က်န္းမာျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးလာဘ္
လူမ်ားအဖို႔ အလြန္အဖိုးထိုက္တန္၍ အေလးတယူ ဂရုျပဳသင့္ေသာ ေဆာင္ပုဒ္တခုမွာ အာေရာဂ် ပရမာ လာဘာ-ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းေဆာင္ပုဒ္ကို အမ်ားနားလည္ၾကသျဖင့္ ပါဠိအတိုင္းပင္ အသံုးျပဳေနၾကသည္ကို သိျမင္ႏိုင္ပါသည္။ အဓိပၸါယ္မွာ-က်န္းမာျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးလာဘ္ေပတည္း-ဟု ျဖစ္၏။ ယင္းအဓိပၸါယ္ကိုလည္း လူအမ်ားပင္ နားလည္ၾကပါသည္။
ဤေဆာင္ပုဒ္မွာ ဓမၼပဒက်မ္း သုခ၀ဂ္လာ ဂါထာတခု၏ ပထမပါဒ ျဖစ္ေပသည္။ ဂါထာအျပည့္အစံုမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
အာေရာဂ် ပရမာ လာဘာ၊ သႏၲဳ႒ိ ပရမံ ဓနံ။
၀ိႆာသာ ပရမာ ဉာတိ၊ နိဗၺာနံ ပရမံ သုခံ။
အနက္အဓိပၸါယ္မွာ-အနာေရာဂါကင္းရွင္း (၀ါ) က်န္းမာျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးလာဘ္ျဖစ္၏။
မိမိရသမွ်ႏွင့္ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးေသာဥစၥာ ျဖစ္၏။
အကၽြမ္း၀င္ေသာသူသည္ အျမတ္ဆံုးေသာ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၏။
နိဗၺာန္သည္ အျမတ္ဆံုးေသာ ခ်မ္းသာ ျဖစ္ေပသတည္း။
ဤဂါထာကို ေဟာရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူေနစဥ္ ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီးသည္ တရားနာယူရန္ ဘုရားရွင္ထံ လာေရာက္၏။ မင္းႀကီးသည္ ဆန္တစိတ္ခ်က္ေသာ ထမင္းကို ဟင္းလ်ာအမ်ားႏွင့္ ပြဲေတာ္တည္ခဲ့သည္ ျဖစ္သျဖင့္ တရားေတာ္ကို နာယူစဥ္မွာပင္ မအီမသာ တေျပာင္းျပန္ျပန္ႏွင့္ ငိုက္မ်ဥ္းေနသည္ကို ဘုရားရွင္ေတြ႔ျမင္ေတာ္မူ၏။
ထို႔ေၾကာင့္-သတိတရားရွိ၍ ေဘာဇဥ္အာဟာရ၌ အတိုင္းအရွည္ကိုသိ၍ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္သူအား ဒုကၡေ၀ဒနာ နည္းပါး၏။ အသက္ကို ေစာင့္တတ္သူျဖစ္၍ တျဖည္းျဖည္းသာ အိုမင္းရင့္ေရာ္သည္-ဟု ေဟာေျပာ၏။ ထိုေဒသနာေတာ္ကို ဘုရားရွင္သည္ မင္းႀကီး၏ တူေတာ္သူ သုဒႆနလုလင္အား က်က္မွတ္ေစသည္။
မင္းႀကီး ပြဲေတာ္တည္သည့္အခါ ဤေဒသနာေတာ္ကို ရြတ္ေလ။ မင္းႀကီးသည္ ေနာက္ဆံုး ထမင္းလုတ္ကို စြန္႔လတံ႔။ ထိုစြန္႔ေသာ ထမင္းလုတ္နဲ႔ အညီအမွ် ပြဲေတာ္စာထမင္းကို ေလွ်ာ့ခ်က္ေလ-ဟုလည္း ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူလိုက္၏။
ထိုသို႔မိန္႔ေတာ္မူသည့္အတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးခဲ့ရာ ေကာသလမင္းသည္ ဆန္တစလယ္ခ်က္သာ စားသျဖင့္ ကိုယ္ခႏၶာလည္း ပိန္ငယ္လာကာ အေနအထိုင္ ခ်မ္းသာရာရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရားရွင္အား ျပန္ေျပာင္းေလွ်ာက္ထားရာ ဘုရားရွင္သည္-အာေရာဂ် ပရမာ လာဘာ-စသည့္ ဤဂါထာကို ေဟာေတာ္မူ၏။
