ရွာလည္းမေတြ႔ (by ေမစိုးႏွင့္ အနႏၱေမတၱာအဖဲြ႔)
ၾကည့္တတ္သူသည္ ရွိသည္ကုိလည္း ၿမင္၏ ။ မရွိသည္ကုိလည္း ၿမင္၏ ။မၾကည့္တတ္သူသည္ ရွိသည္ကုိလည္းမၿမင္ ။ မရွိသည္ကုိလည္း မၿမင္ ။
သူသူငါငါ လူတကာတို ့သည္ မ်က္ေမွာက္ေရးရာကိစၥ အတြက္ၿဖစ္ေစ၊ သံသရာအေရးကိစၥအတြက္ၿဖစ္ေစ လက္ရွိ အေနအထားထက္ပိုမို၍ တိုးတက္လိုၾကသည္။ ၾကီးပြားလိုၾကသည္။ သာယာခ်မ္းေၿမ.လိုၾကသည္။ ထို.ေၾကာင့္ေရွ့သို႔ တစ္ဆင့္ဆင့္တက္ကာ၊လွမ္းကာရွာေဖြေနၾကသည္။တစ္ခ်ိဳ.ကအေၿပးအလႊားရွာေဖြေန ၾကသည္။သို.ေသာ္လည္းရသင့္သေလာက္ရရွိသူကား နည္းပါးလြန္းလွေပသည္။
ထို.ေၾကာင့္ပင္ ေလာက၌ အရာရာမွာ ၾကြယ္၀သူက အနည္းငယ္မွ်သာရွိၿပီး အဘက္ဘက္တြင္ ခ်ိဳ.ငဲ့ေန ေသာသူမ်ားသာ မ်ားၿပားေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ အတုႏွင့္အစစ္၊ အႏွစ္ႏွင့္အကာကုိခြဲၿခားၿပီး မၾကည့္တတ္ မၿမင္ တတ္ေလသမွ်၊ဤေလာကတြင္ ခိ်ဳ.ငဲ့မူ အနိ႒ာရံုက ၾကီးစိုးေနေပလိမ္.ဦးမည္။
ဤေလာကတြင္ရွာမွီးျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါသည္။
(၁) အရိယာ ပရိေယသန-ျမင့္ျမတ္သူတို႔၏ ရွာေဖြျခင္းႏွင့္
(၂) အနရိယာ ပရိေယသန-ပုထုဇဥ္တို႔၏ ရွာေဖြျခင္းတို႔ ျဖစ္ေလသည္။
(၂) အနရိယာ ပရိေယသန-ပုထုဇဥ္တို႔၏ ရွာေဖြျခင္းတို႔ ျဖစ္ေလသည္။
ျမင့္ျမတ္သူတို့၏ရွာေဖြျခင္းသည္ တကယ္ရွိေသာအရာကို တကယ္ရွာေဖြတာျဖစ္ျပီး အမွန္တကယ္ဒုကၡ
လြတ္ကာ ခ်မ္းသာကိုရရွိၾကေပသည္။ ယုတ္နိမ့္ေသာသူမ်ား၏ရွာေဖြျခင္းသည္ တကယ္မဟုတ္ေသာ
အရာကို တကယ္ထင္မွတ္၍ ရွာေဖြေနကာ တကယ္မေတြ႔၊ မရရွိပဲ ဒုကၡဆင္းရဲမွ မလြတ္ေျမာက္နိုင္ပါ။
ပုထုဇဥ္မ်ား ေန႔မအားညမအား အျမတ္တႏိုးရွာေဖြေနၾကေသာအရာ အမ်ားစုသည္ တကယ္ခ်မ္းသာအ
အစစ္ကိုရွာတာမဟုတ္၍ ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနၾကရေပသည္။ ဥပမာထုတ္၍ျပရပါမူ အခ်ိဳ႔ေသာတိရစၦာန္
တို႔သည္ လူတို႔ မသတီရံြ႔ စရာဟု မွတ္ယူၾကေသာ အရာမ်ားကို အလြန္စံုမက္ၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႔ေသာ
သုႆာန္ဓုတင္ေဆာင္တည္ေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားၾကံဳဖူးၾကေပမည္။ အခ်ိဳ႔သရဲ၊ အစိမ္း၊ေျမဘုတ္ဘီလူး
