သံသရာထဲမွာ တတြဲတြဲတလည္လည္ အပိုင္း (၁)
ဤဘဒၵကမာၻမွ ေနာက္သို႔ ျပန္လည္ ေရတြက္ေသာ္ ကိုးဆယ့္တစ္ကမာၻထက္တြင္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုကမာၻထက္၌ ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘုရား ထင္ရွား ပြင့္ေတာ္မူစဥ္ အခါဝယ္၊ ဗႏၶဳမတီျပည္၌ အလြန္ သိမ္ငယ္ ဆင္းရဲေသာ ပုဏၰား လင္မယား ရွိၾကေလ၏။
မည္မွ် ဆင္းရဲသနည္းဟူမူ၊ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းမွ အေပၚရံု စုလ်ား တစ္ထည္တည္းသာရွိ၏။ သို႔အတြက္ အိမ္အျပင္သို႔ မယားထြက္လွ်င္ လင္မွာ အိမ္ထဲ၌ ေအာင္းေနရၿပီး အိမ္အျပင္သို႔ လင္သြားလွ်င္လည္း မယားမွာ အိမ္ျပင္ မထြက္ဝံ့ေခ်။ အလုပ္အကိုင္မွာလည္း မည္မည္ရရ မရွိ။ ဟင္းရြက္ခူး ထင္းေခြကာ ေရာင္းခ် စားေသာက္ၾကရ၏။
ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သတၱဝါတို႔အား ခုနစ္ႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္သာ တရား ေဟာေတာ္မူေလ့ရွိသည္။ အသက္ ေသာင္းတမ္း၌ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားမ်ားသည္ ဤသို႔လွ်င္ ေဟာေတာ္မူေလ့ ရွိၾကေပ၏။
တစ္ေန႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရား တရားေဟာသည့္ အေၾကာင္း နတ္တို႔ လွည့္လည္ ေႂကြးေၾကာ္သံကို ပုဏၰား လင္မယား ၾကားၾကရသည္။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္တြင္မွ အေပၚရံု တစ္ထည္တည္းသာ ရွိေသာေၾကာင့္ ‘ဧကသာဋက’ အမည္ရေသာ ပုဏၰား လင္မယား ေဆြးေႏြးၾက၏။ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားပြဲသုိ႔ မည္သူ သြားမည္နည္း။
တရားပြဲ က်င္းပခ်ိန္မွာ ညအခါ ျဖစ္သည္။ သို႔အတြက္ လင္ပုဏၰားသည္ တရားေတာ္ နာယူရန္ ထြက္ခြာ လာခဲ့ေလ၏။
လူ နတ္ ျဗဟၼာ သတၱဝါတို႔၏ ဆရာ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ဝိပႆီျမတ္စြာဘုရားသည္ မင္းႏွင့္တကြေသာ ပရိသတ္ ေလးပါးအား တရား ေဟာေတာ္မူသည္။ ဒါနကထာ သီလကထာ သဂၢကထာ မဂၢကထာ ဟူေသာ တရားစကား အစဥ္ျဖင့္ ေကာင္းကင္ ျမစ္ႀကီး စီးဘိသကဲ့သို႔ အဂၤါ ရွစ္ပါး ရွိသည့္ အသံေတာ္ျဖင့္ စိတ္ဖန္ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။
သူဆင္းရဲ ဧကသာဋက ပုဏၰားကား ပရိသတ္ အစြန္ကသာ တရားနာေနရသည္။ သို႔ရာတြင္ အဆအရာ ဝမ္းသာ ႏွစ္ၿမိဳ႕လ်က္ ပီတိ ငါးပါး ျဖစ္ပြားေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၿခံဳရံုထားေသာ စုလ်ားပုဆိုးကို ခြ်တ္ပံုသည္။ ျမတ္စြာဘုရားအား လွဴရန္ အႀကံျဖင့္ ခြ်တ္ျခင္း ျဖစ္သည္။
