေသာအလုပ္မ်ားကို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္မတို႔၏ အမိအရာ ဆရာအရာမွာ ေနပါေလာ့။ ဘုရားရွင္ထံေတာ္သို႔သာ သြားပါ။ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေသာ တရားတုိ႔ကို ေသခ်ာစြာ နာယူျပီးလွ်င္ ကၽြန္မတို႔အား တဆင့္ေဟာျပပါေလာ့-ဟု ေတာင္းပန္ၾက၏။
သူတို႔ေတာင္းပန္သည့္အတိုင္း ခုဇၨဳတၱရာလည္း ျပဳ၏။ အခ်ိန္ၾကာေသာ္ ဘုရားေဟာေသာ တရားေတာ္ အားလံုးကို ႏႈတ္ငံုေဆာင္ႏိုင္လာသည္။ ဘုရားရွင္လည္း ခ်ီးက်ဴးကာ ခုဇၨဳတၱရာကို အထူးျမတ္ဆံုးေသာ အမ်ိဳးသမီး ဓမၼကထိကအျဖစ္ျဖင့္ ဧတဒဂ္အရာ ထားေတာ္မူေလသည္။
(အပၸမာဒ၀ဂ္-သာမာ၀တီ၀တၳဳ)
မင္းယုေ၀
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ၾသဂုတ္လ)
ေရွးဘ၀ေဟာင္းတခုတုန္းက သူမသည္ အတန္ငယ္ ခါးကုန္းေသာ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္တပါးကို ကြယ္ရာတြင္ ေလွာင္ေျပာင္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္ ခါးကုန္းေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ထိုဘ၀၌ ပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္မ်ားအား ႏို႔ဃနာပူပူကို လွဴရာတြင္ သပိတ္မ်ားပူေနသျဖင့္ အရွင္ျမတ္မ်ား အကိုင္ရခက္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ သူမ၏ ဆင္စြယ္လက္ေကာက္ရွစ္ကြင္းကို သပိတ္ေအာက္ေျခအျဖစ္ ေပးလွဴခဲ့သည္။ ထိုေကာင္းမႈေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္ အၾကားအျမင္မ်ားသည္။ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးမားသည္။ တဖန္ သူေဌးသမီးဘ၀တြင္လည္း ကႆပဘုရားရွင္၏ တပည့္ရဟႏၲာအရွင္တပါး မိမိထံ ၾကြလာခိုက္တြင္ ပျခဳပ္ေတာင္းကိုယူေပးရန္ ေစခိုင္းမိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္ သူတပါးတို႔၏ အခိုင္းအေစကို ခံေနရေလသည္။
ဥေတနမင္းသည္ သာမာ၀တီအတြက္ ေန႔စဥ္ ပန္းဖိုးရွစ္က်ပ္ေပးသည္။ ခုဇၨဳတၱရာသည္ ထိုေငြျဖင့္ ပန္း၀ယ္၍ ဆက္ရသည္။ တနံနက္တြင္ ခုဇၨဳတၱရာသည္ ပန္း၀ယ္ရန္ ပန္းသည္ သုမနထံသို႔ သြားသည္။ သုမနသည္ ဘုရားအမွဴးျပဳေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းဆက္ကပ္ေနသျဖင့္ ပန္းမေရာင္းႏိုင္ေပ။ ခုဇၨဳတၱရာကို ေခတၱေစာင့္ဆိုင္းေစသည္။ ထိုမွ်မက ဆြမ္းကပ္ရာတြင္ ကူညီပါရန္ သုမနက ပန္ၾကားသည္။ ခုဇၨဳတၱရာလည္း ဆြမ္းကပ္ရာတြင္ ကူညီသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘုရားရွင္၏ ဆြမ္းအႏုေမာဒနာ တရားေတာ္ကို ၾကားနာရသည္တြင္ တရားထူးရ၍ ေသာတာပန္အဆင့္သို႔ ေရာက္သြားေလသည္။
ခုဇၨဳတၱရာသည္ ယခင္ေန႔မ်ားကဆိုလွ်င္ ပန္းဖိုး ရွစ္က်ပ္အနက္ ေလးက်ပ္ကို မိမိအတြက္ ယူထားသည္။ က်န္ေလးက်ပ္ျဖင့္သာ ပန္း၀ယ္ေလ့ရွိသည္။ ထိုေန႔တြင္ကား ေငြအားလံုးျဖင့္ ပန္းမ်ား ၀ယ္သြားသည္။ ပန္းမ်ား အမ်ားအျပား ရရွိသည္။ သာမာ၀တီသည္ ခါးတိုင္းထက္ ႏွစ္ဆမ်ားေနေသာ ပန္းမ်ားကို ျမင္သျဖင့္ မိခင္-မင္းႀကီးက ယေန႔ ပန္းဖိုးႏွစ္ဆ ေပးပါသလား-ဟု ေမး၏။
ခုဇၨဳတၱရာလည္း အျဖစ္မွန္ကို ေျပာျပ၏။ သာမာ၀တီသည္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္သြားသည္။ မိခင္၊ နာယူခဲ့ေသာတရားကို သမီးတို႔အား ျပန္လည္ေဟာျပပါေလာ့-ဟု ပန္ၾကား၏။ ထို႔ေနာက္ ခုဇၨဳတၱရာကို နံ႔သာရည္တို႔ျဖင့္ ေရခ်ိဳးေပးသည္။ အ၀တ္သစ္မ်ားကိုေပး၍ ၀တ္ဆင္ေစသည္။ တရားေဟာေစသည္။
ခုဇၨဳတၱရာလည္း သာမာ၀တီႏွင့္တကြ နန္းတြင္းသူ ငါးရာတို႔အား ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူသည့္အတိုင္း ျပန္လည္ေဟာၾကားသည္။ တရားအဆံုး၌ သာမာ၀တီႏွင့္တကြ နန္းတြင္းသူ ငါးရာလံုးပင္ တရားထူးရသြားၾက သည္။ ေသာတာပန္အဆင့္သို႔ ေရာက္သြားၾကသည္။ နန္းတြင္းသူ အားလံုးက ခုဇၨဳတၱရာအား ရွိခိုးၾကသည္။
မိခင္၊ ယေန႔မွစ၍ ပင္ပန္းေသာအလုပ္မ်ားကို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္မတို႔၏ အမိအရာ ဆရာအရာမွာ ေနပါေလာ့။ ဘုရားရွင္ထံေတာ္သို႔သာ သြားပါ။ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေသာ တရားတုိ႔ကို ေသခ်ာစြာ နာယူျပီးလွ်င္ ကၽြန္မတို႔အား တဆင့္ေဟာျပပါေလာ့-ဟု ေတာင္းပန္ၾက၏။
သူတို႔ေတာင္းပန္သည့္အတိုင္း ခုဇၨဳတၱရာလည္း ျပဳ၏။ အခ်ိန္ၾကာေသာ္ ဘုရားေဟာေသာ တရားေတာ္ အားလံုးကို ႏႈတ္ငံုေဆာင္ႏိုင္လာသည္။ ဘုရားရွင္လည္း ခ်ီးက်ဴးကာ ခုဇၨဳတၱရာကို အထူးျမတ္ဆံုးေသာ အမ်ိဳးသမီး ဓမၼကထိကအျဖစ္ျဖင့္ ဧတဒဂ္အရာ ထားေတာ္မူေလသည္။
(အပၸမာဒ၀ဂ္-သာမာ၀တီ၀တၳဳ)
မင္းယုေ၀
( ျမတ္မဂၤလာ ၂၀၀၇-ခု ၾသဂုတ္လ)
0 comments:
Post a Comment