မဆုံးရႈံးေစခ်င္လုိ႔ပါ
ဒီပုိ႔ဒ္ေလးကုိေရးဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ စဥ္းစားခဲ့ရပါတယ္။သုိ႔ေသာ္ အနည္းငယ္ေသာ
ေ၀ဖန္သူအတြက္နဲ႔ တကယ္ကုိယ့္လုိ တရားလုပ္စ လူေတြကုိအားတက္ေစခ်င္လုိ႔ပါေနာ္။လူေတာ္
ေတာ္မ်ားမ်ားက တရားဆုိရင္ လူငယ္ေတြအလုပ္မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေခတ္လူငယ္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ
လက္ခံထားတဲ့အယူေလးကုိ ၿဖဳတ္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာပါ။ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း အရင္က
ဂုဏ္ေတာ္ကုိပဲ အားထားပြားခဲ့သူပါ။ဒါေပမဲ့ တကယ့္တကယ္ ေလာကဓံေတြနဲ႔ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔
ေတြ႔ေတာ့ ဘာမွမကယ္ႏုိင္ဘူး ၀ိပႆနာ ႏွလုံးသြင္းမွန္မႈကပဲ စိတ္ကုိေအးၿငိမ္းေစတယ္ဆုိတာ
လုံး၀ကုိလက္ခံသြားပါတယ္။ဒီလုိလက္ခံတာလည္း တစ္ခါနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ဘာၿဖစ္
လာလာ တရားကုိပဲအားကိုးတက္တဲ့အက်င့္ေလးေၾကာင့္ ပုိၿပီး သေဘာေပါက္ခဲ့တာပါ။အခု
ေခတ္က မယုံတာလဲမဟုတ္ပါဘူး ယုံေတာ့ယုံတယ္။ဒါေပမဲ့ အဲဒီယုံတယ္ဆုိတ့ဲ သေဘာက
လည္း အၿပင္မွာမ်က္ၿမင္ကုိယ္ေတြ႔ ၿမင္လုိက္ရမွ တနည္း ဒြါရ ၆ ခုနဲ႔ယုံတဲ့ယုံၾကည္႔မႈအညံ႕
စားၿဖစ္ေနလုိ႔ပါ။နားလည္ေအာင္ေၿပာရရင္ မ်က္စိ နား ႏွာ လွ်ာ ကုိယ္ စိတ္ ဆုိတဲ့ တကယ္
မရွိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္သက္သက္သာၿဖစ္တဲ့ ပညတ္နဲ႔ယုံတဲ့ ယုံၾကည္႔မႈမ်ုိးၿဖစ္ေနေတာ့ မခုိင္
မာပါဘူး။ပရမတ္ကုိသိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြရဲ႕ ယုံၾကည္႔မႈမ်ဳိးကုိလဲ ဆုိလုိတာမဟုတ္
ပါဘူး။ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ေဟာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးရွိပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔
ငယ္ငယ္ကတည္းက အဂၤလိပ္စာကုိသင္ခဲ့တယ္။ဘြဲ႔ရတဲ့အထိဆုိပါေတာ့ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြ
မ်ားစြာသင္လာတာ နင္လားငါလားေၿပာဟဲ့ဆုိရင္ ဆြံ႕အေနသူလုိၿဖစ္ေနတက္ပါတယ္ေနာ္။ ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
0 comments:
Post a Comment