ဘ၀ျပန္ခ်ီ (၂)

Monday, 10 May 2010 16:28 | Written by Administrator | PDF | | Print | | E-mail

အဲ… တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ “ေလာကဓမၼ”ဆုိတဲ့တုိင္း ေလာကထဲေရာက္ လာသူမွန္သမွ် မလြဲမေသြ ႀကဳံေတြ႔ရျမဲဆုိတဲ့ အသိတရား ဆင္ျခင္တုံတရား လက္ကုိင္ထားျပီး အလုိက္သင့္ ကျပၾကမလား။ ေလာကဓံနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပိဳင္ဘက္အျဖစ္ ကုိယ့္ေလာဘ ကုိယ့္အတၱကုိ ေရွ႔တန္းတင္ျပီး မရရေအာင္ ၊ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ ဇြတ္အတင္း ႀကံဖန္ လႈပ္ရွားၾက ကျပၾကမ လား။ ဒါပဲ ျခားနားပါတယ္။ မ ‘က’ ပဲေတာ့ ေနခြင့္မရွိၾကပါဘူး။ ေနလည္း မေနၾကပါဘူး။

ျမတ္ဗုဒၶရဲ့ အဘိဓမၼာသေဘာတရား အရကေတာ့ ဆင္ျခင္တုံတရား ကင္းမဲ့ျပီး ေလာကဓမၼ အခြင့္အလွည့္အရ ရရွိခြင့္ မေပးတာကုိ မရရေအာင္ယူဖုိ႔ ႀကိဳးစားတာ၊ မရရင္ မေက်မနပ္ ေပါက္ကြဲတာ၊ ေပါက္ကြဲျပီး ထင္ရာစုိင္းတာဆုိတဲ့ အျပဳအမူ(ကကြက္) ေတြဟာ “အေယာနိေသာ မနသိကာရ မသင့္မေလ်ာ္တဲ့ ႏွလုံးသြင္းသေဘာ ထား” ဦးေဆာင္ျပဳ မမူတာ ျဖစ္တယ္တဲ့။ ဒီလုိ ကုိယ့္ရဲ့အခြင့္ အလွည့္ မဟုတ္တာကုိ မရအရ ယူျခင္းဟာ သူတစ္ပါးရဲ့ အခြင့္အလွည့္ကုိ လုယူတဲ့ သေဘာျဖစ္လုိ႔ ေလာကသား အခ်င္းခ်င္းျဖစ္တဲ့ သူတစ္ပါးအတြက္ ကုိယ္ဆင္းရဲျခင္း၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း(တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ကုိျဖစ္ေစ၊ နွစ္မ်ိဳးလုံးကုိ ျဖစ္ေစ)ကုိ ျဖစ္ေေပၚေစတဲ့အတြက္ ေလာကျပစ္(ေလာက၀ဇၨ) အရ အျပစ္ရွိတဲ့ အကုသိုလ္ အလုပ္မ်ိဳးလုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဒီလုိ အေယာနိေသာ မနသိကာရ ဦးေဆာင္တဲ့ ကကြက္မ်ားဟာ ‘ျပန္ခ်ီ’ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ‘ကန္ခ်ီ’ မ်ားသာျဖစ္ တယ္။ လူ႔ေလာကႀကီးက ျပန္လည္ ေတာင့္တစရာေကာင္းတဲ့ ကကြက္ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔ေလာက ထက္ နိမ့္က် တဲ့ ဘုံဘ၀ကုိ ေရာက္ေအာင္ ကန္ခ်ခံရမယ့္ က ကြက္မ်ိဳးကုိ ဆုိလုိတာပါ။

ေလာကဓမၼအရ ကံရဲ့ အက်ိဳးေပးခြင့္ အားေလွ်ာ္စြာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေလာကဓံ တီးကြက္အလုိက္ ဆင္ျခင္တုံတရားရွိရွိ ႀကံစည္ ေျပာဆုိ ျပဳမူတာမ်ိဳးကေတာ့ “ေယာနိ ေသာ မနသိကာရ=အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ နွလုံးသြင္းမႈ” ေရွ႔သြားဦး ေဆာင္ျပီး ျပဳမူ တာျဖစ္လုိ႔ ေလာကဓမၼနဲ႔ မဆန္႔က်င္တဲ့အတြက္ ေလာကျပစ္ကင္းတဲ့ ကုသိုလ္အလုပ္မ်ိဳး လုိ႔ သတ္မွတ္ပါ တယ္။ ဒီလုိျပဳမူ(ကျပ)သူမ်ားဟာ အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဥိးေပါစံ တုိ႔လုိပဲ ေလာကႀကီးက ေလာကႀကီးက ျပန္လည္ေတာင့္တ ထုိက္သူ၊ ေတာင့္တျခင္း ခံရသူမ်ားျဖစ္လုိ႔ “ျပန္ခ်ီ”ကုိ ေကာင္းေကာင္း ကနုိင္သူလုိ႔ပဲ ဆုိရမွာပါ။

