ေတြးမိေနတဲ့အေတြးမ်ား(၂ )
က်ေနာ္ေတြးမိေနတာကစားတ။ဲ့အေၾကာင္းအစားေသာက္အေၾကာင္းပါ။မစားသင့္စားသင့္တဲ့အစားစာေတြအ ေၾကာင္းေပါ့၊ တခ်ဳိ႔ကအစာကိုအဟာရအျဖစ္စားတယ္၊ တခ်ဳိ႔ကမ်က္ရည္ကိုအစာအျဖင့္စားတယ္၊တခ်ဳိ႔က အေသြးအသားကိုစားတယ္၊ ရာဇင္၀င္ေတြပုံျပင္ေတြထဲမွာ၊ ဘီလူးဆိုတဲ့ သတၱ၀ါက အေသြးသားကိုစားျပီးေနထိုင္ ရွင္သန္ေနၾကေၾကာင္းကိုဖတ္ဖူးတယ္၊ဒီေတာ့လူတိုင္းဘီလူးကိုေၾကာက္တယ္၊မျမင္ဖူးပဲနဲ႔ကိုေၾကာက္တာေလ၊အ ေသြးအသားစားခံရမွစိုးလို႕ေလ။
“ဒုန္း”
ကနဲ႕အသံၾကားတာေၾကာင့္၊က်ေနာ္အသံၾကားရာဘက္ကို၊ခပ္သုတ္သုတ္သြားလိုက္မိတယ္၊ပစၥည္းေတြသယ္ရတဲ့အလုပ္သမားအုပ္စုဘက္မွာ လူေတြရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ေနေတာ့၊ ဘာျဖစ္လဲလွမ္းေမးေတာ့…။
‘ ဒီမွာ ေပတိုးနယ္..ေျခဖမိုးေပၚ ဆီေပပါဖိလို႕ပါအစ္ကို” ဆိုတဲ့စကားေၾကာင့္၊ က်ေနာ့္ရင္ထိတ္ကနဲျဖစ္သြားျပီး လူ အုပ္ထဲကပ်ာကယာလွမ္းၾကည့္လို႕္ေတာ့၊ ေပတိုးေျခဖမိုးက ကားအက်ိတ္ခံရတဲ့ဖားတစ္ေကာင္လို ျပားခ်ပ္ေနျပီ၊ အရိုးေတြေက်သြားမွန္းက်ေနာ္သိလိုက္ေတာ့၊ေဆးရုံပိုဖို႕ျပင္ရသည္၊ေေနာက္ေႏွးေနလို႕မရသည္၊က်ေနာ္္တို႔ဆီေဆးရုံမွာရွိတဲ့၊အေရးေပၚလူနာတင္ကားက၊ဆရာ၀န္ၾကီးေတြအေရးေပၚအျမဲလိုလိုအေရးေပၚ၊သြားေနၾကတာမို႕ဖုန္းဆက္လည္း၊မထူးမွန္းသိေနသည္၊တစ္ခါတစ္ေလအေရးၾကီးေသာသူမ်ားရဲ႕လူနာေတြတင္ရတယ္ေလ၊ဒီေတာ့နီးရာနီးရာတိုင္က္စီတစ္စင္း၊ကိုေခၚျပီး၊ေဆးရုံသြာၾကရတယ္ဗ်၊
အဲလိုသြားဖို႕လုပ္ေနတံုးမွာပဲ၊ ပါဆယ္ထုတ္တဲ့႒ါနမွာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေပးတိုးအစ္မ မ၀င္းေရာက္လာေတာ့ သူပါ လိုက္မယ္ဆိုျပီးကားေပၚတက္ရတယ္၊ သူေမာင္ေလးကိုၾကည့္ျပီး ခမ်ာငိုေနတာကိုက်ေနာ္မၾကည့္ရက္ေသာ္လည္း မ်က္လံုးကန္းသူမဟုတ္ေတာ့ျမင္ေနရတယ္၊ဒဏ္ရာေၾကာင့္၊အမေလးတေနတဲ့ေပတိုးရဲ႕အသံေတြကိုလဲၾကားေနရတယ္၊သက္ျပင္းခိုးကိုခ်ရင္း ၊က်ေနာ္နဲ႕ အတူ ေပးတိုးတို႕အုပ္စုထဲက ခေလးသုံးေယာက္နဲ႕ က်ေနာ္ပါ ေဆးရုံလိုက္ၾကတယ္။