‘ဟာ မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ ဒါကေလးပဲ ရွိတာ၊ ဒါကေလးကို လွဴလိုက္ရင္ ငါ့မယားေရာ ငါပါ အျပင္မထြက္ရဲဘဲ ရွိေတာ့မယ္၊ ေနာက္တစ္ထည္ရမွပဲ လွဴေတာ့မယ္’
ဝန္တိုစဥ္းလဲစိတ္ ဝင္လာသည့္ ခဏ၌ ဧကသာဋကသည္ စုလ်ားပုဆိုးကို ျပန္ၿပီး ဝတ္ရံုသည္။
တရားေတာ္ ေရအလ်ဥ္ႀကီးကား စီးဆင္းၿမဲ စီးဆင္းေနသည္။ ပုဏၰားလည္း လွဴလိုစိတ္ ျဖစ္ျပန္သည္။ အေပၚရံုကို ကိုယ္မွ ခြာျပန္သည္။ သဒၶါစိတ္ တစ္ရံျဖစ္သည္ကို မေစၧရစိတ္ တစ္ေထာင္ ဖ်က္သျဖင့္ ျပန္ၿပီး ပခံုးေပၚ တင္ျပန္သည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ပထမယာမ္ႏွင့္ မဇၥ်ိမယာမ္ကို လြန္ေျမာက္၍ ညဥ့္သံုးယာမ္၏ ေနာက္ဆံုးကာလ ျဖစ္ေသာ ပစၧိမယာမ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္လာေတာ့သည္။ ဧကသာဋကတြင္ လွဴလိုစိတ္ ေပၚေပါက္လာျပန္သည္တြင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆံုးမမိသည္။
‘အခ်င္း ဧကသာဋက။ နင္ဟာ သည္တစ္ထည္မွ်ေလာက္ ပုဆိုးကေလးကိုေတာင္ မလွဴရက္သလို အထက္အထက္ ဘဝေတြတုန္းက မေစၧရစိတ္ေနာက္ကို လိုက္ၿပီး ဒါနေကာင္းမႈ မျပဳခဲ့လို႔ အခုဘဝမွာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ အေပၚတင္စုလ်ား တစ္ထည္ပဲရွိေအာင္ ဆင္းရဲရတာ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဘဝေတြမွာေကာ အခုလိုပဲ ဆင္းရဲခ်င္သလား။ မဆင္းရဲခ်င္ မမြဲခ်င္ရင္ အခုခ်က္ခ်င္း လွဴကြ’
ဧကသာဋကသည္ ပခံုးေပၚမွ ပုဆိုးကို ဆြဲဲျဖဳတ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား ေရွ႕ေတာ္တြင္ ပံုထားလိုက္သည္။ အလွဴေတာ္ႀကီး အထေျမာက္သြားၿပီ။ ပုဏၰား ဝမ္းသာသည္။ အလြန္ ဝမ္းသာသျဖင့္ ပရိသတ္ အျပင္သို႔ ေျပးထြက္လာကာ “ေအာင္ၿပီ၊ ေအာင္ၿပီကြ၊ ေဟး” ေအာ္သည္။ တေဖ်ာင္းေဖ်ာင္း လက္ခေမာင္းခတ္သည္။
မင္းအခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။
“ဟဲ့ေကာင္၊ ဘာေတြ ေအာင္ေနတာတံုး”
ပုဏၰားလည္း မေစၧရစိတ္ႏွင့္ သဒၶါစိတ္တို႔ နပန္းလံုးရာက အလွဴ အထေျမာက္သြားပံုကို ရွင္းျပသည္။ မင္းခ်င္း ထြက္ခြာသြားေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း ပုဆိုးေတြ ပိုက္လ်က္ ျပန္ေရာက္လာသည္။
“ငါတို႔သခင္ ဘုရင္မင္းတရားႀကီးက ေမာင္မင့္ အလွဴကို လြန္စြာ ခ်ီးပၿပီး ပုဆိုးတစ္စံု သနားေတာ္မူလိုက္တယ္”
ျမင္ေသာ္မွ် မျမင္ဘူးေသာ ပုဆိုးတစ္စံုကို ေတြေတြႀကီး ၾကည့္လ်က္ ဧကသာဋက က်န္ရစ္ခဲ့ရာက စဥ္းစား၏။
‘ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ရလာတာေတြ ငါနဲ႔ မထိုက္ဘူး၊ မတန္ဘူး’
