အဘိဓမၼာ အပုိင္း၂၊ အပုိင္း အခန္ ၁၂ (မစၦရိယ+ကုကၠဳစၥ) 30-01-10

ဒီေန႔ အစဥ္ေရာက္လာတဲ႔ ေျပာျပရမည့္ အဘိဓၼာတရားက... မစၦရိယ=မိမိစည္းစိမ္ ဥစၥာ၊ ပညာစသည္ကုိ သူတပါးအား ရွယ္ယာရမွာကုိ ၀န္တုိႏွေျမာျခင္း၊ ေလာကမွာေျပာေနက် စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ကတ္ေစးနဲျခင္းသေဘာ။ ေပးသင္႔လွ်က္

မေပး/မစြန္႔ႏုိင္ျခင္း..... ကတ္ေစးနဲေနျခင္းသည္ မိမိတုိ႔သႏၱာန္မွာ ဒီတရားကိန္းေနတဲ႔ အခ်ိန္ပါပဲ။
ဒီတရားမိမိတုိ႔တစ္ေတြ သႏၱာန္မွာ ကိန္းလာၿပီဆုိရင္.... သူရဲ႕သေဘာက ဘယ္ေလာက္အထိ ဆုိးသလဲဆုိေတာ႔... မိမိမွာ ရွိတဲ႔ ပစၥည္း၊ ပညာစသည္, မရေသးတဲ႔ ပစၥည္း၊ ပညာစသည္ ငါ႔သာပုိင္လုိသည္၊ ငါသာတတ္ေစခ်င္သည္၊ သူတစ္ပါးကုိ မရွိေစလုိ႔၊

မတတ္ေစလုိျခင္းသေဘာ၊ ယုတ္စြအဆုံး အလာတူ ပစၥည္းမ်ိဳးေတာင္ တျခားသူအား မရွိေစခ်င္တဲ႔ သေဘာပါ။
ေတြ႕ဘူးမွာပါ... ပစၥည္းအသစ္အဆန္း၊ ဒီဇုိင္းအသစ္အဆန္းေလးမ်ားေပၚတဲ႔အခါ မိမိအရင္ဦးေအာင္ ၀ယ္ၿပီး... သူတစ္ပါးအား ႂကြားခ်င္တဲ႔ သေဘာေလးေတြ၊ သူသာ ၀တ္ႏုိင္တယ္၊ အသုံးျပဳႏုိင္တယ္၊ ကုိင္ႏုိင္တယ္၊ ပုိင္ေသးတယ္... တျခားသူ

မပုိင္ေသးဘူးဆုိတဲ႔ သေဘာတရားသည္... ဒီ “မစၦရိယ=၀န္တုိျခင္း” ကိန္းေနတဲ႔ သေဘာပါ။ ကုိယ္ႏွင္႔ အလာတူမ်ိဳး သူတစ္ပါးအား ရရွိသြားမွာ အလားတူျဖစ္သြားမွာကုိ စိုးရိမ္ျခင္းပါပဲ။

မိမိဥစၥာ၊ ပညာစသည္ကုိ ၀န္တုိျခင္းႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ ပါဠိစာေပမွာ (၅)မ်ိဳး ခြဲျပေလ႔ရွိပါတယ္။
၁။ အာ၀သမစၦရိယ= ေက်ာင္းကန္၊ တုိက္တာ၊ ေနရာထုိင္ခင္းစသည့္ ေနရာႏွင္႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၀န္တုိျခင္း
၂။ ကုလမစၦရိယ= ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြ၊ တပည့္၊ ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနႏွင္႔ ဒကာဒကာမတုိ႔ႏွင္႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၀န္တုိျခင္း
၃။ လာဘမစၦရိယ= ပစၥည္းလာဘ္လာဘတုိ႔ႏွင္႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၀န္တုိျခင္း
၄။ ၀ဏၰမစၦရိယ= ကုိယ္ေရအဆင္း၊ ဂုဏ္သတင္းတုိ႔ႏွင္႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၀န္တုိျခင္း
၅။ ဓမၼမစၦရိယ= မိမိတတ္သိေသာ အတတ္ပညာႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ ၀န္တုိျခင္း

နံပါတ္ (၁) အေနအားျဖင္႔ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ျဖစ္ေလ႔ျဖစ္ထရွိၾကပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္တဲ႔ ေနရာေလးကုိ သူတစ္ပါးအား မေပးခ်င္တာ၊ လုိင္းကားစသည္ေပၚမွာ -၂-ေယာက္စာေလာက္ ေနရာရွိပါလွ်က္ သူတစ္ပါးအား ရွယ္ယာမလုပ္ခ်င္တာ၊ ေနာက္

ကုိယ္လွဴထားတဲ႔ ေက်ာင္းမွာ တပါးသူတုိ႔၏ ပစၥည္းမ်ား ထားတာ မႀကိဳက္တာ... တျခား ဧည့္သည္မ်ား တည္းခုိ ေနထုိင္မွာကုိ မႏွစ္သက္တာ...စသည္စသည္မ်ားသည္ “အာ၀ါသမစၦရိယ=ေနရာထုိင္ခင္းႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ မိမိပစၥည္းအေပၚ ၀န္တုိမႈ”

ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ႔ လူတစ္ေယာက္၊ လူယုတ္မာတစ္ေယာက္ကုိ မိမိလွဴထားတဲ႔ေက်ာင္း...သုိ႔မဟုတ္.. မိမိအိမ္ကုိ မသြားေစခ်င္တာ/ မလာေစခ်င္တာကေတာ႔ ဒီ “အာ၀ါသမစၦရိယ” သေဘာမဟုတ္ပါဘူး။
နံပါတ္ (၂) အေနအားျဖင္႔ ဆရာမ်ား၊ ရဟန္းေတာ္မ်ား၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွာ ပုိထင္ထင္ရွားရွား ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ယေန႔ေခတ္ စာသင္၀ုိင္းမ်ားမွာ ကုိယ္႔တပည့္မ်ား.... တျခားစာသင္၀ုိင္းရဲ႕ တပည့္ျဖစ္သြားမွာကုိ ၀န္တုိတာ၊ ရဟန္းေတာ္မ်ား... ကုိယ္႔ဒကာ ဒကာမမ်ားကုိ တျခားေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႕ ေဟာေျပာမႈေၾကာင္႔ သူ႔ဖက္ပါသြားမွာ စုိးရိမ္ၿပီး ၀န္တုိတာစသည္မ်ားသည္ “ကုလမစၦရိယ=ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြ၊ တပည့္၊ ဒကာဒကာမတုိ႔ႏွင္႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၀န္တုိျခင္း” ျဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္ (၃) အေနအားျဖင္႔ ေမာင္ႏွမအခ်င္း ခြဲေအာင္လုပ္တဲ႔ သေဘာမ်ိဳး ေတြ႕ဘူးမယ္ထင္ပါတယ္၊ မိဘနဲ႔ မတဲ႔ေအာင္ ျဖစ္သြားၾကတဲ႔ သေဘာမ်ိဳးလည္း ေတြ႕ၾကံဳဘူးၾကမွာပါ။ အေမြကုိ ကုိယ္သာ ရလုိတာ တပါးသူအား မရေစခ်င္တဲ႔ သေဘာမ်ိဳး။

သူတစ္ပါးအား ရွယ္ယာ မလုပ္လုိျခင္းစတဲ႔ သေဘာေတြသည္ “လာဘမစၦရိယ=ပစၥည္းလာဘ္လာဘအေပၚ ၀န္တုိမႈ” သေဘာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္ (၄) အေနနဲ႔က... မိမိကုိယ္သာ လွတဲ႔ အဆင္းပုိင္ရွင္၊ အလွပုိင္ရွင္ ျဖစ္တယ္၊ ေက်ာ္ေဇာသတင္းပုိင္ဆုိင္သူ ျဖစ္တယ္... တျခားသူတပါးမွာ အဲဒီလုိ ဂုဏ္သတင္းမ်ား မပုိင္ဆုိင္လုိျခင္း သေဘာသည္ “၀ဏၰမစၦရိယ” သေဘာတရားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယလူေပၚလာမွာကုိ မလုိလားတဲ႔ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ အႏုပညာေလာကမွာ ပုိထင္ရွားမလားပဲ။
နံပါတ္ (၅) အေနနဲ႔ကေတာ႔ မည္သည့္အတတ္ပညာ၊ အသိပညာျဖစ္ေစ... မိမိသာ သိၿပီး သူတစ္ပါး သိသြားမွာကုိ မလုိလားတာ... ရွယ္ယာမလုပ္ခ်င္တဲ႔ သေဘာ၊ အက်ိဳးရွိတဲ႔ ကုိယ္သိထားတဲ႔ အရာမ်ားကုိ သူတစ္ပါး လာေမးေသာအခါ မေျပာျပခ်င္၊

နားလည္ေအာင္ မရွင္းျပခ်င္တဲ႔ သေဘာ တရားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားမ်ားသည္ “မစၦရိယ=မိမိပုိင္တဲ႔ အရားမ်ားအေပၚ ၀န္တုိ/ ကတ္ေစးနဲျခင္းမ်ား” ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီတရားမတုိင္ခင္က အေပၚမွာေျပာခဲ႔တဲ႔ ”ဣႆာ-သေဘာသည္ သူတစ္ပါး ပုိင္တဲ႔ ပစၥည္းအေပၚ ႏွေျမာ ကတ္ေစးနဲတာ၊ ဒီ “မစၦရိယ-သေဘာသည္ ကုိယ္ပုိင္တဲ႔ ပစၥည္းစသည္အေပၚ (ကုိယ္ပုိင္မယ္လုိ႔ ထင္ထားတဲ႔ ပစၥည္းစသည္အေပၚ)မွာ ကတ္ေစးနဲ႔ ႏွေျမာ၀န္တုိတာပါ။” ဤသုိ႔ ထူးျခားတယ္ဆုိတာ မွတ္သားပါ။

ေနာက္တစ္ပါးက ကုကၠစၥ။ (ကုတ္ကုတ္စ-လုိ႔ အသံထြက္ ဖတ္ပါ)။ ဒီတရားကလည္း ေန႔စဥ္ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေျပာမ်ားတဲ႔ အဘိဓမၼာစကားလုံး တစ္လုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဘိဓမၼာရဲ႕ ဆုိလုိရင္းနဲ႔ မွန္လား/ မွားလားဆုိတာကုိေတာ႔...

