ႏွလံုးလွဖို႕ အလွဆံုးသို႕(၁)

ကၽြန္ေတာ့္ေမးလ္ထဲကိုေရာက္ရွိလာတဲ့ မွတ္သားဖြယ္ရာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမေတြဟာ လိုက္နာႏိုင္ရင္ လိုက္နာႏုိင္သေလာက္ ေလာကီေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာလံုးမွာ ေကာင္းမြန္အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်ႏိုင္တဲ့ အဆံုးအမေတြပါ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမေတြကို လိုက္နာက်င့္ႀကံရင္း တဆင့္ထက္ တဆင့္ျမင့္သထက္ျမင့္၍ နိဗၺာန္သို႕ တက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစ…။

(၁) ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း မေနတတ္ေသးဘူးဆုိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ တပည့္ေကာင္း သိပ္မပီသေသးဘူး။ နာမည္ပဲ ခံထားတာ ျဖစ္မယ္။

ရဟန္းေတြရဲ့ ဝိနည္းေတာ္ထဲမွာ သန္႔ရွင္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြဟာ အင္မတန္ မ်ားပါတယ္။ တစ္ကုိယ္လုံး သန္႔ရွင္းေနဖုိ႔၊ ေျခသည္း၊ လက္သည္း၊ ဆံပင္ကအစ ပါတယ္။ သြားေတြကုိ တံပူနဲ႔ တုိက္ဖို႔ ဆုိတာေတြ ပါတယ္။

အစားအေသာက္ အေနအထုိင္ သန္႔ရွင္းဖို႔ ဆုိတာကုိ ျမတ္စြာဘုရားက အမ်ားၾကီး ေဟာခဲ့တယ္။ သကၤန္း ေလွ်ာ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သန္႔ရွင္းဖုိ႔ ဆုိတာေတြ ပါတယ္။ သပိတ္ေဆးတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သန္႔ရွင္းဖို႔ အတိအက်ပါတယ္။ မေျပာင္ရင္ အျပစ္ရွိတယ္။

ေနတဲ့ထုိင္တဲ့ ေက်ာင္းမွာ မသန္႔ရွင္းရင္ အျပစ္ရွိတယ္။ ေသနာသနဝတ္ကုိ မလုပ္မေနရ။ ေသနာသန ဆုိတာ ေနထုိင္တဲ့ ေနရာကို ေျပာတာ။ ဝတ္ ဆုိတာ ဝတၱရား။ ေသနာသနဝတ္ကုိ မျပဳရင္ အျပစ္ရွိတယ္။ အဲသလုိရဟန္း တရားအားထုတ္ရင္ တရားထူး မရဘူးတဲ့။

အဲဒီေတာ့ တရားအားထုတ္တဲ့ေနရာမွာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ လုပ္ရမယ့္ စည္းကမ္းထဲမွာ သန္႔ရွင္းေရး ဆုိတာ ပါေနတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဘယ္ေလာက္အထိေတာင္ ပါသလဲ သိလား။ ဝမ္းခ်ဳပ္ေနရင္ အထဲမွာ မသန္႔ရွင္းဘူး၊ ဝမ္းႏႈတ္ေဆးစားတဲ့။ အဲဒီေလာက္အထိေတာင္ ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားဟာ တပည့္ေတြအားလုံးကုိ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႐ုပ္ပုိင္းသန္႔ရွင္းဖုိ႔ စိတ္ပုိင္းသန္႔ရွင္းဖုိ႔ကုိ အေသးစိပ္ေဟာခဲ့တယ္။

ဘုန္းၾကီးကေတြးၾကည့္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း မေနတတ္ေသးဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့တပည့္ေကာင္း သိပ္မပီသေသးဘူး။ နာမည္ပဲ ခံထားတာျဖစ္မယ္။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက(မဟာၿမိဳင္ေတာရ) - အလွတရားမွအမွန္တရားသို႔(ပထမအၾကိမ္) (စာ- ၁၄-၁၅)


(၂) ရဟန္း သာမေဏမ်ားဟာ ကုဋီတက္တာေတာင္ သတိလက္လြတ္ ေပါ့ေပါ့ဆဆ မတက္ရဘူး၊ လုိက္နာက်င့္သုံးရမယ့္ စည္းကမ္းေတြ ရွိတယ္။

ပထမဆုံး ကုဋီတက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္ဆုိလွ်င္ “ေၾသာ္ ငါ့မွာစားရျခင္း ဒုကၡရွိသလုိ စြန္႔ရျခင္းဒုကၡကုိလည္း ေရွာင္ကြင္းလုိ႔ မရပါလား”လုိ႔ ဆင္ျခင္ၿပီး မေႏွးမျမန္ ေလ်ာ္ကန္ေသာ ဣေႁႏၵနဲ႔ ကုဋီရွိရာကုိ သြားရမယ္တဲ့၊ အေရးတၾကီး ဒေရာေသာပါး မသြားရဘူး၊ အစားတစ္ခုခုကုိ စားလ်က္လည္းမဝင္ရဘူး။

