ႏွလုံးသားအေမြ ႏွင့္ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ

ဘုရား အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ ဥရုေ၀လေတာမွာ ဒုကၠရစရိယာလုိ႔ ေခၚတဲ့ အလြန္ျပဳႏုိင္ခဲတဲ့ အက်င့္ေတြကုိ က်င့္ခဲ့တာ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ပင္ပန္းေအာင္ ညွဥ္းဆဲသလုိ က်င့္ႀကံရတဲ့ ဒီအစြန္းတရားေတြကုိ စြန္႔ခြါျပီး မဟာသကၠရာာဇ္ ၁၀၃ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ ေန႔မွာ ေဗာဓိမ႑ိဳင္လုိ႔ ေခၚတဲ့ ေဗာဓိပင္ရင္း ၾကြပါတယ္၊ အဲဒီမွာ မဇၥိိ်မပဋိပဒါ အက်င့္ကုိ နားလည္ေတြ႔ရွိျပီး က်င့္ ေတာ္မူလုိက္ေတာ့ ေနာက္ေန႔ အရုဏ္မတက္မီမွာ တရားအားလုံးကုိ သျိမင္တဲ့ သဗၺညု ဘုရားရွင္ ျဖစ္ေတာ္ မူပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔မွာ မိဂဒါ၀ုန္ကုိ ၾကြေတာ္မူျပီး ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႔ကုိ တရားဦး ေဟာတဲ့အခါ ငါးဦးစလုံး “ ဧဟိဘိကၡဳ“ ရဟႏၱာမ်ား ျဖစ္ၾကတယ္။ မိဂဒါ၀ုန္မွာပဲ ၀ါကပ္ လုိ႔ ၀ါတြင္းမွာေတာ့ ယသသူေဌးသားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း သူေဌးသား ငါးဦးရယ္၊ သူတုိ႔ရဲ့ ေနာက္ပါ ငါးက်ိတ္(၅၀)ရယ္၊ “ ဧဟိဘိကၡဳ ရဟႏၱာေတြ ျဖစ္ၾကျပန္လုိ႔ အားလုံး တပည့္ ရဟႏၱာ ေျခာက္က်ိပ္ ္(၆၀)ျဖစ္လာတယ္။ ၀ါကြ်က္တဲ့အခါ ရဟႏၱာမ်ားကုိ ခရီးတစ္ ေၾကာင္း တစ္ပါးႏႈန္း သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ေတာ္မူျပီး ကုိယ္ေတာ္တုိင္က ဥရုေ၀လ ေတာကုိ ျပန္ၾကြေတာ္မူတယ္။

ဥရုေ၀လေတာအုပ္မွာ ဥရုေ၀လကႆပ ညီေနာင္ဆုိတဲ့ ဂုိဏ္းဆရာႀကီးသုံးဦး ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ရေသ့ညီေနာင္ ရွင္တစ္ေထာင္တုိ႔ကုိ အရဟတၱဖုိလ္ေပါက္ “ဧဟိဘိကၡဳ“ ရဟႏၱာမ်ားအျဖစ္ ေရာက္ေအာင္ေဟာျပီး ခ်ီးေျမွာက္ျပီးေတာ့မွ အဲဒီ ရဟႏၱာ တစ္ေထာင္ျခံရံျပီး အဲဒီႏွစ္ ျပာသုိ လျပည့္ေန့မွာ ရာဇျဂုိဟ္ကုိ ေရာက္ေတာ္မူ တယ္။ ေတာထြက္ခဲ့စဥ္က ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးကုိ ေပးခဲ့တဲ့ ကတိအတုိင္းတရားေဟာျပဖုိ႔ ၾကြေတာ္မူတာပါ။

