“စိတၱာေထရီ”
ဤ စိတၱာေထရီ အရွင္မသည္ ကိုးဆယ့္ေလးကမာၻထက္ ဗုဒၶသုညအခါတြင္ စႏၵဘာဂါျမစ္ကမ္းဝယ္ ကိႏၷရီမျဖစ္၍ ပေစၥကဗုဒၶါ တစ္ပါးကို ‘နဠမာလ’ က်ဴပန္းျဖင့္ ပူေဇာ္၏။ ထိုဘဝမွ စုေတေသာ္ ထိုကုသိုလ္ေၾကာင့္ တာဝတႎသာ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္၏။
၄င္းကိႏၷရီမသည္ နတ္မင္း၏ မိဖုရားႀကီး သံုးဆယ့္ေျခာက္ႀကိမ္ျဖစ္ရ၏။ နတ္ျပည္မွ စုေတ၍ လူ႔ျပည္၌ ျဖစ္ေသာ အခါမွာလည္း စၾကာမင္း၏ အဂၢမေဟသီမိဖုရား ဆယ္ႀကိမ္ျဖစ္ရ၏။ ဤသို႔ လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္ တို႔၌သာလွ်င္ ကိုးဆယ့္ေလးကမာၻပတ္လံုး ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ခ်ည္း အဆက္ဆက္ ျပဳလုပ္၍ အကုသိုလ္ကံကို မျပဳ လုပ္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္ေသာေၾကာင့္ အပါယ္ေလးပါးသို႔ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မက်ေရာက္ေခ်။
ငါတို႔ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာအခါ ထို ကိႏၷရီမသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္၌ ‘ဂဟပတိ မဟာသာလ’ ဥစၥာေပါ မ်ားေသာ သူႂကြယ္သမီး စိတၱာျဖစ္၍ သိ, ၾကား လိမၼာေသာ အရြယ္သို႔ ေရာက္လတ္ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဥရုေဝလကႆပ အစရွိေသာ ဆံက်စ္ရေသ့ ျဖစ္ဖူးသည့္ ရဟႏၲာ တစ္ေထာင္ၿခံရံ၍ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္သို႔ ဝင္ေတာ္ မူရာတြင္ ဖူးျမင္ရေပ၏။
ထိုေနာက္ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ ရဟန္းမိန္းမ ျပဳလွ်င္ သူႂကြယ္သမီး စိတၱာသည္လည္း မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ အရွင္မႀကီးထံ ရဟန္းျပဳ၏။
အသက္ႀကီးလာေသာအခါ အိုမင္း၍ ဇရာဒုဗၺလ အိုနာျဖင့္ အားနည္းေသာေၾကာင့္ ေတာင္ေဝွးေထာက္၍ သြားရ ၏။ သို႔ေသာ္ စိတၱာဘိကၡဳနီ အိုႀကီးသည္ ဒုကုဋ္သကၤန္းႀကီးကို ေခါက္ထား၍ ေန႔တိုင္း ဆြမ္းခံေသာ ေျမသပိတ္ကို လည္း ေဆးေၾကာကာ ေမွာက္ထားခဲ့ၿပီး ဧကသီသင္းပိုင္မွ်ျဖင့္ ေတာင္ေဝွးေထာက္ကာ ဂိဇၥ်ကုဋ္ ေတာင္ေပၚ တက္၍ ဆိတ္ၿငိမ္ေသာ ေနရာ၌ ေနလ်က္ ျဖစ္ပ်က္ ကမၼဌာန္းကို ရႈသည္ရွိေသာ္ ပဋိသမ႓ိဒါႏွင့္တကြ ရဟန္း ျဖစ္ေတာ္မူေလသည္။
0 comments:
Post a Comment