တဦးတေယာက္သည္ ဥစၥာပစၥည္းတခုခုကို ရရွိေသာ္ လာဘ္ရသည္ဟု ေျပာဆိုတတ္ေပရာ လာဘ္ဆိုသည္မွာ ေရႊေငြရတနာ ဥစၥာပစၥည္းစသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိ၏။ ထိုသို႔ေသာ လာဘ္အမ်ိဳးမ်ိဳးထက္ ေရာဂါကင္းရွင္း က်န္းမာျခင္းသည္သာလွ်င္ အမြန္ျမတ္ဆံုးလာဘ္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။
အေၾကာင္းမွာ တစံုတေယာက္သည္ ဥစၥာဓန စည္းစိမ္ခ်မ္းသာစသည့္ ရတနာတို႔ႏွင့္ မည္မွ်ျပည့္၀ ေပါၾကြယ္သည္ျဖစ္ေစကာမူ မက်န္းမမာ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရပါက ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာ ရတနာတို႔ကို မည္သို႔ခံစားႏိုင္မည္နည္း။ အနာေရာဂါေ၀ဒနာ ကင္းရွင္း၍ က်န္းမာမွသာလွ်င္ ထိုထိုေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ရတနာတို႔ကို ခံစားႏိုင္ေပမည္။
သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မက်န္းမမာ ေရာဂါခံစားေနရသူ၌ရွိေသာ ဥစၥာပစၥည္းတို႔သည္ အက်ိဳးမရွိသကဲ့သို႔ ျဖစ္၏ဟု ဆိုရေပမည္။ ေရာဂါကင္းရွင္း၍ က်န္းမာေသာသူသည္ သြားလိုရာ သြားႏိုင္၍ စားလိုရာ စားႏိုင္၏။ ဥစၥာပစၥည္းၾကြယ္၀ခ်မ္းသာျခင္း မရွိေစကာမူ ပစၥည္းဥစၥာရရန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ပါသည္။ အလုပ္ကို အားႀကိဳးမာန္တက္ စိတ္တိုင္းက် လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္၏။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါ ႏိုင္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာေရာဂ် ပရမာ လာဘာ-က်မ္းမာျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးလာဘ္ ျဖစ္ေပသည္-ဟု ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသတည္း။
( တကၠသိုလ္ ေခမာ-က်ိဳက္လတ္ )
ဤေဆာင္ပုဒ္မွာ ဓမၼပဒက်မ္း သုခ၀ဂ္လာ ဂါထာတခု၏ ပထမပါဒ ျဖစ္ေပသည္။ ဂါထာအျပည့္အစံုမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
အာေရာဂ် ပရမာ လာဘာ၊ သႏၲဳ႒ိ ပရမံ ဓနံ။
၀ိႆာသာ ပရမာ ဉာတိ၊ နိဗၺာနံ ပရမံ သုခံ။
အနက္အဓိပၸါယ္မွာ-အနာေရာဂါကင္းရွင္း (၀ါ) က်န္းမာျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးလာဘ္ျဖစ္၏။
မိမိရသမွ်ႏွင့္ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးေသာဥစၥာ ျဖစ္၏။
အကၽြမ္း၀င္ေသာသူသည္ အျမတ္ဆံုးေသာ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္၏။
နိဗၺာန္သည္ အျမတ္ဆံုးေသာ ခ်မ္းသာ ျဖစ္ေပသတည္း။
ဤဂါထာကို ေဟာရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူေနစဥ္ ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီးသည္ တရားနာယူရန္ ဘုရားရွင္ထံ လာေရာက္၏။ မင္းႀကီးသည္ ဆန္တစိတ္ခ်က္ေသာ ထမင္းကို ဟင္းလ်ာအမ်ားႏွင့္ ပြဲေတာ္တည္ခဲ့သည္ ျဖစ္သျဖင့္ တရားေတာ္ကို နာယူစဥ္မွာပင္ မအီမသာ တေျပာင္းျပန္ျပန္ႏွင့္ ငိုက္မ်ဥ္းေနသည္ကို ဘုရားရွင္ေတြ႔ျမင္ေတာ္မူ၏။