ျမတ္စြာဘုရား ရာဇျဂုိဟ္ကုိ ေရာက္တယ္လုိ႔ သတင္းစကား ၾကားရင္ပဲ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးက ေခါင္းေဆာင္ အမတ္တစ္ေယာက္ကုိ ေနာက္လုိက္ မင္းခ်င္းေယာကၤ်ား တစ္ေထာင္နဲ႔ “သားေတာ္ဘုရားကုိ ပင့္ပါ၊ သားေတာ္ဘုရားကုိ အျမန္ဆုံး ဖူးခ်င္လွေခ်ရဲ့“ ဆုိျပီး အပင့္ခုိင္းလုိက္တယ္။ တစ္သုတ္လႊတ္လုိက္္၊ ျပန္မလာ၊ ေနာက္တစ္သုတ္ ထပ္လႊတ္ ျပန္မလာနဲ့ ကုိးႀကိမ္ကုိးသုတ္ရွိသြားျပီး တစ္ေယာက္မွ ျပန္မလာၾကဘူး။ ဘယ္လာေတာ့မလဲ ရာဇျဂုိဟ္ျပည္ ေ၀ဠဳ၀န္ ေက်ာင္း ေရာက္လုိ႔ ဘုရားရွင္နဲ့ေတြ႔ေတာ့ တရားနာျပီး အားလုံး “ ဧဟိဘိကၡဳ“ ရဟႏၱာေတြခ်ည္း ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့ လူ့ေလာကနဲ႔ လူ့ကိစၥေတြကုိ လုံးလုံးစိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘဲ ဖလသမာ ပတ္ ခ်မ္းသာနဲ႔ ေနေနၾကေတာ့တာေပါ့။

သုေဒၶါဒနမင္းတရားႀကီးကလည္း အလြန္ကုိ အေရးတႀကီး ဖူးေတြ့ခ်င္လွျပီး၊ အဲဒါ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ သိလား၊ အုိလာလုိ႔ကြ၊ အဲဒီ အရြယ္တုန္းကေတာ့ မင္းအာဏာ မင္းစည္း စိမ္ေတြဆုိတာ အရာရာ ျပည့္စုံတဲ့ ခ်မ္းသာသုခပဲလုိ႔ ထင္ခဲ့တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း သိဒၶတၳမင္းသားကုိ စၾက၀ေတးမင္းႀကီး ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းက သိဒၶတၳမင္းသား က “ တစ္ခဏအတြက္ အင္အားျပင္းထန္ေပမယ့္ ထာ၀ရအတြက္ အင္အားခ်ည့္နဲ႔တဲ့ အရာဆုိတာ အတုေေယာင္သာ ျဖစ္တယ္။ တစ္ခဏ ေက်နပ္သာယာမႈအတြက္ ေပး ဆပ္ရတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔ ငုိေၾကြးရတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ မတန္မရာ အတုိးႀကီး လြန္း လွတယ္“ လုိ႔ ေျပာေပမယ့္ လက္မခံခဲ့ဘူးေပါ့ကြာ။ ခုေတာ့ အရြယ္က စကားေျပာလာျပီ၊ မတန္မရာ အတုိးေတြကုိ ကုိယ္ေတြ့ ကုိယ္ႀကုံ ေပးဆပ္ေနရျပီ ဆုိေတာ့ သားေတာ္ ဘုရား ရွာေဖြေတြ့ရွိျပီဆုိတဲ့ “ အုိနာေသ ရပ္တဲ့တရား ငိုိတာေတြ ရပ္တဲ့တရား“ ဆုိတာကုိ သိခ်င္လွျပီေပါ့။

