ေက်ာင္းဒကာျဖစ္ခ်င္သလား အလွူခံမလို႔(၃)
အဟတ္။
သူလည္း ဘာမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ရြာက ေမြးအေမက အေရးမၾကီးတာ ဗဟိဒၶရုံုးသံုးမွာ ၾကာၿပီ။ စာရြက္ေတြေပၚမွာ စပြြြြန္ဆာအေမရဲ႕ နာမည္က ထူထူထဲထဲ ရွိေနရမယ္ေလ။ သူ႔မွာ သူ႕ရြာက သူ႕အေမေရာ စပြန္ဆာသူ႕အေမေရာက သူ႕သားကို သိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခ်င္ေနၾကတာေလ။ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ေမာင္ပဇင္းေလးရဲ႕ (စာတတ္ေပတတ္တတ္လို႕ေတာ့ အေမကိုယ္တိုင္က ထင္ေနတာ အဟား သူ႕သားပဲ သူထင္ရွာေပမေပါ့) ေလာကီ ေလာကုတ္စာမ်က္နွာေတြမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီးျဖစ္ခဲ့ၾကသေပါ့။ သူက သူ႕အေၾကာင္းကို သူ႕ဓါတ္ပံုေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုနဲ႕ သူ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြလည္း ခ်ယ္သရေပမေပါ့။
ေက်ာင္းဒကာျဖစ္ခ်င္သလား အလွဴခံမလို႕(၂)
ေခါင္းစဥ္ဖတ္ၿပီး သူ႕မိတ္ေဆြအခိ်ဳ႕က အလွဴခံဌာနဖြင့္ၿပီလား လို႕လုပ္ၾကပါေလေရာ။ ရဟန္းေဘာင္တက္တဲ့ ေန႕က “ရဟန္းမွန္ရင္ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ ၀ါးတစ္ပင္ေအာက္မွာ သီတင္းသံုးေနထိုင္ႏိုင္ရမယ္”လို႕ ၾသ၀ါဒစကားၾကားၿပီးကတည္း ေနေရးထုိင္ေရးမပူေတာ့တာ။
အင္းခုေတာ့ ေတာေတြၿပံဳးတီး ေဂဟေဗဒစနစ္ေတြ ပ်က္သံုးေလေတာ့ သစ္ပင္ကို ေက်ာင္းအျဖစ္သံုးဖို႕ ေမာင္ဖုန္းအၾကံလည္း အေငြ႕ပ်ံရေလသေပါ့။ ၿပီးေတာ့လည္း ဘုတ္အုပ္အထူၾကီးေတြဖတ္ၿပီး အိပ္မက္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြမက္ခ်င္လာတာက ေရာဂါျဖစ္လာပါေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ စာသင္တိုက္ေတြတက္ တကၠသိုလ္ေတြဆက္နဲ႕ ရြာေလးနဲ႕လည္း ေ၀းေ၀းသြားေတာ့တာ။
“ေမာင္ပဇင္းပညာအရည္အခ်င္းေတြနဲ႕ တို႕မ်ားရြာေလးမွာ အလုပ္မရွိပါဘူးကြယ္” ဆိုတဲ့
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ့္အမိန္႕ရွိခ်က္က သူ႔ရြာေလးမွာ ျပန္လည္အေျခခ်ၿပီး ေက်းလက္သာသနာဖြံၿဖိဳးေရးစိတ္ကူးေလးလည္း လြင့္ပါးခဲ့ရေလသေပါ့။ ရြာကအမိ်ဳးေတြကလည္း ႏိုင္ငံျခားသာသနာၿပဳတို႕။ နိုင္ငံေက်ာ္ဓမၼကထိကဆရာေတာ္တို႕ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရၾကီးေတြကို သူတို႕အမိ်ဳးရဟန္းေတာ္ေလးရဲ႕ ဘြဲ႕အမည္နဲ႕ ကပ္ၿပီး အနာဂတ္ကို ေရႊခ်ေနၾကေလသကိုး။
ရြာနဲ႔ ငါနဲ႕မဆိုင္ေတာ့ေလၿပီတကား။ ေ၀းေခ်ၿပီေကာ ရြာဦးက ကုကၠိဳပင္ၾကီးေရ။
