ေႀကြလင့္ႏွင္းဆီ
(၁)
ကြ်န္မနာမည္ အဖ္ဆာနာ, အသက္(၂၉)ႏွစ္, ကေလးႏွစ္ေယာက္ အေမပါ၊ အသက္(၁၉)မွာ အေဖ႔ကို ေတြ႕ဖို႔ ေဒလီအသြား အေဖနဲ႔ မေတြ႕ရပဲ ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္ ရလိုက္တယ္။ ေကာက္ရသလို ပါပဲ။အၿဖစ္က ဒီလိုပါ...။
(၂)
အရင္ကေတာ့ ကြ်န္မနာမည္ ဆီမာပါ။ ဟရီယားနား ၿပည္နယ္က လူကံုထံ မိသားစုတစ္မွာ လူၿဖစ္ခဲ့ရ တယ္ဆိုပါေတာ့။ ကြ်န္မတို႔မွာ ၿခံ၀င္းအက်ယ္ၾကီးနဲ႔ တိုက္ၾကီးတစ္လုံး႐ွိပါတယ္။ ေမာင္ေလး(၂)ေယာက္႐ွိတယ္။ အေဖက ေထာက္လွမ္ေရး ေအဂ်င္စီတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး ေဒလီမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနပါတယ္။ အေမကေတာ့ အေဖ႔တာ၀န္ပါယူရတဲ့ အိမ္႐ွင္မေပါ့။ ကြ်န္မတို႔ အေဖ႔ကို အၿမဲတမ္း ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေပမဲ့ အေဖ႔မွာ ကြ်န္မတို႔အတြက္ အခ်ိန္မ႐ွိပါဘူး။ အခ်စ္ေမတၱာကလြဲလို႔ အိမ္မွာ အကုန္႐ွိပါတယ္။
ကြ်န္မရဲ႕ကေလး ဘ၀ဟာ က်ဥ္းေၿမာင္းလြန္းလွ ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွန္မွန္တက္,ေက်ာင္းကအၿပန္ အိမ္ထဲ မွာေန,စာမွန္မွန္ဖတ္ ….ဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ မညံ့လွပါဘူး။ပညာေရးအေၾကာင္းၿပႏိုင္မွ အၿပင္ထြက္ခြင့္ရတာမို႔ ေတးဂီတ ၿပဇာတ္စတဲ့ လွဳပ္႐ွားမွဳေတြမွာလည္း ပါ၀င္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ဆယ္တန္းအထိ ဒီအတိုင္းပဲၿဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္ ေပါ့။
ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အေဖေရာက္လာၿပီး ကြ်န္မပညာေရးအတြက္ စီစဥ္ပါေတာ့ တယ္။အနီးအနားၿမိဳ႕က ေဘာ္ဒါေဆာင္တစ္ခုမွာ အပ္ႏွံၿပီး ေကာလိပ္တက္ခိုင္းပါတယ္။ကြ်န္မ အေဆာင္မွာ မေနခ်င္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ။အေဆာင္မွာေနရင္း ကြ်န္မဟာ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားနဲ႔ ဆန္႔က်င္လာတယ္။ `ငါ့ဘ၀ဟာ တစ္ေယာက္တည္းပါလား´လို႔ အၿမဲတမ္း ခံစားေနခဲ့ရတယ္။
ကြ်န္မကို အိမ္က ဘယ္သူမွ လာမေတြ႕ၾကဘူးေလ။တခါတေလ အေမေရာက္္လာတတ္ေပမဲ့ သားေတြ ကို စိတ္မခ်လို႔ဆိုၿပီး ခ်က္ခ်င္းၿပန္သြားေလ့႐ွိတယ္။ကြ်န္မမွတ္မိသေလာက္ အေဖကေတာ့ တစ္ေခါက္ပဲ ေရာက္ လာခဲ့ဖူးတယ္။ကြ်န္မစိတ္ေတြ လြင့္ေမ်ာေနပါၿပီ။တစ္ေယာက္တည္း ငုတ္တုတ္,႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္,တီဗီြၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္ ေတြၿဖဳန္းခဲ့တယ္။`သူမ်ားအေဖေတြလို ကြ်န္မကို လာေတြ႕ဖို႔ ´အေဖ့ဆီ အၾကိမ္ၾကိမ္စာေရးခဲ့ေပမယ့္ အခ်ည္းႏွီး ပါပဲ။တခါတေလ အေဖစိတ္ပူၿပီး ေရာက္လာေလမလားလို႔ ကြ်န္မရဲ႕အခက္အခဲေပါင္းစံုကို အေၾကာင္းၾကားေပမဲ့ ထူးမၿခားနားပါပဲ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဟာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာေန႔ေတြေပါ့႐ွင္။
