ဆဲေရးပုတ္ခတ္ျခင္းကို လက္မခံ ျပန္ေပးလိုက္ေသာ ျမတ္ဗုဒၶ
ဘာရဒြါဇပပုဏၰားသည္ မိစၧာဒိ႒ိ အယူရွိသူျဖစ္၏။ သူ၏ဇနီး ဓနဥၥာရီပုေဏၰးမသည္ကား ေသာတာပန္ျဖစ္၏။ ေခ်ာင္းဆိုးရာ ေခ်ဆတ္ရာတို႔၌ နေမာ ဗုဒၶႆ-ဟု ေယာင္ယမ္းရြတ္ဆိုေလ့ရွိသျဖင့္ ပုဏၰားႏွင့္ တက်က္က်က္ ျဖစ္ရ၏။ တခါေသာ္ အျခားပုဏၰားမ်ားကို အိမ္တြင္ ဖိတ္ေခၚေကၽြးေမြးေနစဥ္ ဓနဥၥာရီက နေမာ ဗုဒၶႆ-ဟု ေယာင္ယမ္းလိုက္သည္။ ထိုအခါ ဧည့္သည္ပုဏၰားမ်ား မၾကားလိုၾကသျဖင့္ ထြက္ခြါသြားၾက၏။ လင္ပုဏၰားသည္ သင့္ဆရာဗုဒၶအား ပုစၧာေမး၍ အႏိုင္ယူမည္ဟု ႀကိမ္း၀ါး၏။
ထို႔ေနာက္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ အေရာက္သြားေလသည္။ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ေရာက္ေသာ္ ဗုဒၶအား အမ်ိဳးမ်ိဳး ေမးေလွ်ာက္သည္။ ဗုဒၶက ေမးသမွ်ကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ေျဖဆို၏။ ပုဏၰားသည္ အလြန္ႏွစ္သက္ျပီး ရဟန္းအျဖစ္ေတာင္း၍ ရဟန္းတရားကို အားထုတ္ရာ မၾကာမီ ရဟႏၲာအျဖစ္ ေရာက္ရွိ၏။ ညီျဖစ္ေသာ ပုဏၰားသည္ အကို ရဟန္းျပဳသြားသျဖင့္ အလြန္ေဒါသထြက္ကာ ဘုရားရွင္ထံ လာျပီး ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားတို႔ျဖင့္ ဆဲေရး၏။
ဘုရားရွင္က-ပုဏၰား သင္ ေပးေသာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းကို ငါလက္မခံလွ်င္ သင့္ဘာသာ ျပန္ယူသကဲ့သုိ႔ သင္၏ ဆဲေရးပုတ္ခတ္စကားမ်ားကိုလည္း ငါလက္မခံပါ။ သင္၏ဆဲေရးျခင္းသည္ သင့္အတြက္သာ ျဖစ္သည္-ဟု မိန္႔ေတာ္မူရာ ပုဏၰား သေဘာေပါက္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဟာေျပာေသာတရားေတာ္ကို ၾကည္ညိဳကာ ရဟန္းအျဖစ္ ေတာင္းပန္ျပီး ရဟန္းျပဳ၏။
သူ၏ညီႏွစ္ေယာက္သည္လည္း ေဒါသျဖင့္ လာေရာက္ဆဲေရးၾကျပန္ေလသည္။ တရားကို ၾကားနာရေသာအခါ သူတို႔လည္း ရဟန္းေဘာင္ ၀င္ၾကေလသည္။ ညီအကိုေလးေယာက္သည္ အားလံုး ရဟႏၲာ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ တခုေသာ တရားသဘင္တြင္ ရဟန္းတို႔က-အရွင္ဘုရား၏ ေက်းဇူးဂုဏ္သည္ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းလွပါေပသည္။ ညီေနာင္ေလးေယာက္တို႔၏ ဆဲေရးျခင္းကို သည္းခံလ်က္ တရားေဟာၾကားျခင္းျဖင့္ ထိုသူတို႔သည္ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ေရွာက္ရွိ၊ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားၾကပါသည္-ဟု ေျပာၾကရာ ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။
( ပါဠိဂါထာ )
အေကၠာသံ ၀ဓဗႏၶဥၥ ၊ အဒုေ႒ာ ေယာ တိတိကၡတိ ။
ခႏၲီဗလံ ဗလာနီကံ ၊ တမဟံ ျဗဴမိ ျဗာဟၼဏံ ။
( ျမန္မာျပန္ )
အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ ဆဲေရးျခင္း၊ ပုတ္ခတ္ညႇဥ္းဆဲျခင္း၊ ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းကို အမ်က္မထြက္ဘဲ သည္းခံ၏။
သည္းခံျခင္း အင္အားတည္းဟူေသာ စစ္သည္ဗိုလ္ပါရွိေသာ ထိုပုဂၢိဳလ္ကို ျဗာဟၼဏ-ဟု ငါဘုရား ေဟာ၏။
( ေဆာင္ပုဒ္ )
ဆဲေရးပုတ္ခတ္၊ ညႇဥ္းဆဲအပ္လည္း၊ စိတ္ဓာတ္မပ်က္၊ မ်က္မထြက္ဘဲ၊ ျငိမ္သက္ဣေျႏၵ၊ သည္းခံေပ၏။
ဗိုလ္ေျခအင္အား၊ စစ္သည္မ်ားထက္၊ စြမ္းအားႀကီးလတ္၊ သည္းခံဓာတ္ေၾကာင့္၊ ျမတ္လွသူ႔ကို၊ ျဗာဟၼဏဆို၏။
( ျဗာဟၼဏ၀ဂ္၊ အေကၠာသဘာရဒါြဇ၀တၳဳ )
ထို႔ေနာက္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ အေရာက္သြားေလသည္။ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ေရာက္ေသာ္ ဗုဒၶအား အမ်ိဳးမ်ိဳး ေမးေလွ်ာက္သည္။ ဗုဒၶက ေမးသမွ်ကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ေျဖဆို၏။ ပုဏၰားသည္ အလြန္ႏွစ္သက္ျပီး ရဟန္းအျဖစ္ေတာင္း၍ ရဟန္းတရားကို အားထုတ္ရာ မၾကာမီ ရဟႏၲာအျဖစ္ ေရာက္ရွိ၏။ ညီျဖစ္ေသာ ပုဏၰားသည္ အကို ရဟန္းျပဳသြားသျဖင့္ အလြန္ေဒါသထြက္ကာ ဘုရားရွင္ထံ လာျပီး ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားတို႔ျဖင့္ ဆဲေရး၏။
ဘုရားရွင္က-ပုဏၰား သင္ ေပးေသာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းကို ငါလက္မခံလွ်င္ သင့္ဘာသာ ျပန္ယူသကဲ့သုိ႔ သင္၏ ဆဲေရးပုတ္ခတ္စကားမ်ားကိုလည္း ငါလက္မခံပါ။ သင္၏ဆဲေရးျခင္းသည္ သင့္အတြက္သာ ျဖစ္သည္-ဟု မိန္႔ေတာ္မူရာ ပုဏၰား သေဘာေပါက္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဟာေျပာေသာတရားေတာ္ကို ၾကည္ညိဳကာ ရဟန္းအျဖစ္ ေတာင္းပန္ျပီး ရဟန္းျပဳ၏။
သူ၏ညီႏွစ္ေယာက္သည္လည္း ေဒါသျဖင့္ လာေရာက္ဆဲေရးၾကျပန္ေလသည္။ တရားကို ၾကားနာရေသာအခါ သူတို႔လည္း ရဟန္းေဘာင္ ၀င္ၾကေလသည္။ ညီအကိုေလးေယာက္သည္ အားလံုး ရဟႏၲာ ျဖစ္ကုန္ၾက၏။ တခုေသာ တရားသဘင္တြင္ ရဟန္းတို႔က-အရွင္ဘုရား၏ ေက်းဇူးဂုဏ္သည္ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းလွပါေပသည္။ ညီေနာင္ေလးေယာက္တို႔၏ ဆဲေရးျခင္းကို သည္းခံလ်က္ တရားေဟာၾကားျခင္းျဖင့္ ထိုသူတို႔သည္ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ေရွာက္ရွိ၊ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားၾကပါသည္-ဟု ေျပာၾကရာ ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။
( ပါဠိဂါထာ )
အေကၠာသံ ၀ဓဗႏၶဥၥ ၊ အဒုေ႒ာ ေယာ တိတိကၡတိ ။
ခႏၲီဗလံ ဗလာနီကံ ၊ တမဟံ ျဗဴမိ ျဗာဟၼဏံ ။
( ျမန္မာျပန္ )
အၾကင္ပုဂၢိဳလ္သည္ ဆဲေရးျခင္း၊ ပုတ္ခတ္ညႇဥ္းဆဲျခင္း၊ ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းကို အမ်က္မထြက္ဘဲ သည္းခံ၏။
သည္းခံျခင္း အင္အားတည္းဟူေသာ စစ္သည္ဗိုလ္ပါရွိေသာ ထိုပုဂၢိဳလ္ကို ျဗာဟၼဏ-ဟု ငါဘုရား ေဟာ၏။
( ေဆာင္ပုဒ္ )
ဆဲေရးပုတ္ခတ္၊ ညႇဥ္းဆဲအပ္လည္း၊ စိတ္ဓာတ္မပ်က္၊ မ်က္မထြက္ဘဲ၊ ျငိမ္သက္ဣေျႏၵ၊ သည္းခံေပ၏။
ဗိုလ္ေျခအင္အား၊ စစ္သည္မ်ားထက္၊ စြမ္းအားႀကီးလတ္၊ သည္းခံဓာတ္ေၾကာင့္၊ ျမတ္လွသူ႔ကို၊ ျဗာဟၼဏဆို၏။
( ျဗာဟၼဏ၀ဂ္၊ အေကၠာသဘာရဒါြဇ၀တၳဳ )
0 comments:
Post a Comment