ဒီေနရာမွာ စပ္မိလုိ႔ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးရဲ့ အသက္ ဘယ္ေလာက္ အုိျပီလဲ ဆုိတာ တြက္ ခန္႔မွန္းၾကည့္ရေအာင္။ က်န္းဂန္းမွာ ခမည္းေတာ္ရဲ႔ အသက္ကုိ ေဖာ္ျပမထားေပမယ့္ မယ္ေတာ္ရဲ့ အသက္ကုိေတာ့ တြက္ခ်က္လုိ႔ ရတယ္။ မယ္ေတာ္ မာယာဟာ ဒုတိယ အရြယ္ရဲ႔ ေနာက္ဆုံးေန႔မွာ ဘုရားအေလာင္း ပဋိသေႏၶ တည္ေန တယ္ လုိ႔ ဆုိတယ္။ လူေတြရဲ႔ သက္တမ္းက တစ္ရာတန္း ျဖစ္တယ္ ဆုိေေတာ့ အသက္ တစ္ရာကုိ အရြယ္သုံးပါးနဲ႔ ပုိင္းလုိက္ရင္ တစ္ရြယ္ ၃၃ နွစ္နဲ႔ ၄ လစီေပါ့၊ တစ္ခါ ဒုတိယ အရြယ္ ၃၃ နွစ္ ၄ လကုိ သုံးဖုိ႔ သုံးပုံ ပုံလုိက္ရင္ တစ္ဖုိ႔မွာ ၁၁ လနဲ႔ ၁၀ ရက္ေပါ့။ ဒုတိယအဖု့ုိရဲ႔ ေနာက္ဆုံးေန႔ ဆုိေတာ့ ပထမအရြယ္ ၃၃ နွစ္၄လရယ္၊ ဒုတိယ အရြယ္ရဲ့ ဒုတိယအဖုိ႔ ၂၂ ႏွစ္ ၂ လနဲ႔ ရက္ေပါင္း ၂၀ ရယ္ ေပါင္းၾကည့္။ မယ္ေတာ္အသက္ ၅၅ ႏွစ္ ၆ လနဲ႔ ၂၀ ရက္မွာ ဘုရားအေလာင္း ပဋိသေႏၶေနတယ္။

အမိ၀မ္းမွာာ ၁၀ လ ၾကာျပီး ဖြားျမင္တယ္။ ဖြားျမင္ျပီး ခုႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ မယ္ေတာ္ နတ္ရြာစံတယ္ ဆုိေတာ့ အသက္ဘယ္ေေလာက္ ျဖစ္သြားမလဲ။ ၅၆ ႏွစ္ ၄လနဲ႔ ၂၇ ရက္ မျဖစ္ဘူးလား။ ဒါေၾကာင့္ မုံေရြး ေဇတ၀န္ ဆရာေတာ္ဘုရားက အတိအက် ထြက္ျပီးေတာ့ မယ္ေတာ္မာယာ အသက္ကုိ-

“ဆပညသ၊ ငါးမာသ၀ယ္၊ သုံးရက္ပယ္၊ အကယ္ မယြက္၊ မယ္ေတာ္သက္”

လုိ႔ လကၤာေလး ဖြဲ့ထားတယ္။ ( ဆပညာသ=၅၆ႏွစ္၊ ငါးမာသ=၅ လ သုံးရက္ ေလွ်ာ့ တဲ့) ခမည္းေတာ္ႀကီးဟာ မယ္ေတာ္ထက္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မငယ္ႏုိင္ဘူး။ ႀကီးခ်င္သာ ႀကီး မယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိ ေျပာႏုိင္ရတုံးဆုိေတာ့ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတုိ႔ဟာ ေမာင္နွမ ခ်င္း လက္ ဆက္ၾကတဲ့အခါ ေမာင္က အစ္မကငုိ လက္မထပ္ရဘူး၊ ရြယ္တူနဲ႔ ကုိယ့္ ထက္ ငယ္ တဲ့ နွမကုိသာ လက္ဆက္ၾကတဲ့ ဓေလ့ထုံးတမ္းရွိလုိ႔ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရား ေလာင္း ဖြားေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခမည္းေတာ္ႀကီး အသက္လည္း အနည္းဆုံး ၅၆ ႏွစ္ ၄လ ေက်ာ္ေနျပီ။

အေလာင္းေတာ္က လူအျဖစ္နဲ႔ နန္းေတာ္ထဲ မွာ ေနခဲ့တာ ၂၉ နွစ္အထိ၊ ဥရုေ၀လ ေတာ္ထဲမွာ ဒုကၠရစရိယ က်င့္တာ ေျခာက္နွစ္၊ အားလုံးေပါင္းလုိက္ရင္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူတာ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ အရြယ္မွာ ဆုိေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခမည္း ေတာ္ႀကီး အသက္က ၉၁ ႏွစ္ေက်ာ္ ၉၂ ႏွစ္ေလာက္ အနည္းဆုံး ရွိေနျပီေပါ့။

