တန္ဖိုးမ့ဖတ္ႏိုင္ေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

လြန္ခဲ့ေသာ ၂-ႏွစ္အခ်ိန္က တေပါင္းလဆန္း နံနက္ခင္း တရက္တြင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔ ညီအမသည္ ညီမျဖစ္သူ၏ ေမြးေန႔ျဖစ္၍ ဟသၤာတျမိဳ႔ လယ္တီေက်ာင္းတိုက္ႀကီး၏ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဘဒၵႏၲ ခမာ၀ုဓကို နံနက္ဆြမ္းအမီ အခ်ိဳပြဲကပ္လွဴရန္အတြက္ သြားေရာက္ဖူးေတြ႔ခဲ့ၾကပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ေရာက္ရွိခိ်န္တြင္ ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ တပါးတည္း ကုလားထိုင္ေပၚ၌ သီတင္းသံုးေနသည္ကို ဖူးေတြ႔ရသည္။ တေက်ာင္းလံုးမွာလည္း ဘာသံမွမၾကားရ။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္။ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ဦးပဥၨင္းေလးတပါးကသာ ဆရာေတာ္ႀကီးအတြက္ လိုရာေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီးအား ရွိခိုးကန္ေတာ့ျပီးသည္ႏွင့္-တပည့္ေတာ္ ဒကာႀကီး ဦးျမင့္ရဲ႔ သမီးပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႔ ညီမေမြးေန႔မို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားနဲ႔ စာခ်သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ဆႏြင္းမကင္းဖုတ္ျပီး အခ်ိဳပြဲ လာကပ္တာ ပါဘုရား-ဟု ေလွ်ာက္ထားလိုက္ပါသည္။
ဆရာေတာ္ႀကီးက ကၽြန္မတို႔ကို မွတ္မိသည့္ပံုျဖင့္ ျပံဳး၍ ေခါင္းညိတ္ေတာ္မူပါသည္။

ဆရာေတာ္ဘုရား အုန္းႏို႔နဲ႔မွ တည့္ပါ့မလားလို႔ တပည့္ေတာ္ ေတြးမိျပီး စိုးရိမ္ေနပါတယ္ဘုရား-ဟု ကၽြန္မက ထပ္ေလွ်ာက္လိုက္ေသာအခါတြင္-
ငါ အကုန္စားတယ္။ မတည့္တာ ဘာမွ မရွိဘူး-ဟု ျပန္ျပီး မိန္႔ေတာ္မူသျဖင့္ ကၽြန္မမွာ စိတ္ေအးသြားပါသည္။ ၄င္းေနာက္ ဆရာေတာ္ႀကီးက-

ေမြးေန႔အတြက္ လာလွဴတာဆိုေတာ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေပးရမွာေပါ့။ သားသမီးရဲ႔ ၀တၱရားငါးပါးထဲမွာ လွဳမွ်ေ၀၍ ဆိုတာ ပါတယ္မဟုတ္လား။
ပါပါတယ္ ဘုရား။
ေအး-နင္တို႔မွာ အခုဆိုရင္ မိဘႏွစ္ပါးလံုး မရွိၾကေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ နင္တို႔ရဲ႔ မိဘေတြအတြက္ ရည္စူးျပီး အလွဴဒါန လုပ္ျပီးတိုင္း အမွ်အတန္းေပးေ၀ရမယ္။ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံျပီး အလွဴႀကီး အတန္းႀကီး လုပ္ႏိုင္မွ မဟုတ္ဘူး။ ေန႔စဥ္ နံနက္ ဘုရားရွိခိုးတိုင္း ေသာက္ေတာ္ေရေလး တခြက္၊ ပန္းေလးတပြင့္၊ ဖေယာင္းတိုင္ေလး တတိုင္၊ ဆြမ္းေလး တပြဲ၊ ကပ္လွဴျပီးတိုင္း ကိုယ္ျပဳသမွ် ဒါန သီလကုသိုလ္ကို မိဘေတြအတြက္ မေမ့မေလ်ာ့ဘဲ အမွ်အတန္း ေပးေ၀ရမယ္။

