အေမ့ကုိ သတိရလုိ ့
အေမ့ကုိ သတိရလုိ ့ အေမနဲ ့ ၿဖစ္ခဲ့တာေလးေတြ ေရးမိေရးရာ ေကာက္ေရးလုိက္တာပါ။ ကုိယ့္ဟာကုိလည္း ၿပန္္ေတြးမိတယ္။ ငါသတိရတာတုိ ့၊ လြမ္းတာတုိ ့ၿဖစ္လုိက္ရင္ အေမ့ေၾကာင့္ခ်ည္းပဲလို ့။ အင္း .....ရဟန္းတစ္ပါး ၿဖစ္ေနတာလဲ ပါေပမေပါ့ေလ။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကလည္း အေမနဲ ့ပတ္သတ္တဲ့ စာအုပ္ကလည္း ၿဖစ္ေနၿပန္္ေတာ့…………….။
အေမက သူ ့သားရဟန္းကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူ ့ရဲ့ အနီးနားတ၀ုိက္မွာပဲ ထားခ်င္တာပါ။ သားအေပၚ ေရာက္လာမဲ့ ေဘးအႏၱရယ္ေတြကိုလည္း ေရွ့ကေန မတုန္မလွဳပ္ ရင္ဆုိင္ေပးေနခ်င္သလုိ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳေတြ၊ လုံၿခဳံမွဳေတြ၊ ၾကံ့ခုိင္မွဳေတြကိုလည္း ထုဆစ္ဖန္တီးေပးေနခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ ၿဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့ ကံတရားခ်င္းက မတူညီတာမုိ ့ အေၿခအေနက ကုိယ္ၿဖစ္ခ်င္သလုိ မေပးခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီလုိ ကံအရိပ္ေတြ ကြာဟမွဳေတြေၾကာင့္လည္း အေမႏွဲ ့ ဆယ့္သုံးႏွစ္သား ကတည္းက ခဲြခြါၿပီး ေနခဲ့ရတာေပါ့။
ရန္ကုန္ကုိ ပညာသင္ဖုိ ့ သူ ့သားက ေၿခလွမ္းစေတာ့ အေမ့ရဲ့ စိတ္ေတြ သူ ့သားအေပၚမွာ ဂရုတစုိက္ ဦးညြတ္ေလၿပီ။ ဘယ္သားသမီးမွ အေ၀းသို ့ထြက္မသြားေစခ်င္တဲ့ အေမ့ရဲ့ သေဘာက္ုိလည္း သူ ့သားကစတင္ဆန္ ့က်င္ဖုိ ့ ေၿခလွမ္းၿပင္ေနၿပီ ။ စခဲြခြါေတာ့မယ္ သူ ့သားရဲ့ အနာဂတ္ပုံရိပ္ေတြကိုလည္း ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ဖမ္းယူသုံးသပ္လုိက္ေတာ့ စိတ္မခ်ၿဖစ္သြားဟန္တူပါရဲ့။
“ငါ့သား ေလာကီစာပဲ ၿပီးေအာင္ သင္ပါဦးလား”
“ဟင့္အင္း အေမ သား မသင္ခ်င္ေတာ့ဘူး” သူ ့သားက မဆုိင္းမတြ ေၿဖခ်လုိက္ေတာ့ အေမ ဆက္ၿပီး သူ ့သားကုိ ေဖ်ာင္းဖ်တဲ့ စကားေတြက ဒီလုိ ဆက္ကာ ဆက္ကာ……
“ အေမဆုိလုိတာက ဒီလုိသားရဲ့၊ ငါ့သားက အခုအခ်ိန္မွာသာ ေလာကုတၱရာေဘာင္ထဲမွာပဲေနၿပီး ေလာကုတၱရာ စာေပေတြပဲ သင္ေနခ်င္တဲ့စိတ္ရွိေနေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါက်ရင္ သားက ဒီစိတ္မ်ဳိးရွိခ်င္မွ ရွိမွာေလ၊ အဲဒီ အခ်ိန္က်မွ ေလာကီ ဘက္လည္းမဟုတ္၊ ေလာကုတၱရာဘက္လည္းမဟုတ္ ၿဖစ္ေနရင္ ငါ့သား ဒုကၡေရာက္လိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သားက ငယ္ေသးတယ္ေလ၊ အေမက စိတ္မခ်ေသးဘူး၊ ေလာကီစာပဲ ဆက္သင္လုိက္ပါလား သားရယ္”
“ဟင့္အင္း အေမ သားတကယ္ ရဟန္းေဘာင္မွာပဲေနၿပီး၊ ေလာကုတၱရာ စာေပေတြပဲ သင္ေတာ့မယ္” သူ ့သားရဟန္းက ေလာေလာဆယ္ ၿဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္က ၾကဳိမသိနုိင္ေသာ အနာဂတ္ကုိပါ ဖုံးလြမ္းပစ္လုိက္ၿပီ။ အေမက သူ ့သားကုိ ေစ့ေစ့ ၾကည့္ရင္း “ ၀တ္ခ်င္သပဆုိလည္း ၀တ္ေပါ့၊ အေမမတားေတာ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဘုရားရွင္ရဲ့ ဓမၼေတြကုိေလ့လာရင္း သားရဲ့ စိတ္ေတြကုိ ဓမၼေတြနဲ ့ပဲ ထိန္းသိမ္းနုိင္စြမ္းရွိဖုိ ့ေတာ့ သားေလ့က်င့္ရမယ္”
တကယ္ေတာ့ အေမက သူ ့သားနဲ ့တစ္ေနရာဆီ ခဲြခြါေနဖုိ ့မရဲေသးပါဘူး။ သူ ့သားရဲ့ အနာဂတ္ကုိလည္း ေတြးေတြးၿပီး စိတ္မခ်ေသးပါဘူး၊ သားကုိခ်စ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ေပါက္ဖြားလာမယ့္ ေသာကမီး၊ ပရိေဒ၀မီးေတြကုိလည္း နာလည္နုိင္စြမ္း ရွိပါရဲ့နဲ ့ သားကုိခ်စ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ မ်က္ကြယ္ၿပဳ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေလၿပီ။
ဘာပဲေၿပာေၿပာ အေမရယ္၊ သားအတြက္နဲ ့ အခ်ည္ေနွာင္ခံထားရတဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကဳိးေလးေတြ တက္နုိင္သမွ် ေၿဖေလွ်ာ့ေပးပါ အေမ…।။ ေရွ့ဆက္ေလ်ွာက္ရမယ့္ လမ္းခရီးအတြက္ အမွား၊ အမွန္ကုိလည္း ခဲြၿခားၿပပါအေမ….။ ေလာကၾကီးအတြက္ အတၱမဖတ္၊ ပရသက္သက္ အလုပ္ေတြကို ၾကဳိးစားလုပ္ေဆာင္နုိင္ဖုိ ့ အားသစ္၊ ခြန္အားသစ္ေတြလည္း ေပးပါအေမ…….။
0 comments:
Post a Comment