ဇရာညွင္းလုိ႔ အုိမင္းမစြမ္း ျဖစ္လာျပီ ဆုိေတာ့ မခုိင္မျမဲ ယုိင္လဲျခင္းသေဘာ ရွိတယ္ ဆုိတာ ကုိယ္ေတြ့ ကုိယ္ႀကုံခံစားးေနရျပီ။ မယုိင္မလဲ ခုိင္ျမဲတဲ့ တရား ဆုိတာကုိ သိခ်င္လွျပီ။ ဒါေၾကာင့္ သား ဘုရားကုိ အေရးတႀကီး ဖူးေတြ႔ခ်င္ေနတာေပါ့။

ေနာက္ဆုံး ဆယ္ႀကိမ္ေျမာက္ က်ေတာ့မွ ဖြားဖက္ေတာ္ ကာဠဳဒါယီအမတ္ကုိ မင္းခ်င္းတစ္ေထာင္္နဲ႔ ့ လႊတ္လုိက္တယ္။ ကာဠဳဒါယီ က သြားကတဲကုိက မင္းႀကီးထံ မွာ ရဟန္းျပဳခြင့္ေတာင္းတယ္။ မင္းတရားႀကီးကလည္း “ ရဟန္းျပဳလုိကျပဳပါ၊ သားဘုရားကုိေတာ့ အရပင့္ေပးပါ” လုိ႔ မွာျပီး နွစ္ဦးနွစ္ဖက္ အာမခံနဲ႔ သြားတယ္။ ကာဠဳဒါယီ တုိ႔လည္း ဘုရားထံ ေရာက္ေတာ့ ေရွ႔ အမတ္မ်ား နည္းတူး “ ဧဟိဘိကၡဳ” ရဟႏၱာေတြ ျဖစ္ၾကတာပဲ။ ကပိလ၀တ္ျပည္သားခ်ည္း ရဟႏၱာတစ္ေသာင္း ရွိသြားျပီေပါ့။ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္မွာ ေနတဲ့ ျပာသုိလကေန တေပါင္းလျပည့္အထိ နွစ္လအတြင္းမွာ မာဂဓတုိင္း ကလည္း လက္ယာရံ၊ လက္၀ံရံ မ်ား အပါအ၀င္ ရဟႏၱာတစ္ေသာင္း ျဖစ္ၾကတယ္။

တေပါင္းလျပည့္ေရာ္ကေတာ့ ကာဠဳဒါယီ မေထရ္က တေပါင္းလရာသီနဲ႔ ကပိလ၀တ္ခရီးလမ္းအၾကား ေတာေတာင္ ပန္းမန္ ရာသီဥတု သာယာပုံ ဂါထာ ေျခာက္ဆယ္နဲ႔ ဖြဲ႔သီျပီး ခမည္းေတာ္ စံရာ ဇာတိရပ္ေျမ ၾကြေတာ္မူဖုိ႔ ေလွ်ာက္ထား ေတာ့ ေနာက္ပါ ရဟႏၱာေပါင္း ႏွစ္ေသာင္း အျခံအရံနဲ႔ တေပါင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ ေေန႔က စျပီး ယူဇနာ ေျခာက္ဆယ္ ေ၀းတဲ့ ကပိလ၀တ္ျျပည္ကုိ တစ္ေန႔ တစ္ယူဇနာ ႏႈန္းနဲ႔ ျဖည္းျဖည္း မွန္မွန္ ၾကြ ေတာ္မူခဲ့ တယ္။