ကြ်န္မ(၁၂)တန္းေအာင္ေတာ့`ေစာေစာစီးစီးစာၿပန္သင္ရမယ္၊အေဆာင္မွာပဲေနၿပီး ေကာလိပ္ဆက္ တက္ရမယ္´လို႔ အေဖက စီရင္ခ်က္ခ်ၿပန္တယ္။ အေဆာင္မွာ မေနခ်င္ဘူးလို႔ ေၿပာေပမဲ့ ဘယ္သူမွ ဂ႐ုမစိုက္ ၾကဘူး။ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ အေဆာင္ေရာက္ခဲ့ၿပန္တယ္။ မိဘစကားကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ခဲ့ဘူးေလ။အၾကံဉာဏ္ေပး ၾက,အားေပးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္။ကြ်န္မစာသင္ဖို႔ စိတ္ကုန္သြားပါၿပီ။ ဆရာ ဆရာမနဲ႔ အေဆာင္မွဴးကို ေၾကာက္ေနရလို႔ ဟန္ၿပေလာက္ေတာ့ ဖတ္ေန မွတ္ေနရေသးတာေပါ့။
တစ္ေန႔မွာေတာ့…..သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အခန္းအၿပင္မွာ ကြ်န္မကို အေဆာင္မွဳးက ဖမ္းလိိုက္ ပါတယ္။မွတ္စုစာအုပ္ယူၿပီး ၿပန္လာေၾကာင္း႐ွင္းၿပေပမဲ႔ လက္မခံပဲ နားပိတ္ၿပီးၿပန္သြားပါတယ္။ကြ်န္မကို နာမည္ ပ်က္ စာရင္းထုတ္ၿပန္လိုက္ပါတယ္။အားလံုးက ကြ်န္မကို မၾကည္ၾကေတာ့ဘူး။ကြ်န္မကို လာေရာက္ကာကြယ္ ေပးဖို႔ အေဖဆီစာေရးေပမဲ႔ အေၿဖေတာင္ၿပန္မရခဲ့ပါဘူး၊ေရာက္လာဖို႔ဆိုတာေတာ့ အေ၀းၾကီးပါ။
(B.A)ပထမႏွစ္ က်ပါတယ္၊ပညာတတ္အိပ္မက္ေတြ တစ္စစီၿပိဳကြဲခဲ့ပါၿပီ။ပစၥည္းေတြကို အေဆာင္မွာ ထားခဲ့ၿပီး လက္က်န္ေငြေလးနဲ႔ အေဖ႐ွိရာ ေဒလီကို ဘတ္(စ္)ကားစီးၿပီးထြက္လာခဲ့တယ္။အေ၀းေၿပးဂိတ္ ေရာက္ေတာ့ `လိုရာခရီး အေရာက္ပို႔ေပးမည့္အေၾကာင္း´တကၠစီမ်ား အလုအယက္ေခၚေနၾကပါတယ္။
ကိုယ္ကလည္း မသြားတတ္တာနဲ႔ တကၠစီသမားတစ္ေယာက္ကို အေဖ႔လိပ္စာေပးၿပီး ကားထဲ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ ေဒလီလမ္းေတြကို ကြ်န္မ မသိပါဘူး။
`ၿမိဳ႔႕ထဲမွာ ဆႏၵၿပပြဲေတြ႐ွိတယ္၊အၾကမ္းဖက္ခံရႏုိင္တယ္၊ဒီေန႔ေတာ့ အေရာက္ပို႔ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး´ လို႔ ကားသမားက ေၿပာလာတယ္။ကြ်န္မလည္း ေၾကာက္လာတာနဲ႔ မီးရထားဘူတာ႐ုံ ပို႔ခိုင္းတယ္။ `ဒီေန႔ ဘယ္ရထားမွ မထြက္ဘူး´လို႔ လူတစ္ေယာက္က ေၿပာလာၿပန္တယ္၊ေၾကာက္စိတ္ေတြ မိုးၿပိဳပါၿပီ။´သူ႔အိမ္ကို သြားႏိုင္ေၾကာင္း,မနက္ၿဖန္ လိပ္စာအတိုင္း ပို႔ေပးမည့္အေၾကာင္း´ကားသမားက ကတိေပးလာေတာ့ ေ႐ြးစရာ လမ္း မၿမင္တာနဲ႔ ကားသမားအိမ္ လိုက္သြားခဲ့မိတယ္။