ဓမၼာစရိယတစ္ဘြဲ႕ဘြဲ႕ ရၿပီးရင္ ခုလက္ရွိက်င့္သံုးေနတဲ့ ပရိယတၱိသင္ရိုးညႊန္းတမ္းအတြက္ လံုေလာက္ေနပါၿပီ။ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ေလးကို ဆုပ္ကိုင္မိတဲ့ အခ်ိန္ ေက်းလက္ေခၚသံကို နားစြင့္မိေပမယ့္ ရြာေလးရဲ႕ တံခါးခ်ပ္ေတြက သူ႕အတြက္ ပိတ္ေနခဲ့ပါၿပီ။
ျမိဳ႕ျပမွာေကာတဲ့။ သူ႔လို ရဟန္းငယ္တစ္ပါးအတြက္ ေနရာမရွိ။ အလုပ္မရွိျပန္ပါ။ ဒီလိုနဲ႕ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ မီခိုကပ္ရပ္ေနထိုင္ကာ လမ္းေၾကာင္းအသစ္ေတြေနာက္ ေဖာက္ထြက္ရျပန္ပါတယ္။ ရာသီတိုင္း ေက်ာင္းတက္ရင္း ဒီပလိုမာေတြ ၀ိဇၹာဘြဲ႕ မဟာ၀ိဇၹာဘြဲ႕ေတြက သူ႕ဘြဲအမည္ေနာက္မွာ လိပ္စာကဒ္အတြက္ အသံုး၀င္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ သူ႔ရည္ရြယ္ထားမိတဲ့ အနာဂတ္ပရိယတၱိစီမံကိန္းေတြအတြက္ေတာ့ ျငင္းခုန္ရဆဲပါ။
ဘာေတြဘယ္လိုစၾကမလဲ။ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမိ်ဳးေတြေအာက္မွာ ခပ္တည္တည္လက္မွတ္ထိုးလိုက္ၾကပါစို႕။ အေမရိကားနဲ႕ အေနာက္တုိင္းႏိုင္ငံေတြ၊ ဂ်ပန္နဲ႕ အေရွ႕အာရွ၊ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ႏိုင္ငံေတြ ။ စကားလံုးေတြနဲ႕အဆင္ေျပေလမလား။ သူကေျပာၾကည့္တယ္။ အနာဂတ္ပရိယတၱိပညာေရးဟာ ဘယ္ဘက္ကို ဦးတည္ေနမလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ္တုိင္ေျဖေနမိေတာ့တာ။
အင္းခုေတာ့ ေတာေတြၿပံဳးတီး ေဂဟေဗဒစနစ္ေတြ ပ်က္သံုးေလေတာ့ သစ္ပင္ကို ေက်ာင္းအျဖစ္သံုးဖို႕ ေမာင္ဖုန္းအၾကံလည္း အေငြ႕ပ်ံရေလသေပါ့။ ၿပီးေတာ့လည္း ဘုတ္အုပ္အထူၾကီးေတြဖတ္ၿပီး အိပ္မက္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြမက္ခ်င္လာတာက ေရာဂါျဖစ္လာပါေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ စာသင္တိုက္ေတြတက္ တကၠသိုလ္ေတြဆက္နဲ႕ ရြာေလးနဲ႕လည္း ေ၀းေ၀းသြားေတာ့တာ။
“ေမာင္ပဇင္းပညာအရည္အခ်င္းေတြနဲ႕ တို႕မ်ားရြာေလးမွာ အလုပ္မရွိပါဘူးကြယ္” ဆိုတဲ့
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ့္အမိန္႕ရွိခ်က္က သူ႔ရြာေလးမွာ ျပန္လည္အေျခခ်ၿပီး ေက်းလက္သာသနာဖြံၿဖိဳးေရးစိတ္ကူးေလးလည္း လြင့္ပါးခဲ့ရေလသေပါ့။ ရြာကအမိ်ဳးေတြကလည္း ႏိုင္ငံျခားသာသနာၿပဳတို႕။ နိုင္ငံေက်ာ္ဓမၼကထိကဆရာေတာ္တို႕ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရၾကီးေတြကို သူတို႕အမိ်ဳးရဟန္းေတာ္ေလးရဲ႕ ဘြဲ႕အမည္နဲ႕ ကပ္ၿပီး အနာဂတ္ကို ေရႊခ်ေနၾကေလသကိုး။
ရြာနဲ႔ ငါနဲ႕မဆိုင္ေတာ့ေလၿပီတကား။ ေ၀းေခ်ၿပီေကာ ရြာဦးက ကုကၠိဳပင္ၾကီးေရ။