ခရီးတစ္ေထာက္နားတုိင္း အရွင္ကာဠဳဒါယီ မေထရ္က ကပိလ၀တ္ကုိ အဘိဉာဥ္ နဲ႔ ၾကြျပီး သုေဒၶဒနမင္းႀကီးနဲံ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္တုိ႔ကုိ ဘုရားရွင္ရဲ့ ဂုဏ္္ေက်းဇူး တစ္ေန့ တစ္မ်ိဳး ေဟာျပလုိ႔ ခမည္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေဆြေတာ္ မ်ိဳးေတာမမ်ားက ဘုရားရွင္ကုိ မဖူး ေတြ႔ ရခင္ကတည္းက ဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ ၾကည္ညုိရင္းစြဲ ျဖစ္ေနၾကျပီ။ သုေဒၶဒနမင္းႀကီးက ကာဠဳဒါယီမေထရ္ကုိ ဆြမ္းဆက္ကပ္ျပီး သားေတာ္ ဘုရား

အတြက္ ကာဠဳဒါယီမေထရ္နဲ႔ သပိတ္ထဲ ဆြမးေတာ္မ်ား ထည့္လွဴလုိက္လုိ႔ ဘုရားရွင္ကလည္း ခမည္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ မေတြ႔ခင္ကပင္ ခမည္းေတာ္လွဴတဲ့ ဆြမ္းကုိ ဘုဥ္းေပးေနရျပီ။ ကပိလ၀တၳဳမွာ ဘုရားရွင္နဲ႔ ေနာက္ပါ သံဃာေတာ္မ်ား သီတင္း သုံးဖုိ႔အတြက္ “ နိေျဂာဓာရုံေက်ာင္း”အတြက္ သတ္မွတ္ မြမ္းမံထားနွင့္ ၾကျပီေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၄ ခု၊ ကဆုုန္လျပည့္( ဘုရားျဖစ္ျပီး တစ္ တင္းတင္း ျပည့္တဲ့) ေန႔မွာ ကပိလ၀တ္ျပည္ကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ခြဲခြာခဲ့ျပီး ခုနွစ္နွစ္ၾကာမွ ျပန္ ေရာက္တယ္ ဆုိေတာ့ သားေတာ္ ရာဟုလာေလး ခုနွစ္ႏွစ္အရြယ္ ရွိျပီေပါ့။

ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ တရားေဟာေတာ့္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီး ေသာတာပန္တည္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ထပ္ေဟာေတာ့ ခမည္းေတာ္ႀကီးက သကဒါဂါမ္တည္တယ္။ မိေထြး ေတာ္ ေဂါတမီက ေသာတာပန္တည္တယ္။ လျပည့္ေက်ာ္ သုံးရက္ေလာက္မွာ ညီေတာ္ နႏၵမင္းသားကုိ ရဟန္းခံေပးေတာ္မူတယ္။ ခုႏွစ္ရက္ေျမာက္ ေရာက္တဲ့ေန႔က်ေတာ့ ကပိလ၀တ္ နန္းေတာ္မွာ ရဟႏၱာ နွစ္ေသာင္းတုိ႔နဲ႔ အတူ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီး ဆက္ကပ္တဲ့ ဆြမ္းကုိ ဘုဥ္းေပးျပီး တရားဓမၼ ေဟာျပရင္း နန္းေတာ္မွာ သီတင္းသုံး ေနေတာ္မူခုိက္မွာေပါ့--

ယေသာ္ဓရာ မိဖုရားက ခုနွစ္ႏွစ္အရြယ္ရွိတဲ့ သာားေတာ္ေလးကုိ အလွဆုံး ၀တ္ဆင္ေျပးျပီးေတာ့ “ ခ်စ္သား…. ေဟာဟုိမွာ ရဟႏၱာ နွစ္ေသာင္းတုိ႔ရဲ့ အလယ္က ေရႊဟသၤလာမင္းႀကီးသဖြယ္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ထုိင္ေနတာဟာ ခ်စ္သားရဲ့ ခမည္း ေတာ္ပဲ။ ကဲ- သြားေခ်၊ အေမြ ေတာင္းေပေရာ့” ဆုိျပီး လႊတ္လုိက္တဲ့ အခါ ရာဟုလာမင္းသားေလးက ဘုရားရွင္ရဲ့ အနီးကုိ သြားတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့--

