ေဂါတမ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား (အပိုင္း-၃)

ေရးသားသူ ထူးပ ဗုဒၶဟူးေန႕၊ ဇန္နဝါရီလ ၆၊ ၂၀၁၀

မဟာေဆြေတာ္စဥ္သည္ကား ကပိလဝတ္ျပည့္ရွင္ ဇယေသန မင္းႀကီး၏သား သီဟ ဟႏုမင္း ႏွင့္ ေဒဝဒဟ ျပည့္ရွင္ ၾသကၠာကရာဇ္မင္း၏ သမီး ဘဒၵကဥၥနာ တို႔ကို စုံဖက္ရာမွ သားေတာ္ သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးကို ဖြားျမင္သည္။ ကပိလဝတ္ ထီးနန္းကို သီရိမဟာ မာယာေဒဝီ တို႔ စုံဖက္ရာတြင္ သားေတာ္ သိဒၶတၳ မင္းသားကို ဖြားျမင္သည္။

အေလာင္းေတာ္ ေသတေကတု နတ္သားသည္ စုေတ၍ မယ္ေတာ္မာယာ၏ ဝမ္းတိုက္၌ ပဋိသေႏၶ တည္ေသာေန႔ သည္ကား မဟာသကၠရာဇ္ ၆၇ ခု၊ ဝါဆိုလျပည့္- ၾကာသပေတးေန႔ ျဖစ္၍ ဖြားျမင္ေတာ္မူေသာေန႔ သည္ကား မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ ေသာၾကာေန႔ ျဖစ္သည္။ (ခရစ္ေတာ္ မေပၚမီ သကၠရာဇ္ ၅၆၇-ခုႏွစ္ ျဖစ္သည္။) မဟာသကၠရာဇ္သည္ကား သိဒၶတၳမင္းသား၏ ဘိုးေတာ္ (သီရိမဟာမာယာ၏ ခမည္းေတာ္) အဥၥနမင္းႀကီးႏွင့္ ေဒဝီလရေသ့တို႔ တုိင္ပင္၍ ၿဖိဳးခြင္းလိုက္ေသာ သကၠရာဇ္ ၆၄၅ ခုမွ ၂-ခုကို အၾကြင္းထား၍ တိုးတက္လာေသာ သကၠရာဇ္ ျဖစ္သည္။

ဥတၱရာသဠ္နကၡတ္ႏွင့္စန္းယွဥ္ခိုက္္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ပဋိသေႏၶယူခ်ိန္ မယ္ေတာ္မာယာသည္လည္း အိမ္မက္ျမင္မက္သည္။ စတုမဟာရာဇ္နတ္မင္းႀကီး ေလးေယာက္တို႔သည္ မယ္ေတာ္မာယာ၏ အိပ္ရာသလြန္ကို ဟိမဝႏာၱသို႔ ယူေဆာင္လ်က္ ေဆးဒါန္း၊ ျမင္းသီလာ ေက်ာက္ဖ်ာအျပင္ အင္ၾကင္းပင္ႀကီး၏ ေအာက္၌ခ်ထားရာ နတ္မိဖုရား ေလးေယာက္တို႔က ေရမိုးခ်ိဳးကာ ပန္းနံ႔သာတို႔ျဖင့္ ဆင္ယင္လ်က္ ေငြေတာင္ထိပ္၌ရွိေသာ ေရႊဗိမၼာန္သို႔ ေဆာင္၍ အိပ္ေစ၏။ ထိုအခါ ေငြသားကဲ့သို႔ ျဖဴစင္ေသာ ဆင္ေျပာင္ရတနာသည္ ေျမာက္အရပ္မွ လာလတ္၍ မယ္ေတာ္မာယာ၏ လက္ယာနံပါးမွ လွစ္၍ဝင္သည္ကို အိမ္မက္ေလသည္။ ၃၂ ပါးေသာ ပုဗၺနိမိတ္တို႔သည္လည္း ထင္ကုန္လ်က္ စၾကဝဠာတိုက္တစ္ေထာင္အတြင္း၌ ေျမတုန္လႈပ္ေလသည္။

ပဋိသေႏၶ ယူၿပီးေနာက္ ဆယ္လေစ့ေသာအခါ မယ္ေတာ္မဟာမာယာသည္ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ မယ္ေတာ္ႏွင့္ ခမည္းေတာ္တို႔၏ ေနရာျဖစ္ေသာ ေဒဝဒဟျပည္ သို႔ သြားလိုေသာ စိတ္ဆႏၵျဖစ္ေပၚလာသည္။ သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးထံ ေလွ်ာက္ၾကား၍ သြားခြင့္ျပဳေသာအခါ စစ္အဂၤါေလးပါး ဝန္းရံလ်က္ ေရႊထမ္းစင္ကို စီးကာ ထြက္ခြာလာသည္။