ဓမၼာစရိယတစ္ဘြဲ႕ဘြဲ႕ ရၿပီးရင္ ခုလက္ရွိက်င့္သံုးေနတဲ့ ပရိယတၱိသင္ရိုးညႊန္းတမ္းအတြက္ လံုေလာက္ေနပါၿပီ။ ဓမၼာစရိယဘြဲ႕ေလးကို ဆုပ္ကိုင္မိတဲ့ အခ်ိန္ ေက်းလက္ေခၚသံကို နားစြင့္မိေပမယ့္ ရြာေလးရဲ႕ တံခါးခ်ပ္ေတြက သူ႕အတြက္ ပိတ္ေနခဲ့ပါၿပီ။
ျမိဳ႕ျပမွာေကာတဲ့။ သူ႔လို ရဟန္းငယ္တစ္ပါးအတြက္ ေနရာမရွိ။ အလုပ္မရွိျပန္ပါ။ ဒီလိုနဲ႕ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ မီခိုကပ္ရပ္ေနထိုင္ကာ လမ္းေၾကာင္းအသစ္ေတြေနာက္ ေဖာက္ထြက္ရျပန္ပါတယ္။ ရာသီတိုင္း ေက်ာင္းတက္ရင္း ဒီပလိုမာေတြ ၀ိဇၹာဘြဲ႕ မဟာ၀ိဇၹာဘြဲ႕ေတြက သူ႕ဘြဲအမည္ေနာက္မွာ လိပ္စာကဒ္အတြက္ အသံုး၀င္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ သူ႔ရည္ရြယ္ထားမိတဲ့ အနာဂတ္ပရိယတၱိစီမံကိန္းေတြအတြက္ေတာ့ ျငင္းခုန္ရဆဲပါ။
ဘာေတြဘယ္လိုစၾကမလဲ။ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမိ်ဳးေတြေအာက္မွာ ခပ္တည္တည္လက္မွတ္ထိုးလိုက္ၾကပါစို႕။ အေမရိကားနဲ႕ အေနာက္တုိင္းႏိုင္ငံေတြ၊ ဂ်ပန္နဲ႕ အေရွ႕အာရွ၊ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ ႏိုင္ငံေတြ ။ စကားလံုးေတြနဲ႕အဆင္ေျပေလမလား။ သူကေျပာၾကည့္တယ္။ အနာဂတ္ပရိယတၱိပညာေရးဟာ ဘယ္ဘက္ကို ဦးတည္ေနမလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ္တုိင္ေျဖေနမိေတာ့တာ။
10 September, 2009
ေက်ာင္းဒကာျဖစ္ခ်င္သလား အလွဴခံမလို႕
ခုတစ္ေလာ ေရးမိတာေတြက မိတ္ေဆြေတြ ေျပာသလို ေလးေလးနက္နက္ေတြ လုပ္စမ္းပါတဲ့။ သူကလည္း တံဆိပ္တစ္ခုမတပ္ရေသးေတာ့ ဘာေရးရမွန္းကို မသိတာ။ ေရးခ်င္တာေတြ ေရးမိေနေတာ့တာ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဘာဆရာေတာ္ဆိုၿပီး ဒကာဒကာမတစ္သုိက္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေက်ာင္းေဆာက္ ဘုရားတည္ေပါ့ေလ။ သူက ကေလးေတြကို စာသင္ခ်င္တာ။ စာၾကည့္တိုက္ေတြ ေထာင္ခ်င္တာ။အဲဒါေတာ့ အားေပးၾကမယ္မထင္။
ေအာဇီးက ဒကာမတစ္စု ေတာင္းပန္မႈကလည္း မဟာဗုဒၶ၀င္ကို ရုပ္ရွင္သဖြယ္ မႊန္းပါဆိုသကိုး။ ကိုမိုက္တီး၊ ကုိမီးပြား ၊ေမာင္မ်ိဳးမင္းနဲ႕ ကိုစင္ေရာ္ၾကီးတို႕ကို ကင္မရာကိုင္ခိုင္းၿပီး ဒကာကိုေန၀င္းျမင့္ၾကီးကို ဇာတ္ညႊန္းေရးခိုင္းရေလမွာပ။ အင္း မင္းခိုက္စိုးစံတို႕ နီကိုရဲတို႕ အရိုးတို႕ကလည္း ရွိေသး။ အကယ္ဒမီဦးၿငိမ္းမင္းၾကီးကိုေတာ့ ဆြမ္းပဲခ်က္ကပ္ေတာ့ဗ်ာလို႕ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။
ပန္းျမိဳင္လယ္က ဥယ်ာဥ္မွဴးဇာတ္၀င္ခန္းထဲမွာ ေက်ာင္းဆရာကိုေနေအာင္ၾကီးေျပာတဲ့ “လူဆိုတာ ဆိုးခ်င္သေလာက္ဆိုး မိုက္ခ်င္သေလာက္ မိုက္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မယုတ္မာရဘူးကြ“ လို႕ေျပာတာက ေရာက္မသြားဘဲ တာတီးဇာတ္ေကာင္ ဒကာကုိေက်ာ္ဟိန္း( ခုေတာ့ ဘုန္းၾကီး၀တ္ေနဆိုလား) ၾကီးရဲ႕ “ အဘေရ ေသာက္ ေသာက္” ဆိုၿပီး ထန္းပင္ေအာက္မွာ ေျမာက္ခဲ့တာၾကီးက ေပါက္သြားခဲ့တာကိုး။
