အျမင့္ဆုံးဘ၀ကုိတည္ေဆာက္ျခင္း(၁)

Thursday, 22 April 2010 17:37 | Written by Administrator | PDF | | Print | | E-mail

အျမင့္ဆုံးဘ၀ဆုိတာ အေျခခံခုိင္မာျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးျခင္းမရွိတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ဒီလုိ ျမင့္ျမတ္ခုိင္ျမဲတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္ဖုိ႔အတြက္ အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္ ေလးခုရွိတယ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေဟာညႊန္ပါတယ္။ ေလးခုဆုိတာ(၁) ေရွးက ႀကိဳတင္ျပဳထားတဲ့ ေကာင္းမႈရွိျခင္း၊ (၂) သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အရပ္ေဒသမွာ ေနထုိင္ရျခင္း၊(၃) သူေတာ္ေကာင္း မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းတုိ႔နဲ႔ ေပါင္းဆုံခြင့္ရျခင္း၊(၄) မိမိကုိယ္မိမိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ျခင္းတုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေလးခုမွာ ေရွ႔ႏွစ္ခုက အတိတ္အစြမ္းအစနဲ႔ ပုိမုိ သက္ဆုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။ အတိတ္အစြမ္းအစနဲ႔ ပစဳၥပၸန္ အစြမ္းအစမွာလည္း ပစဳၥပၸန္အစြမ္းအစက ပုိျပီး ပဓာနက်ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ခု မွာလည္း ပဓာနအက်ဆုံးက မိမိကုိယ္မိမိ ေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ျခင္းပါ။ ဒါကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ သေဘာက် လက္ခံႏုိင္ေအာင္ လူတုိင္းလုိလုိ ၾကားဖူး နား၀ရွိၾကတဲ့ ကုေဋ ရွစ္ဆယ္ သူေဌးသားနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူတာကုိ အေလး အနက္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ သင့္ပါတယ္။

ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသားက စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ အားလုံးကုန္ဆုံးျပီး အေျခမဲ့အေနမဲ့ဘ၀မွာ လင္မယားနွစ္ေယာက္စလုံး ခြက္ လက္ဆြဲ ေတာင္းစားေနၾကရာက ေနာက္ဆုံး အုိမင္းမစြမ္းအရြယ္ ေရာက္လာတဲ့အခါ အရပ္ထဲကုိ လွည့္လည္ျပီး မေတာင္းရမ္းႏုိင္ေတာ့တဲ့ အတြက္ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္မွာ ကုိရင္ေလးေတြ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းတဲ့ အၾကြင္းအက်န္ အကပ္္အသတ္ကေလးေတြကုိ မ၀ေရစာ စားေနရတာ ၾကည့္ျပီး ဘုရားရွင္က အရွင္အာနႏၵာ ကုိ….

“ဒီသူေဌးလင္မယားဟာ ပထမအရြယ္မွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ ႀကိဳးစားခဲ့မယ္ဆုိရင္ ေလာကီအက်ိဳးစီးပြားကုိ ရွာရင္လည္း ပထမတန္းစားသူေဌးႀကီး ျဖစ္ႏုိင္ တယ္။ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးစီးပြားကုိ ရွာမယ္ဆုိရင္လည္း လင္က ရဟႏၱာ၊ မယားက အနာ ဂါမ္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒုတိယ အရြယ္မွာ ႀကိဳးစားရင္ ေလာကီနယ္မွာဆုိ ဒုတိယတန္းသူေဌး၊ ေလာကုတၱရာမွာ လင္က အနာဂါမ္၊ မယားက သကဒါဂါမ္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ တတိယအရြယ္မွာ ႀကိဳးစားရင္ ေလာကီမွာ တတိယတန္းစားသူေဌး၊ ေလာကုတၱရာမွာ လင္က သကဒါဂါမ္၊ မယားက ေသာတာပန္ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ေသးတယ္။ ခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြ လြန္ကုန္ျပီျဖစ္ၾက လုိ႔ ေရခန္းတဲ့ ညြန္ေျခာက္အုိင္ႀကီးထဲက အေတာင္ကြ်တ္တဲ့ ႀကိဳးၾကားအုိႀကီးေတြလုိ ငုိညည္း မႈိင္ေငးရုံမွတစ္ပါး ဘာမွ် မစြမ္းႏုိင္ၾကေတာ့ဘူး” လုိ႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါတယ္။