ဒီသေဘာေလ႔လာၿပီး စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ပါ။
သူ႔ရဲ႕သေဘာတရားသည္... မိမိျပဳလုပ္ခဲ႔တဲ႔ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ အေပၚမွာ၊ ေနာက္တစ္ခါ မိမိမျပဳလုပ္မိခဲ႔တဲ႔ ကုသုိလ္အေပၚမွာ ေတြးၿပီး စိတ္ဆင္းရဲ႕ေနတဲ႔ သေဘာ၊ ဘ၀င္မက် ျဖစ္ေနတဲ႔ သေဘာတရားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အကုသုိလ္နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔... ကုကၠဳစၥ..ျဖစ္တယ္ဆုိတာ... “စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာ မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိတ္ ျပဳၿပီးေနာက္ ရရွိခံစားရမည့္ အျပစ္ေတြကုိ ဆင္ျခင္မိေသာအခါ, ဒါမွမဟုတ္ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ခံစားရေသာအခါ “ငါ ထုိမေကာင္းမႈ အကုသုိလ္ဒုစ႐ုိတ္အမႈကုိ ျပဳခဲ႔မိေလျခင္း၊ ျပဳခဲ႔မိေလျခင္း”ဟူေသာ မိမိစိတ္ထဲမွာ မေကာင္းမႈ ျပဳစဥ္တုန္းကေတာ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္... ျပဳၿပီး အျပစ္ျမင္ကာမွ ေတြးေတာပူပန္ကာ ေၾကာက္ေနတဲ႔ သေဘာသည္ “အကုသုိလ္အရာမွာ ကုကၠစၥ=ေတြးေတာပူပန္ျခင္း” ျဖစ္ေနတာပါ။
ကုသုိလ္အရာမွာ ကုကၠစၥ-ျဖစ္တယ္ဆုိတာက... ငယ္ရြယ္စဥ္... က်န္းမာပါလွ်က္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိ မျပဳခဲ႔ဘဲ... ပစၥည္းလည္းကုန္ခမ္း... က်န္းမာေရးကလည္း ခ်ိဳ႕တဲ႔..... ႀကီးရင္႔အုိမင္းေသာအခါမွ “ငါ ငယ္ရြယ္စဥ္က ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ မျပဳခဲ႔ေလျခင္း၊ တရားအလုပ္ မလုပ္ခဲ႔မိေလျခင္း” ဟူေသာ ေတြးေတာပူပန္မႈ သေဘာသည္ ကုသုိလ္အရာႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔ “ကုကၠစၥ” ရဲ႕ သေဘာတရားျဖစ္ပါတယ္။
မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ယခုလုိ “ကုကၠဳစၥ-ရဲ႕ သေဘာ (ဒါမွမဟုတ္) အဘိဓမၼာတရားမ်ား (ဒါမွမဟုတ္) သက္ဆုိင္ရာ တရားစာေပစသည္မ်ား ေလ႔လာဖတ္႐ႈလုိ႔ သိတဲ႔အခ်ိန္ကစၿပီး... ေကာင္းမႈႏွင္႔ပတ္သက္လုိ႔... ရတဲ႔ေနရာကေန ယူတတ္ဖုိ႔ အင္မတန္မွ လုိအပ္သလုိ... မေကာင္းမႈတရားကုိလည္း အတတ္ႏုိင္ဆုံး မလုပ္မိေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ မိမိတုိ႔ တစ္ေတြ ေျပာေနၾကတဲ႔ “ေနာင္တ ေနာင္တ... ေနာင္မွ ရ” အျဖစ္မ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင္႔ပါတယ္။ သိတဲ႔ အခ်ိန္၊ သိတဲ႔အတုိင္း က်င္႔တဲ႔အခ်ိန္သည္ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ ကိန္းေနတာပါ။။
ဒါကေတာ႔ ကုကၠစၥရဲ႕... အေျခခံသေဘာတရား အဓိပၸါယ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မ်ားမွာ က်န္ရွိေနေသာ မိမိတုိ႔ခႏၶာကုိယ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ႔ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္အဘိဓမၼာသေဘာတရားမ်ားကုိ

အမ်ားနားလည္ေအာင္... လျပည့္၀န္းေလး စာသိအေနအားျဖင္႔ သိသေလာက္ ဆက္လက္တင္ျပေပးပါမယ္။
ကူးယူခ်င္တယ္