ေဆြးေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ...
ဥရဂသုတ္ - (ရင္ျဖင့္သြားသည္၊ ေႁမြ)
၁...
(တစ္ကိုယ္လံုး) ပ်ံ႕ႏွံ႔၍ တည္ေသာ ေႁမြဆိပ္ကို ေဆးတို႔ျဖင့္ ပယ္ေဖ်ာက္သကဲ့ သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အမ်က္ေဒါသကို ပယ္ေဖ်ာက္၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၂...
(သူငယ္တို႔သည္) ေရအုိင္သို႔ ဆင္း၍ ေရအုိင္၌ ေပါက္ေသာ ပဒုမၼာၾကာပန္းကို ခ်ဳိးျဖတ္ ဖ်က္ဆီးကုန္ သကဲ့သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ရာဂကို အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳိးျဖတ္ ဖ်က္ဆီး၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိ ရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၃...
အၾကင္ရဟန္းသည္ က်င္လည္ေစတတ္ေသာ လ်င္စြာ ေျပးသြားတတ္ေသာ တဏွာကို ခန္းေျခာက္ေစလ်က္ အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳိးျဖတ္ ဖ်က္ဆီး၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြး ေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၄...
ႀကီးစြာေသာ ေရအလ်ဥ္သည္ အလြန္အားနည္းေသာ က်ဴ႐ုိးတံတားကို တုိက္ဖ်က္ သြား သကဲ့သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ မာနကို အႂကြင္းမဲ့ သတ္ျဖတ္၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၅...
ေရသဖန္းပင္တို႔၌ အပြင့္ကို စူးစမ္း ရွာေဖြသည္ရွိေသာ္ မရႏိုင္သကဲ့သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ဘဝတို႔၌ ပညာျဖင့္ စူးစမ္း ရွာေဖြသည္ရွိေသာ္ အႏွစ္ 'သာရ' ကို မရႏိုင္၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္း သည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာ ဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၆...
အၾကင္ ရဟန္း၏ စိတ္၌ အမ်က္ေဒါသတို႔ မရွိကုန္၊ ျပည့္စံုမႈ ပ်က္စီးမႈ တုိးပြါးမႈ ဆုတ္ယုတ္မႈ ခိုင္ျမဲမႈ ျပတ္စဲမႈ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈကိုလည္း မဂ္ေလးပါးတို႔ျဖင့္ လြန္ေျမာက္ခဲ့၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္ ၏။
၇...
အၾကင္ရဟန္းသည္ မိမိခႏၶာအစဥ္၌ ကာမဝိတက္စသည္တို႔ကို (ေအာက္မဂ္သံုး ပါးတို႔ျဖင့္) ႐ႈိ႕ျမႇိဳက္ ေလာင္ကြၽမ္း ေစၿပီးလွ်င္ (အရဟတၱမဂ္ျဖင့္) အႂကြင္းမဲ့ ေကာင္းစြာ ျဖတ္အပ္ကုန္ၿပီ၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၈...
အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ဤ(တဏွာမာနဒိ႒ိ) ပပၪၥတရား အားလံုးကို လြန္ေျမာက္ခဲ့၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြး ေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၉...
အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ေလာက၌ ဤသခၤတ တရားဟူသမွ် အားလံုးသည္ ဗာလ ပုထုဇဥ္တို႔ ထင္မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁ဝ...
အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ဤသခၤတတရား ဟူသမွ်အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေလာဘကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္း ကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၁...
အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ဤသခၤတတရား ဟူသမွ်အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ရာဂကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာ ဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၂...
အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ သခၤတတရား ဟူသမွ် အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေဒါသကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေျ>ြမသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္း ကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၃...
အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ဤသခၤတတရား ဟူသမွ်အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေမာဟကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္း ကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၄...
အၾကင္ရဟန္းအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အႏုသယတို႔ မရွိကုန္၊ အကုသုိလ္ မူလ တို႔ကိုလည္း အႂကြင္းမဲ့ ပယ္ႏုတ္ အပ္ကုန္၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရ ေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၅...
အၾကင္ရဟန္းအား ခႏၶာကိုယ္ (သကၠာယ) ျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္း ျဖစ္ကုန္ေသာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ပူပန္ ေစတတ္ေသာ ကိေလသာတို႔ မရွိကုန္၊ ေႁမြသည္ ေဆြး ေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၆...
အၾကင္ရဟန္းအား ဘဝ၌ ျမဲစြာ ဖြဲ႕ျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္ကုန္ေသာ တစ္စံုတစ္ခု ေသာ ကိေလသာ (တဏွာ)တို႔ မရွိကုန္၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ့ေသာ အေရေဟာင္း ကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၇...