“ငွက္မ်ား ပ်ံရင္းေသ၊ လူမွာ ႀကံရင္းေသ”ဆုိတဲ့အတုိင္း လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လာသူ မွန္သမွ် ကံသုံးပါးဆုိတဲ့ ကျခင္းသုံးမ်ိဳးထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ ကျပေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ မိမိတုိ႔ ကျပေနတာဟာ ျပန္ခ်ီလား၊ ကန္ခ်ီလားဆုိတာကုိ အခ်ိန္မီ စဥ္းစားသုံးသပ္မိၾကဖုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ။

ဘုရားအစရွိတဲ့ အရိယာသူေတာ္စင္မ်ားနဲ႔ အရိယာတရား နားရည္၀ၾကသူတုိ႔ကေတာ့ “မနုႆတၱဘာေ၀ါ ဒုလႅေဘာ လူ႔ဘုံ လူ႔ဘ၀မွာ ကျပခြင့္ႀကဳံရတာဟာ ရခဲတဲ့ အခြင့္ထူး ႀကီးတစ္ခု” လုိ႔ သတ္မွတ္ခံယူၾကပါတယ္။ အရခဲဆုံးကုိ ရရွိခုိက္မွာ ဘယ္လုိ အသုံးခ် မလဲ။ ဘယ္လုိ က,ႀကိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကျပၾကမလဲဆုိတာ ကေတာ့ မိမိတုိ႔ရဲ့ ေ၀ဖန္ သုံသပ္ နုိင္စြမ္း အေပၚမွာသာ တည္ေနပါတယ္။

ေလာကသားအားလုံး ဆႏၵတူ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္း တစ္ခုလည္း ရွိပါတယ္။ “အိမ္္ရွင္ကုိ ဧည့္သည္ မေစာ္ကား ရ” တဲ့။

ဟုတ္တာေပါ့ ။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္အိမ္မွာ လာျပီး တည္းခုိတဲ့ ဧည့္သည္က အိမ္ ရွင္ကုိ ေစာ္ကားမယ္။ အိမ္ရ်င္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျပဳမယ္ဆုိရင္ အိမ္က ျမန္ျမန္ျပန္နွင္ခ်င္ မယ္။ ဒိလုိလူမ်ိဳးက ေနာက္တစ္ခါ တည္းခုိခြင့္ျပဳပါဆုိရင္လည္း ဘယ္နည္းနွင့္မွ လက္ခံခ်င္မွာ မဟတု္ပါဘူး။ ဒါက အရုိးသားဆုံး အရွင္းဆုံး လူ႔စည္းကမ္းရဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ပါ။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္း ‘လူ႔ဘ၀’ ဆုိတာဟာ ကံ တန္ဖုိးနဲ႔ ေပးျပီး ေခတၱေနခြင့္ ရတဲ့ ‘တည္းအိမ္’တစ္ခုပါ။ လူ႔ဘုံလူ႔ဘ၀မွာ လူသား တစ္ေယာက္အျဖစ္ ေခတၱတည္းခုိ ေနထုိင္ခြင့္ ရခုိက္မွာ အိမ္ရွင္ ၾကည္ျဖဴေအာင္ အလုိက္အထုိက္ က်င့္သုံးေနထုိင္တတ္ဖုိ႔နဲ႔ ကုိယ္ေပးထားတဲ့ ကံတန္ဖုိးကုန္ဆုံးလုိ႔ ျပန္လည္ ထြက္ခြာ သြားရရင္ေတာင္ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္လာခြင့္ရဖုိ႔ အိမ္ရ်င္က ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ျပန္လည္ဖိတ္ေခၚခ်င္ေလာက္ ေအာင္ ျပဳမူက်င့္သုံး (ကျပ)ၾကဖုိ႔ အေရးႀကီး ပါတယ္။