တို႔သည္ညအခါ အေလာင္းေကာင္းနားမွ မွီခိုစားေသာက္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ၾကပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္
အသုဘကမၼ႒ာန္းရႈ႔ရန္လာေသာ ရဟန္းေတာ္ကို ျငဴစူ ရန္ရွာတတ္ပါသတဲ့။
သုိ့ေသာ္ စီးပြားဥစၥမရွာေဖြလွ်င္လည္း ေကာင္းမႈ႔ကုသိုလ္ကံ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရန္ မ်ိဳးေစ့မရွိျဖစ္ေနတတ္
ျပန္သည္။ထုိ့ေၾကာင့္ပဒုမၼာၾကာပန္းအလား က်င့္ၾကံေနထုိင္တတ္ၾကရင္ေတာ့ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစရာ ဘဝက
ေလးတစ္ခ ုျဖစ္ေနေပလိိမ့္မည္။ ၾကာပန္းတို့မည္သည္ အညစ္အေၾကးမ်ားအနည္ထိုင္ရာ ရြ႔ံႏြံထဲမွာ
မွီတြယ္ကာ ေရေနာက္၊ ေရၾကည္ အထပ္ထပ္ကို မကပ္မျငိ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး သန္႔စင္ေအးျမေသာေရေပၚမွာ
ပြင့္လင္းေနသည့္အလား ပုထုဇဥ္ျဖစ္ေနျငွာေသာ္လည္း ေအးခ်မ္းတဲ့ဘဝ တစ္ေနရာကို မရမေန ယေန႔
ၾကိဳးစားအားထုတ္သင့္ၾကေပသည္ ။
ၾကည့္တတ္ၿခင္းနွင့္ မၾကည့္ တတ္ၿခင္းတို.၏ ကြဲၾကားေသာ ရလဒ္တစ္ကြက္ကုိ တင္ၿပလိုပါေသးသည္။
ၿမိဳ.ေတာ္အနီးရွိေရကန္ထဲ၌ အဖိုးတန္ေသာ ပတၱၿမားရွိေနေၾကာင္း သတင္းရ၍ ၀ိေဒဟရာဇ္မင္းၾကီးက ေသနကအမတ္ၾကီး အား ပတၱၿမား ဆယ္ယူရန္တာ၀န္ေပး၏ ။
ထိုအခါ အမတ္ၾကီးက ၿမိဳ.လူထုအား ကန္ထဲမွ ေရမ်ား ရြံ.ႏြံမ်ားကုိ ထုတ္ပစ္ေစ၏ ။ ပတၱၿမားကုိကားမေတြ.။တဖန္ ကန္ထဲေရၿပည့္လာၿပန္ေသာ္ ပတၱၿမားၿပန္ေရာက္ ေနၿပီးဟူေသာ သတင္းေၾကာင့္ ယခင္ အတိုင္း လူထုပရိသတ္မ်ားက ေရမ်ား၊ ရြံ.ႏံြ.မ်ားကို သယ္ထုတ္ၿပီး ရွာေဖြ ၾက ရၿပန္၏။ ပတၱၿမားကို ကားမေတြ.။ လူသူ အမ်ား ပင္ပန္းလွေလၿပီ။
ေရကန္လည္းမလွမပ ပံုပန္းပ်က္ရေလၿပီ။
ေရကန္လည္းမလွမပ ပံုပန္းပ်က္ရေလၿပီ။
တဖန္ ကန္ထဲေရၿပည့္လာၿပန္ေသာ္ ပအတၱၿမားက အေရာင္ ေတာက္ပေနၿပန္၏ ထိုအခါ ၀ိေဒဟရာဇ္ မင္းၾကီးသည္ မေဟာသဓသည္ ေရကန္သို. သြားေရာက္ၾကည့္ရူ စူးစမ္းၿပီးလွ်င္ ကန္ေပါင္ရိုးေပၚရွိ ထန္းပင္၌ က်ီးသိုက္ရွိသည္ကုိ ၿမင္၏။ ထိုအခါ မေဟာသာဓာ သည္ လူငယ္တစ္ဦးအား က်ီးသိုက္ထဲက ပတၱၿမားကုိ ယူေစၿပီး ၀ိေဒဟရာဇ္ မင္းၾကီးထံ ဆက္သ လိုက္ေလသတည္း။
(မဟာနိပါတ္၊ မေဟာသဓ ဇာတ္ေတာ္မွ ထုတ္ႏုတ္ေရးသားပါသည္)
ေမစိုး ႏွင့္ အနႏၱေမတၱာအဖဲြ႔) ။ 
0 comments:
Post a Comment