ပုဏၰားသည္ ဘုရင့္ပုဆိုးကို ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရွ႕ေတာ္တြင္ထားျခင္းျဖင့္ လွဴပစ္လိုက္သည္။ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာျဖင့္ ေနရာသို႔ ျပန္ေရာက္၍မွ မထိုင္ရေသး။ ခုနက မင္းခ်င္းပင္ ေရာက္လာျပန္သည္။
“ေရာ့ေဟ့၊ ေမာင္မင့္ သဒၶါတရားကို ပူေဇာ္တဲ့ အေနနဲ႔ ငါတို႔ သခင္ ဘုရင္မင္းျမတ္က သနားေတာ္မူတာ”
မင္းခ်င္းေပးသြားေသာ အရာကား၊ ပုဆိုးႏွစ္စံု။
ဧကသာဋကသည္ ဤႏွစ္စံုကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားအား လွဴျပန္သည္။ မင္းခ်င္း ေရာက္လာျပန္ကာ ေလးစံုေပးသည္။ ဧကသာဋက လွဴပစ္ျပန္သည္။ သူကလွဴလိုက္၊ ဘုရင္က တစ္စံုတိုးၿပီး ေပးလိုက္ျဖင့္၊ ပုဆိုး ၁၆စံု လက္ထဲေရာက္လာသည္။ ပုဏၰား စဥ္းစားရၿပီ။
ရမွန္းသိလို႔ လွဴေနတာပါလို႔၊ သူမ်ားေတြ ကဲ့ရဲ႕ေတာ့မယ္ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ လင္မယား အတြက္ ႏွစ္စံု ခ်န္ထားၿပီးမွ ျမတ္စြာဘုရားသို႔ ၁၄စံု လွဴဒါန္းသည္။ ပုဏၰားသည္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ ဒါယကာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေတာ့သည္။
တစ္ခုေသာ ေဆာင္းရာသီဝယ္၊ ဗႏၶဳမတီ မင္းႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္သို႔ အဖူးအျမင္ ေရာက္လာသည္။ ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္ပါး၌ ဝပ္တြားေနေသာ ဧကသာဋက ကို ေတြ႕သည္။
“အခန္႔သင့္ပဲ အေမာင္ ပုဏၰား၊ ေဟာသည္ ပဋၷဳမၸရစ္တိုင္းျဖစ္ တစ္သိန္းတန္ ကမၺလာကို ေမာင္မင္း ဝတ္ရံုၿပီး တရားနာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ကိုလည္း ျပဳပါကြယ္”
မၾကာမီကမွ ဆက္သလာေသာ ကမၺလာတစ္စံုကို ဧကသာဋကအား သနားေတာ္မူသည္။ သို႔ေသာ္ ဧကသာဋက မသံုးစြဲ။
“တစ္သိန္းတန္ ကမၺလာနဲ႔ သည္အေကာင္ပုပ္ႀကီးကို ဝတ္ဆင္ေပးလို႔ ဘာအက်ိဳးရွိမွာတံုး။ ျမတ္စြာဘုရားကိုသာ လွဴလိုက္ရင္ ဘဝဆက္တိုင္း ပါမွာ”
သို႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါးတြင္သာ လွဴဒါန္းပစ္သည္။ မၾကာျမင့္မီ ေန႔တစ္ေန႔၌ ဗႏၶဳမတီ မင္းႀကီး ဘုရားဖူးရန္ ေရာက္လာျပန္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား စံေတာ္မူရာ ေနရာအထက္ရွိ မ်က္ႏွာၾကက္ႏွင့္ ေရွ႕ေတာ္တြင္ ခင္းထားေသာ ကမၺလာကို ျမင္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရာက္ျခည္ေတာ္ႏွင့္ ကမၺလာမ်ား ဟပ္ကာ၊ ပတၱျမားေတာင္ကို ေနေရာင္ လေရာင္ ဟပ္သကဲ့သို႔ တလွ်ပ္လွ်ပ္ တၿငီးၿငီး အံ့ခ်ီးစဖြယ္ ျဖစ္ေနေခ်သည္။