အင္း ေဟာလီး၀ုဒ္နဲ႕ ေဘာလီး၀ုဒ္က ပုဂၢိဳလ္ၾကီးငယ္ေတြကိုေတာ့ မ်က္စိမွိတ္လိုက္ရေပမပ။ မႊမ္းမယ္ လုပ္ခ်လိုက္ဦးမယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေပေတာ့။ အင္းဒီအခ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ပဲ ၀ါဆိုေက်ာင္းလက္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ရေပါင္းမ်ားလွၿပီ။ ပိုးဖလံမိ်ဳး အေျပာဆိုး အဲ မီးကိုတိုး ကိုယ္က်ိဳးနည္းလွၿပီ။
ေက်ာင္းရိုးကိုးေပါက္ ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။
ခုေတာ့ ေက်ာင္းအလွူအေၾကာင္းေျပာရဦးမယ္။ ေက်ာင္းက အၾကီးၾကီးေဆာက္မွာပါ။ အရင္က ေဆာက္ၿပီးသားေက်ာင္းကိုပဲ မုဒိတာနဲ႕ ျပန္ေဆာက္ၾကည့္တာပါ။
မႏၱေလးက မစိုးရိမ္တိုက္ၾကီးေလ။ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းဒကာအေၾကာင္းဖတ္မိရင္ အဲဒီဒကာၾကီးရဲ႕ အဇၥ်တၱအတြင္းသားနဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက လင္းလင္းလက္လက္ရွိလြန္းလွပါတယ္။
တကယ္ပါ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အတၳဳပၸတၱိကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ေက်ာင္းဒကာမိသားစုေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို ခိုက္္သြားမွာ။ ခုလက္ရွိ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသျပဳစုေတာ္မူတာပါ။
အဲဒီစာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြက တကယ္လွပါတယ္။
ေက်ာင္းဒကာၾကီးက ဦးသက္ရွည္တဲ့။ သူ႕သားက ေမာင္ေက်ာ္ပါ။ အမရပူရ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ရြာသားေတြေပါ့။ အလြန္ဆင္းရဲပါတယ္။ အမရပူရကေန မႏၱေလးကို ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ လာေရာင္းရတာပါ။ ဘတ္စ္ကားေတြ မရွိေသးတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာက အမရပူရ မႏၱေလးခရီးဟာ ေခြ်းၿပိဳက္ၿပိဳက္က်စရာပါ။ ဗိုက္ေတြလည္း ဟာစရာပါ။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ မုန္႔ျပားသလက္တစ္ခ်ပ္ကို ႏွစ္ေယာက္ခြဲေ၀စားခဲ့ၾကပါသတဲ့။