ကြ်န္မလမ္းေၾကာင္း တိမ္းေစာင္းခဲ့ရၿပီ၊သူ႔ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ဆင္းသက္မိၿပီ၊ၿငင္းဆန္ေပမဲ႔ မ႐ုန္းကန္ ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊အႏိုင္က်င့္ခံလိုက္ရၿပီ။ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ သူ႔အိမ္က ထြက္သြားဖို႔ ေၿပာပါတယ္။ကြ်န္မ ထြက္မသြား ပါဘူး။ကြ်န္မကို လက္ထပ္ယူရမယ္လို႔ ေၿပာလိုက္ပါတယ္။ဒီအတြက္ သူလံုး၀ စဥ္းစား မထားဘူး။ခိုကိုးရာမဲ့ မိန္းကေလးေတြ သူ႔ေထာင္ေခ်ာက္မိတာ မနည္းလွေတာ့ဘူးေလ။သူၿငင္းေနေပမဲ႔ ကြ်န္မထြက္သြားမွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သိလို႔ လက္ခံလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္မဟာ ရီယား(ဇ္)ဆိုတဲ႔ မူစလင္တစ္ေယာက္နဲ႔ အေၾကာင္းပါၿပီး ဆီမာ ကေန အဖ္ဆာနာၿဖစ္ခဲ့ရတာပါ။
အခု ကြ်န္မအသက္(၂၉)ႏွစ္,အိမ္ေထာင္အသက္(၁၀)ႏွစ္႐ွိၿပီး ကေလး(၂)ေယာက္ ရေနပါၿပီ။ အခုထိ သူ႔မိသားစုအေၾကာင္း ဘာမွ မသိခဲ့ရေသးဘူး။ကြ်န္မကို ဖ်က္ဆီးခဲ့တဲ့ သူနဲ႔ပဲ ဘ၀တစ္ခုတည္ေဆာက္ဖို႔ ၾကိဳးစား ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလူကေတာ့ မိန္းကေလးေတြကို ဖ်က္ဆီးဖို႔ ၾကိဳးစားေနတုန္းပါပဲ။ကြ်န္မ အစြမ္းကုန္သည္းခံ ေနေပမဲ႔ တခါတေလ ေပါက္ကြဲပစ္လိုက္မိတယ္။
(၃)
အေဖလိုက္လာတယ္၊ရဲေတြလည္းပါလာတယ္၊ကြ်န္မ ရဲေတြကို ၿပန္လႊတ္လိုက္တယ္၊ကြ်န္မ မိခင္တစ္ ေယာက္ၿဖစ္ေနပါၿပီ။`မိသားစုကို အ႐ွက္ခြဲတဲ႔အတြက္ သမီးအၿဖစ္က စြန္႔လႊတ္ေၾကာင္း´ေၿပာၿပီး အေဖၿပန္သြား တယ္။အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး မိသားစုနဲ႔ အဆက္အသြယ္ လံုး၀ၿပတ္သြားပါေတာ့တယ္။
`ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ကိုယ္လို မပ်က္စီးရေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ႏိုင္ဖို႔´သာ ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ခု တည္းေသာ ရည္မွန္းခ်က္ပါ။ကေလးမ်ားအတြက္ ပညာသင္ေပး႐ုံနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူး,ေမတၱာနဲ႔ေႏြးေထြးမွဳ အထူး လိုအပ္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္မဘ၀နဲ႔ရင္းၿပီးရခဲ့တဲ႔သင္ခန္းစာပါ။သူတို႔ကို နာက်င္မွဳေတြနဲ႔ မၾကီးပ်င္းေစရဘူး။
ကြ်န္မေယာကၤ်ားလား..တကၠစီေမာင္းတုန္းပါပဲ၊ဒါေပမဲ႔ အက်င့္စ႐ုိက္ေတြ အေတာ္အသင့္ ေၿပာင္းလာပါၿပီ၊ကေလး ေတြကိုလည္း ဂ႐ုစိုက္တတ္ေနၿပီ။ကြ်န္မကို တစ္ခါတစ္ေလ ႐ုိက္ႏွက္တတ္ေပမဲ႔ ကြ်န္မခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ..။
ကိုေနာ
၁၄.၁၁.၂၀၀၈ ။
(ကိရန္း ေဗဒီ ၏ ဂလတီ ကိစကီ မွ ဥေပခ်ိတ္ ဆီမာ ကာ တယာဆဒ္ တဖဆာနာ ကိုၿပန္ဆိုသည္။)
0 comments:
Post a Comment