ေဆးရုံေရာက္ေတာ့သက္ဆို္င္ရာတာ၀န္က်ေတြက၊ိုအက်ဳိးေၾကာင္းေျပာေနရတာက၊မိႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာတယ္၊အေရးေပၚအခန္မွာရွိတဲ့လူနာကုတင္ေပၚကေပတိုးေျခေထာက္ကေသြးမတတိတ္နိုင္ေသး၊ဒါကထုံစံလိုျဖစ္ေန ျပီေလ၊၊ခဏၾကာေတာ့ က်ေနာ္အလိုက္တသိခိုင္းလိုက္တဲ့ ေမာင္လြင္ျပန္ေရာက္လာတယ္ သူ႕လက္ထဲမွာေတာ့ က်ေနာ္၀ယ္ခိုင္းလိုက္တဲ့ ငမန္းဘူးအခ်ဳိရည္တစ္ဒါဇင္၊
“ကဲညီေရဆရာမေတြအခန္းထဲပို႕လိုက္ေနာ္”ၾကားေအာင္တမင္ေျပာရေသးတယ္၊တာ၀န္က်ေတြကပင္ပန္းေနမွာစိုးလို႕ပါ၊ ေမးလက္စရပ္သြားေတာ့ေပတိုးကိုအာရုံပိုစိုက္လာၾကတယ္၊ မ၀င္းက ငိုေနတာကလြဲျပီးဘာမွမေျပာတတ္၊ မေျပာတတ္တာလား၊ မေျပာခ်င္တာလားဆိုတာကိုေတာ့၊ က်ေနာ္ေသခ်ာမသိ၊ အဲလိုေတြးေနမိတံုးမွာပဲ၊ ခါးၾကားခ်ိတ္ထားတဲ့၊ခိုင္းဖုန္းကမည္လာျပန္ေတာ့၊ဘာမ်ားခိုင္းမလဲဆိုတဲ့အသံကိုနားေထာင္ဖို႕၊ဖုန္းကိုကိုင္ရျပန္တယ္၊ဆက္လာသူကသူေ႒းေတာ့မဟုတ္၊မန္ေနဂ်ာဆက္ရတဲ့အေၾကာင္းကကိစၥျပီးရင္အျမန္ျပန္လာဖို႕၊ဒီမွာလုပ္လက္စေတြျပီးေအာင္လုပ္ဖို႕၊က်ေနာ္မျပန္နိုင္ေသး၊ေျခေထာက္အေျခေနေမးရဦးမယ္၊က်န္တဲ့သူေတြကိုျပန္လြတ္ေတာ့၊မ၀င္းက၊က်န္ရစ္ေနမယ္လို႔ေျပာျပီးသူ႕ေမာင္ေလးအနားမွာျပဳစုဖို႕ေစာင့္ေနတယ္၊၊အဲလိုနဲ႕ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေတာ၊ဆရာ၀န္ဆီက အေျဖရတယ္၊အရိုးေၾကသြားတယ္ဗ်..အဲဒါစတီးရိုးေတြအစားသြင္းရမယ္တဲ့၊ ေသဟဲ့နႏၵိယ လို႕ မေျပာခ်င္ပါ၊ေသဟဲ့ေပတိုးလို႕သာေျပာလိုက္ခ်င္တယ္ေလ၊ မ၀င္းဆီက အသံထြက္ငိုလာမွန္းက်ေနာ္သိေပမဲ့ က်ေနာ္နားမခ်ေတာ့ပါ၊..ဒီလိုနဲ႕….။
ညေနဘက္ေတြ လုပ္အားခရွင္းေတာ့၊ လုပ္အားခရွင္းေပးရတဲ့၊ ေငြကိုင္မမထြက္လာျပီး
ေပတိုး
ၾကည္ေအာင္၊
ေမာင္လြင္
စံေငြ
မ၀င္း
တို႕ကို လုပ္အားခ ( ) နာရီစာျဖတ္တယ္၊တဲ့ေလ။