ကပိလဝတ္ျပည္ႏွင့္ ေဒဝဒဟျပည္ အၾကားရွိ လုမၺိနီ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဝင္ေရာက္ကစားလိုသျဖင့္ ေရႊထမ္းစင္မွ ဆင္းကာ အင္ၾကင္းပင္ေအာက္သို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့သည္။ ထိုေနရာ၌္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ အင္ၾကင္းကိုင္းကို လွမ္းကိုင္ေနစဥ္မွာပင္ ကမၼဇေလ လႈပ္ရွား၍ မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ ေသာၾကာေန႔ သိဟ္လဂ္, ၿဗိစာၦစန္း, ဝိသာခါနကၡတ္စန္း ႏွင့္ယွဥ္ခိုက္ ဘုရားေလာင္း သိဒၶတၳမင္းသားကို ဖြားျမင္ေတာ္မူသည္။ ထိုခဏ၌ပင္ ေျမႀကီး တုန္လႈပ္လ်က္ အံ့ဖြယ္သရဲ အတိတ္နမိတ္တို႔ ထင္ကုန္သည္။

ျမတ္စြာဘုရားဖြားျမင္သည့္ေန႔ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ဖြားဖက္ေတာ္ (ရ) မ်ိဳးရွိသည္။

၁) ယေသာ္ဓရာ ကို မဟာမာယာေဒဝီ ေမာင္ေတာ္သုပၸဗုဒၶ၏မိဖုရား အမိတၱာမွ ဖြားျမင္သည္။

၂) အာနႏၵာ မင္းသားကို ဘေထြးေတာ္ အမိေတာဒနတြင္ ဖြားျမင္သည္။

၃) ဆႏၷ အမတ္

၄) ကာဠဳဒါယီ

၅) က႑ကျမင္း ဖြားျမင္သည္။

၆) မဇၩိမေဒသတြင္ ပင္စည္လုံးပတ္ ၃၂ ေတာင္, အျမင့္အေတာင္ ၁၀၀, ခက္မ ၅ျဖာ ရွိသည့္ ေဗာဓိေညာင္ပင္လည္း ေပၚေပါက္သည္။

၇) နန္းေတာ္အတြင္း သခၤ-ဇလ-ဥပၸလ-ပ႑ရီက မည္ေသာ ေ႐ႊအိုးႀကီး ၄ လုံးလည္း ေပၚေပါက္သည္။

ဖြားျမင္ၿပီးလွ်င္ၿပီးခ်င္း ဘုရားေလာင္းကေလးသည္ အေရွ႔အရပ္သို႔မ်က္ႏွာမူကာရပ္ၿပီးေနာက္ ေျမာက္အရပ္ဘက္သို႔ လွည့္ေတာ္မူလ်က္ ခုႏွစ္ဖဝါးသြား၍ ေျခစုံရပ္တန္႔ၿပီးေသာ္ အေဂၢါဟမသိၼ ေလာကႆ = “ငါသည္ ေလာႀကီးတြင္ အျမတ္ဆုံးပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၏” စသည္ျဖင့္ ရဲရင့္စြာ ႀကဳံးဝါးေတာ္မူေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ေဒဝဒဟ ႏွင့္ ကပၸိလဝတ္ ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကေလးကို့ မယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ ကပၸိလဝတ္ ျပည္သို႔ ျပန္လည္ပင့္ေဆာင္ၾကေလ၏။

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ကပိၸလဝတ္ျပည္သုိ႔ေရာက္ေသာေန႔မွာပင္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီး ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ေသာ ကာဠေဒဝီလ ရေသ့သည္ နတ္တို႔ထံမွ ဘုရားေလာင္းဖြားျမင္ေၾကာင္း သတင္းၾကားရ၍ နန္းေတာ္သို႔ ၾကြလာၿပီးလွ်င္ သားေတာ္ေလးကို ၾကည့္႐ႈလိုေၾကာင္း ေျပာၾကားေလ၏။ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ေလးကို ေပြ႕ခ်ီ၍ ရေသ့ႀကီးအား ႐ွိခိုးေစရန္ ရေသ့ႀကီးထံသို႔ ေ႐ွး႐ႈေဆာင္ထားစဥ္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္၏ ေျခအစုံသည္ေျမာက္တက္၍ ရေသ့ႀကီး၏ေခါင္းထက္၌ တည္ေနေလ၏။ ဘုရားအေလာင္း၏ ေနာက္ဆုံးဘဝ၌ ဘုရားေလာင္းက ႐ွိခိုးထိုက္သူ တစ္စုံ တစ္ေယာက္မွ် မရွိေခ်။ အကယ္၌ ဤအခ်က္ကိုမသိေသာသူတို႔က ဘုရားေလာင္း၏ ဦးေခါင္းေတာ္ကို ရေသ့ႀကီး၏ ေျခရင္းမွာထားလွ်င္ ရေသ့ႀကီးဦးေခါင္းသည္ ခုႏွစ္စိတ္ ကြဲေလရာ၏။ ရေသ့ႀကီးကမူ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေနရာမွထ၍ လက္အုပ္ခ်ီလ်က္ ေနေလ၏။ သုေဒၶါဒန ဘုရင္ႀကီးသည္ ထူးျခားဆန္ၾကယ္ အံ႔ဖြယ္ေသာ ထိုအခ်င္းအရာကို ျမင္၍ မိမိ၏သား ဘုရားေလာင္းကေလးကို ပထမအႀကိမ္ ႐ွိခိုးေလ၏။

