ဘဒၵါကု႑လေကသာေထရီ အပိုင္း-၃ အဆက္
လက္်ာေတာ္ရံ အရွင္ျမတ္သည္ သဲပံုေပၚမွ သေျပခက္ကို ျမင္၍ သူငယ္တို႔ကို ေမးလွ်င္ ဘဒၵါကု႑လေကသာ မွာထားခဲ့ေသာ စကားကို သူငယ္တို႔က ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ ယင္းသို႔ ျဖစ္ေသာ္ ဤ သေျပကို နင္းခ်ိဳးဖ်က္ဆီးေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူကာ အရွင္ျမတ္သည္ ဆြမ္းခံဝင္ရန္ ႂကြသြားေလသည္။
ဘဒၵါ ျပန္လာေသာအခါ သေျပခက္လည္း က်ိဳးေၾက စဥ္လြင့္ေနသည္။ သဲပံုလည္း ၿပိဳပ်က္ေနသည္။ မည္သူ ဖ်က္ဆီးသနည္းဟု သူငယ္တို႔ထံ စံုစမ္းရာ အရွင္သာရိပုတၱရာ ဖ်က္ဆီးသြားေၾကာင္း သိရေလသည္။ ထိုအခါ ဘဒၵါပရိဗိုဇ္မသည္ တစ္ေယာက္တည္း ရင္မဆိုင္ရဲ သျဖင့္ ေနာက္လိုက္ အေဖာ္သဟဲ ရေစရန္ “အို လူအေပါင္းတို႔၊ ငါသည္ သာကီဝင္မင္းသား ျဖစ္ေသာ ရဟန္းႏွင့္ အယူဝါဒ ယွဥ္ၿပိဳင္အံ့” ဟု လမ္းစဥ္ေလွ်ာက္၍ ေႂကြးေၾကာ္ရာ လူမ်ား ဝိုင္းအံုလာေတာ့သည္။
ဘဒၵါပရိဗိုဇ္မသည္ လူအေပါင္းတို႔ ဝန္းဝိုင္း ၿခံရံလ်က္ လာခဲ့ရာ တစ္ခုေသာ သစ္ပင္ရင္း၌ ေနေတာ္မူေသာ အရွင္သာရိပုတၱရာကို ျမင္လွ်င္ အပါးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ သင့္တင့္ေသာ ပဋိသႏၶာရစကားကို ေျပာဆိုကာ စတင္ ေမးျမန္းသည္။
“အရွင္ဘုရားတို႔သည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ သေျပခက္ကို နင္းခ်ိဳးဖ်က္ဆီးသေလာ”
“ဟုတ္၏၊ ငါ နင္းခ်ိဳး ေစခိုင္းခဲ့သည္”
“ဤသို႔ ျဖစ္ေသာ္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ အယူဝါဒႏွင့္ အရွင္တို႔ အယူဝါဒကို ယွဥ္ၿပိဳင္ ေျပာဆိုရပါအံ့”
“ယွဥ္ၿပိဳင္လိုလွ်င္ ယွဥ္ၿပိဳင္ေလာ့၊ အဘယ္သူက ေမး၍ အဘယ္သူက ေျဖဆိုရမည္နည္း”
“ကြ်ႏ္ုပ္ ေမးပါအံ့၊ အရွင္ ေျဖဆိုပါေလာ့”
“ေမးေလာ့ ဒါယိကာမ”
အရွင္သာရိပုတၱရာက ခြင့္ျပဳလွ်င္ ဘဒၵါသည္ မိမိသိေသာ ျပႆနာတို႔ကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တင္လာရာ ရွင္သာရိပုတၱရာသည္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လြယ္ကူစြာ ေျဖေတာ္မူသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ ဘဒၵါပရိဗိုဇ္မတြင္ ျပႆနာမ်ား တစ္ခုမွ် မရွိေတာ့မွ အရွင္ျမတ္သည္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။
“သင္ကား ေမးလိုသမွ် ေမး၍ ၿပီးေလၿပီ၊ ငါသည္လည္း သင့္အား တစ္ခုေသာ ပုစၧာျပႆနာကို ေမးေတာ့အံ့”
“ေမးပါေလာ့ အရွင္”
“ဒါယိကာမ ‘တစ္ခု’ ဆိုသည္ကား အဘယ္နည္း”
ဘဒၵါပရိဗိုဇ္မသည္ ထိုျပႆနာ၏ အစကို လည္းေကာင္း၊ အဆံုးကို လည္းေကာင္း မျမင္ႏိုင္ဘဲ ေမွာင္မိုက္တြင္းသို႔ ဝင္မိသကဲ့သို႔ ျဖစ္၍ ဝန္ခံရေတာ့သည္။
“အို အရွင္ ကြ်ႏ္ုပ္မသိပါ”
“သင္သည္ ဤတစ္ခုကိုမွ် မသိပါဘဲႏွင့္ တစ္ပါးေသာ အရာကို အဘယ္မွာလွ်င္ သိႏိုင္ပါေတာ့မည္နည္း”
အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ထိုသို႔ မိန္႔ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ဆက္လက္၍ တရားေဟာေတာ္မူရာ ကု႑လေကသာသည္ အရွင္ျမတ္အား ရိုေသစြာ ရွိခိုးလ်က္ ေျခေတာ္ရင္း၌ ဝပ္စင္းေလ၏။
“အရွင္ျမတ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မသည္ အရွင္ဘုရားကို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ပါသည္ ဘုရား”
“ဒါယိကာမ၊ နတ္ႏွင့္တကြေသာ လူတို႔ျပည္၌ အျမတ္ဆံုးေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္ေလေတာ့”
“ေကာင္းပါၿပီ အရွင္ဘုရား”
အရွင္ျမတ္ထံ ဝန္ခံၿပီးေနာက္ ဘဒၵါသည္ ညခ်မ္းေသာအခါဝယ္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ လာခဲ့၍ တရားေဟာေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား အနီး၌ ရပ္၍ ငါးပါးေသာ တည္ျခင္းျဖင့္ ရိုေသစြာ ရွိခိုးေနေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပရိဗိုဇ္မ၏ ပါရမီဉာဏ္ရင့္ၿပီးသည္ကို သိေတာ္မူသျဖင့္ သတၱဝါ၏ အႏုအရင့္ႏွင့္ တန္ေသာတရားကို ေဟာေတာ္မူရာ ဘဒၵါပရိဗိုဇ္မသည္ ရပ္လ်က္သာလွ်င္ ပဋိသမ႓ိဒါႏွင့္တကြ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ ေရာက္ေလကာ ဘိကၡဳနီမထံတြင္ ရဟန္းျပဳေလ၏။
(ဘဒၵါကု႑လေကသာေထရီ အပိုင္း-၄ နိဂံုးအား ဆက္တင္ပါမည္)
0 comments:
Post a Comment