သူတုိ႔ဘ၀ကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ အတိတ္အစြမ္းအစျဖစ္တဲ့ ႀကိဳတင္ ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္းမႈ အရလည္း ပထမတန္းစား သူေဌးႀကီး ျဖစ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ကံနဲ႔ ရဟႏၱာအထိ ျဖစ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ ပါရမီ ျပည့္စုံတယ္။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အရပ္ေဒသအရလည္း အထူးေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ေလာကေရးလည္း မဖ်င္း၊ ဓမၼေရးလည္း မကင္းဆုိသလုိ ေလာကဓမၼ ႏွစ္မ်ိဳးလုံး တုိးတက္ ထြန္းကားရာျဖစ္တဲ့ အရပ္မွာ ေနထုိင္ၾကရတာပါ။

ပစဳၥပၸန္အစြမ္းအစအေနနဲ႔ ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ သူတုိ႔ လူဘ၀ေရာက္လာျပီး ပထမဆုံး ေတြ႔ဆုံ ေပါင္းသင္းရတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကုိယ္တုိင္က သူေဌးႀကီးေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ သားသမီးတုိ႔ရဲ့ ကလ်ာဏမိတ္ ေကာင္းအဆင့္ မရွိၾကပါဘူး။ “ သားသမီးကုိ အရပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ မုဒိတာ မ်ားျပီးေတာ့တာ ေနခ်င္ ၾကတယ္။ သားသမီးတုိ႔ ေနာင္ေရးမွာ ႀကုံေတြ႔ရမယ့္ ဒုကၡကုိ ႀကုိတင္ ေျမာ္ျမင္တတတ္တဲ့ ကရုဏာ တရားမရွိၾကပါဘူး။ ေမတၱာစစ္ ေမတၱာမွန္ဆုိတာ ေရရွည္ကုိ ရႈေမွ်ာ္သနားတတ္တဲ့ ကရုဏာတရား အစစ္အမွန္ရွိမွ ေမတၱာစစ္ရွိသူလုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ သတၱ၀ါတုိ႔ အေပၚ က်ေရာက္လာမယ့္ ဒုကၡကုိ ေမွ်ာ္ေတြး ကရုဏာထားမႈ အားႀကီးလုိ႔ “မဟာကရုဏာရွင္”လုိ႔ ခ်ီးက်ဴးေခၚဆုိရတာပါ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ “ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ”ဆုိသလုိပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တည္ေဆာက္ ႏိုင္စြမ္းဆုိတဲ့ “အတၱသမၼာပဏိဓိနဲ႔ ျပည့္စုံၾကတဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာနဲ႔ အရွင္ေမာဂၢလာန္ အေလာင္းအလ်ာျဖစ္တဲ့ ဥပတိႆနဲ႔ ေကာလိတတုိ႔က်ေတာ့ မိဘမ်ားက ဘယ္လုိပဲ စီမံၾကေပမယ့္ သူေတာ္ေကာင္း အေပါင္း အသင္းကုိ ရေအာင္ရွာျပီး ပါရမီနဲ႔ တန္ရာကုိ အေရာက္ သြားၾကတာပါပဲ။

ပစဳၥပၸန္ ပတ္သက္တဲ့ အစြမ္းအစနွစ္မ်ိဳးထဲက အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ “ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တည္ ေဆာင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ပထမဆုံး လုိအပ္ခ်က္ကေတာ့ “သပၸဳရိသသံေသ၀” လုိ႔ေခၚတဲ့ သူေတာ္ ေကာင္း မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းတုိ႔နဲ႔ ေပါင္းဆုံေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အဂဳၤတၱရနိကာယ္ ဒသကနိပါတ္၊ အ၀ိဇၨာသုတ္မွာ အေျခခံခုိင္မာတဲ့ အျမင့္ဆုံးဘ၀ကုိ တည္ေဆာက္ ႏုိင္ေရးအတြက္ နံပါတ္(၁)အခ်က္က “သပၸဳရိသသံေသ၀” =သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ႏွင့္ ေပါင္းဆုံ မွီ၀ဲျခင္း ျဖစ္တယ္”လုိ႔ ေဟာေတာ္မူပါတယ္။