ပုထုဇဥ္ေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုန္းႀကီး ရဟန္းေတာင္မွ လားရာဂတိက မျမဲဘူး။ ေျပာလို႔မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အလွဴဒါန နည္းတာ မ်ားတာက အဓိက မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္လွဴသမွ် ဒါနေလးကို မိဘအတြက္ အျမဲသတိရျပီး အမွ်ေ၀ဖို႔က အဓိကပဲ။ မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္တုန္းမွာ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးရံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ေသးဘူး။ ေသျပီးတဲ့ေနာက္မွာလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ္ေန႔စဥ္လွဴသမွ်ကို အမွ်ေပးေ၀ေနရတယ္။

ပန္းတပြင့္၊ ေရတခြက္၊ ဆြမ္းတပြဲဟာ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္စရာ မရွိဘူး။ မလုပ္ႏိုင္စရာ မရွိဘူး။ အကယ္၍ နင္တို႔ရဲ႔ မိဘေတြဟာ လားရာဂတိ မျမဲတဲ့အတြက္ မကၽြတ္မလြတ္ေသးတဲ့ဘ၀ တခုခုမွာမ်ား ေရာက္ရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ နင္တို႔လွဴဒါန္း အမွ်ေ၀တဲ့အတြက္ ၾကံဳႀကိဳက္ခဲ့ရင္ သာဓုေခၚဆိုႏိုင္ျပီး ေကာင္းရာသုဂတိ ေရာက္သြားမယ္။ သိပ္ျပီး အက်ိဳးမ်ားမယ္။

ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ လွဴဒါန္းျပီး အမွ်ေ၀ရမလဲဆိုရင္ေတာ့ နင္တို႔ မေသမခ်င္း လုပ္ရမယ္။ ဒါမွ သားသမီး၀တၱရား ေက်မယ္။ ကဲ ဒါဟာ ငါ့ရဲ႔ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ပဲ။

ဆရာေတာ္ဘုရား ခ်ီးျမႇင့္ေတာ္မူေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တရားေတာ္-ကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ၾကားနာလိုက္ရ သျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ညီအမမွာ ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ားထေလာက္ေအာင္ပင္ ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္ရပါသည္။
ဆရာဘုရားႀကီး၏တပည့္ရင္း ဒကာရင္း ျဖစ္ေသာ ကြယ္လြန္သူ မိဘမ်ားကိုလည္း သတိရျပီး မ်က္ရည္လည္မိပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ ညီအမအား-တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္-ခ်ီးျမႇင့္ေတာ္မူခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဓမၼာႏုဓမၼ မဟာဒြါရ နိကာယဂုိဏ္း သာသနာပိုင္ဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၲခမာ၀ုဓသည္ သာသနာအက်ိဳးကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ေတာ္မူရင္း သက္ေတာ္ ၉၂-ႏွစ္၊ သိကၡာေတာ္ ၇၂-၀ါအရ၊ ၁၃၆၄-ခု ေတာ္သလင္း လျပည့္ေက်ာ္ ၇-ရက္ (၂၀၀၂-ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၈-ရက္) စေနေန႔ ညေန ၆-နာရီ ၃၁-မိနစ္တြင္ ဘ၀နတ္ထံ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့ပါျပီ။

သို႔ပါေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားခ်ီးျမင့္ေတာ္မူခဲ့သည့္-တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္-တရားေတာ္မွာ ကၽြန္မတို႔ရင္ထဲတြင္ တသက္လံုး မေမ့ႏိုင္ေအာင္ စြဲျငိခို၀င္လ်က္ ရွိေနပါေတာ့သည္။

( ျမႏွင္းေအး-ဟသၤာတ)

Posted by: mingala at 8:39 PM