“ သုခါ ေတ သာမဏ ဆာယာ= ကိေလသာ ခပ္သိမ္းျငိမ္းေတာ္မူျပီးတဲ့ ခမည္းေတာ္ဘုရား၊ အရွင္္ ဘုရားရဲ့ အရိပ္က ျငိမ္းေအးလွပါဘိဘုရား”လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ဆြမ္းကိစၥျပီးလုိ႔ နိေျဂာဓာရုံေက်ာင္းျျပန္ၾကြေတာ့လည္း ရာဟုလာမင္းသားေလးက ေနာက္က လုိက္ျပီးေတာ့ “ ခမည္းေတာ္ဘုရား.. သားေတာ္ကုိ အေမြေပးပါ” လုိ႔ အေမြေတာင္းရင္းေနာက္ကေန လုိက္တယ္။ ဘုရားရွင္က မတားျမစ္ေတာ့ ဘယ္သူကမွလည္း လွမ္း ေခၚမတားရဲၾကဘူး။ နိေျဂာဓာရုံ ေက်ာင္း ေရာက္တဲ့အထိ လုိက္လာျပီး “ အေမြေပးပါ”လုိ႔ပဲေတာင္းေနေတာ့ ဘုရားရွင္ ကလည္း တုိတုိပဲ “ ခ်စ္သား သာရိပုတၱရာ.. ရာဟုလာ အေမြ လုိခ်င္တာျဖင့္ ရွင္ သာမေဏျပဳေပးလုိက္” ဒါပဲ မိန္႔တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေလာကီ အေမြ ဆုိတာကလည္း ျမတ္စြာဘုရားမွာ ေပးစရာ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ ေလာကီ အေမြအႏွစ္ဆုိတာ သံသရာ၀ဋ္ျပန္ျပီး လည္ေစတဲ့ အေမြမ်ိဳးျဖစ္လုိ႔ အငုိရပ္ေစတဲ့ အေမြလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေလးအသေခၤ်နဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းၾကာ ပါရမီေတြ ဆည္းပူးျပီး ေျခာက္နွစ္ၾကာေအာင္ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ခဲ့ျပီးတဲ့ ေနာက္မွ ရရွိတဲ့ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ့ သာသနာ့အေမြဟာ သံသရာ၀ဋ္ ျပတ္ျပီး အငုိ ရပ္ေစႏုိင္စြမ္း ရွိတာမုိ႔ အဲဒီအေမြကုိ ေပးေတာ္မူလုိတဲ့ အတြက္ “ သာရိပုတၱရာ.. ရာဟုလာ အေမြေတာင္းေနတယ္။ သူ႔ကုိ ရွင္ျပဳေပးလုိက္” လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တာပါ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မိဂဒါ၀ုန္မွာ တရားဦး ေဟာခ်ိန္က စျပီး ကာဠဳဒါယီတုိ႔ ရဟန္း ျဖစ္ခ်ိန္ေလာက္အထိ ဆုိပါစုိ႔။ “ “ ဧဟိ ဘိကၡဳ” နဲ႔ခ်ည္း ရဟန္းျပဳေပးခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သာသနာျပဳ ၾကြၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြထံ ရွင္ရဟန္း ျပဳလုိသူေတြ ေပၚလာတုိင္း ဘုရားရ၊ွင္ထံ ေခၚလာေနရတာ ပင္ပန္းျပီး သာသနာျပဳခရီး မတြင္ က်ယ္ဘဲ ျဖစ္လာေတာ့ ရဟန္းတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ သရဏဂုံနဲ႔ပဲ ရွင္ျပဳခ်င္သူကုိ ရွင္ျပဳေပး၊ ရဟန္းျပဳခ်င္သူကုိ ရဟန္းျပဳေပးဖုိ႔ ခြင့္ျပဳလုိက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာပါပဲ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္မွာ “ ရာဓ” ဆုိတဲ့ ပုဏၰားႀကီးကုိ ရဟန္းျပဳေပးဖုိ႔ႀကဳံေတာ့ သရဏဂုံနဲ႔ ရဟန္းျပဳေပးတဲ့ အစီအစဥ္ကုိ ရုပ္သိမ္းျပီး ဉတၱိစတုတၳကံလုိ႔ ေခၚတဲ့ ဉတ္တစ္ႀကိမ္ ကမၼ၀ါ သုံးႀကိမ္ ရြတ္ဖတ္ျပီး ရဟန္းျပဳေပးဖုိ႔ မိန္႔ၾကား ခြင့္ျပဳေတာ္မူတယ္။ ရွင္ျပဳပုံကုိ ေတာ့ အထူး မသတ္မွတ္ရေသးဘူး။