“သံေသ၀။ေသ၀န” ဆုိတဲ့ ပါဠိေတာ္ကုိ ျမန္မာလုိ “ေပါင္းသင္းတယ္”လုိ႔ အလြယ္တကူ ဘာသာျပန္ေပမယ့္ အေပါင္းအသင္းျဖစ္တယ္။ မိတ္ေဆြသဂၤဟ ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ ေပါင္းသင္းမႈ မ်ိဳးကုိ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းနာခံတာ၊ နည္းယူအတုလုိက္ျပီး က်င့္ႀကံျပဳမူစရာအျဖစ္ ဆရာသေဘာမ်ိဳး သတ္မွတ္ေပါင္းသင္းတာကုိ ဆုိလုိတာပါ။ “သပၸဳရိသ=သူေတာ္ေကာင္း” ဆုိတာလည္း ဒီေနရာမွာ ပုတီးစိပ္၊တရားထုိင္၊ ေမတၱာပုိ႔စတဲ့ အလုပ္မ်ားနဲ႔ တစ္ကုိယ္ေရး ေကာင္းေအာင္ ေနထုိင္တဲ့ ပုဂိၢဳလ္မ်ိဳးကုိ ဆုိလုိတာ မဟုတ္ဘဲ သူတစ္ပါးတုိ႔ကုိ က်ိဳးရွိ မွန္ကန္ေအာင္ နည္းလမ္းညြန္ျပ ဆုံးမကူညီတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး ကုိဆုိလုိတာပါ။ အဲဒီလုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးထံ ဆည္းကပ္ျပီး နည္းညြန္ျပဆုံးမမႈ၊ သြန္သင္ျပသမႈကုိ ခံယူရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။

သူေတာ္ေကာင္းထံ ဆည္းကပ္ နည္းနာခံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ (၂) သူေတာ္ေကာင္းစကားကုိ ၾကားနာရပါတယ္။ ဆုိးက်ိဳးျဖစ္ေစတတ္တဲ့ ဆုိးျပစ္တုိ႔ကုိ တားဆီးပိတ္ပင္ျပီး ေကာင္းက်ိဳး ရေစတဲ့ ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း လမ္းညႊန္ေျပာၾကားတဲ့ စကားကုိ သူေတာ္ေကာင္းစကား လုိ႔ ေခၚတာပါ။

သူေတာ္ေကာင္းစကား စစ္စစ္မွာ မေကာင္းမြန္ မမွန္ကန္တဲ့ အေတြးအႀကံ(မေနာကံ)အေျပာ အဆုိ( ၀စီကံ) အျပဳအမူ(ကာယကံ)တုိ႔ေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ ဆုိးက်ိဳးဒုကၡေတြ ရရွိတတ္ပုံ၊ ေကာင္းတဲ့ ကံမ်ားေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးသုခအမ်ိဳးမ်ိဳး ရရွိႏုိင္ပုံတုိ႔ကုိ ညႊန္ျပဆုံးမ တာျဖစ္လုိ႔ သူေတာ္ေကာင္းစကား ၾကားနာရသူဟာ (၃) ကံနဲ႔ ကံရဲ့အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္တဲ့ သဒၶါတရား အရင္းခံျပီး ရတနာသုံးပါး မိဘ၊ဆရာသမားတုိ႔ရဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ ယုံၾကည္ျခင္းစတဲ့ စစ္မွန္တဲ့ သဒၶါတရားခုိင္ျမဲလာေစႏုိင္ပါ တယ္။ ယုံၾကည္မႈ သဒၶါတရားေတြထဲမွာ အေျခခံ အက်ဆုံးက ကံနဲ႔ ကံရဲ့ အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ကံကံရဲ့ အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္မႈ ကမၼႆကတ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ယွဥ္တဲ့ သဒၶါတရား မပါဘဲဘယ္လုိ တန္ခုိးနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကုိ ယုံၾကည္သည္ျဖစ္ေစ၊ အဲဒီ ယုံၾကည္မႈဟာ စစ္မွန္တဲ့ သဒါတရားမဟုတ္တဲ့အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ယုံၾကည္မႈ မဟုတ္ပါဘူး။ ပုဂၢိဳလ္ကုိ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ရုံနဲ႔ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ရႏိုင္တယ္လုိ႔ ခံယူသြားခဲ့ရင္ ဣႆရနိမၼာနဒိ႒ိ လုိ႔ေခၚတဲ့ တန္ခုိးရွင္က ဖန္ဆင္းေပးရင္ အရာရာျဖစ္ႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ့ အယူမွား မိစၦာဒိ႒ိ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကမၼႆကတ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ ယွဥ္တဲ့ သဒါတရားအစစ္အမွန္ရွိသူဟာ(၄) စိတ္ေကာင္းထားတတ္မႈ(ေယာနိေသာမနသိကာရ)ျဖစ္လာေစပါတယ္။စိတ္ေကာင္းထား တတ္မႈ(ေယာနိေသာမနသိကာရ)ျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ သဒၶါတရားမ်ိဳးသာ စစ္မွန္တဲ့ သဒၶါတရား ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။