ကာဠေဒဝီလ ရေသ့ႀကီးသည္ သမာပတ္ ရွစ္ပါးကို ရ႐ွိေနေသာေၾကာင့္ အတိတ္ကမၺာ ေလးဆယ္၊ အနာဂတ္္ကမၺာ ေလးဆယ္္ကို ဆင္ျခင္သိျမင္ႏိုင္ေသာ တန္ခိုး႐ွိသူျဖစ္၏။ ဘုရားေလာင္းကေလး၏ အဂၤါလကၡဏာကို ၾကည့္႐ႈ႕ေသာအခါ မုခ်ဧကန္ ဘုရားျဖစ္မည့္သူဟု သိ၍ “ဤကေလးကာ အ့ံၾသဖြယ္ရာ ေယာက်္ားျမတ္ေပတကား” ဟု ဆင္ျခင္မိသျဖင့္ ၿပံဳးေတာ္မူသည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိသည္ ဤကေလးဘုရားျဖစ္ေသာအခါ ဘုရားကို ဖူေျမာ္ခြင့္ရပါမည္ေလာဟု တန္ခိုးျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ေလ၏။ ထိုအခါ ဤကေလး ဘုရားမျဖစ္မီပင္ မိမိကြယ္လြန္ၿပီးလွ်င္ အ႐ူပဘုံ၍ အ႐ူပျဗဟၼာ ျဖစ္ရမည္ကို ျမင္သျဖင့္ ဘုရားကို မဖူးျမင္ရဘဲ အဆုံး႐ႈံးႀကီး ဆုံး႐ႈံးရေတာ့မည္ဟု သိရ၍ ငိုေကၽြးေလ၏။

ထိုအခါ မင္းႀကီးႏွင့္တကြ နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသားတို႔သည္ ရေသ့ႀကီး ၿပဳံရယ္ျခင္း၊ ငိုျခင္း၏ အေၾကာင္းကို ေမးၾက၍ ရေသ့ႀကီးက ျဖစ္ပ်က္ပုံ အေၾကာင္းစုံကို ႐ွင္းလင္းေျပာျပလိုက္၏။

ဖြားျမင္ၿပီး ၅-ရက္ေျမာက္၌ ဘုရားေလာင္းကို သိဒၶတၳ ဟုအမည္ေပးၾက၏။ “အက်ိဳးစီးပြားကုိ ၿပီးစီးေစႏိုင္သူ” ဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ သိဒၶတၳ ကေလး၏ အဂၤါလကၡဏာတို႔ကို ပုဏၰားေတာ္မ်ားကုိ ၾကည့္႐ႈစစ္ေဆးေစရာ ပုဏၰား ရ-ေယာက္က စၾကဝေတးမင္း ေသာ္လည္း ျဖစ္လိမ့္မည္။ ဘုရားေသာ္လည္း ျဖစ္လိမ့္မည္ ဟု ေဟာၾက၏။ အငယ္ဆုံးျဖစ္ေသာ ေကာ႑ညအႏြယ္ ျဖစ္သည့္ သုဒတၳ ပုဏၰားကေလးကမူ မုခ်ဘုရား ျဖစ္မည္ဟု တစ္ခြန္းတည္း အတပ္ ေဟာလိုက္၏။

ဘုရားေလာင္းဖြားျမင္ၿပီးေနာက္ ခုႏွစ္ရက္ ေျမာက္ေသာအခါ မယ္ေတာ္ မဟာမာယာေဒဝီ နတ္႐ြႊာစံေလသည္။ ယင္းသို႔နတ္႐ြာစံၿခင္းမွာ ဘုရားေလာင္းကို ဖြားျမင္ျခင္းေၾကာင့္ နတ္႐ြာစံျခင္းမဟုတ္၊ သက္တမ္းေစ့ျခင္းေၾကာင့္ နတ္႐ြာစံျခင္းသာျဖစ္သည္။ ဘုရား၏ မယ္ေတာ္တို႔၏ ျဖစ္ရာ တုသိတာနတျပည္၏ သႏၵဳသိတ နတ္မင္း ျဖစ္ေလသည္။

မိဖုရားႀကီး မဟာမာယာေဒဝီနတ္႐ြာစံေသာအခါ သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးသည္ မိဖုရားႀကီး၏ ညီမေတာ္ ျဖစ္ေသာ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီကို မိဖုရားႀကီးေျမွာက္လိုက္သည္။ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီသည္ မိမိ၏သားေတာ္ရင္း နႏၵမင္းသားကေလးကို အထိန္းေတာ္မ်ားထံ အပ္ႏွံ၍ မိမိကမူ သိဒၶတၳမင္းသားကေလးကို ကိုယ္တိုင္ပင္ ႏို႔ခ်ိဳတုိက္ေကၽြး ေမြးျမဴျပဳစုေလ၏။

ေနာက္ထပ္ဖတ္ရန္မွာ.....

ေဂါတမ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား (အပိုင္း-၄)