အခု သားေတာ္ ရဟုလာေလးကုိ ရွင္ျပဳေပးရမယ္ ဆုိေတာ့ ရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္က “ ရွင္သာမေဏကုိ ဉာတ္ကမၼ၀ါစာနဲ႔မ်ား ရွင္ျပဳေပးရမွာလား”လုိ႔ ယုံမွား သံသယ ျဖစ္ဖြယ္ ရွိတဲ့အတြက္ ရွင္သာမေဏျပဳေပးရမယ့္အစီအစဥ္ကုိ ခုိင္ခုိင္မာမာ သတ္မွတ္ ပညတ္ေပးဖုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားက--

၁။ ပထမ ဆံမုတ္ဆိတ္မ်ားကုိ ရိတ္ေပးရမယ္။

၂။ ျပီးေတာ့ ဖန္ရည္စြန္းတဲ့ သကၤန္းမ်ားကုိ ၀တ္ရုံေစရမယ္။

၃။ ျပီးေတာ့ သရဏဂုံကုိ ဒုတိယမၸိ၊ တတိယမၸိ တုိင္ေအာင္ သုံးးႀကိမ္တုိင္ ခ်ေပး

ျပီး ပီပီသသ လုိက္ဆုိေစရမယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ ပညတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အခုကေလးတုိ႔ ေတြ႔ျ့မင္ၾကရတဲ့ ရုပ္ျပပုံ အစီအစဥ္ဟာရွင္ရာဟုလာေလးကုိ ရွင္ျပဳေပးရာကစျပီး သတ္မွတ္ပညတ္ခဲ့တဲ့ အစီအစဥ္ေပါ့။ ဒီေန႔ အ ထိ လည္း ဒီအတုိင္း ပဲ လုိက္နာရတယ္။

ဘုရားရွင္က ရွင္ျပဳေပးပုံ အစီအစဥ္ကုိ ခ်မွတ္ေတာ္မူလုိက္တဲ့ အခါမွာ ရာဟုလာ မင္းသားေလးကုိ အရွင္သာရိပုတၱရာ မေထရ္ျမတ္က ဥပဇၥ်ာယ္ဆရာျပဳတယ္၊ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္က ဆံရိတ္ေပးျခင္း သကၤန္းေတာင္း ခ်ေပးျခင္း၊ သကၤန္း၀တ္ ျခင္း ၊ သရဏဂုံ ခ်ေပးျခင္း ဆုိတဲ့ ပဗၺဇၨာစရိယ ျပဳတယ္။ အရွင္ မဟာကႆပ ဆုံးမ ညြန္ၾကားတဲ့ ၾသ၀ါဒါစရိယ ျပဳလုပ္ေတာ္မူတယ္။

သားေတာ္ ရာဟုလာကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေပးေတာ္မူတဲ့ အေမြဟာ ေလာကီ ေရႊေငြဥစၥာတုိ႔လုိ အျပင္ ဗဟိဒၶမွာ ရွိတဲ့ ကုိယ္ပုိင္အစစ္ မဟုတ္တဲ့ အေမြ မ်ိဳး မဟုတ္ ဘူး။ အျပင္ဗဟိဒၶမွာ ရွိတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ဆုိတာက ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးနဲ႔ ဆက္ စပ္ ေနတဲ့အတြက္ ကုိယ္ပုိင္အစစ္ မဟုတ္ဘူး၊ ကုိယ္လုိရာ မပါႏုိင္တဲ့ အတြက္ ခြဲခြာ ရတဲ့အခါ ငိုပြဲနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ရျမဲ ျဖစ္လုိ႔ အငုိနဲ႔ တြဲေနတဲ့ အေမြေတြလုိ႔ ဆုိရမွာေပါ့။