သည္ႏွယ္ ျဖစ္ေအာင္ မည္သူ စီရင္သနည္းဟု ဘုရင္မင္းျမတ္ စံုစမ္းသည္။ ဧကသာဋက၏ လက္ရာျဖစ္ေၾကာင္း သိသျဖင့္၊ ဝမ္းလည္းသာ သဒၶါလည္းေပါက္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဧကသာဋကအား ေရႊနန္းေတာ္သို႔ ဆင့္ေခၚေတာ္မူ၏။
“အေမာင္ပုဏၰား၊ ကေန႔ကစၿပီး တစ္ျခားအလုပ္ေတြ ဘာမွ် မလုပ္ဘဲ၊ သံဃာေတာ္မ်ားကိုသာ အလုပ္အေကြ်း ျပဳေပေတာ့ ေမာင္မင္း”
ထိုပုဏၰား အျခားအမႈမ်ား မေဆာင္ရြက္ဘဲ ေနႏိုင္ရန္အတြက္ ဘုရင္ေပးေသာ အရာမ်ားကား၊ အခြန္တစ္သိန္း ထြက္ေသာ ရြာႀကီး ရွစ္ရြာ၊ ရထားစီး ကညာရွစ္ေယာက္၊ ဆင္ေပါက္ ရွစ္စီး၊ ကြ်န္သီး ရွစ္အိမ္ေထာင္၊ တိုက္ျပာသာဒ္ ရွစ္ေဆာင္ႏွင့္ ကြ်ဲ ႏြားမ်ားစြာတို႔ ေပတည္း။
(သံသရာထဲမွာ တတြဲတြဲတလည္လည္ အပိုင္း-၂ အား ဆက္တင္ပါမည္)
☺ၿပီးပါၿပီရွင္...။
မင္းအခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။
“ဟဲ့ေကာင္၊ ဘာေတြ ေအာင္ေနတာတံုး”
ပုဏၰားလည္း မေစၧရစိတ္ႏွင့္ သဒၶါစိတ္တို႔ နပန္းလံုးရာက အလွဴ အထေျမာက္သြားပံုကို ရွင္းျပသည္။ မင္းခ်င္း ထြက္ခြာသြားေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း ပုဆိုးေတြ ပိုက္လ်က္ ျပန္ေရာက္လာသည္။
“ငါတို႔သခင္ ဘုရင္မင္းတရားႀကီးက ေမာင္မင့္ အလွဴကို လြန္စြာ ခ်ီးပၿပီး ပုဆိုးတစ္စံု သနားေတာ္မူလိုက္တယ္”
ျမင္ေသာ္မွ် မျမင္ဘူးေသာ ပုဆိုးတစ္စံုကို ေတြေတြႀကီး ၾကည့္လ်က္ ဧကသာဋက က်န္ရစ္ခဲ့ရာက စဥ္းစား၏။
‘ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ရလာတာေတြ ငါနဲ႔ မထိုက္ဘူး၊ မတန္ဘူး’
ပုဏၰားသည္ ဘုရင့္ပုဆိုးကို ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရွ႕ေတာ္တြင္ထားျခင္းျဖင့္ လွဴပစ္လိုက္သည္။ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာျဖင့္ ေနရာသို႔ ျပန္ေရာက္၍မွ မထိုင္ရေသး။ ခုနက မင္းခ်င္းပင္ ေရာက္လာျပန္သည္။
“ေရာ့ေဟ့၊ ေမာင္မင့္ သဒၶါတရားကို ပူေဇာ္တဲ့ အေနနဲ႔ ငါတို႔ သခင္ ဘုရင္မင္းျမတ္က သနားေတာ္မူတာ”
မင္းခ်င္းေပးသြားေသာ အရာကား၊ ပုဆိုးႏွစ္စံု။
ဧကသာဋကသည္ ဤႏွစ္စံုကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားအား လွဴျပန္သည္။ မင္းခ်င္း ေရာက္လာျပန္ကာ ေလးစံုေပးသည္။ ဧကသာဋက လွဴပစ္ျပန္သည္။ သူကလွဴလိုက္၊ ဘုရင္က တစ္စံုတိုးၿပီး ေပးလိုက္ျဖင့္၊ ပုဆိုး ၁၆စံု လက္ထဲေရာက္လာသည္။ ပုဏၰား စဥ္းစားရၿပီ။