သူတို႕သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို မႏၱေလးက ပြဲရံုသူေဌးက မ်က္စိက်ခဲ့ပါေလေရာ။ ရိုးသားမႈနဲ႕ မေမ့မေလ်ာ့မႈသတိတရားဟာ ခ်မ္းသာျခင္းဆီကို ပို႕ေပးတတ္ပါတယ္။ ပြဲရုံမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္အလုပ္ရသြားပါတယ္။ သူတို႕က ပြဲရံုအလုပ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ကိုယ္ပိုင္အလုပ္လိုကို အားထုတ္ၾကေတာ့တာပါ။ ပြဲရံုလည္းစီပြားတက္သလို သူတို႕သားအဖႏွစ္ေယာက္မွာလည္း စုမိေဆာင္းမိေလးျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။ ပြဲရံုပိုင္ရွင္သူေဌးကလည္း သူေတာ္ေကာင္းပါ။ သူတို႕ကို ပြဲရံုခြဲေထာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အဓိကအေရးၾကီးတာက သူတို႕သားအဖရဲ႕ အဓိပတိတရားေတြပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက သားအဖႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စကား၀ိုင္းမွာ ေက်ာင္းဒကာျဖစ္ေရးေခါင္းစဥ္က ၾကီးစိုးေနခဲ့တယ္ဆိုပဲ။ သာသနာျပဳခ်င္တဲ့စိတ္က သူတို႕သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို လူရိုးလူေကာင္းေတြ ျဖစ္ေအာင္တြန္းပို႕ေနေတာ့တာပါ။ ေျပာၾကပါစို႕ သူတို႕သားအဖတည္ေထာင္တဲ့ လက္ဘက္ပြဲရံုေလးက ေအာင္ျမင္လာပါတယ္။ သူတို႕မွာ အိမ္ေဆာက္ဖို႕ထက္ ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႕ စိတ္ကူးက ေရွ႕က ဥၾသဆြဲတာပါ။ ရွိတဲ့ ေငြစေလးေတြ ပိုက္ၿပီး ရြာျပန္ေျပးၾကတာပါ။ ကိုယ့္ငယ္ဆရာေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းေဆာက္မယ္ေလ။ အိုးစည္ဗံုေမာင္းေတြနဲ႕ ဟုိတုန္းက လူဆင္းရဲသားအဖေက်ာင္းေရစက္ခ်မယ္ေလ။
မိုက္တယ္။တကယ္ လွတယ္။ ဒီဇာတ္၀င္ခန္းကို တိုက္တန္းနစ္ရိုက္တဲ့ ဒါရိုက္တာၾကီးမစၥတာကင္မရြန္းေတာ့ ကင္မရာကို ဘယ္ဘက္က ခ်ိန္မလဲ။ ၾကည့္။
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကီကလည္း အထင္ကရ အဘိဓမၼာပညာရွင္ဆရာေတာ္ၾကီးပါ။ ၿမိဳ႕ျပင္ၾကီးဆရာေတာ္ဆိုၿပီး ေက်ာ္ေဇာေတာ္မူတာပါ။
ကင္မရာက ဆရာေတာ္ၾကီးမ်က္ႏွာကို ခ်ိန္လိုက္ရမွာပါ။ မီးေတြလင္းေနေအာင္ ထိုးၾကကြာ။
“ ဟ ေမာင္သက္ရွည္ရ ဒီရြာမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ေတာ့ ဘာအက်ိဳးမ်ားမတုန္းကြ။ ငါလည္း တစ္သက္တာလံုး အဘိဓမၼာက်မ္းေတြပို႕ခ်ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ခု သက္ရြယ္အိုမင္းလို႕ ေအးေအးလူလူသီတင္းသံုးေနတာ၊ စာသင္သားေတြလည္း လက္မခံနိုင္ေတာ့ပါဘူးကြယ္။ အက်ိဳးမ်ားေအာင္ ေက်ာင္းေဆာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ မႏၱေလးက စာသင္တိုက္ၾကီးေတြမွာ အေနဆင္းရဲေနတဲ့ စာသင္သားေတြအတြက္သာ ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႕ စီမံပါေလကြယ္”တဲ့။
CUT!