အခုသားေတာ္ရာဟုလာေလးကုိ ေပးခဲ့တဲ့ သာသနာ့အေမြဆုိတာ ေလးအသေခၤ် ကမၻာတစ္သိ္န္း ျဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့ ပါရမီ အဟုန္တုိ႔နဲ႔ ထုံမြမ္းထားတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ ႏွလုံး သားမွာ ဘယ္ရန္သူကမွ ဖ်က္ဆီးလုိ႔မရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အခုိင္အျမဲ ပုိင္ဆုိင္တည္ ရွိတဲ့ မဟာကရုဏာေတာ္ သဗၺညုတ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ အျပည့္ပါတဲ့ အေမြျဖစ္လုိ႔ ဘုရား ရွင္ရဲ့ နွစ္လုံးသား အေမြလုိ႔ ဆုိရမွာေပါ့။

သားေတာ္ရဟုလာေလး ဘုရားရွင္ရဲ့ ႏွလုံးသား အေမြခံ ရွင္သာမေဏအျဖစ္ ေရာက္လာျခင္းဟာ ႏွစ္လုံးသားမွာ ျဖစ္တဲ့ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ လုံလေတာ္နဲ႔ ခံတြင္းက ျမြက္ဟေဟာညႊန္တဲ့ တရားအသံေတာ္ အားေလ်ာ္စြာ ျဖစ္ေပၚလာရတာ ျဖစ္လုိ႔ ဘုရားရွင္ရဲ့ ႏွလုံးသားမွာ သေႏၶတည္ျပီး ခံတြင္းက ဖြားျမင္တဲ့ ရင္နွစ္သည္းခ်ာ သားရတနာအစစ္ ျဖစ္သြားတာတဲ့။

(ဥေရ ၀သိတြာ မုခေတာ နိကၡ ႏၱဓမၼေဃာသ ၀ေသန မဂၢဖေလသု ပတိ႒ိတတၳာ ၾသရေသာ မုခေတာ ဇာေတာ ။ ဒီ-၃-ဌ-၄၉)

စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ရာဟုလာေလးဟာ ပထမတစ္ႀကိမ္ ရုိးရုိး ေသြးသားနဲ႔ သူလုိ ငါလုိ ဖြားျမင္တယ္ ဆုိေတာ့ နွစ္ထပ္ဖြား ျဖစ္လာတာေပါ့။ ဒုတိယ တစ္ထပ္က အဆုံး အမကုိ နာခံျပီးျဖစ္တဲ့ သားေနာ္၊ ဒီလုိ နွစ္ထပ္ ဖြားလုိက္လုိ႔ “အျမတ္ဆုံးသား” လုိ႔ လည္း ဆုိႏုိင္တာ။

ကေလးတုိ႔လည္း ပထမတစ္ႀကိမ္ သူလုိ ငါလုိ ဖြားျမင္္ျပီး ေနာက္ထပ္ အေဖ အေမတုိ႔ ဆုံးမတာကုိ နားေထာင္၊ လိမၼာလာၾကျပီဆုိရင္ ခံတြင္းကေန ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ဖြားတဲ့ အျမတ္စား နွစ္ထပ္ဖြား သားသမီးေလးေတြ ျဖစ္သြားျပီ ဆုိရမယ္ ဟုတ္ လား။

ကုိရင္ ရာဟုလာေလးလုိ ဘုရားစကားပါ နားေထာင္ လုိက္နာျပီ ဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ ရင္ႏွစ္သီးခ်ာ သားရတနာေလးေတြ ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ အဲဒီလုိ ျဖစ္ႏုိင္ေအာင္ ရွင္ရာဟုလာေလးလုိ လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ နားေထာင္ လုိက္နာၾကဖုိ႔ကေတာ့ ကေလးတုိ႔ရဲ့ တာ၀န္ေနာ္။

ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)