ကုဋီတံခါးဝသုိ႔ ေရာက္တဲ့အခါ အတြင္း၌ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိေနမွာလားလုိ႔ ေခ်ာင္းဟန္႔ၿပီး အသံေပးရတယ္။ ရွိရွိ - မရွိရွိ ကုဋီတံခါးကုိ ျဖဳန္းခနဲ ဆြဲမဖြင့္ရဘူး။

ကုဋီထဲမွာ လူမရွိဘူးလုိ႔ သိတဲ့အခါက်မွ အတြင္းသုိ႔ဝင္၊ တံခါးကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ပိတ္ၿပီးေတာ့ ကုိယ္ဝတ္ဧကသီကုိ သကၤန္းတန္းမွာ ေလွ်ာမက် ျပဳတ္မက်ေအာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ တင္ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းၾကီးေတြမွာ ကုဋီအေဆာက္အအုံက်ယ္လုိ႔ တံခါးအျပင္မွာ သကၤန္းတန္းမ်ား ရွိတတ္တယ္။ အတြင္းေရာက္လွ်င္ နင္းခုံကုိ နင္းၿပီးမွ သင္းပုိင္ကုိပင့္၍ ျဖည္းျဖည္းသာသာ ထုိင္ရတယ္။ ထုိင္ၿပီးေတာ့လည္း အည္းခနဲ အဲခနဲ ညည္းတြား ေအာင့္အည္းျခင္း အသံမထြက္ေအာင္ သဘာဝအေလ်ာက္ သက္ေစရတယ္။ အဲသည့္သက္တဲ့ အညစ္အေၾကးကုိလည္း ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရတယ္။ ၾကည့္ၿပီး ငါ့ခႏၶာကုိယ္ဟာ “ညွီေစာ္နံေလွာင္း မေကာင္းေသာ ဘင္ပုပ္တုိ႔၏ တည္ရာၾကီးပါလား”လုိ႔ ပစၥေဝကၡဏာ တင္ရတယ္။

ပထမ ကႏုတံနဲ႔ အၾကမ္း သုတ္သင္ၿပီးေတာ့ လက္ဝဲလက္နဲ႔ ကႏုတံအဖ်ားကုိကုိင္၊ နင္းခုံမွာကန္႔လန္႔တုိက္၊ လက္ယာလက္နဲ႔ ေရေလာင္းသန္႔စင္ၿပီး ကႏုတံကုိ ထားမယ့္ေနရာမွာထား၊ ဒုတိယ ကႏုတံကုိ ေနာက္ထပ္သုံး၊ အခုနလုိပဲေရေလာင္းသန္႔စင္ အဲသည့္အခါက်ေတာ့ စင္ၾကယ္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဒြါရအျပင္ကုိ လက္ယာလက္နဲ႔ေရေလာင္း၊ လက္ဝဲလက္နဲ႔ ပြတ္သပ္သန္႔စင္။ ေနာက္ဆုံးကႏုတံကုိယူသုတ္သင္၊ အလ်င္က ေဆးေၾကာသလုိ ေဆးေၾကာ၊ ကႏုတံကုိ ေနရာတက်ထား၊ အားလုံးၿပီးေတာ့မွ ေရစုိေနတဲ့လက္ကုိ ကုဋီထဲမွာထားတဲ့ အဝတ္နဲ႔ စင္ၾကယ္ေအာင္သုတ္၊ ေနာက္ဆုံး သန္႔သက္ေရ တစ္ခြက္ေလာင္း၊ ကုိယ္ဝတ္ကုိ လက္ကေတာ့တင္၊ မေႏွးမျမန္ ကုဋီတြင္းမွထြက္။ မိမိ၏ က်င္ၾကီး၊ က်င္ငယ္၊ ႏွပ္၊ တံေတြး၊ ခၽြဲခန္းတုိ႔ကုိ လုံးဝေပက်ံျခင္းမရွိေအာင္ သတိထားရတယ္။

ဆရာၾကီးဘဘဦးသုခ၏ ေမတၱသုတ္အဖြင့္(နဝမအၾကိမ္)၊ စာ(၃၁-၃၆) မွ ထုတ္ႏုတ္ကူးယူပါသည္


(၃) လမ္းေလွ်ာက္တာက အစ ဣေျႏၵ၊ သိကၡာရွိတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္းဆုိတာ ရွိတယ္။