ထို႔ေၾကာင့္-သတိတရားရွိ၍ ေဘာဇဥ္အာဟာရ၌ အတိုင္းအရွည္ကိုသိ၍ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္သူအား ဒုကၡေ၀ဒနာ နည္းပါး၏။ အသက္ကို ေစာင့္တတ္သူျဖစ္၍ တျဖည္းျဖည္းသာ အိုမင္းရင့္ေရာ္သည္-ဟု ေဟာေျပာ၏။ ထိုေဒသနာေတာ္ကို ဘုရားရွင္သည္ မင္းႀကီး၏ တူေတာ္သူ သုဒႆနလုလင္အား က်က္မွတ္ေစသည္။
မင္းႀကီး ပြဲေတာ္တည္သည့္အခါ ဤေဒသနာေတာ္ကို ရြတ္ေလ။ မင္းႀကီးသည္ ေနာက္ဆံုး ထမင္းလုတ္ကို စြန္႔လတံ႔။ ထိုစြန္႔ေသာ ထမင္းလုတ္နဲ႔ အညီအမွ် ပြဲေတာ္စာထမင္းကို ေလွ်ာ့ခ်က္ေလ-ဟုလည္း ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူလိုက္၏။
ထိုသို႔မိန္႔ေတာ္မူသည့္အတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးခဲ့ရာ ေကာသလမင္းသည္ ဆန္တစလယ္ခ်က္သာ စားသျဖင့္ ကိုယ္ခႏၶာလည္း ပိန္ငယ္လာကာ အေနအထိုင္ ခ်မ္းသာရာရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရားရွင္အား ျပန္ေျပာင္းေလွ်ာက္ထားရာ ဘုရားရွင္သည္-အာေရာဂ် ပရမာ လာဘာ-စသည့္ ဤဂါထာကို ေဟာေတာ္မူ၏။
တဦးတေယာက္သည္ ဥစၥာပစၥည္းတခုခုကို ရရွိေသာ္ လာဘ္ရသည္ဟု ေျပာဆိုတတ္ေပရာ လာဘ္ဆိုသည္မွာ ေရႊေငြရတနာ ဥစၥာပစၥည္းစသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိ၏။ ထိုသို႔ေသာ လာဘ္အမ်ိဳးမ်ိဳးထက္ ေရာဂါကင္းရွင္း က်န္းမာျခင္းသည္သာလွ်င္ အမြန္ျမတ္ဆံုးလာဘ္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။
အေၾကာင္းမွာ တစံုတေယာက္သည္ ဥစၥာဓန စည္းစိမ္ခ်မ္းသာစသည့္ ရတနာတို႔ႏွင့္ မည္မွ်ျပည့္၀ ေပါၾကြယ္သည္ျဖစ္ေစကာမူ မက်န္းမမာ ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရပါက ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာ ရတနာတို႔ကို မည္သို႔ခံစားႏိုင္မည္နည္း။ အနာေရာဂါေ၀ဒနာ ကင္းရွင္း၍ က်န္းမာမွသာလွ်င္ ထိုထိုေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ရတနာတို႔ကို ခံစားႏိုင္ေပမည္။
သို႔ျဖစ္သျဖင့္ မက်န္းမမာ ေရာဂါခံစားေနရသူ၌ရွိေသာ ဥစၥာပစၥည္းတို႔သည္ အက်ိဳးမရွိသကဲ့သို႔ ျဖစ္၏ဟု ဆိုရေပမည္။ ေရာဂါကင္းရွင္း၍ က်န္းမာေသာသူသည္ သြားလိုရာ သြားႏိုင္၍ စားလိုရာ စားႏိုင္၏။ ဥစၥာပစၥည္းၾကြယ္၀ခ်မ္းသာျခင္း မရွိေစကာမူ ပစၥည္းဥစၥာရရန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ပါသည္။ အလုပ္ကို အားႀကိဳးမာန္တက္ စိတ္တိုင္းက် လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္၏။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါ ႏိုင္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာေရာဂ် ပရမာ လာဘာ-က်မ္းမာျခင္းသည္ အျမတ္ဆံုးလာဘ္ ျဖစ္ေပသည္-ဟု ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသတည္း။
( တကၠသိုလ္ ေခမာ-က်ိဳက္လတ္ )
0 comments:
Post a Comment