ရမွန္းသိလို႔ လွဴေနတာပါလို႔၊ သူမ်ားေတြ ကဲ့ရဲ႕ေတာ့မယ္ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ လင္မယား အတြက္ ႏွစ္စံု ခ်န္ထားၿပီးမွ ျမတ္စြာဘုရားသို႔ ၁၄စံု လွဴဒါန္းသည္။ ပုဏၰားသည္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ ဒါယကာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေတာ့သည္။
တစ္ခုေသာ ေဆာင္းရာသီဝယ္၊ ဗႏၶဳမတီ မင္းႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္သို႔ အဖူးအျမင္ ေရာက္လာသည္။ ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္ပါး၌ ဝပ္တြားေနေသာ ဧကသာဋက ကို ေတြ႕သည္။
“အခန္႔သင့္ပဲ အေမာင္ ပုဏၰား၊ ေဟာသည္ ပဋၷဳမၸရစ္တိုင္းျဖစ္ တစ္သိန္းတန္ ကမၺလာကို ေမာင္မင္း ဝတ္ရံုၿပီး တရားနာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဝတ္ႀကီးဝတ္ငယ္ကိုလည္း ျပဳပါကြယ္”
မၾကာမီကမွ ဆက္သလာေသာ ကမၺလာတစ္စံုကို ဧကသာဋကအား သနားေတာ္မူသည္။ သို႔ေသာ္ ဧကသာဋက မသံုးစြဲ။
“တစ္သိန္းတန္ ကမၺလာနဲ႔ သည္အေကာင္ပုပ္ႀကီးကို ဝတ္ဆင္ေပးလို႔ ဘာအက်ိဳးရွိမွာတံုး။ ျမတ္စြာဘုရားကိုသာ လွဴလိုက္ရင္ ဘဝဆက္တိုင္း ပါမွာ”
သို႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ထံေတာ္ပါးတြင္သာ လွဴဒါန္းပစ္သည္။ မၾကာျမင့္မီ ေန႔တစ္ေန႔၌ ဗႏၶဳမတီ မင္းႀကီး ဘုရားဖူးရန္ ေရာက္လာျပန္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား စံေတာ္မူရာ ေနရာအထက္ရွိ မ်က္ႏွာၾကက္ႏွင့္ ေရွ႕ေတာ္တြင္ ခင္းထားေသာ ကမၺလာကို ျမင္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရာက္ျခည္ေတာ္ႏွင့္ ကမၺလာမ်ား ဟပ္ကာ၊ ပတၱျမားေတာင္ကို ေနေရာင္ လေရာင္ ဟပ္သကဲ့သို႔ တလွ်ပ္လွ်ပ္ တၿငီးၿငီး အံ့ခ်ီးစဖြယ္ ျဖစ္ေနေခ်သည္။
သည္ႏွယ္ ျဖစ္ေအာင္ မည္သူ စီရင္သနည္းဟု ဘုရင္မင္းျမတ္ စံုစမ္းသည္။ ဧကသာဋက၏ လက္ရာျဖစ္ေၾကာင္း သိသျဖင့္၊ ဝမ္းလည္းသာ သဒၶါလည္းေပါက္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဧကသာဋကအား ေရႊနန္းေတာ္သို႔ ဆင့္ေခၚေတာ္မူ၏။
“အေမာင္ပုဏၰား၊ ကေန႔ကစၿပီး တစ္ျခားအလုပ္ေတြ ဘာမွ် မလုပ္ဘဲ၊ သံဃာေတာ္မ်ားကိုသာ အလုပ္အေကြ်း ျပဳေပေတာ့ ေမာင္မင္း”
ထိုပုဏၰား အျခားအမႈမ်ား မေဆာင္ရြက္ဘဲ ေနႏိုင္ရန္အတြက္ ဘုရင္ေပးေသာ အရာမ်ားကား၊ အခြန္တစ္သိန္း ထြက္ေသာ ရြာႀကီး ရွစ္ရြာ၊ ရထားစီး ကညာရွစ္ေယာက္၊ ဆင္ေပါက္ ရွစ္စီး၊ ကြ်န္သီး ရွစ္အိမ္ေထာင္၊ တိုက္ျပာသာဒ္ ရွစ္ေဆာင္ႏွင့္ ကြ်ဲ ႏြားမ်ားစြာတို႔ ေပတည္း။
(သံသရာထဲမွာ တတြဲတြဲတလည္လည္ အပိုင္း-၂ အား ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment