ဖရဲသီးေရာင္းေနခဲ့ရ အေကာင္းသား
ႏွစ္ႏွစ္တစ္တန္း
စသျဖင့္ျဖတ္သန္းရင္း
အထက္တန္းေက်ာင္းကိုေရာက္ခဲ့ေပါ့ ။
ဘြဲ႔ေကာင္းရင္ အလုပ္ေကာင္းသတဲ့
အလုပ္ေကာင္းရင္ ဝင္ေငြေကာင္းသတဲ့
ဝင္ေငြေကာင္းရင္ ေကာင္းသတဲ့
ေကာင္းသတဲ့ ေကာင္းသတဲ့
ဘြဲ႔ေကာင္းရရင္ ေအးၿပီေပါ့ ။
တကၠသိုလ္ႀကီးကို အၿပံဳးနဲ႔ေပါက္
ဘြဲ႔လက္မွတ္ေလးကို အသာေကာက္
နိုင္ငံျခားထိ ထြက္ၿပီးေရာက္
အလုပ္ေကာင္းေကာင္း ေရြးၿပီးေလွ်ာက္
တပ္ေခါက္ျပန္ခဲ့ရတာလည္းအခါခါ
ရင္းထားရတာလည္း မနည္းမေနာပါ ။
တစ္ခါတစ္ခါလည္း တစ္ထိတ္ထိတ္
ဖရဲသီးေရာင္းတဲ့သူေလာက္မွမနိပ္
ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စားၿပီးအိပ္
ကဲ- မနိပ္ေပဘူးလား ။
ခုေတာ့ျဖင့္ မထူးေတာ့ပါ
ဖရဲသီးေရာင္းဖို႔လည္း စိတ္မကူးသာ
သတင္းစာေတြသာ ဝယ္ဝယ္ဖတ္
အလုပ္ေလွ်က္လႊာေတြ ဟိုသည္ထပ္
ဂါထာေတာ္ေတြ နာနာရြတ္
မိဘ ေက်းဇူးဆပ္ရလို ။
ေဟာ- အလုပ္ရပါၿပီ
ေအးၿပီလို႔ ထင္ခဲ့သမွ်
မွားေလစြ မွားေလစြ
နားရခ်ိန္ကလည္းရွားမွရွား
မခံသာနိုင္ေတာ့ ေဒါသပြါး
ဖရဲသီးဆီေရာက္ေရာက္သြား
စာေတြသင္ခဲ့မိတာ မွားမွမွား
ဖရဲသီးေရာင္းေနခဲ့ရ အေကာင္းသား ။
ဘဝအေမာကို ဟာသေႏွာ၍ ရင္းႏွီးစြာ ေျပာျပခဲ့သူသို႔ ရည္ညႊန္းပါသည္။
ေရေျမမေရြး၊ ရာသီခ်ိန္ခါမေရြး ၊ ေပါက္ေရာက္နိုင္ေသာ သဘာဝေပါက္ပင္၏
အမည္မွာ "ဒုကၡပင္" မဟုတ္ပါေလာ။
မသိလို႔လိုခ်င္ ၊ လိုခ်င္ေတာ့ ျပဳလုပ္၊ ျပဳလုပ္ေတာ့ရရွိ၊ ရလာသည့္အရာအာလံုး
ဒုကၡသနပ္ခါးတံုးေတြပါပဲ။
ဖရဲသီးသည္ကအစ သမၼတရာထူးအဆံုး အဲဒီဒုကၡသနပ္ခါးတံုးနဲ႔
ကင္းနိုင္တဲ့သူ ဘယ္သူရွိမွာတဲ့လဲ။
စားေနဝတ္ ေခၽြးနံ႔နံေနသမ်ွေတာ့ လိမ္းေနၾကရဦးမွာပဲေပါ့.။
( ေတသံ ဝူပသေမာ သုေခါ )
0 comments:
Post a Comment