ေကာင္းတယ္။ ဒီဇာတ္၀င္ခန္းကို အကယ္ဒမီေပးၾကစို႕။ ဂုဏ္ထူးေဆာင္အကယ္ဒမီဆရာေတာ္ေပါ့ေလ။
ေက်ာင္းဒကာေလာင္းသားအဖကလည္း သေဘာေပါက္လြယ္ပါတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕က စာသင္စာခ်ေက်ာင္းေတာ္ဘုရားၾကီးတိုက္အတြင္းမွာ ေက်ာင္းေဆာက္လွဴခဲ့ပါတယ္။ စာသင္သားေတြ စုစုရံုးရံုးစာတက္ေနတဲ့ မိုးယိုယိုင္နဲ႕ေနတဲ့ေက်ာင္းေလးကိုမွ ရွာေဖြလွဴဒါန္းခဲ့တာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းရဲ႕ ဆရာေတာ္ဘြဲ႕အမည္ကိုေတာင္ သိၾကဟန္မတူပါဘူး။
ေအာဇီးက ဒကာမတစ္စု ေတာင္းပန္မႈကလည္း မဟာဗုဒၶ၀င္ကို ရုပ္ရွင္သဖြယ္ မႊန္းပါဆိုသကိုး။ ကိုမိုက္တီး၊ ကုိမီးပြား ၊ေမာင္မ်ိဳးမင္းနဲ႕ ကိုစင္ေရာ္ၾကီးတို႕ကို ကင္မရာကိုင္ခိုင္းၿပီး ဒကာကိုေန၀င္းျမင့္ၾကီးကို ဇာတ္ညႊန္းေရးခိုင္းရေလမွာပ။ အင္း မင္းခိုက္စိုးစံတို႕ နီကိုရဲတို႕ အရိုးတို႕ကလည္း ရွိေသး။ အကယ္ဒမီဦးၿငိမ္းမင္းၾကီးကိုေတာ့ ဆြမ္းပဲခ်က္ကပ္ေတာ့ဗ်ာလို႕ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။
ပန္းျမိဳင္လယ္က ဥယ်ာဥ္မွဴးဇာတ္၀င္ခန္းထဲမွာ ေက်ာင္းဆရာကိုေနေအာင္ၾကီးေျပာတဲ့ “လူဆိုတာ ဆိုးခ်င္သေလာက္ဆိုး မိုက္ခ်င္သေလာက္ မိုက္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မယုတ္မာရဘူးကြ“ လို႕ေျပာတာက ေရာက္မသြားဘဲ တာတီးဇာတ္ေကာင္ ဒကာကုိေက်ာ္ဟိန္း( ခုေတာ့ ဘုန္းၾကီး၀တ္ေနဆိုလား) ၾကီးရဲ႕ “ အဘေရ ေသာက္ ေသာက္” ဆိုၿပီး ထန္းပင္ေအာက္မွာ ေျမာက္ခဲ့တာၾကီးက ေပါက္သြားခဲ့တာကိုး။
အင္း ေဟာလီး၀ုဒ္နဲ႕ ေဘာလီး၀ုဒ္က ပုဂၢိဳလ္ၾကီးငယ္ေတြကိုေတာ့ မ်က္စိမွိတ္လိုက္ရေပမပ။ မႊမ္းမယ္ လုပ္ခ်လိုက္ဦးမယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေပေတာ့။ အင္းဒီအခ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ပဲ ၀ါဆိုေက်ာင္းလက္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ရေပါင္းမ်ားလွၿပီ။ ပိုးဖလံမိ်ဳး အေျပာဆိုး အဲ မီးကိုတိုး ကိုယ္က်ိဳးနည္းလွၿပီ။
ေက်ာင္းရိုးကိုးေပါက္ ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။
ခုေတာ့ ေက်ာင္းအလွူအေၾကာင္းေျပာရဦးမယ္။ ေက်ာင္းက အၾကီးၾကီးေဆာက္မွာပါ။ အရင္က ေဆာက္ၿပီးသားေက်ာင္းကိုပဲ မုဒိတာနဲ႕ ျပန္ေဆာက္ၾကည့္တာပါ။