အဲဒီလုိပဲ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ေနရာမွာလည္းပဲ ဘုရားက လမ္းေလွ်ာက္ပုံ လမ္းေလွ်ာက္နည္းေတြကုိ ရဟန္းေတြကို သင္ေပးခဲ့တာရွိတယ္။ ဘုရားကုိယ္တုိင္ ဘယ္လုိလမ္းေလွ်ာက္တယ္ စၾကၤံ ဘယ္လုိ ၾကြတယ္ဆုိတာကို စာေပထဲမွာ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ေျခလွမ္းကုိ မစိပ္မက်ဲလွမ္းတယ္၊ ခုန္ၾကြခုန္ၾကြလွမ္းေလ့ မရွိဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ အထက္ပုိင္းက ၿငိမ္ေနတယ္၊ အထက္ျမင့္လုိက္ ေအာက္နိမ့္လုိက္မျဖစ္ဘူး။ ေျခေထာက္ကသာ ေရွ ႔ကုိ လွမ္းသြားေနတာ ခႏၶာကုိယ္အထက္ပိုင္းက ျမင့္လုိက္ နိမ့္လုိက္ မျဖစ္ဘူး။ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီး ၾကြၾကြ ၾကြၾကြနဲ႔ ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး။ ေျခဖဝါးကုိ ခ်လိုက္တဲ့အခါမွာ ညီညီညာညာပဲ ခ်လုိက္တယ္။ ေျခလွမ္းကုိလည္း မစိပ္မက်ဲ လွမ္းေလ့ရွိတယ္၊ ျမန္ျမန္ၾကီးလည္း ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး၊ ေႏွးေႏွးလည္း ေလွ်ာက္ေလ့မရွိဘူး။

က်က္သေရရွိရွိ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိရွိ လွလွပပ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔လုိတယ္… ေနာ္။ ဘုရားေဟာ ဝိနည္းထဲမွာ ရဟန္းေတြကုိ လမ္းေလွ်ာက္တာကုိ သင္ထားတာ ရွိတယ္။ ေျခဖ်ားကုိ ေထာင္ၿပီး ဖေနာင့္နဲ႔ေထာက္ၿပီးေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ရဘူး။ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီးေတာ့လည္း မေလွ်ာက္ရဘူး။ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ေလး ေျခဖဝါးကုိ ခ်ရမယ္။ မစိပ္မက်ဲ ေျခလွမ္းကုိ လွမ္းရမယ္။ စိပ္လြန္းရင္လည္း ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ ဣေျႏၵ မရဘူး။ သိကၡာမရွိဘူး။ က်ဲလြန္းရင္လည္း ဣေျႏၵမရဘူး။ သိကၡာမရွိဘူး။ ၾကည့္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ မေႏွးမျမန္ ေလွ်ာက္ရမယ္။ ခုန္စြခုန္စြ မေလွ်ာက္ရဘူး။

ျမတ္စြာဘုရား လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လုိေလွ်ာက္သလဲဆုိတာကုိ ပါဠိစာေပထဲမွာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကုိ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ အတုယူတယ္။ ရဟန္းဆုိတာ ဒီလုိ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ေျမာက္ၾကြ၊ ေျမာက္ၾကြ မေလွ်ာက္ရဘူး။ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ဟုိယိမ္း၊ ဒီယိမ္းနဲ႔ မေလွ်ာက္ရဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဖုန္ေတြ သဲေတြလည္း မကန္မိရဘူး၊ ေက်ာက္ခဲေတြလည္း မကန္မိရဘူး။ အဲဒီလုိ လမ္းေလွ်ာက္တာက အစ ဣေျႏၵ၊ သိကၡာရွိတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္းဆုိတာ ရွိတယ္။

ဣေျႏၵ သိကာမဲ့တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္နည္း ဆုိတာလည္း ရွိတယ္။ အကယ္၍ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ ရွပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဒရြတ္တုိက္၊ ဒရြတ္တုိက္ ေလွ်ာက္တယ္ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီလုိ ေလွ်ာက္တာျမင္ရင္ ျမင္ရတဲ့သူစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိေနမလဲ။ ဟာ- လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္မွ သတိမပါ၊ ၪာဏ္မပါ၊ ဣေျႏၵမရ၊ သိကၡာမဲ့လုိက္တာ၊ ၾကည္ညဳိစရာ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေတြးမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္တာကအစ လွလွပပေလး ေလွ်ာက္တတ္ဖို႔ လုိပါတယ္။

(အလွတရားမွ အမွန္တရားသုိ႔ - ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက) မွ

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုတာ ဘုရားအဆံုးအမကိုလိုက္နာသူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။ ဗုဒၶဘာသာမွန္ရင္ေတာ့ ရဟန္းျဖစ္ေစ လူျဖစ္ေစ ဘုရားရွင္ဆံုးမတဲ့အတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံမွ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ စစ္စစ္ျဖစ္မွာပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း ဘုရားရွင္အဆံုးအမကို လိုက္နာက်င့္ၾကံႏိုင္ၾကပါေစ။