လူ႔ဘ၀ရဲ့ အိမ္ရွင္က ဘယ္သူလဲ။ “သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကတာ= သတၱ၀ါမွန္သမွ် ကံရဲ့ အေမြခံမ်ားသာ ျဖစ္တယ္”ဆုိတဲ့စကား။ “ကံျပဳသမွ် နုၾကရတယ္”ဆုိတဲ့စကားေတြ ကုိ ေထာက္ဆၾကည့္ရင္ လူ႔ဘ၀ဆုိတဲ့ တည္းအိမ္ရဲ့ ပုိင္ရွင္က “ကံ”ပါ၊ တိတိက်က် ေျပာ ရရင္ လူ႔ဘ၀ ဆုိတာ ကာမသုဂတိဘုံထဲမွာ အက်ံဳး၀င္တာျဖစ္လုိ႔ လူ႔ဘ၀ရဲ့ အိမ္ရွင္ဟာ ကာမာ၀စရ ကုသိုလ္ကံ ျဖစ္ပါတယ္။

လူ႔ဘုံဘ၀ကုိ လာေရာက္တည္းခုိတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လူဘ၀ရဲ့ အိမ္ရွင္ ျဖစ္တဲ့ ကာမာ၀စရ ကုသိုလ္ကံကုိ ေက်ာ္လြန္ျပီး စ်ာန္ကုသိုလ္၊မဂ္ကုသိုလ္အထိ ျပဳလုပ္ နုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ လူ႔ဘ၀ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ကာမာ၀စရ ကုသိုလ္ကံက ၾကည္ျဖဴေက်နပ္ တဲ့အတြက္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳသူလုိ႔ မဆုိနုိင္ပါဘူး။ သူ႔ကံအေလ်ာက္ လူ႔ဘုံ လူ႔ဘ၀ထက္ပုိျပီး ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဘုံဘ၀အထိ သြားခြင့္ရသူ(သုိ႔မဟုတ္)ဘ၀အားလုံးကုိ လြန္ ေျမာက္ျပီး ဒုကၡဇာတ္ အႀကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ျငိမ္းသူသာ ျဖစ္မွာပါ။

တကယ္လုိ႔ ကာမာ၀စရကုသုိလ္ကံ အဆင့္ေလာက္ကုိသာ စိတ္ ေစတနာ စင္စင္ ၾကယ္ၾကယ္နဲ႔ ျပဳလုပ္သူဆုိရင္လည္း လူ႔ဘ၀ပုိင္ရွင္နဲ႔ စိတ္ေစတနာရခ်င္း တူညီတဲ့ အတြက္ အိမ္ရွင္ ေက်နပ္တဲ့ အလုပ္ကုိ လုပ္သူျဖစ္လုိ႔ အိမ္ရွင္ၾကည္ဖူတဲ့ ဧည့္သည္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဒီလုိ ဧည့္သည္မ်ိဳးက်ေတာ့ အိမ္ရွင္က ေနသမွ် သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္လုံး ၾကည္ျဖဴရုံမွ်မကဘူး။ ကံအခေၾကး ကုန္ဆုံးလုိ႔ တည္းခုိ ေနထုိင္ခြင့္ ကန္ေနျပီဆုိရင္ ေတာင္ တတ္နုိင္သမွ် ဆက္ျပီး ေနထုိင္ဖုိ႔ တားမွာပဲ။ ေနာက္ဆုံး တားခြင့္မရေတာ့လုိ႔ ခရီးဆက္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္လည္း အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ဦးေပါစံရဲ့ ေနာက္ဆုံး ခရီးမွာလုိ ပဲ ဇာတ္တူသားအခ်င္းခ်င္းက ၀မ္းနည္းလႈိက္လွဲ ႏႈတ္ဆက္ပုိ႔ေဆာင္ၾကျပီး မၾကာခင္ ျပန္လာဖုိ႔ တမ္းတမ္းတတ ေတာင္းဆုိၾကမွာ မလြဲပါဘူး။ ဒီလုိ ျပဳမူ (ကျပ)တဲ့ အခ်ီမ်ိဳးကို ‘ဘ၀ျပန္ခ်ီ’လုိ႔ တင္စားေျပာလုိက္ခ်င္တာပါ။

တိပိဋက(ေယာ)ဆရာေတာ္ေဟာတဲ့ တရားတစ္ပြဲမွာ ၾကားလုိက္ဖူးတယ္။ ဒကာမႀကီး တစ္ေယာက္တဲ့ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး စတဲ့ ေလာကအဆင့္အတန္းအရလည္း အလယ္အလတ္တန္း ေလာက္ေတာ့ အဘက္ဘက္က ခ်ိဳ႔တဲ့မႈမရွိဘူးလုိ႔ပဲ ဆုိရမွာပါ။ သူ႔မွာ သမီးေတြ သုံးေယာက္ေလာက္ ေပၚေပါက္ျပီး ေနာက္ဆုံး သားေလးတစ္ေယာက္ ထြန္းေပၚလာေတာ့ တစ္အိမ္လုံးက ဖူးဖူးမႈတ္အလုိလုိက္ၾက၊ ခ်စ္ၾကတာတဲ့။