မႏၱေလးက မစိုးရိမ္တိုက္ၾကီးေလ။ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းဒကာအေၾကာင္းဖတ္မိရင္ အဲဒီဒကာၾကီးရဲ႕ အဇၥ်တၱအတြင္းသားနဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက လင္းလင္းလက္လက္ရွိလြန္းလွပါတယ္။
တကယ္ပါ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အတၳဳပၸတၱိကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ေက်ာင္းဒကာမိသားစုေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို ခိုက္္သြားမွာ။ ခုလက္ရွိ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး အရွင္ရာဇဓမၼာဘိ၀ံသျပဳစုေတာ္မူတာပါ။
အဲဒီစာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြက တကယ္လွပါတယ္။
ေက်ာင္းဒကာၾကီးက ဦးသက္ရွည္တဲ့။ သူ႕သားက ေမာင္ေက်ာ္ပါ။ အမရပူရ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ရြာသားေတြေပါ့။ အလြန္ဆင္းရဲပါတယ္။ အမရပူရကေန မႏၱေလးကို ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ လာေရာင္းရတာပါ။ ဘတ္စ္ကားေတြ မရွိေသးတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာက အမရပူရ မႏၱေလးခရီးဟာ ေခြ်းၿပိဳက္ၿပိဳက္က်စရာပါ။ ဗိုက္ေတြလည္း ဟာစရာပါ။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ မုန္႔ျပားသလက္တစ္ခ်ပ္ကို ႏွစ္ေယာက္ခြဲေ၀စားခဲ့ၾကပါသတဲ့။
သူတို႕သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို မႏၱေလးက ပြဲရံုသူေဌးက မ်က္စိက်ခဲ့ပါေလေရာ။ ရိုးသားမႈနဲ႕ မေမ့မေလ်ာ့မႈသတိတရားဟာ ခ်မ္းသာျခင္းဆီကို ပို႕ေပးတတ္ပါတယ္။ ပြဲရုံမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္အလုပ္ရသြားပါတယ္။ သူတို႕က ပြဲရံုအလုပ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ကိုယ္ပိုင္အလုပ္လိုကို အားထုတ္ၾကေတာ့တာပါ။ ပြဲရံုလည္းစီပြားတက္သလို သူတို႕သားအဖႏွစ္ေယာက္မွာလည္း စုမိေဆာင္းမိေလးျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။ ပြဲရံုပိုင္ရွင္သူေဌးကလည္း သူေတာ္ေကာင္းပါ။ သူတို႕ကို ပြဲရံုခြဲေထာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အဓိကအေရးၾကီးတာက သူတို႕သားအဖရဲ႕ အဓိပတိတရားေတြပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက သားအဖႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စကား၀ိုင္းမွာ ေက်ာင္းဒကာျဖစ္ေရးေခါင္းစဥ္က