*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၅)*
“ခႏၶာကိုယ္” ဆိုသည္မွာလည္း ပညတ္ (အမည္) တစ္ခုသာ ျဖစ္၏။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ တရားထုိင္ ေနၾကေသာအခါ ပညတ္ “ကိုယ္” သည္ ေပ်ာက္သြားပါသည္။ တကယ္ အာရံုမွာ ထိေတြ႔ခံစား ေနရသည္ကား ပူေသာ အာရံု၊ ေအးေသာ အာရံု၊ နာက်င္ေသာ အာရံု၊ ေတာင့္တင္းေသာ အာရံု စသည့္ ဓါတ္မ်ား၏ ျပဳျပင္ ဖန္တီးမႈ၊ လွဳပ္ရွား ေျပာင္းလဲမႈ (အလုပ္ လုပ္ေနၾကပံု) မ်ားသာ ျဖစ္၏။ ထိုအရာ အားလံုးမွာလည္း အျမဲမရွိၾကကုန္။ အစဥ္သာလွ်င္ ေျပာင္းလဲ ေဖာက္ျပန္ ေနၾကသည့္ အရာမ်ားသာ ျဖစ္ၾကေလသည္။ ကမၼ႒ာန္း အေတြ႔အၾကံဳက ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို လက္ေတြ႔ စမ္းသပ္၍ ရေသာ၊ ပညတ္ မဟုတ္ေသာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ အေတြးႏွင့္ လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ျဖစ္ပ်က္ေနၾကေသာ အရာ၀တၳဳတို႔၏ သေဘာကို စတင္ သိနားလည္ေစ ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ အရာ၀တၳဳ တစ္ခုကို ျမင္သည့္အခါ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အေရာင္အဆင္း (၀ဏၰ) သေဘာကိုသာ သိရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
တစ္စံုတစ္ခုကို ထိေတြ႔ေသာ အခါမွာလည္း ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ပညတ္ကို မစြဲလမ္းဘဲ သိပါက ထို အရာ၀တၳဳ၏ အာရံု၌ထင္ေသာ ဂုဏ္သတၱိမ်ားကို သိရ၏။ ဤကား အရာ၀တၳဳတို႔ကို သိမႈတြင္ စိတ္က အယူအစြဲ ပညတ္မ်ားကို အပို ထပ္ေဆာင္း မထည့္ဘဲ သိေသာအခါ ၀တၳဳပစၥည္း မ်ားကို သိရပံု ျဖစ္၏။
စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းေသာ အခ်က္မွာ ၀ိပႆနာဉာဏ္ ေပၚလာေသာအခါ ပညတ္တို႔သည္ ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိဘဲ ပရမတ္ တရားမ်ားကား အစဥ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာကို သိရျခင္း ျဖစ္၏။ စကားလံုး (ပညတ္) ျဖစ္ေသာ ခႏၶာဆိုေသာ ပုဒ္ကား ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ ခႏၶာ၏ ပင္ကိုယ္ သေဘာကေတာ့ အစဥ္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲလ်က္သာ ရွိ၏။ ပညတ္သည္ အေသသေဘာ၊ ရပ္တန္႔ ၿငိမ္သက္ေနသည့္ သေဘာ ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔က ပညတ္ထားေသာ ရုပ္နာမ္ ခႏၶာမ်ားကို ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ရေသာ အေတြ႔အၾကံဳအရ မူကား ၎တို႔သည္ အနိစၥ ဓမၼမ်ားသာ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ျဖစ္ေပၚလာလိုက္ ပ်က္စီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနေသာ၊ အျမဲ မတည္ရွိ ႏိုင္ေသာ ဓါတ္မ်ား၏ အာရံု၌ ထင္လာ ျမင္လာမႈမ်ား ကိုသာ ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ရပါသည္။
သတိပ႒ာန္ တရားကို အားထုတ္ေသာ အခါ အရာ၀တၳဳတို႔သည္ ၎တို႔၏ အျမဲ မတည္ရွိေသာ အနိစၥ လကၡဏာ အနိစၥ သဘာ၀ကို ထင္ရွားစြာ ေဖာ္ျပလ်က္ ရွိၾကသည္။ ပညတ္နယ္ ပညတ္ ေလာကမွာ က်က္စားစဥ္ အခါမွာသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အျမဲ မရွိသည္ကို အျမဲရွိသည္ဟု လြဲမွားစြာ ယူဆေနၾက ေလသည္။ ထို ၀ိပလႅာ တရားသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား ရွင္လိုက္ ေသလိုက္ တေျပာင္းျပန္ျပန္ ျဖစ္ေနရေသာ သံသရာမွာ မရုန္းသာဘဲ က်င္လည္ေနေစ ပါေတာ့သည္။
