အႏွစ္သာရမဲ့ဲ့ဲ့စြာ . . . . .

ကမ္းေျခေက်ာက္ေဆာင္ကုိ ပင္လယ္လႈိင္းတုိ႔ ထိခုိက္ရာမွျဖစ္ေပၚလာေသာ ေရျမွဳပ္တုိ႔ကုိ ျမင္ေလတုိင္း။

ေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚသုိ႔ မုိးေရစက္ေတြက်ရာမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေရပြက္တုိ႔ကုိ ျမင္ေလတုိင္း၊

ေႏြေန႔လယ္ အပူရွိန္ေၾကာင့္ လမ္းမေပၚ၌ေတြ႕ ရတတ္ေသာ အပူလိႈင္း တံလွ်ပ္တုိ႔ကုိ ျမင္ေလတုိင္း၊

ငွက္ေပ်ာပင္၊ ငွက္ေပ်ာတံုးကုိ တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္၊ တစ္ရစ္ၿပီးတစ္ရစ္ အခြံႏႊာၾကည့္သည့္အခါ အတြင္းသားမရွိျခင္းကုိ ျမင္ေလတုိင္း၊

လမ္းေဘးမ်က္လွည့္ပြဲမ်ား၌ မ်က္လွည့္အတတပညာရွင္တုိ႔၏ လွည့္ျဖားတတ္ေသာ အတတ္ ပညာကုိျမင္ေလတုိင္း၊

ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ ခႏၶာငါးပါး၏ သေဘာသ႐ုပ္ကုိ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ သတိရမိသည္။

ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီး တတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ ေရျမွဳပ္ႏွင့္တူသည့္ ႐ူပကၡႏၶာ။

ခံစားတတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ ေရပြက္ႏွင့္တူသည့္ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ။

မွတ္သားတတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ တံလွ်ပ္ႏွင့္တူသည့္ သညာကၡႏၶာ။

ေစ့ေဆာ္တုိက္တြန္းတတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ ငွက္ေပ်ာတံုးႏွင့္တူသည့္ သခၤါရကၡႏၶာ။

သိတတ္ေသာ သေဘာအစုျဖစ္ပ်က္မႈသည္ မ်က္လွည့္ႏွင့္တူသည့္ ၀ိညာဏကၡႏၶာ။

အားလံုးသည္ သေဘာအစုမွ်သာ။ ျဖစ္ပ်က္မႈ သေဘာေတြသာ။ အေပါင္းအစု၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြသာျဖစ္သည္။ ေပါင္းစုဖြဲ႕စည္းေနေသာအခါ အား ဆုိသည့္ သေဘာတစ္ခုျဖစ္ေပၚလာ၏။ တစ္စစီျဖဳတ္ၾကည့္လုိက္ ေသာအခါတြင္မူ အားတုိ႔ ပ်က္ျပယ္ၿပီတည္း။ တစ္ခု ခ်င္း၊တစ္စခ်င္း၌ ပင္ကုိယ္သတၱိတစ္ခုစီ ရွိေနေသာ္လည္း စုဖြဲ႕၍မထားပါက ဘာမွ်စြမ္းပကား မရွိေတာ့။ တစ္ခုခ်င္း၊ တစ္စခ်င္းစီ၏ လႈပ္ရွားသက္၀င္ ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲမႈတကား အား ဟူ၍ပင္ မဆုိႏုိင္၊ စြမ္းပကားဟူ၍ မျပႏုိင္။ သတၱိဟူ၍ပင္ မထင္ရွား။ ေပါင္းစပ္စုဖြဲ႕ေလမွပင္ သတၱိတုိ႔၊ စြမ္းပကားတုိ႔၊ အားတုိ႔ဟူသည္ ျဖစ္ေပၚလာစၿမဲ။ ခႏၶာကိုယ္ သုိ႔မဟုတ္ ခႏၶာအိမ္အေပါင္းအစပ္ အစုအဖြဲ႕ႀကီးကုိ တစ္စစီ၊ တစ္ခုစီ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္၊ ေပါင္းစပ္စုဖြဲ႕ေနေသာ သေဘာကုိ တစ္စစီစိတ္ျဖာရင္းမွ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ေနာက္ဆံုး အမႈန္အမႊားအဆင့္အထိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ခႏၶာငါးပါးကုိပင္လွ်င္ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး အဆင့္အထိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးကုိပင္ ျဖစ္ပ်က္အဆင့္အထိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ႐ုပ္ျဖစ္ေစ၊ နာမ္ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မွျဖစ္လာ။ ၿပီးေတာ့ ပ်က္သြား။ ျဖစ္ပ်က္-ျဖစ္ပ်က္ႏွင့္ၾကာေတာ့ အႏွစ္အရသာမရွိ ပါလားဆိုတာ ရိပ္မိလာမည္။ ထုိအခါ ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက္်ား၊ မိန္းမဟူေသာ ကနဦးက သဏၭာန္ကြဲသည္ဟူေသာ အထင္သည္ လံုး၀ေပ်ာက္သြားေတာ့မည္။ တစ္ဖန္ ျဖစ္ပ်က္သဘာ၀ ပင္လွ်င္ ၾကည့္ရင္းမွ ၾကာေတာ့ အျဖစ္ကုိပင္ မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့။ အပ်က္ေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႕ေတာ့မည္။ အႏွစ္သာရမရွိသည့္ သေဘာသည္ ပုိမုိေပၚလြင္လာၿပီ။ ထုိအခါ ဘာကုိတြယ္တာ၍ ေနေတာ့မွာလဲဟူေသာ ဉာဏ္သည္ ထင္ရွားလာသည္။ ဘ၀သံသရာမွာ ခႏၶာအမ်ိဳးမ်ိဳးလဲ၍ ရခဲ့သမွ် ဤအႏွစ္သာရမရွိသည့္ သေဘာ သဘာ၀ကုိပဲ ရခဲ့တာပါလားဟု ထင္ရွားသိျမင္လာလွ်င္ .....။ သုိ႔ေသာ္ ထုိေနရာအေရာက္တြင္ အပၸမာဒ သတိတရားကုိ အရွိန္ျမွင့္၍ ဆက္ၾကည့္ရန္လည္း မေမ့လုိက္ပါႏွင့္ဦး။
၅-၅-၂၀၀၁

အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
(ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မေရးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးထဲက စီးသြားတ့ဲစာတစ္ေစာင္လို ႀကိဳက္တဲ့အတြက္ ဆရာျမသန္းစံ၏ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)

စာေရးသူ - သုခရိပ္ ၊ အခ်ိန္ - 1:14 AM