သားေလးကလည္း မိဘနဲ႔ အစ္မေတြ အလုိလုိက္ၾက၊ ခ်စ္ၾကသေလာက္ အခြင့္ အေရး အျပည့္အ၀ယူျပီး အသား ကုန္ဆုိးပါသတဲ့။ ဆယ့္ေလးငါးနွစ္ အရြယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ အေဖကလည္း ဆုံးပါးသြားတယ္။ အစ္မေတြလည္း သူ႔အုိးသူ႔အိမ္ ေတြနဲ႔ ခြဲသြားၾကတယ္။ အေမနဲ႔ သားပဲ က်န္ေနေပမယ့္ အေမကုိ ဘာမွ ငဲ့ညွာရေကာင္း မွန္း မသိဘူး။ ဆုိးသည္ထက္ ဆုိးလာရာက ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေကာင္းတာေလး တစ္မ်ိဳး ကလြဲလုိ႔ က်န္တာေတြ အကုန္ အစုံ တတ္လာ တယ္။ ကာလေပၚ မူးယစ္ေဆးစြဲျပီး အေမ့ စည္းစိမ္ ကုန္သေလာက္ရွိေတာ့ ကာလေပၚ ေရာဂါပါ စြဲလာလုိ႔ အေမ့မွာ ရွိသမွ်ေနရာ တုိက္ခန္းပါ မက်န္ေရာင္းခ်ျပီး ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ကုသေပးရတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကုရာနတၳိ ေဆးမရွိဆုိတဲ့ ကာလေပၚ ေရာဂါတုိ႔ သြားရာလမ္းအတုိင္း သြားေတာ့ တာပါပဲတဲ့။

အဲဒီ ခ်စ္လွစြာေသာ တစ္ဦးတည္းေသာ သားကေလး ေသဆုံးသြားတဲ့အခါ မိခင္ႀကီးက သူ့သားရဲ့ နာမည္ကုိ ေအာ္ေခၚတဲ့ျပီး “နင္ အေသေနာက္က်တာကုိ ေတြးမတုိင္း အေမရင္နာသဟဲ့”လုိ႔ ငိုေၾကြးပါသတဲ့။ အေမရင္းကေတာင္ ျပန္လည္ေတာင့္တဖုိ႔ ေနေန သာသာ အျပန္ ေနာက္က်လုိ႔ေတာင္ ရင္နာသူဆုိက တည္းက ဘ၀အိမ္ရွင္ ကံတရားက ဘယ္လုိလုပ္ ျပန္လာခြင့္ ျပဳနုိင္ပါေတာ့မလဲ။ ဒီလုိျပဳမူ ေနထုိင္(ကျပ)တဲ့ အခ်ီ မ်ိဳးေတြကုိေတာ့ မင္းသမီးရဲ့ ‘ျပန္ခ်ီ’ ကကြက္အျပီး ေျပာလုိက္ သလုိ “နင့္ဟာ ျပန္ခ်ီမဟုတ္ဘူး။ ကန္ခ်ီဟ” ဆုိျပီး ဇာတ္တူသား အားလုံးက ေျခနဲ႔မ်ား ၀ုိင္းျပီး ကန္ခ်င္ ၾကမလားပဲ။

သူငယ္ခ်င္းက ေျပာလည္းေျပာ၊ ျပလည္းျပတဲ့ ‘ျပန္ခ်ီ’ တီးလုံးနဲ႔ ကကြက္ကုိ ၾကည့္ရႈ နားေထာင္အျပီး ဘ၀နဲ႔ ဆက္စပ္ေတြးမိတာကုိ ျပန္ေျပာလုိက္တာပါ။

ျပန္ခ်ီ ကကြက္ကေလးမ်ားနဲ႔ ဘ၀လွပ သာယာၾကပါေစ။

ဓမၼေဘရီအရွင္ ၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)

လူ႔ဘ၀အတြက္ တကယ္ကုိ မွတ္သားစရာ လုိက္နာစရာေလးေတြမုိ႔ ဆက္လက္ ေဖၚျပေပးသြားပါမည္။ ျပန္ခ်ီကကြက္မ်ား….. ကုိ