ဘ၀ကုိ အဆင့္ဆင့္တည္ေဆာက္ရာမ်ာ နံပါတ္(၁)နဲ႔(၂) အဆင့္မ်ားက အျပင္ဗဟိဒၶ အကူအညီအဆင့္မ်ားျဖစ္ျပီး နံပါတ္(၃) ယုံၾကည္မႈ(သဒၶါ)ဆုိတဲ့ အဆင့္ဆုိတာ မိမိရဲ့ အတြင္း အဇၥ်တၱမွာ စတင္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အဆင့္ ေရာက္လာျပီျဖစ္လုိ႔ အေတြးအေခၚ အယူအဆတစ္ခုရဲ့ သေႏၶမ်ိဳးေစ့သဖြယ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ အကူးအေျပာင္းတစ္ခု ျဖစ္လာပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ယုံၾကည္မႈဟာ မွန္ကန္တဲ့ ယုံၾကည္မႈ ဟုတ္မဟုတ္ဆုိတာကုိ စိစစ္ဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဘ၀လမ္းခရီးကုိ ေလွ်ာက္လွမ္း ရာမွာ သဒၶါနဲ႔ ပညာဟာ မ်က္လုံးႏွစ္ခုနဲ႔ တူတယ္။ ဒီမ်က္လုံးႏွစ္ခုဟာ တစ္ခုက ျပဴးက်ယ္လြန္းရင္ က်န္ တစ္ခုက ေမွးမွိန္သြားတတ္တယ္။ တစ္ဖက္က်ယ္ တစ္ဖက္က်ဥ္းဆုိတဲ့ အျမင္မ်ိဳးဟာ တစ္ဖက္ျမင္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တေဇာက္ကန္းအျမင္မ်ိဳး ျဖစ္သြားမယ္။ ဒီမ်က္လုံး ႏွစ္ခုဟာ တစ္ခုကတစ္ခုကုိ အျပန္ အလွန္ ကူညီအားျဖည့္ေပးႏုိင္ျပီး နွခုလုံး ညီမွ်ဖုိ႔ လုိအပ္ တယ္လုိ႔ သတိေပးပါတယ္။(ဒီ၊၂၊ဌ၊ေဗာဇၥ်င္ အဖြင့္)

တျခားတစ္ေနရာမွာလည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က…

ယုံၾကည္မႈ ဟာ ပထမဆုံး လုိအပ္တဲ့ မိတ္ေဆြေကာ္း ျဖစ္တယ္။ ယုံၾကည္မႈ မိတ္ေဆြေကာင္း မွီသူ ကုိ အသိဥာဏ္ မိတ္ေဆြက ကူညီမယ္။

ဒီမိတ္ေဆြေကာင္းနွစ္ေယာက္နဲ႔ ပူးေပါင္းျပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္သူဟာ အခက္အခဲ အားလုံးကုိ ေက်ာ္လႊားျပီး ေအးျငိမ္းခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ေမြ႔ေလ်ာ္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ေဟာညြန္ေတာ္မူ ပါတယ္(သဒၶါသုတ္)

စစ္မွန္တဲ့ ယုံၾကည္မႈဆုိတာ မွန္ကန္တဲ့ အသိဥာဏ္ကုိ ျဖစ္ေစႏုိင္တယ္။ မွန္ကန္တဲ့ အသိဥာဏ္ကုိ မျဖစ္ေစဘူးဆုိရင္ ဒီယုံၾကည္မႈဟာ စစ္မွန္တဲ့ ယုံၾကည္မႈမဟုတ္ဘူး၊ ယုံၾကည္မႈ နဲ႔ အသိဥာဏ္နွစ္မ်ိဳးလုံး မွန္ကန္ရင္ ေအးျငိမ္းခ်မ္းသာမႈကုိ မုခ်ရႏုိင္တယ္။ ေအးျငိမ္းခ်မ္းသာမႈ ဆုိတဲ့အက်ိဳးကုိ မရဘူးဆုိရင္ေတာ့ ဒီယုံၾကည္မႈ၊ ေအးျငိမ္းခ်မ္းသာမႈဆုိတဲ့ အက်ိဳးကုိ မရဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ဒီယုံၾကည္မႈ၊ သိျမင္မႈ ႏွစ္ခုလုံးဟာ မွားယြင္းေနျပီလုိ႔လည္း ဒီေဒသနာက သတိ ေပးေနတဲ့ သေဘာ ရွိပါတယ္။