ၾကီးစိုးေနခဲ့တယ္ဆိုပဲ။ သာသနာျပဳခ်င္တဲ့စိတ္က သူတို႕သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို လူရိုးလူေကာင္းေတြ ျဖစ္ေအာင္တြန္းပို႕ေနေတာ့တာပါ။ ေျပာၾကပါစို႕ သူတို႕သားအဖတည္ေထာင္တဲ့ လက္ဘက္ပြဲရံုေလးက ေအာင္ျမင္လာပါတယ္။ သူတို႕မွာ အိမ္ေဆာက္ဖို႕ထက္ ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႕ စိတ္ကူးက ေရွ႕က ဥၾသဆြဲတာပါ။ ရွိတဲ့ ေငြစေလးေတြ ပိုက္ၿပီး ရြာျပန္ေျပးၾကတာပါ။ ကိုယ့္ငယ္ဆရာေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းေဆာက္မယ္ေလ။ အိုးစည္ဗံုေမာင္းေတြနဲ႕ ဟုိတုန္းက လူဆင္းရဲသားအဖေက်ာင္းေရစက္ခ်မယ္ေလ။
မိုက္တယ္။တကယ္ လွတယ္။ ဒီဇာတ္၀င္ခန္းကို တိုက္တန္းနစ္ရိုက္တဲ့ ဒါရိုက္တာၾကီးမစၥတာကင္မရြန္းေတာ့ ကင္မရာကို ဘယ္ဘက္က ခ်ိန္မလဲ။ ၾကည့္။
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ၾကီကလည္း အထင္ကရ အဘိဓမၼာပညာရွင္ဆရာေတာ္ၾကီးပါ။ ၿမိဳ႕ျပင္ၾကီးဆရာေတာ္ဆိုၿပီး ေက်ာ္ေဇာေတာ္မူတာပါ။
ကင္မရာက ဆရာေတာ္ၾကီးမ်က္ႏွာကို ခ်ိန္လိုက္ရမွာပါ။ မီးေတြလင္းေနေအာင္ ထိုးၾကကြာ။
“ ဟ ေမာင္သက္ရွည္ရ ဒီရြာမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ေတာ့ ဘာအက်ိဳးမ်ားမတုန္းကြ။ ငါလည္း တစ္သက္တာလံုး အဘိဓမၼာက်မ္းေတြပို႕ခ်ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ခု သက္ရြယ္အိုမင္းလို႕ ေအးေအးလူလူသီတင္းသံုးေနတာ၊ စာသင္သားေတြလည္း လက္မခံနိုင္ေတာ့ပါဘူးကြယ္။ အက်ိဳးမ်ားေအာင္ ေက်ာင္းေဆာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ မႏၱေလးက စာသင္တိုက္ၾကီးေတြမွာ အေနဆင္းရဲေနတဲ့ စာသင္သားေတြအတြက္သာ ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႕ စီမံပါေလကြယ္”တဲ့။
CUT!
ေကာင္းတယ္။ ဒီဇာတ္၀င္ခန္းကို အကယ္ဒမီေပးၾကစို႕။ ဂုဏ္ထူးေဆာင္အကယ္ဒမီဆရာေတာ္ေပါ့ေလ။
ေက်ာင္းဒကာေလာင္းသားအဖကလည္း သေဘာေပါက္လြယ္ပါတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕က စာသင္စာခ်ေက်ာင္းေတာ္ဘုရားၾကီးတိုက္အတြင္းမွာ ေက်ာင္းေဆာက္လွဴခဲ့ပါတယ္။ စာသင္သားေတြ စုစုရံုးရံုးစာတက္ေနတဲ့ မိုးယိုယိုင္နဲ႕ေနတဲ့ေက်ာင္းေလးကိုမွ ရွာေဖြလွဴဒါန္းခဲ့တာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းရဲ႕ ဆရာေတာ္ဘြဲ႕အမည္ကိုေတာင္ သိၾကဟန္မတူပါဘူး။
0 comments:
Post a Comment