အၾကင္ရဟန္းသည္ နီဝရဏငါးပါးတို႔ကို ပယ္စြန္႔ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ မရွိ၊ သို႔ေလာ သို႔ေလာ ေတြးေတာ ယံုမွားမႈကို လြန္ေျမာက္၏၊ ရာဂစေသာ ေျငာင့္ တံသင္းမွ ကင္း၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာ ဘက္ကမ္းကို စြန္႔ လႊတ္၏။
၁ - ဥရဂသုတ္၊ ဥရဂ၀ဂ္၊ သုတၱနိပါတ္ပါဠိေတာ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္။
၁...(တစ္ကိုယ္လံုး) ပ်ံ႕ႏွံ႔၍ တည္ေသာ ေႁမြဆိပ္ကို ေဆးတို႔ျဖင့္ ပယ္ေဖ်ာက္သကဲ့ သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အမ်က္ေဒါသကို ပယ္ေဖ်ာက္၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၂...(သူငယ္တို႔သည္) ေရအုိင္သို႔ ဆင္း၍ ေရအုိင္၌ ေပါက္ေသာ ပဒုမၼာၾကာပန္းကို ခ်ဳိးျဖတ္ ဖ်က္ဆီးကုန္ သကဲ့သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ရာဂကို အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳိးျဖတ္ ဖ်က္ဆီး၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိ ရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၃...အၾကင္ရဟန္းသည္ က်င္လည္ေစတတ္ေသာ လ်င္စြာ ေျပးသြားတတ္ေသာ တဏွာကို ခန္းေျခာက္ေစလ်က္ အႂကြင္းမဲ့ ခ်ဳိးျဖတ္ ဖ်က္ဆီး၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြး ေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၄...ႀကီးစြာေသာ ေရအလ်ဥ္သည္ အလြန္အားနည္းေသာ က်ဴ႐ုိးတံတားကို တုိက္ဖ်က္ သြား သကဲ့သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ မာနကို အႂကြင္းမဲ့ သတ္ျဖတ္၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၅...ေရသဖန္းပင္တို႔၌ အပြင့္ကို စူးစမ္း ရွာေဖြသည္ရွိေသာ္ မရႏိုင္သကဲ့သို႔ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ဘဝတို႔၌ ပညာျဖင့္ စူးစမ္း ရွာေဖြသည္ရွိေသာ္ အႏွစ္ 'သာရ' ကို မရႏိုင္၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္း သည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာ ဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၆...အၾကင္ ရဟန္း၏ စိတ္၌ အမ်က္ေဒါသတို႔ မရွိကုန္၊ ျပည့္စံုမႈ ပ်က္စီးမႈ တုိးပြါးမႈ ဆုတ္ယုတ္မႈ ခိုင္ျမဲမႈ ျပတ္စဲမႈ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈကိုလည္း မဂ္ေလးပါးတို႔ျဖင့္ လြန္ေျမာက္ခဲ့၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္ ၏။
၇...အၾကင္ရဟန္းသည္ မိမိခႏၶာအစဥ္၌ ကာမဝိတက္စသည္တို႔ကို (ေအာက္မဂ္သံုး ပါးတို႔ျဖင့္) ႐ႈိ႕ျမႇိဳက္ ေလာင္ကြၽမ္း ေစၿပီးလွ်င္ (အရဟတၱမဂ္ျဖင့္) အႂကြင္းမဲ့ ေကာင္းစြာ ျဖတ္အပ္ကုန္ၿပီ၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၈...အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ဤ(တဏွာမာနဒိ႒ိ) ပပၪၥတရား အားလံုးကို လြန္ေျမာက္ခဲ့၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြး ေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၉...အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ေလာက၌ ဤသခၤတ တရားဟူသမွ် အားလံုးသည္ ဗာလ ပုထုဇဥ္တို႔ ထင္မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁ဝ...အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ဤသခၤတတရား ဟူသမွ်အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေလာဘကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္း ကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၁...အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ဤသခၤတတရား ဟူသမွ်အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ရာဂကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာ ဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၂...အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ သခၤတတရား ဟူသမွ် အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေဒါသကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေျ>ြမသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္း ကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၃...အၾကင္ရဟန္းသည္ လြန္၍လည္း မေျပးသြား ေနာက္သို႔လည္း မတြန္႔ဆုတ္၊ ထုိရဟန္းသည္ ဤသခၤတတရား ဟူသမွ်အားလံုးသည္ ဗာလပုထုဇဥ္တို႔ ထင္ မွတ္သည့္ နိစၥသုခစသည္မွ ကင္း၏ဟု သိေသာေၾကာင့္ ေမာဟကင္းသည္ ျဖစ္၍ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္း ကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၄...အၾကင္ရဟန္းအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အႏုသယတို႔ မရွိကုန္၊ အကုသုိလ္ မူလ တို႔ကိုလည္း အႂကြင္းမဲ့ ပယ္ႏုတ္ အပ္ကုန္၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရ ေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၅...အၾကင္ရဟန္းအား ခႏၶာကိုယ္ (သကၠာယ) ျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္း ျဖစ္ကုန္ေသာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ပူပန္ ေစတတ္ေသာ ကိေလသာတို႔ မရွိကုန္၊ ေႁမြသည္ ေဆြး ေျမ့ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာ တည္း ဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၆...အၾကင္ရဟန္းအား ဘဝ၌ ျမဲစြာ ဖြဲ႕ျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္ကုန္ေသာ တစ္စံုတစ္ခု ေသာ ကိေလသာ (တဏွာ)တို႔ မရွိကုန္၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ့ေသာ အေရေဟာင္း ကို စြန္႔လႊတ္သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာဘက္ကမ္းကို စြန္႔လႊတ္၏။
၁၇...အၾကင္ရဟန္းသည္ နီဝရဏငါးပါးတို႔ကို ပယ္စြန္႔ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ မရွိ၊ သို႔ေလာ သို႔ေလာ ေတြးေတာ ယံုမွားမႈကို လြန္ေျမာက္၏၊ ရာဂစေသာ ေျငာင့္ တံသင္းမွ ကင္း၏၊ ေႁမြသည္ ေဆြးေျမ႕ေသာ အေရေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ သကဲ့သို႔ ထုိရဟန္းသည္ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ ဤမွာ ဘက္ကမ္းကို စြန္႔ လႊတ္၏။
၁ - ဥရဂသုတ္၊ ဥရဂ၀ဂ္၊ သုတၱနိပါတ္ပါဠိေတာ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္။
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ သာဓုေခၚျခင္းသည္ ကုသိုလ္တခုျဖစ္ေပ၏။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...။
0 comments:
Post a Comment