တည္ၿငိမ္မွ ေအးခ်မ္မွာ...
ႀကိဳဆိုျခင္း ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း ဆိုတဲ့ စကားႏွစ္လံုးဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္ သေဘာကို ေဆာင္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အရာရာတိုင္း နီးပါးမွာ ႀကိဳဆိုျခင္း ရွိသလို ႏႈတ္ဆက္ျခင္းကလည္း ကပ္လ်က္သား တြဲပါေနတတ္ပါတယ္။
ဥပမာ - ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ၀င္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ၿမိဳ႕အ၀င္မွာ ႀကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေရးထားတတ္တာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ဆိုင္းဘုတ္ရဲ႕ ေက်ာဘက္မွာလည္း ႏႈတ္ခြန္းဆက္သပါ၏ ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးကိုပါ ေတြ႕ရပါလိမ့္ဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း သတင္းစာေတြမွာ တစ္ဘက္က ေမြးေန႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္ သတင္းေတြ နဲ႔ အတူ တစ္ဘက္မွာလည္း နာေရးသတင္းေတြနဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္ဆဲၾကတဲ့ သတင္းေတြဟာ တြဲလ်က္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
သားဖြားေဆာင္ ေဆးရံုေတြကို ေရာက္ဖူးတုန္းက ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ အေတြးေတြ ၀င္လာတယ္။ မီးဖြားသည္က မီးဖြားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အျပင္က ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေဆြမ်ဳိးေတြဟာ ရင္တမ မ နဲ႔ပါပဲ။ မိခင္ေရာ ကေလးပါ အသက္ လုေနရတဲ့ အခ်ိန္ကိုး။ ကေလးရဲ႕ အူ၀ဲ ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရမွပဲ အားလံုး ၀မ္းသာႏိုင္ၾကတယ္။
ေမြးမိခင္ အပါအ၀င္ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ အားလံုးက ေပ်ာ္ရြင္စြာနဲ႔ ေမြးဖြားလာတဲ့ ကေလးငယ္ကို ႀကိဳဆိုၾကတယ္။ ေလဆိပ္ေတြ၊ သေဘၤာဆိပ္ေတြ၊ ရထားဘူတာေတြ စသည္ျဖင့္ေပါ့ အဲဒီ ေနရာေတြမွာလည္း မိမိတို႔ ႀကိဳဆိုေနၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္၊ ဧည့္သည္ေတြကို ေတြ႕တဲ့အခါ၊ ေရာက္လာတဲ့ အခါက်ရင္ ၀မ္းပန္း တသာနဲ႔ ႀကိဳဆိုၾကတာပဲ။ အားလံုးဟာ အၿပံဳးကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။
လူ႔ေလာကထဲကို ေမြးဖြားေရာက္ရွိလာခဲ့တဲ့ ကေလးငယ္ဟာ အသက္ ႀကီးျပင္းလာၿပီး အခ်ိန္တန္ေတာ့ သဘာ၀တရား အတိုင္း တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေသၾကရမွာပဲေလ။ အဲဒီ အခါက်ရင္ ေမြးဖြားစဥ္က ၿပံဳးေပ်ာ္ ေနခဲ့ၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ေျပာင္းျပန္ ေျပာင္းလဲ ကုန္ၾကၿပီပဲ။
လာတုန္းကေတာ့ လူေတြဟာ အၿပံဳးနဲ႔ ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကေပမယ့္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာ သြားတဲ့ အခါမွာ လြမ္းဆြတ္ ပူေဆြးမႈေတြ၊ ေသာက ပရိေဒ၀ မီးေတြနဲ႔ အသုဘ အျဖစ္ သုႆန္ သခၤ်ိဳင္းကို လိုက္ပို႔ေနၾကၿပီေလ။ ေလဆိပ္၊ သေဘၤာဆိပ္ေတြ မွာလည္း မိမိ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ရေသာ သူမ်ားကို လုိက္လံပို႔ေဆာင္ ႏႈတ္ဆက္စဥ္မွာလည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မခြဲခ်င္ဘဲ ခြဲရကာ ၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ အစား ငိုေႂကြး၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ခံစားေနၾကရတယ္ေလ။ ေအးခ်မ္းမႈ မရွိႏိုင္ၾကဘူးေပါ့။
ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းနဲ႔ ငိုေႂကြးျခင္း ဆိုတာ တစ္ဖက္စြန္းကို ထြက္ေနတယ္ေလ။ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းဟာ ထပ္ၿပီးတာ့ အစြန္းေရာက္သြားရင္ ၀မ္းသာျမဴးတူးျခင္း ဆိုတာကို ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီထက္ ပိုၿပီးတာ့ ျဖစ္သြားမယ္ ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းဟာ အသက္အႏ ၱရာယ္ ကိုေတာင္ ဒုကၡ ေပးပါလိမ့္မယ္။ အေပ်ာ္လြန္ၿပီးေတာ့ အသက္ေသသြားတဲ့ လူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးပါတယ္။
မိမိ မထင္မွတ္ခဲ့တဲ့ သိန္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ထီေပါက္သြားရင္ ၀မ္းသာလံုး ဆို႔ၿပီး အသက္ ေသေစႏိုင္တယ္။ တစ္ေနရာရာ၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္စီက ၀မ္းသာစရာ သတင္းေတြ ၾကားမိရင္လည္း စိတ္ေပ်ာ္ရြင္မႈကို မထိန္းႏိုင္ဘဲ အသက္ေသဆံုး တတ္ပါတယ္။
ငိုေႂကြးျခင္း ဆိုတာလည္း တစ္ဖက္စြန္းကို ေရာက္သြားမယ္ ဆိုရင္ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာ သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီထက္ ပိုဆိုးသြားရင္ အသက္ပါ ထြက္သြားတတ္တယ္ေလ။ မိမိရဲ႕ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကို ရန္သူမ်ဳိး ငါးပါးက ႏွိပ္စက္လို႔ ဆံုးပါးသြားတဲ့ အခါမွာ ပူေဆြး၀မ္းနည္းမႈ ေတြေၾကာင့္ အသက္ကို ဒုကၡေပးေတာ့တာပဲ။
ေပ်ာ္ရြင္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပူေဆြးလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစြန္း အထြက္ မ်ားသြားရင္ အသက္ကို ေသေစႏိုင္တာကေတာ့ အတူတူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ေတြမွာ အသိဉာဏ္ပညာ အားနည္းေနသ၍ ေပ်ာ္ရြင္မႈနဲ႔ ၀မ္းနည္းမႈ ေတြကို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းႏိုင္ဖို႔ရာ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ အသိဉာဏ္ပညာ အားေကာင္းလာရင္ေတာ့ အစြန္းေရာက္ေနတဲ့ အရာေတြကို ထိန္းညွိလာႏိုင္ ပါလိမ့္မယ္။
အရိယာ သူေတာ္စင္ေတြဟာ အဲဒီ အစြန္းထြက္ေတြကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ထိန္းႏိုင္လာပါၿပီ။ သတိ အားေကာင္းေနၾကၿပီေလ။ ကိေလသာေတြ ကင္းစင္ ေနၿပီး ရဟႏ ၱာ အဆင့္ ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အစြန္းထြက္တာ လံုး၀ မရွိေတာ့ဘဲ ဟန္ခ်က္ညီသြားပါၿပီ။ ဟန္ခ်က္ညီမွသာ နိဗၺာန္ကို အလြယ္တကူ ေရာက္မွာေလ။ ဟန္ခ်က္မညီ ေသးဘဲ အစြန္းထြက္ေနေသး သ၍ကေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြနဲ႔ပဲ ႀကံဳေတြ႕ေနရဦးမယ္ေလ။
ဟန္ခ်က္ညီသြားတဲ့ သူေတြဟာ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ပဲ ေလာကႀကီးကို ရင္ဆိုင္သြားၾကပါတယ္။ တည္ၿငိမ္ျခင္းဟာ ေအးခ်မ္းျခင္းပါပဲ။ မတည္ၿငိမ္ေသး သ၍ကေတာ့ ေအးခ်မ္းမႈေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးထဲမွာ ေတြ႕ႀကံဳလာမယ့္ ေလာကဓံေတြကို အစြန္းမထြက္ေစဘဲ တည္ၿငိမ္ျခင္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားမယ္ ဆိုရင္ ေအးခ်မ္းမႈေတြကို မလြဲမေသြ ရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မွ ေအးခ်မ္းမွာ ဆိုတာကို အာမခံ ေပးစရာ လိုမည္ မထင္ေတာ့ပါ…..
