ဖလံေကာင္ မီးဆင္း မီးသင္းႏွင့္ေပ်ာ္...
ဘ၀ဟူသည္ မသိသူတို႔၏ ေပ်ာ္ရာ စားက်က္တည္း။
ဒုကၡဟူသည္ မျမင္သူတို႔၏ ေလွာ္ရာ ေလွတက္တည္း။
သိသူျမင္သူတို႔သည္ကား…..
ေပ်ာ္ပိုက္၍ မရႏိုင္ၾကၿပီ။
ဒုကၡကို ဒုကၡဟူ၍ မျမင္မိသူမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊
ဒုကၡကိုလွ်င္ သုခဟူ၍ အထင္ရွိေနသူမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊
ထမင္းစား လွ်ာဖ်ားမွာတြင္ လမ္းဆံုးၾကေတာ့ရာ အစာေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဗိုက္နာ၊ ဗိုက္ေအာင့္မႈ ဘာေၾကာင့္ဟု မသိတတ္ႏိုင္ၾကၿပီ။
အစာပုပ္သိုးရာမွ ျဖစ္ေသာ အနံ႔အသက္ ဆိုး၀ါးမႈ ဘာေၾကာင့္ဟူ၍ မသိတတ္ႏိုင္ၾကၿပီ။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္…..
အသိကား အၿငိေနာက္ ပါသြားၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။
(ဓမၼနီတိကထာ)
0 comments:
Post a Comment