ဘ၀ကုိ အျမင့္ဆုံးေရာက္ေအာင္ အဆင့္ဆင့္ တည္ေဆာက္ပုံကုိ ညြန္ျပတဲ့ ဒီ အ၀ိဇၨာ သုတ္မွာေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ ယုံၾကည္မႈ နဲ႔ ျပည့္စုံသူဟာ စိတ္ေကာင္း နွလုံးေကာင္း ထားတတ္လာတယ္လုိ႔ ေဟာညႊန္ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့စိတ္ထား၊ မေကာင္းတဲ့ႏွလုံးသြင္းဆုိတာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာန၊ မစၦရိယတုိ႔နဲ႔ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ စိတ္ထားနွလုံးထားမ်ိဳးကုိ ဆုိတာပါ။ ကံ ကံ၏အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္တဲ့ သဒၶါ တ၇ား ခုိင္မာသူမ်ားအေနနဲ႔ေတာ့ သတၱ၀ါတုိင္း ဘ၀တစ္ခုုမွာ ျဖစ္ၾကရ တာဟာ လာရာလမ္းေၾကာင္း ျဖစ္တဲ့ ကံ အေၾကာင္းတရားခ်င္းလည္း သီးျခားစီျဖစ္တယ္။ (နာနာဘာ၀)အခု ျဖစ္တည္ေနရတဲ့ ရုပ္ နာမ္ခ်င္းလည္း သီးျခားစီျဖစ္တယ္(၀ိနာဘာ၀) ဒီဘ၀ကုိ စြန္႔ခြာသြားၾကရတဲ့ အခါမွာလည္း သီးျခားစီပဲ ျဖစ္တယ္(အညထာဘာ၀)လုိ႔ ယုံၾကည္ လက္ခံတဲ့အတြက္ မိမိနဲ႔ ျဖစ္သေဘာထားခ်င္း မတုိက္ဆုိင္မႈ၊ မိမိအလုိက် မျဖစ္မႈတုိ႔နဲ႔ ႀကဳံေတြ႔ရေပမယ့္ မူလအေျခခံျဖစ္တဲ့ ကံအေၾကာင္းတ၇ားခ်င္းကတည္းက မတူတဲ့ အမ်ိဳးပဲ လုိ႔ နွလုံးသြင္းျပီး စိတ္ေကာင္း နွလုံးေကာင္း ထားတတ္လာပါတယ္။

ေလာကမွာ ႀကဳံေတြ႔ရရွိလာတဲ့ ေကာင္းဆုိးႏွစ္တန္ ေလာကဓံေပးခြင့္ အလွည့္က် အတုိင္းသာ ႀကဳံရျမဲျဖစ္တယ္လုိ႔ အမွန္အတုိင္း နွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ေလာကဓံ အတက္အက် ေၾကာင့္လည္း မာနေထာင္လႊားျခင္း၊ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းမ်ား မျဖစ္ေစဘဲ စိတ္ကုိ ေအးေအးထားႏုိင္ပါ တယ္။

လူခ်င္းတူ၊ အလုပ္္ခ်င္း ေနရာခ်င္းတူ၊ ဥာဏ္လုံ႔လခ်င္းတူပါလ်က္ အက်ိဳးေပးခ်င္း မတူတာကုိ ေတြ႔ႀကဳံရတဲ့အခါမွာလည္း ကံမ်ိဳးေစ့ခ်င္း ကြာျခားမႈနဲ႔ ကံတုိ႔ရဲ့ အက်ိဳးေပး အလွည့္အခြင့္ကုိ သေဘာေပါက္ နားလည္တဲ့အတြက္ မနာလုိ၀န္တုိျဖစ္မႈ၊ ေမာက္မာ ေထာင္လႊာမႈမ်ိဳး မျဖစ္ေစဘဲ စိတ္ေကာင္း နွလုံးေကာင္း ထားတတ္လာတယ္။ မုဒိတာပြား တတ္လာတယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။

အဘိဓမၼာ ေဒသနာမ်ားမွာေတာ့ ကံကံ၏အက်ိဳးတုိ႔ကုိ အျပည့္အ၀ ယုံၾကည္ျပီး စိတ္ေကာင္း နွလုံးေကာင္းထားတတ္ဖုိ႔ အေသးစိတ္ ခြဲျခားျပထားပါတယ္။

ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)