၀ိပႆနာ ဉာဏ္ႏွင့္ ပညာ ျဖစ္ေပၚ တိုးတက္ေရးတြင္ အရိပ္အေယာင္ ပညတ္မ်ားကို ဖယ္ခြာၿပီး ပရမတ္တရားမ်ားကို စတင္၍ ကိုယ္ေတြ႔ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ဖို႔ လိုပါသည္။ ထိုအခါ အရာ၀တၳဳတို႔၏ သဘာ၀ အစစ္အမွန္ သည္လည္း ရွင္းလင္းစြာ ေပၚလြင္ ထင္ရွားလာေပ ေတာ့သည္။
ပရမတ္တရား ေလးပါးအနက္ ဒုတိယေျမာက္ ပရမတ္ တရားသည္ စိတ္ျဖစ္သည္။ စိတ္သည္ သိတတ္ေသာ အစြမ္း သတၱိမ်ိဳး ျဖစ္၏။ သိျခင္း လကၡဏာရွိသည္။ စိတ္က အာရံုမ်ားကို သိတတ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လူတို႔မွာ အယူအဆ တစ္ခု ရွိတတ္ပါသည္။ ၎မွာ ရုပ္နာမ္ ခႏၶာထဲတြင္ သိတတ္ေသာ ၀ိဉာဏ္ႀကီး တစ္ခု ေမြးကတည္းက ပါလာၿပီး ေသသည့္တိုင္ ရွိေနသည္။ ထို ၀ိဉာဏ္ႀကီးမွာ အရာရာကို ရွဳမွတ္ေနေသာ အရာျဖစ္၍ ၎သည္ အရာရာကို သိေနသည္ဟု အယူရွိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤ အယူအဆသည္ အျမဲရွိေသာ အတၱပညတ္ ရွိသည္ဆိုေသာ အယူ၀ါဒကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့၏။ ထို အတၱ၀ါဒသည္ သိျခင္း၏ စီးဆင္းေနေသာ အလ်ဥ္ကို မွီေအာင္ သိႏိုင္ေသာ ၿငိမ္သက္ေသာ စိတ္မ်ိဳးကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္မထားေသာ သူတုိ႔မွာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ ပါသည္။ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အျခင္းအရာ အားလံုးကို ရွဳမွတ္ေနေသာ စိတ္သည္ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါ။ စိတ္သည္ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္းမွာ အသစ္အသစ္ ဖန္တီး ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ခဏတိုင္း ခဏတုိင္း မွာပင္ ပ်က္စီး ခ်ဳပ္ဆံုးသြား ပါသည္။ ၾကားသိစိတ္ (ေသာတ ၀ိဉာဏ္) သည္ ျမင္သိစိတ္ (စကၡဳ ၀ိဉာဏ္) ႏွင့္ ကြဲျပား ျခားနားပါသည္။ ၾကံသိစိတ္ သည္လည္း အျခားစိတ္မ်ားႏွင့္ မတူဘဲ ကြဲျပား ျခားနားပါသည္။ နံသိစိတ္ သည္လည္း စားသိစိတ္ ထိသိစိတ္တို႔ႏွင့္ မတူ ကြဲျပား ျခားနားပါသည္။ ေပၚလာၿပီးေနာက္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်က္ခ်င္း ခ်ဳပ္ဆံုးသြားေသာ စိတၱ လကၡဏာတို႔သည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္လ်က္ ရွိ၏။ စိတ္သည္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ သြားေသာအခါ ဤစိတ္၏ ျဖစ္ပ်က္အစဥ္ စိတ္ အလ်ဥ္ကို ေကာင္းစြာ ရွဳမွတ္ ႏိုင္ပါေတာ့သည္။ သိမႈအစဥ္၏ အလ်ဥ္ႏွင့္ တကြ ထိုစိတ္ အစဥ္၏ မျမဲျခင္း အနိစၥ လကၡဏာကို ၀ိပႆနာဉာဏ္ ေပါက္သြားေသာ အခါ သိမႈ အစဥ္အျပင္ တျခား တစ္ပါးေသာ သိသူ ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍ မရွိသည္ကို သိျမင္ နားလည္သြား ပါသည္။
ရွဳမွတ္မႈအျပင္ ရွဳမွတ္ေနသူ ပုဂၢိဳလ္ တစ္စံု တစ္ေယာက္လည္း မရွိေၾကာင္း၊ အမွန္တကယ္ ရွိေနသည္ မွာကား ခဏတိုင္း၀ယ္ ျဖစ္ခ်ဳပ္လ်က္ ရွိေသာ စိတၱ လကၡဏာတို႔၏ အစဥ္အလ်ဥ္သာ ရွိေၾကာင္းကိုလည္း သိၿပီ။ အတၱ ငါဆိုေသာ သေဘာသည္ မရွိသည္ကို အရွိထင္ေနေသာ အျမင္မွားမႈ အထင္မွားမႈ ၀ိပလႅာ တရား တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေပၚလြင္ ထင္ရွားသြား ပါေတာ့သည္။
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုလ္းစတိန္း (အပိုင္း-၁)*
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၂)*
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၃)*
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၄)*
ဆက္ပါဦးမည္။
ဆရာဦး ဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာ ဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆုိေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာမွ...