က်ေနာ့္နာမယ္မပါ၊ က်ေနာ္ေခၚလိုက္တယ္ ဒီေငြကိုင္မမ ကို၊ ဒီလူေတြက ငါနဲ႕ဆးရုံသြားတဲ့လူေတြဟ ဘာလို႕အဲလိုလုပ္ရတာလဲလို႔ေမေတာ့၊ က်မမသိဘူးအစ္ကို မန္ေနဂ်ာေျပာတဲ့အတိုင္းပဲအစ္ကိုေရ…၊ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ မန္ေနဂ်ာကိုသြားေတြးျပီးေျပာရတယ္၊ သူ႕အခန္းထဲေရာက္ေတာ့၊ ဖုန္းေတြနဲ႕အလုပ္ရွဳပ္ေနတာေတြ႔တယ္ က်ေနာ့္ကိုျမင္ေတာ့ေမးဆတ္ျပျပီးထိုင္ဖို႕်ျပေတာ့၊သူ႕ေရွ႕ထိုင္လိုက္တယ္၊ခဏၾကာေတာ့၊က်ေနာ္ကေငြျဖတ္တဲ့ကိစၥ ေျပာေတာ့၊ ဒါကစည္းကမ္းအရပါဗ်ာ၊ညီေလးလည္းသိပါတယ္၊ဒီလိုမွမလုပ္ရင္ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့လူေတြကိုေရ ရွည္မွာထိန္းခ်ဳပ္ရခက္မွာပါ၊ညီေလးကိုမျဖတ္ဘူးေလ၊ညီေလးကသူေ႒းကိုယ္တိုင္ကခန္႔ထားေတာ့က်ေနာ္မျဖတ္ဘူးေလ၊ေနာ္၊လာဗ်ာေသာက္ၾကရေအာင္ဆိုျပီး၊စာေရးမတစ္ေယာက္ယူလာေပးတဲ့အေအးဗူေတြကိုလွမ္းေပးေတာ့၊က်ေနာ္မေသာက္ျဖင့္ေတာ့ပါ၊မခ်ဳိပဲငံေနတဲ့၊မူလအေရာင္ေပ်ာက္ျပီးနီေနတဲ့အရာမ်ားလို႕ျမင္ေနတယ္၊
မန္ေနဂ်ာဆီကလွမ္းထြက္ေတာ့ အနီးနားမွာေရးထားတဲ့၊ အလုပ္သမားစည္းကမ္းခ်က္မ်ားကိုဖတ္ေနမိတယ္ဗ်၊
အလုပ္တစ္ရက္ပ်က္လွ်င္..လခထဲမွ က်ပ္တစ္ေသာင္းနတ္မည္။
တစနာရီပ်က္လွ်င္ က်ပ္( ) ဘယ္ေလာက္နိုတ္မည္
အစခ်ီတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ထဲမွာ အလုပ္ခြင္ထိခိုက္ဒဏ္ရရလွ်င္၊ ဘယ္လိုေထာင္ပံ့မည္မပါ၊
ဒီစည္းကမ္းေတြကိုၾကိဳက္ရင္လုပ္မလုပ္ရင္ေနတဲ့ဗ်ာ၊ အဲလိုေငးေနမိတံုးမွာပဲ၊ လင့္ခရိုဇာအနက္ေရာင္တစ္စီး အလုပ္၀င္းထဲေမာင္း၀င္လာျပီးက်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့နားရပ္သြားတယ္၊ျပီးေတာ့တံခါးဖြင္းျပီးက်ေနာ့္ကိုလွမ္းေျပာတာက
ေဟ့ေကာင္ၾကီး..ငါနဲ႕တူညစာ..စားျပီးမွျပန္၊ဒီေန႕ငါတို႕…….ဟိုတယ္မွာဒင္နာရွိတယ္၊မင္းလိုက္ခဲ့တဲ့ေလ၊
က်ေနာ္မ်က္လံုးထဲမွာ..ေပတိုးကိုျမင္တယ္၊ မ၀င္းကိုျမင္တယ္၊ျပီးေတာ့ တဲသာသာအိမ္ထဲက မိသားစုေတြျမင္တယ္၊ညစာစားမွ ဒီအေၾကာင္းေျပာရမွာေလ၊မဟုတ္ရင္ေတာ့၊ က်ေနာ္စားတဲ့အစာဟာ…။
ဪ..သူေ႒းက၊ က်ေနာ့္နဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းပါေလ၊
ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ
0 comments:
Post a Comment