ခုနစ္ႏွစ္တိုင္တိုင္ အပိုင္း-၅ နိဂံုး
ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာဝယ္ စႏၵာေထရီဟူ၍ ထင္ရွားေက်ာ္ေစာေသာ ဘိကၡဳနီ အရွင္မႀကီးသည္ မိမိ၏ ေႏွာင္း အတိတ္ကို ျပန္လွန္ သံုးသပ္ေတာ္မူသျဖင့္ ‘ဒုဂၢတာဟံ ပုေရ အာသိ’ အစခ်ီသည့္ ေထရီ ဥဒါန္း ဂါထာကို ရြတ္ဆိုေတာ္မူေလ့ရွိသည္။
စႏၵာေထရီ အရွင္မ ရြတ္ဆိုေတာ္မူေသာ ဂါထာ ငါးပုဒ္မွာ………
“ငါသည္ ရဟန္း မျပဳမီ ေရွး လူျဖစ္စဥ္အခါက သူဆင္းရဲမ ျဖစ္ခဲ့ပါ၏။ မုဆိုးမလည္း ျဖစ္ခဲ့ရပါေသး၏။ သား သမီးလည္း မရွိပါ။ အေဆြ ခင္ပြန္း ေဆြမ်ိဳး ဉာတိလည္း ကင္းသူျဖစ္၍ အစားအဝတ္ လံုေလာက္ေအာင္ မရခဲ့ပါေလ။
“ငါသည္ ခြက္ကို လည္းေကာင္း၊ ေတာင္ေဝွးကို လည္းေကာင္း၊ ဆြဲကိုင္၍ တစ္အိမ္မွ တစ္အိမ္သို႔ လွည့္လည္ ေတာင္းခံ စားေသာက္ ရသည့္အျပင္ အခ်မ္းအပူျဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရလ်က္ ခုနစ္ႏွစ္တို႔ ကာလပတ္လံုး လွည့္လည္ သြားလာခဲ့ရေပ၏။
“ခုနစ္ႏွစ္ လြန္ၿပီး ေနာက္မွသာ ထမင္း အေဖ်ာ္ကို ရေသာ ပဋာစာရာ ဘိကၡဳနီ အရွင္မႀကီးကို ျမင္ရ၍ အရွင္မႀကီးထံ ခ်ည္းကပ္ၿပီးလွ်င္ အိမ္ရာမေထာင္ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္းအျဖစ္ကို ပန္ၾကား ေလွ်ာက္ထား ခဲ့ပါ၏။
“ပဋာစာရာ မည္ေသာ ထို ဘိကၡဳနီ အရွင္မႀကီးသည္ ငါ့အား အစဥ္ သနားသျဖင့္ ရဟန္းျပဳေပးေတာ္ မူခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္ ငါ့အား ဆိုဆံုးမ၍ ျမတ္ေသာ အက်ိဳးျဖစ္ေသာ ပဋိပတ္၌ တိုက္တြန္း ႏႈိးေဆာ္ေတာ္မူ၏။
“ငါသည္ ထို ပဋာစာရာ ဘိကၡဳနီ အရွင္မႀကီး၏ ဆံုးမစကားကို ၾကားနာရ၍ ဆံုးမသည့္ အတိုင္း လိုက္နာ ျပဳက်င့္ခဲ့ၿပီ။ အရွင္မႀကီး ပဋာစာရာ၏ အဆံုးအမသည္ အခ်ည္းအႏွီး မဟုတ္ပါ။ ငါသည္ ဝိဇၨာ သံုးပါးျဖင့္ ျပည့္စံု၍ အာသေဝါ ကင္းသူ ျဖစ္ရပါေလၿပီ” ဟူသည္တို႔ ျဖစ္ပါေပသတည္း။
0 comments:
Post a Comment