ဥပမာ - ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ၀င္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ၿမိဳ႕အ၀င္မွာ ႀကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေရးထားတတ္တာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ဆိုင္းဘုတ္ရဲ႕ ေက်ာဘက္မွာလည္း ႏႈတ္ခြန္းဆက္သပါ၏ ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးကိုပါ ေတြ႕ရပါလိမ့္ဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း သတင္းစာေတြမွာ တစ္ဘက္က ေမြးေန႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္ သတင္းေတြ နဲ႔ အတူ တစ္ဘက္မွာလည္း နာေရးသတင္းေတြနဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္ဆဲၾကတဲ့ သတင္းေတြဟာ တြဲလ်က္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
သားဖြားေဆာင္ ေဆးရံုေတြကို ေရာက္ဖူးတုန္းက ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္ အေတြးေတြ ၀င္လာတယ္။ မီးဖြားသည္က မီးဖြားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အျပင္က ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေဆြမ်ဳိးေတြဟာ ရင္တမ မ နဲ႔ပါပဲ။ မိခင္ေရာ ကေလးပါ အသက္ လုေနရတဲ့ အခ်ိန္ကိုး။ ကေလးရဲ႕ အူ၀ဲ ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရမွပဲ အားလံုး ၀မ္းသာႏိုင္ၾကတယ္။
ေမြးမိခင္ အပါအ၀င္ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ အားလံုးက ေပ်ာ္ရြင္စြာနဲ႔ ေမြးဖြားလာတဲ့ ကေလးငယ္ကို ႀကိဳဆိုၾကတယ္။ ေလဆိပ္ေတြ၊ သေဘၤာဆိပ္ေတြ၊ ရထားဘူတာေတြ စသည္ျဖင့္ေပါ့ အဲဒီ ေနရာေတြမွာလည္း မိမိတို႔ ႀကိဳဆိုေနၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္၊ ဧည့္သည္ေတြကို ေတြ႕တဲ့အခါ၊ ေရာက္လာတဲ့ အခါက်ရင္ ၀မ္းပန္း တသာနဲ႔ ႀကိဳဆိုၾကတာပဲ။ အားလံုးဟာ အၿပံဳးကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။
လူ႔ေလာကထဲကို ေမြးဖြားေရာက္ရွိလာခဲ့တဲ့ ကေလးငယ္ဟာ အသက္ ႀကီးျပင္းလာၿပီး အခ်ိန္တန္ေတာ့ သဘာ၀တရား အတိုင္း တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေသၾကရမွာပဲေလ။ အဲဒီ အခါက်ရင္ ေမြးဖြားစဥ္က ၿပံဳးေပ်ာ္ ေနခဲ့ၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ေျပာင္းျပန္ ေျပာင္းလဲ ကုန္ၾကၿပီပဲ။
လာတုန္းကေတာ့ လူေတြဟာ အၿပံဳးနဲ႔ ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကေပမယ့္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာ သြားတဲ့ အခါမွာ လြမ္းဆြတ္ ပူေဆြးမႈေတြ၊ ေသာက ပရိေဒ၀ မီးေတြနဲ႔ အသုဘ အျဖစ္ သုႆန္ သခၤ်ိဳင္းကို လိုက္ပို႔ေနၾကၿပီေလ။ ေလဆိပ္၊ သေဘၤာဆိပ္ေတြ မွာလည္း မိမိ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ရေသာ သူမ်ားကို လုိက္လံပို႔ေဆာင္ ႏႈတ္ဆက္စဥ္မွာလည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မခြဲခ်င္ဘဲ ခြဲရကာ ၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ အစား ငိုေႂကြး၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ခံစားေနၾကရတယ္ေလ။ ေအးခ်မ္းမႈ မရွိႏိုင္ၾကဘူးေပါ့။
ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းနဲ႔ ငိုေႂကြးျခင္း ဆိုတာ တစ္ဖက္စြန္းကို ထြက္ေနတယ္ေလ။ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းဟာ ထပ္ၿပီးတာ့ အစြန္းေရာက္သြားရင္ ၀မ္းသာျမဴးတူးျခင္း ဆိုတာကို ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီထက္ ပိုၿပီးတာ့ ျဖစ္သြားမယ္ ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းဟာ အသက္အႏ ၱရာယ္ ကိုေတာင္ ဒုကၡ ေပးပါလိမ့္မယ္။ အေပ်ာ္လြန္ၿပီးေတာ့ အသက္ေသသြားတဲ့ လူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးပါတယ္။
မိမိ မထင္မွတ္ခဲ့တဲ့ သိန္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ထီေပါက္သြားရင္ ၀မ္းသာလံုး ဆို႔ၿပီး အသက္ ေသေစႏိုင္တယ္။ တစ္ေနရာရာ၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္စီက ၀မ္းသာစရာ သတင္းေတြ ၾကားမိရင္လည္း စိတ္ေပ်ာ္ရြင္မႈကို မထိန္းႏိုင္ဘဲ အသက္ေသဆံုး တတ္ပါတယ္။
ငိုေႂကြးျခင္း ဆိုတာလည္း တစ္ဖက္စြန္းကို ေရာက္သြားမယ္ ဆိုရင္ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာ သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီထက္ ပိုဆိုးသြားရင္ အသက္ပါ ထြက္သြားတတ္တယ္ေလ။ မိမိရဲ႕ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကို ရန္သူမ်ဳိး ငါးပါးက ႏွိပ္စက္လို႔ ဆံုးပါးသြားတဲ့ အခါမွာ ပူေဆြး၀မ္းနည္းမႈ ေတြေၾကာင့္ အသက္ကို ဒုကၡေပးေတာ့တာပဲ။
ေပ်ာ္ရြင္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပူေဆြးလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစြန္း အထြက္ မ်ားသြားရင္ အသက္ကို ေသေစႏိုင္တာကေတာ့ အတူတူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ေတြမွာ အသိဉာဏ္ပညာ အားနည္းေနသ၍ ေပ်ာ္ရြင္မႈနဲ႔ ၀မ္းနည္းမႈ ေတြကို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းႏိုင္ဖို႔ရာ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ အသိဉာဏ္ပညာ အားေကာင္းလာရင္ေတာ့ အစြန္းေရာက္ေနတဲ့ အရာေတြကို ထိန္းညွိလာႏိုင္ ပါလိမ့္မယ္။
အရိယာ သူေတာ္စင္ေတြဟာ အဲဒီ အစြန္းထြက္ေတြကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ထိန္းႏိုင္လာပါၿပီ။ သတိ အားေကာင္းေနၾကၿပီေလ။ ကိေလသာေတြ ကင္းစင္ ေနၿပီး ရဟႏ ၱာ အဆင့္ ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အစြန္းထြက္တာ လံုး၀ မရွိေတာ့ဘဲ ဟန္ခ်က္ညီသြားပါၿပီ။ ဟန္ခ်က္ညီမွသာ နိဗၺာန္ကို အလြယ္တကူ ေရာက္မွာေလ။ ဟန္ခ်က္မညီ ေသးဘဲ အစြန္းထြက္ေနေသး သ၍ကေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြနဲ႔ပဲ ႀကံဳေတြ႕ေနရဦးမယ္ေလ။
ဟန္ခ်က္ညီသြားတဲ့ သူေတြဟာ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ပဲ ေလာကႀကီးကို ရင္ဆိုင္သြားၾကပါတယ္။ တည္ၿငိမ္ျခင္းဟာ ေအးခ်မ္းျခင္းပါပဲ။ မတည္ၿငိမ္ေသး သ၍ကေတာ့ ေအးခ်မ္းမႈေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးထဲမွာ ေတြ႕ႀကံဳလာမယ့္ ေလာကဓံေတြကို အစြန္းမထြက္ေစဘဲ တည္ၿငိမ္ျခင္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားမယ္ ဆိုရင္ ေအးခ်မ္းမႈေတြကို မလြဲမေသြ ရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မွ ေအးခ်မ္းမွာ ဆိုတာကို အာမခံ ေပးစရာ လိုမည္ မထင္ေတာ့ပါ…..
0 comments:
Post a Comment