ေလးစားရိုေသစြာျဖင့္
ဖိုးသား
4/22/2010, THUR: 6:33:53 PM
တစ္စံုတစ္ခုကို ထိေတြ႔ေသာ အခါမွာလည္း ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ပညတ္ကို မစြဲလမ္းဘဲ သိပါက ထို အရာ၀တၳဳ၏ အာရံု၌ထင္ေသာ ဂုဏ္သတၱိမ်ားကို သိရ၏။ ဤကား အရာ၀တၳဳတို႔ကို သိမႈတြင္ စိတ္က အယူအစြဲ ပညတ္မ်ားကို အပို ထပ္ေဆာင္း မထည့္ဘဲ သိေသာအခါ ၀တၳဳပစၥည္း မ်ားကို သိရပံု ျဖစ္၏။
စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းေသာ အခ်က္မွာ ၀ိပႆနာဉာဏ္ ေပၚလာေသာအခါ ပညတ္တို႔သည္ ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိဘဲ ပရမတ္ တရားမ်ားကား အစဥ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာကို သိရျခင္း ျဖစ္၏။ စကားလံုး (ပညတ္) ျဖစ္ေသာ ခႏၶာဆိုေသာ ပုဒ္ကား ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ ခႏၶာ၏ ပင္ကိုယ္ သေဘာကေတာ့ အစဥ္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲလ်က္သာ ရွိ၏။ ပညတ္သည္ အေသသေဘာ၊ ရပ္တန္႔ ၿငိမ္သက္ေနသည့္ သေဘာ ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔က ပညတ္ထားေသာ ရုပ္နာမ္ ခႏၶာမ်ားကို ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ရေသာ အေတြ႔အၾကံဳအရ မူကား ၎တို႔သည္ အနိစၥ ဓမၼမ်ားသာ ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ျဖစ္ေပၚလာလိုက္ ပ်က္စီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနေသာ၊ အျမဲ မတည္ရွိ ႏိုင္ေသာ ဓါတ္မ်ား၏ အာရံု၌ ထင္လာ ျမင္လာမႈမ်ား ကိုသာ ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ရပါသည္။
သတိပ႒ာန္ တရားကို အားထုတ္ေသာ အခါ အရာ၀တၳဳတို႔သည္ ၎တို႔၏ အျမဲ မတည္ရွိေသာ အနိစၥ လကၡဏာ အနိစၥ သဘာ၀ကို ထင္ရွားစြာ ေဖာ္ျပလ်က္ ရွိၾကသည္။ ပညတ္နယ္ ပညတ္ ေလာကမွာ က်က္စားစဥ္ အခါမွာသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အျမဲ မရွိသည္ကို အျမဲရွိသည္ဟု လြဲမွားစြာ ယူဆေနၾက ေလသည္။ ထို ၀ိပလႅာ တရားသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား ရွင္လိုက္ ေသလိုက္ တေျပာင္းျပန္ျပန္ ျဖစ္ေနရေသာ သံသရာမွာ မရုန္းသာဘဲ က်င္လည္ေနေစ ပါေတာ့သည္။
၀ိပႆနာ ဉာဏ္ႏွင့္ ပညာ ျဖစ္ေပၚ တိုးတက္ေရးတြင္ အရိပ္အေယာင္ ပညတ္မ်ားကို ဖယ္ခြာၿပီး ပရမတ္တရားမ်ားကို စတင္၍ ကိုယ္ေတြ႔ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ဖို႔ လိုပါသည္။ ထိုအခါ အရာ၀တၳဳတို႔၏ သဘာ၀ အစစ္အမွန္ သည္လည္း ရွင္းလင္းစြာ ေပၚလြင္ ထင္ရွားလာေပ ေတာ့သည္။
ပရမတ္တရား ေလးပါးအနက္ ဒုတိယေျမာက္ ပရမတ္ တရားသည္ စိတ္ျဖစ္သည္။ စိတ္သည္ သိတတ္ေသာ အစြမ္း သတၱိမ်ိဳး ျဖစ္၏။ သိျခင္း လကၡဏာရွိသည္။ စိတ္က အာရံုမ်ားကို သိတတ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လူတို႔မွာ အယူအဆ တစ္ခု ရွိတတ္ပါသည္။ ၎မွာ ရုပ္နာမ္ ခႏၶာထဲတြင္ သိတတ္ေသာ ၀ိဉာဏ္ႀကီး တစ္ခု ေမြးကတည္းက ပါလာၿပီး ေသသည့္တိုင္ ရွိေနသည္။ ထို ၀ိဉာဏ္ႀကီးမွာ အရာရာကို ရွဳမွတ္ေနေသာ အရာျဖစ္၍ ၎သည္ အရာရာကို သိေနသည္ဟု အယူရွိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤ အယူအဆသည္ အျမဲရွိေသာ အတၱပညတ္ ရွိသည္ဆိုေသာ အယူ၀ါဒကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့၏။ ထို အတၱ၀ါဒသည္ သိျခင္း၏ စီးဆင္းေနေသာ အလ်ဥ္ကို မွီေအာင္ သိႏိုင္ေသာ ၿငိမ္သက္ေသာ စိတ္မ်ိဳးကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္မထားေသာ သူတုိ႔မွာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ ပါသည္။ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အျခင္းအရာ အားလံုးကို ရွဳမွတ္ေနေသာ စိတ္သည္ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါ။ စိတ္သည္ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္းမွာ အသစ္အသစ္ ဖန္တီး ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ခဏတိုင္း ခဏတုိင္း မွာပင္ ပ်က္စီး ခ်ဳပ္ဆံုးသြား ပါသည္။ ၾကားသိစိတ္ (ေသာတ ၀ိဉာဏ္) သည္ ျမင္သိစိတ္ (စကၡဳ ၀ိဉာဏ္) ႏွင့္ ကြဲျပား ျခားနားပါသည္။ ၾကံသိစိတ္ သည္လည္း အျခားစိတ္မ်ားႏွင့္ မတူဘဲ ကြဲျပား ျခားနားပါသည္။ နံသိစိတ္ သည္လည္း စားသိစိတ္ ထိသိစိတ္တို႔ႏွင့္ မတူ ကြဲျပား ျခားနားပါသည္။ ေပၚလာၿပီးေနာက္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်က္ခ်င္း ခ်ဳပ္ဆံုးသြားေသာ စိတၱ လကၡဏာတို႔သည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္လ်က္ ရွိ၏။ စိတ္သည္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ သြားေသာအခါ ဤစိတ္၏ ျဖစ္ပ်က္အစဥ္ စိတ္ အလ်ဥ္ကို ေကာင္းစြာ ရွဳမွတ္ ႏိုင္ပါေတာ့သည္။ သိမႈအစဥ္၏ အလ်ဥ္ႏွင့္ တကြ ထိုစိတ္ အစဥ္၏ မျမဲျခင္း အနိစၥ လကၡဏာကို ၀ိပႆနာဉာဏ္ ေပါက္သြားေသာ အခါ သိမႈ အစဥ္အျပင္ တျခား တစ္ပါးေသာ သိသူ ပုဂၢိဳလ္ဟူ၍ မရွိသည္ကို သိျမင္ နားလည္သြား ပါသည္။
ရွဳမွတ္မႈအျပင္ ရွဳမွတ္ေနသူ ပုဂၢိဳလ္ တစ္စံု တစ္ေယာက္လည္း မရွိေၾကာင္း၊ အမွန္တကယ္ ရွိေနသည္ မွာကား ခဏတိုင္း၀ယ္ ျဖစ္ခ်ဳပ္လ်က္ ရွိေသာ စိတၱ လကၡဏာတို႔၏ အစဥ္အလ်ဥ္သာ ရွိေၾကာင္းကိုလည္း သိၿပီ။ အတၱ ငါဆိုေသာ သေဘာသည္ မရွိသည္ကို အရွိထင္ေနေသာ အျမင္မွားမႈ အထင္မွားမႈ ၀ိပလႅာ တရား တစ္ခုသာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေပၚလြင္ ထင္ရွားသြား ပါေတာ့သည္။
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုလ္းစတိန္း (အပိုင္း-၁)*
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၂)*
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၃)*
*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၄)*
ဆက္ပါဦးမည္။
ဆရာဦး ဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာ ဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆုိေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာမွ...
ေလးစားရိုေသစြာျဖင့္
ဖိုးသား
4/22/2010, THUR: 6:33:53 PM
0 comments:
Post a Comment