ျမတ္ဗုဒၶကို ေရွာင္ေနခဲ့ေသာ ရူပနႏၵာေထရီ
သာကီ၀င္မင္းသမီး ဇနပဒကလ်ာဏီသည္ အလြန္တင့္တယ္လွပျပီး မိမိ၏ ရုပ္အဆင္းကို အလြန္သာယာႏွစ္သက္ကာ အလွမာန္ယစ္ေနသူျဖစ္၏၊ လွပေသာဂုဏ္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ရူပနႏၵာ-ဟူ၍လည္း အမည္တြင္၏။
ေမာင္ေတာ္ႀကီး သိဒၶတၳမင္းသား ဘုရားအျဖစ္ ေရာက္ျပီးေနာက္ တူေတာ္ ရာဟုလာ၊ ခ်စ္သူ နႏၵမင္းသား၊ မယ္ေတာ္ ပဇာပတိေဂါတမီတို႔သည္ အားလံုး ရဟန္းျပဳၾကကုန္၏၊ ထိုအခါ ငါလည္း ရဟန္းျပဳမွ ေကာင္းမည္-ဟု ၾကံစည္ျပီး ရဟန္းေဘာင္ ၀င္ခဲ့၏၊ သာသနာေတာ္ကို ၾကည္ညိဳေသာ သဒၶါတရားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေဆြမ်ိဳးမ်ား သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ဘိကၡဳနီဘ၀ ေရာက္လာေသာ အရွင္မ မင္းသမီးသည္ ရုပ္အဆင္း၏ အျပစ္၊ အပုပ္ေကာင္အေၾကာင္း ေဟာတတ္ေသာ ဘုရားရွင္အနားသို႔ မေရာက္ေအာင္ ေနေလသည္။
ဘုရားရွင္၏ဂုဏ္ေတာ္ ေက်းဇူးေတာ္တို႔ကို ၾကားရဖန္မ်ားေသာအခါ တေန႔တြင္ တရားသဘင္သို႔ ပုန္းလွ်ိဳး ကြယ္လွ်ိဳး လာေရာက္၍ တရားနာ၏၊ ဤအေၾကာင္းကို သိေတာ္မူေသာ ရွင္ေတာ္ဘုရားသည္ ေျခေတာ္ရင္းတြင္ လူမက နတ္တမွ် လွေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္တဦးကို ဖန္ဆင္း၍ ယပ္ေလခတ္ေပးေနေစ၏၊ ထိုဖန္ဆင္းသူ အမ်ိဳးသမီးငယ္ကို အျခားသူမ်ား မျမင္ရ၊ ဇနပဒကလ်ာဏီ အရွင္မသာ ျမင္ရ၏၊ အရွင္မသည္ ႏုပ်ိဳေခ်ာေမာလွပေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ကို တအံ့တၾသ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။
မိမိ၏ အလွအပသည္ ထိုသူငယ္မႏွင့္ ႏႈိင္းစာလွ်င္ ေရႊဟသၤာႏွင့္ က်ီးမည္းကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ကို သတိျပဳမိ၏၊ သူငယ္မ၏ တကိုယ္လံုးကို တခုစီၾကည့္ျပီး အားမရႏိုင္ေအာင္ ေငးေမာၾကည့္ရႈေနစဥ္ပင္ သူငယ္မသည္ တျဖည္းျဖည္း အိုမင္းရင့္ေရာ္လာသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရေလသည္။
ႏုပ်ိဳေျပျပစ္ေသာ ၁၆-ႏွစ္ရြယ္ အမ်ိဳးသမီးငယ္သည္ တျဖည္းျဖည္း အသက္ ၂၀-ရြယ္၊ ၂၅-ႏွစ္ရြယ္၊ ၃၀-ရြယ္၊ ၄၀-၅၀-ရြယ္ ျဖစ္လာကာ အေရတြန္႔ ခါးကိုင္းျပီး အမယ္အိုျဖစ္လာသည္၊ ထို႔ေနာက္ ကိုင္ေနေသာ ယပ္ကိုပစ္ခ်ကာ သူနာဘ၀ေရာက္သြားျပီး ေသဆံုးသြားသည္ကို ထိတ္လန္႔ဖြယ္ ေတြ႔ျမင္ရသည္။
တဖန္ အေလာင္းေကာင္သည္ တျဖည္းျဖည္း ပုပ္ပြဖူးေရာင္ျပီး ေသြးျပည္မ်ား ယိုစီးကာ ေလာက္မ်ား တဖြားဖြား တက္လာသည္ကို ျမင္ရျပန္ေလသည္၊ အရွင္မ ဇနပဒကလ်ာဏီ-ရူပနႏၵာသည္ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ျပီး သံေ၀ဂတရားမ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္၊ ဤအခ်ိန္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဖန္ဆင္းရုပ္ကို ကြယ္ေပ်ာက္ေစကာ ေအာက္ပါဂါထာကို ေဟာေတာ္မူေလသည္၊ တရားေတာ္အဆံုးတြင္ အရွင္မသည္ အကၽြတ္တရားရလ်က္ ရဟႏၲာမ ျဖစ္သြားေလသည္။
( ပါဠိဂါထာ )
အ႒ီနံ နဂရံ ကတံ ၊ မံသေလာဟိတေလပနံ ။
ယတၳ ဇရာ စ မစၥဳ စ ၊ မာေနာ မေကၡာ စ ၾသဟိေတာ ။
( ျမန္မာျပန္ )
အရိုးတို႔ကို စိုက္ထူ၍ အသားအေသြးတို႔ျဖင့္ လိမ္းက်ံလ်က္ အတၱေဘာတည္းဟူေသာ ျမိဳ႔ကို တဏွာလက္သမားသည္ ေဆာက္လပ္အပ္၏။
ယင္းျမိဳ႔၌ အိုျခင္း, ေသျခင္း, မာန, ေထာင္လႊားျခင္း, သူ႔ေက်းဇူးကို ေခ်ဖ်က္ျခင္းသည္သာ တည္ရွိေလ၏။
( ေဆာင္ပုဒ္ )
အရိုးသံုးရာ၊ တိုင္ထူကာျဖင့္၊ မ်ားစြာေၾကာမ်ား၊ ယွက္တြယ္ထားလ်က္၊ ေသြးသားလိမ္းက်ံ၊ အေရရံကာ၊ ပန္းရန္တဏွာ၊ ေဆာက္လုပ္လာသည့္၊ ခႏၶာျမိဳ႔တြင္း၊ ဤကိုယ္တြင္းကား၊ အိုျခင္း-ေသျခင္း၊ မာန္မူျခင္းႏွင့္၊ မွားယြင္းေပါ့သြမ္း၊ ေက်းဇူးကန္းသာ၊ သိုမွီးပါ၏။
( ဇရာ၀ဂ္၊ ဇနပဒကလ်ာဏီ-ရူပနႏၵာ၀တၳဳ )
0 comments:
Post a Comment